Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.

Μηνύματα - apri

Σελίδες: 123 ... 547
1
Δεν είναι ξεκάθαρο όπως π.χ. "Η οικογένειά μου ..." όπου το "μου" είναι σίγουρα κτητικό.


Είναι ξεκάθαρο και στο "η μαμά μου μαγειρεύει", γιατί αν το "μου" δεν ήταν κτητικό, θα έπαιρνε τόνο, για να διαφοροποιηθεί η χρήση του, όπως λχ παίρνει το ερωτηματικό "πώς"  τόνο, για να διαφοροποιηθεί από τον ειδικό σύνδεσμο "πως".
Υπάρχει συγκεκριμένος κανόνας δηλαδή που εφαρμόζεται σε αυτές τις περιπτώσεις, ώστε να αποφεύγεται η αμφισημία.
(Δες ενδεικτικά εδώ https://www.arisgiavris.gr/tonismos.php).

Οπότε αφού προβλέπεται τρόπος διαφορετικής γραφής, ώστε να μην υπάρχει αμφισημία, δεν είναι και πολύ καλή επιλογή, κατά τη γνώμη μου, να το παρουσιάσει κανείς ως παράδειγμα αμφισημίας.
Δεν μου φαίνεται ακριβές.

Καλό Σαββατοκύριακο και σε εσένα. :)  :)


2
Καλησπερα και ευχαριστώ για τις απαντήσεις!
Θα ήθελα αν μπορεί κάποιος να μου πει σε ποιο γλωσσικής ανάλυσης ανήκει η παρακάτω πρόταση
«Η ξαδέρφη μου από Αμερική λέει «γκάμα» αντί «γάλα»

Στο φωνητικό επίπεδο, γιατί η ομιλήτρια επιλέγει φθόγγο που παράγεται σε διαφορετικό τόπο και με διαφορετικό τρόπο από τον αναμενόμενο για τη συγκεκριμένη λέξη, αλλά και στο φωνολογικό  γιατί επιλέγει φώνημα που στο συγκεκριμένο φωνητικό περιβάλλον δημιουργεί ανύπαρκτη λέξη στα ελληνικά.

Το "μαγειριζει" για να πω την αλήθεια δεν το πρόσεξα. Ωστόσο, για το "μου" πιστεύω ότι εσκεμμένα δεν υπάρχει ο τόνος από τον καθηγητή που έδωσε τις προτάσεις. Είχαμε δει παρόμοια πρόταση στο μάθημα της πραγματολογιας όταν σπούδαζα.

Αν δόθηκε τέτοια πρόταση ως παράδειγμα αμφισημίας, κακώς δόθηκε, γιατί και προφορικά λόγω της συνεκφοράς με την προηγούμενη λέξη, αλλά και γραπτά μέσω του διαφοροποιητικού τόνου, πάντα είναι σαφής η σημασία. Ας πούμε, ότι θα ήταν αμφίσημη η πρόταση μόνο αν γραφόταν με κεφαλαία, όπου δεν μπαίνουν τόνοι.

Θα ήταν καλύτερα να επιλεγεί μια πρόταση του τύπου "Ο Γιάννης χαιρέτησε το παιδί με το μαντίλι", όπου η προθετική φράση "με το μαντίλι" δεν είναι σαφές αν συντακτικά προσδιορίζει το "παιδί" ή το "χαιρέτησε".

3
νομίζω με βοηθήσατε αρκετά ευχαριστώ πολύ. Ωστόσο η σχέση αντίθεσης ανάμεσα στο δημοκρατικός και στο αντιδημοκρατικός αφορούν μόνο στο σημασιολογικό επίπεδο επειδή είναι αντωνυμα;

Όπως σου είπαν και τα άλλα δύο μέλη, οι δυο λέξεις αφορούν και τη μορφολογία, καθώς το "αντιδημοκρατικός" παράγεται από το "δημοκρατικός" με τη χρήση του προθήματος "αντί".


Πρόταση 1: ΣΗΜΑΣΙΟΛΟΓΙΑ καθώς η λέξη  "κουζίνα" έχει θέση υπερωνυμου (γενικότερη έννοια) ως προς τις υπόλοιπες (οι οποίες έχουν θέση υπωνυμων(συγκεκριμένες λέξεις που υπάγονται σε κατηγορίες )

Δεν είναι υπερώνυμο η "κουζίνα". Υπώνυμο είναι των άλλων λέξεων που έχουν γενικότερη σημασία.
Η κουζίνα είναι ένας από τους πολλούς τύπους δωματίων, ηλεκτρικών συσκευών (όπως πχ η γάτα είναι ένα από τα πολλά είδη ζώων).
Πάντως, ναι, το σημασιολογικό επίπεδο αφορά η ανάλυση.


ΠΡΟΤΑΣΗ 5: ΠΡΑΓΜΑΤΟΛΟΓΊΑ. Αυτο το 'μου" έχει διττή λειτουργία. Κτητικη αντωνυμία και συνεπώς είναι η μητέρα του παιδιού ενώ από την άλλη έχει θέση άμεσου αντικειμένου και συνεπώς η μαμα μαγειρεύει για το παιδί.


Δεν υπάρχει αμφισημία στην πρόταση. Το "μου" είναι κτητικό. Αν ήταν έμμεσο αντικείμενο, θα έφερε τόνο, για να μη θεωρηθεί εγκλιτική λέξη που συνεκφέρεται με την προηγούμενη.
Αλλά κι αν υπήρχε κάποια άλλη συντακτική ασάφεια που επέτρεπε τη διπλή ερμηνεία, θα αφορούσε το σημασιοσυντακτικό επίπεδο. Εκτός αν υπήρχε λόγος από τα συμφραζόμενα να πιστεύουμε ότι η ασάφεια αυτή στη συγκεκριμένη επικοινωνιακή περίσταση γίνεται με πρόθεση να επιτευχθεί κάποιος επικοινωνιακός στόχος, οπότε τότε θα αφορούσε και το πραγματολογικό επίπεδο.

Το πρόβλημα στην πρόταση είναι μορφολογικό. Το "μαγειρίζει" είναι λανθασμένος μορφολογικός τύπος, καθώς έχει προστεθεί στο τέλος λάθος παραγωγική κατάληξη (-ιζει).

ΠΡΌΤΑΣΗ 6: ΠΡΑΓΜΑΤΟΛΟΓΊΑ κ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΉ -ΔΥΝΤΑΞΗ καθώς οι δύο προτάσεις έχουν το ίδιο νόημα αν και η σύνταξη διαφέρει. Στην πρώτη πρόταση έχουμε υποκείμενο - ρήμα - αντικείμενο ενώ στη δεύτερη το αντικείμενο προηγείται.

Το σημασιοσυντακτικό επίπεδο αφορά η ανάλυση.  Ίδια σημασία παρά τη μετακίνηση της ΟΦ του αντικειμένου στην αρχή της πρότασης.
Την Πραγματολογία θα την αφορούσε μόνο αν αυτή η μετακίνηση γινόταν με πρόθεση να υπονοηθεί κάτι άλλο στη συγκεκριμένη περίσταση για διάφορους επικοινωνιακούς λόγους (πχ χιούμορ, ειρωνεία). Δεν υπάρχει όμως κάποια τέτοια ένδειξη στην πρόταση.


ΥΓ Η Πραγματολογία εξετάζει γενικά τη σημασία των εκφωνημάτων ανάλογα με τις επικοινωνιακές προθέσεις των ομιλητών (πχ χιούμορ, ειρωνεία, ευγένεια, κρυπτικότητα, κοινωνική διάκριση, προπαγάνδα) και τις προσδοκίες των ακροατών (δηλ το κατά πόσο τα κρίνουν κατάλληλα με βάση την επικοινωνιακή περίσταση και τα συμφραζόμενα).
Αντιθέτως, η Σημασιολογία εξετάζει τη σημασία που έχει μια λέξη ή μια πρόταση ανεξάρτητα από την επικοινωνιακή της χρήση.


4
Επειδή λες ότι δεν έχεις καταλάβει καθόλου τη θεωρία, σου γράφω συνοπτικά τι εξετάζει η γλωσσική ανάλυση ανάλογα με το επίπεδο της γλώσσας.


1. Φωνητικό επίπεδο: εξετάζει τον τρόπο και τόπο άρθρωσης των φθόγγων

2. Φωνολογικό επίπεδο: εξετάζει τα φωνήματα, δηλ τους φθόγγους που διαφοροποιούν τη σημασία αν βρεθούν στο ίδιο φωνητικό περιβάλλον
(πχ κ-όπος, τ-όπος).

3. Μορφολογικό επίπεδο: εξετάζει τον τρόπο σχηματισμού των λέξεων με τα μορφήματα, που είναι οι ελάχιστες σημασιολογικές μονάδες, δηλ μονάδες που έχουν είτε λεξική σημασία (αυτό που συνήθως ονομάζουμε ρίζα της λέξης) είτε γραμματική (πχ άρθρα, προθέσεις, καταλήξεις, προσφυματα, οποιοδήποτε κομμάτι εκφράζει γένος, πτώση, πρόσωπο, χρόνο κλπ).

4. Συντακτικό επίπεδο: εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο συνδυάζονται οι λέξεις, ώστε να  σχηματιστούν φράσεις και στη συνέχεια, προτάσεις, δηλ γλωσσικές δομές με κάποιο νόημα.

5.  Σημασιολογικό επίπεδο: εξετάζει τη σημασία των λέξεων και των προτάσεων, καθώς και τις διάφορες σημασιολογικές σχέσεις (συνωνυμία, αντωνυμία, υπωνυμία κλπ)

6. Πραγματολογικό επίπεδο: εξετάζει τα εκφωνήματα κατά τη χρήση τους σε συγκεκριμένες επικοινωνιακές συνθήκες και ειδικότερα, τον τρόπο με τον οποίο οι προθέσεις του ομιλητή και οι προσδοκίες του ακροατή σε κάθε περίσταση επηρεάζουν τη σημασία και την αποδεκτότητα των εκφωνημάτων.


5
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Λατινικά Γ' Λυκείου
« στις: Οκτώβριος 21, 2022, 05:56:45 μμ »
Οι αναφορικές προτάσεις είναι λίγο ιδιαίτερη περίπτωση.

Αν είναι κομμάτι του ευθέος λόγου που είχε εκφωνήσει ο αρχικός ομιλητής, τότε ο αφηγητής τις μεταφέρει με την έγκλιση (υποτακτική) και την χρονική ακολουθία, που μεταφέρει και τα υπόλοιπα λόγια του.

Αν όμως είναι επεξηγηματικό σχόλιο του αφηγητή, τότε τις μεταφέρει με οριστική και βάσει της χρονικής οπτικής του.

Για παράδειγμα,  στο "Prope Tiberim fluvium Hercules boves refecisse fertur", αν αναλύσεις την παράθεση fluvium, τότε:

α) αν γράψεις "qui fluvium est", σημαίνει ότι η αναφορική είναι σχόλιο του αφηγητή με διαχρονική ισχύ (εξ ου ο ενεστώτας)
β) αν γράψεις "qui fluvium erat", σημαίνει ότι η αναφορική είναι σχόλιο του αφηγητή, που κάποτε ίσχυε, αλλά όχι τη στιγμή της αφήγησης. Όμως, κάτι τέτοιο δεν ισχύει, γιατί προφανώς ο Τίβερης ήταν και παραμένει ποταμός. Άρα, απορρίπτεται ως επιλογή στη συγκεκριμένη περίπτωση.
γ) αν γράψεις "qui fluvium esset", σημαίνει ότι η αναφορική είναι τμήμα από τα λόγια του αρχικού ομιλητή, τα οποία μεταφέρει ο αφηγητής κρατώντας την ίδια επιφύλαξη (εξ ου και η υποτακτική) που κρατά και για τα υπόλοιπα. Δεν βλέπω, όμως, γιατί να έχει κάνει κάτι τέτοιο στη συγκεκριμένη πρόταση, αφού ο Τίβερης αντικειμενικά ήταν και είναι ποταμός.


Άρα, προσωπικά, για τη συγκεκριμένη πρόταση θα διάλεγα το (α), όπως θα κατάλαβες.

Δες κι εδώ:
https://dcc.dickinson.edu/grammar/latin/subordinate-clauses-indirect-discourse



6
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Λατινικά Γ' Λυκείου
« στις: Οκτώβριος 20, 2022, 10:24:01 μμ »
Η μετοχή fessus ως μτχ παρακειμένου δηλώνει προτερόχρονη πράξη σε σχέση με το dormivisse που είναι ΙΧ, πράγμα που σημαίνει ότι και οι δύο πράξεις είναι τοποθετημένες στο παρελθόν.

Παρελθοντικές ήταν ήδη για τον αρχικό ομιλητή, άρα παρελθοντικές παραμένουν και για τον αφηγητή που αποφασίζει να μεταφέρει τα λόγια του όποτε κι αν τα μεταφέρει (δηλ με λεκτικό ρήμα είτε ΑΧ είτε ΙΧ).

Άρα, υπό αυτήν την έννοια, ναι, εδώ υπερισχύει η εξάρτηση από το dormivisse.
Επομένως, η δευτερεύουσα με την οποία θα αναλύσεις τη μετοχή θα πρέπει να εξακολουθήσει να δηλώνει το προτερόχρονο στο παρελθόν.


Αντιθέτως, αν το απαρέμφατο ήταν ΑΧ, τότε οι δύο πράξεις θα ήταν τοποθετημένες στο παρόν-μέλλον του αρχικού ομιλητή και τότε θα είχε σημασία  αν ο αφηγητής μεταφέρει τα λόγια του στο ίδιο χρονικό επίπεδο με εκείνον (δηλ με λεκτικό ρήμα ΑΧ) ή από χρονική απόσταση (δηλ με λεκτικό ρήμα ΙΧ).
Γιατί αν τις μετέφερε από χρονική απόσταση με ρ.ΙΧ, τότε γι' αυτόν θα ήταν πια παρελθοντικές.
Πχ. dīxit sē Rōmam itūrum esse ut cōnsulem vidēret
Εδώ και το iturum esse και το videret είναι πια παρελθόν για τον αφηγητή, καθώς τα μεταφέρει από χρονική απόσταση (dixit).


Δες κι εδώ:
https://dcc.dickinson.edu/grammar/latin/tenses-subjunctive-indirect-discourse

7
Δεν είναι τόσο αποδεκτό όσο το "θεωρούνταν", αλλά λέγεται. Εγώ θα του το άφηνα.

8
Ο παρατατικός του "επιτίθεμαι" πώς κλίνεται στη νέα Ελληνική; Ο τύπος "επιτίθονταν" είναι αποδεκτός; Το "επιτιθόμουν", που είδα κάπου στο διαδίκτυο;

Προσωπικά με αυτό το ρήμα, και με άλλα με τα οποία υπάρχει το ίδιο ή παρόμοιο πρόβλημα,  ή χρησιμοποιώ τους λόγιους τύπους, σύμφωνα με την κλίση αρχαίας Ελληνικής,  ή το διατυπώνω με άλλον τρόπο. Τύποι όπως οι παραπάνω ή όπως γ΄ενικό "θεωρούνταν",  είτε  αποδεκτοί στη νέα Ελληνική είτε όχι,  μου ακούγονται τόσο άσχημα, που αρνούμαι να τους χρησιμοποιήσω.

Το πρόβλημα είναι ότι ένας μαθητής μού γράφει "θα επιτίθονταν", και δεν ξέρω αν πρέπει να το αφήσω ή να το διορθώσω.


Γενικά, ο παρατατικός παθητικής φωνής των παλιών ρημάτων εις-μι, δεν συνηθίζεται πολύ, με εξαίρεση ίσως το γ' πρόσωπο, όπου θα ακούσεις και τους λόγους τύπους, αλλά και τους πιο λαϊκούς (επιτίθονταν).

Στα υπόλοιπα πρόσωπα οι μεν λόγιοι τύποι ηχούν σχεδόν αρχαϊκοί (ποιος λέει "επετίθεσο"; ), οι δε λαϊκότεροι τύποι που μπορεί να σχηματιστούν δεν είναι και πολύ δόκιμοι.
Προσωπικά, προτιμώ περιφράσεις ή ενεργητική σύνταξη σε τέτοιες περιπτώσεις.

Στα ρήματα σε -ούμαι, αντιθέτως, οι λαϊκοί τύποι του παρατατικού νομίζω ότι συνηθίζονται. Λέμε και "θεωρούμασταν" και "θεωρούνταν" και όλα τα υπόλοιπα.

9

Το  "σύναψε /σύναψαν", χωρίς αύξηση, τελικά είναι σωστό;

Και βέβαια. Ο τόνος κατά κανόνα ανεβαίνει στην προπαραλήγουσα στους παρελθοντικούς χρόνους, για να δηλωθεί το παρελθόν. Σε κάποιες περιπτώσεις επιστρατεύεται και η συλλαβική αύξηση για να μπορεί να είναι εκεί ο τόνος (έλυσαν) ή επεκτείνεται η κατάληξη (λύσαν-ε).

Όμως, κάποιες φορές δεν χρησιμοποιείται αύξηση, για να ανέβει ο τόνος. Αυτό συμβαίνει σε δύο περιπτώσεις:

1. Σε κάποια σύνθετα όπου φορέας του τόνου στην προπαραλήγουσα γίνεται η πρόθεση (πχ κατάλαβα, σύναψα).

Υπάρχουν και οι λόγιοι τύποι βέβαια με αύξηση (πχ συνήψα, ανήκα, υπήρξα) που διατηρούν τον τόνο στην αύξηση παραδοσιακά.


2. Κατ' εξαίρεση, στον αόριστο απλών ρημάτων, όταν το συνοπτικό θέμα είναι αρκετά διαφορετικό από το μη συνοπτικό (πχ λέμε "έπαιρνα" αλλά "πήρα", "έβρισκα" αλλά "βρήκα").
Εδώ δηλ η δήλωση του παρελθόντος προκύπτει αποκλειστικά από τη διαφορετική μορφολογία του συνοπτικού θέματος.

10
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Ιούλιος 04, 2022, 08:06:29 μμ »
Αυτό που έλεγα τελικά το είχαμε πει για το  Hoc est quod Tarquinium dixisse ferunt exulantem:

 *και είχαμε πει ότι αυτό είναι το κατηγορούμενο.


Ναι, το θυμάμαι. Και όντως το hoc είναι το κατηγορούμενο. Αλλά κακώς σου είπα ότι επεξηγείται επειδή είναι καινούργια πληροφορία. Έπρεπε να γράψω ότι είναι κατηγορούμενο γιατί είναι νέα πληροφορία στη συζήτηση και επεξηγείται γιατί έχει αόριστη αναφορά.



Από αυτά που γράφεις εδώ συμπέρανα (τελικά, από ό,τι φαίνεται,  μόνη μου είχα γράψει την παρατήρηση στο εἷς οἰωνὸς ἄριστος ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης ότι το εἷς είναι το κατηγορούμενο, γιατί είναι η λιγότερο γνωστή πληροφορία, αφού επεξηγείται) ότι, όταν έχουμε μια πρόταση στην οποία δεν είναι ξεκάθαρο ποιο είναι το υποκείμενο και ποιο το κατηγορούμενο και ακολουθεί επεξήγηση (οποιουδήποτε είδους επεξήγηση), τότε το κατηγορούμενο θα είναι αυτό που επεξηγείται.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση  εἷς οἰωνὸς ἄριστος (έστί) θεώρησα ότι δεν είναι ξεκάθαρο ποιο είναι το υποκείμενο και ποιο το κατηγορούμενο γιατί, παρόλο που το υποκείμενο θα ήταν οπωσδήποτε το ουσιαστικό, οἰωνός, δεν ήταν απολύτως ξεκάθαρο (γιατί γνωρίζουμε ότι η σειρά των λέξεων δεν είναι πάντοτε καθοριστική στη σύνταξη) ποιο από τα δύο επίθετα είναι ο επιθετικός προσδιορισμός και ποιο το κατηγορούμενο, και έτσι σκέφτηκα ότι το κατηγορούμενο θα είναι το αριθμητικό, το οποίο επεξηγείται**, και άρα το υποκείμενο το οἰωνός ἄριστος

 **μόνο του ή μαζί με ένα εννοούμενο οἰωνός (δεν είμαι σίγουρη αν μπορεί να εννοηθεί το οἰωνός)



Το συμπέρασμα που πρέπει να βγάλεις είναι ότι πάντα επεξηγείται η ΟΦ με την πιο αόριστη αναφορά, είτε είναι Υ είτε Κ είτε παίζει άλλο συντακτικό ρόλο.

Τώρα, στη συγκεκριμένη πρόταση, κατά τη γνώμη μου, το πιο πιθανό είναι  το "εἷς" να είναι επιθετικός προσδιορισμός.
Αν ήταν το κατηγορούμενο που είχε μετακινηθεί για  έμφαση μπροστά (δηλ. είχε γίνει εστίαση στον όρο), πιστεύω ότι θα είχε βρει τρόπο ο ομιλητής να το καταστήσει σαφές, είτε αναφέροντας ρητά το ρήμα δίπλα του (εἷς εστι οιωνός ἄριστος) είτε χρησιμοποιώντας κάποια αντωνυμία σε ουδέτερο γένος (π.χ τούτο οιωνός άριστος). Διαφορετικά, χωρίς το ρήμα και έχοντας το ίδιο γένος αντωνυμία και ουσιαστικό, μια τέτοια σύνταξη θα γινόταν αντιληπτή μόνο στον προφορικό λόγο με κατάλληλο επιτονισμό (με παύση μετά το "εἷς" και συνεκφορά του "οιωνός ἄριστος").



Λάθος που  γενίκευσα την παρατήρηση για το λατινικό χωρίο; 


Κοίτα, ξέρω ότι προσπαθείς για διδακτικούς λόγους να βγάζεις γενικά συμπεράσματα ως κανόνες. Δεν είναι όμως πάντα ακριβώς οι ίδιες περιπτώσεις. Καμιά φορά μπορεί επίσης να έχεις και μια εξαίρεση μπροστά σου. Και οι μαθητές ακόμα είναι καλό να μην μπαίνουν στη λογική του τυφλοσούρτη, γιατί μπορεί να διευκολύνει, αλλά μπορεί να λειτουργήσει και ως παγίδα.

11
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Ιούλιος 04, 2022, 12:48:12 πμ »
Στην ισοδυναμία που έδωσες ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης οἰωνὸς ἄριστος εστί φαίνεται ότι το οἰωνός ἄριστος είναι το κατηγορούμενο (αφού το έδωσες ως παράδειγμα άναρθρου απαρεμφάτου ως υποκειμένου του ἐστί)

Το έδωσα ως σημασιολογικά ισοδύναμο, όχι ως συντακτικά όμοιο.


Άρα, το απαρέμφατο επεξηγεί το εἷς οἰωνός (όχι μόνο το οἰωνός), έτσι;


Εντάξει, όλη την ΟΦ.


Δεν ισχύει λοιπόν πάντοτε ότι το κατηγορούμενο θα είναι το επεξηγούμενο, ως το λιγότερο γνωστό, αφού επεξηγείται.  (Αν βρω σε ποιο ακριβώς παράδειγμα το είχαμε δει αυτό, θα το παραθέσω.)

Κάτσε τώρα, γιατί τα μπερδεύεις.
Το κατηγορούμενο είναι η καινούργια, λιγότερο γνωστή πληροφορία.
Η επεξήγηση επεξηγεί την ΟΦ που έχει αόριστη αναφορά.
Άλλο η αοριστία, άλλο το αν είναι γνωστή ή άγνωστη πληροφορία.

12
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Ιούλιος 03, 2022, 10:47:48 μμ »

Έχω συντάξει τη φράση με το εἷς κατηγορούμενο, το οἰωνός υποκείμενο, το ἄριστος επιθετικό στο οἰωνός και το απαρέμφατο επεξήγηση στο εἷς  και έχω και μια σημείωση δίπλα ότι το κατηγορούμενο είναι το εἷς γιατί είναι το λιγότερο γνωστό, το οποίο επεξηγείται.


Αυτό που σου έχω πει γενικά είναι ότι το υποκείμενο είναι η γνωστή πληροφορία στην πρόταση (γι' αυτό και συνήθως βρίσκεται στη θέση του Θέματος), ενώ το κατηγορούμενο είναι η καινούργια πληροφορία.
Κι αυτό σου το είχα πει κυρίως για να ξεχωρίζεις το υποκείμενο από το κατηγορούμενο, όταν είναι και τα δυο ουσιαστικά (πχ εκείνος ο άνθρωπος είναι ο διευθυντής μου).

Στο "Εἷς οἰωνὸς ἄριστος (εστί), ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης" , το υποκείμενο είναι το "οιωνός" και το  "άριστος" το κατηγορούμενο.  Το "αμύνεσθαι" επεξηγεί το "οιωνός".

Η δική σου σύνταξη θα ίσχυε, αν η πρόταση ήταν  "ἄριστος οἰωνὸς εἷς (εστί)", ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης".



13
Το θηλυκό του επιθέτου άγιος στον πληθυντικό κάνει άγιες (τονίζεται στην προπαραλήγουσα, όπως και στα Αρχαία). Ισχύει ότι,  αν είναι ουσιαστικοποιημένο θα κάνει αγίες (δηλαδή  θα τονιστεί όπως ένα πρωτόκλιτο ουσιαστικό της α.ε. που στην ονομαστική του ενικού τονίζεται στην παραλήγουσα, π.χ. εὐδοκία); Και αν ναι, ισχύει το ίδιο και για το λεσβία; Δηλαδή είναι σωστό το λεσβίες, που ακούμε ή θα έπρεπε να τονίζεται λέσβιες;

Τα θηλυκά επίθετα που στα αρχαία ελληνικά είχαν κατάληξη -α, κατέβαζαν τον τόνο στον ενικό, επειδή το α ήταν μακρό.
Στα νέα ελληνικά, διατηρείται η κατάληξη σε -α, αλλά επειδή δεν υπάρχει διάκριση σε μακρά και βραχέα, δεν υπάρχει φωνητικός λόγος, για να κατέβει ο τόνος.
Παρ' όλα αυτά, σε λόγιο περιβάλλον, όπως είναι λ.χ το εκκλησιαστικό, διατηρούνται οι παλιοί τύποι. Γι' αυτό θα δεις να λένε "Αγία Σοφία", "Αγία Ζώνη", "Αγία Τράπεζα", "αγία μετάληψη", ενώ εμείς θα πούμε "ήταν άγια γυναίκα".

Στον πληθυντικό τώρα δεν υπήρχε ούτε στην αρχαιότητα ούτε τώρα φωνητικός λόγος, για να κατέβει ο τόνος.
Δηλαδή, έλεγαν "αἱ ἅγιαι γυναίκες", λέμε "οι άγιες γυναίκες". Παρ' όλα αυτά, στην ουσιαστικοποιημένη εκδοχή χρησιμοποιείται ο τύπος "αγίες" , πιστεύω, αναλογικά με άλλα ουσιαστικοποιημένα επίθετα που διατηρούσαν τον τόνο του ενικού (π.χ αι πλατείαι/οι πλατείες) αλλά και θηλυκά παροξύτονα ουσιαστικά (π.χ αι σοφίαι/οι σοφίες).
Το ίδιο ισχύει και με το "λεσβίες", που είπες.

Και κάτι ανάλογο συμβαίνει με τη λέξη "προϊσταμένη". Πολλοί στον πληθυντικό, ενώ θα πουν "οι προϊστάμενες αρχές", λένε "οι προϊσταμένες" όταν αναφέρονται στα πρόσωπα ευθύνης, ενώ δεν υπάρχει κανένας λόγος να κατέβει ο τόνος στη μετοχή στον πληθυντικό. Βέβαια, σε αυτήν την περίπτωση, δεν έχει επικρατήσει ο παροξύτονος τύπος, όπως συμβαίνει με άλλες μετοχές (π.χ οι συνισταμένες) που πλέον δεν αναγνωρίζονται τόσο εύκολα ως μετοχές από τους ομιλητές.
Μπορείς να δεις κι εδώ: https://www.enl.auth.gr/symposium18/papers/46_Katsouda.pdf




Στις μετοχές παρακειμένου των ενρινόληκτων ρημάτων έχουν στη ν.ε. απλοποιηθεί τα δύο μ σε ένα; Υπάρχει κάποιος λόγος που έγινε  αυτό μόνο στις μετοχές των ενρινόληκτων ρημάτων, αλλά όχι και των χειλικόληκτων;

Τα ενρινόληκτα στα ν.ε, εκτός από αυτά που σχηματίζουν μετοχή παρακειμένου σε -σμενος (πχ συνυφασμένος), τα υπόλοιπα είναι είτε ρήματα που ούτε στα αρχαία έπαιρναν "-ν" στον παρακείμενο (π.χ κρίνω, κλίνω, πλύνω, τείνω) είτε νεότεροι τύποι (π.χ χάνω, ντύνω, χύνω) που σχηματίστηκαν, όταν πλέον δεν ίσχυε η διάκριση σε μακρές και βραχείες συλλαβές, οπότε δεν υπήρχε και λόγος να αφομοιωθεί το "ν" στη μετοχή παρακειμένου, ώστε να διατηρηθεί η χρονική ποσότητα της συλλαβής (έτσι απλώς σιγήθηκε ).
Συνεχίζουν να υπάρχουν, βέβαια, και κάποια ρήματα που στην αρχαιότητα γράφονταν στον παρακείμενο με δυο -μμ (π.χ οξύνω, αμβλύνω), αλλά είναι ελάχιστα μπροστά στην πληθώρα όλων των υπολοίπων. Οπότε, γι' αυτό πιστεύω ότι έχει η απλοποιηθεί η ορθογραφία τους, για να είναι πιο ομοιογενής η ομάδα των ρημάτων σε -ν.


Οι μετοχές παθητικού παρακειμένου των ρημάτων σε -ύνω ή -αίνω πρέπει να γράφονται -υμένος ή -ημένος;

Στη Φιλιππάκη (σελ. 166) βλέπω αποθαρρημένος αλλά ενθαρρυμένος και επίσης επιβαρημένος, αμβλυμένος και άλλες σε -υμένος.

Στο λεξικό του Μπαμπινιώτη δεν βρήκα παρατήρηση για αυτό το θέμα (περίεργο, μπορεί να μην ήταν στα λήμματα στα οποία κοίταξα), αλλά από ό,τι φαίνεται από αυτά που γράφει στα ενθαρρύνω, αποθαρρύνω, επιβαρύνω τις γράφει σε -υμένος.   



Εντάξει, υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν ότι το "βεβαρυμένος" δεν προέρχεται από το "βαρύνω", αλλά από το "βαρέω" και γι' αυτό σχηματίζουν με "η" τη μετοχή παρακειμένου. Και φαντάζομαι ότι και το "αποθαρρυμένος" θα το ετυμολογούν από το "αποθαρρέω". Αλλά νομίζω ότι είναι υπερβολικό. Δηλαδή, αφού το ρήμα είναι "αποθαρρύνω" ("αποθαρρέω" σημαίνει μάλιστα "παίρνω θάρρος") και "επιβαρύνω"/"βαρύνω", δεν βλέπω γιατί να τα εξαιρέσουμε από όλα τα υπόλοιπα τα σε -ύνω.


14
Ναι, μπορείς να πεις γενικά ότι χρησιμοποιείται αυτή η κατάληξη σε λαϊκότροπους θηλυκούς τύπους που τονίζονται στην παραλήγουσα.

Σελίδες: 123 ... 547

Pde.gr, © 2005 - 2022

Το pde σε αριθμούς

Στατιστικά

μέλη
  • Σύνολο μελών: 31647
  • Τελευταία: etsim
Στατιστικά
  • Σύνολο μηνυμάτων: 1130974
  • Σύνολο θεμάτων: 18784
  • Σε σύνδεση σήμερα: 352
  • Σε σύνδεση έως τώρα: 1964
  • (Αύγουστος 01, 2022, 02:24:17 μμ)
Συνδεδεμένοι χρήστες
Μέλη: 14
Επισκέπτες: 310
Σύνολο: 324

Πληροφορίες

Το PDE φιλοξενείται στη NetDynamics

Όροι χρήσης | Προφίλ | Προσωπικά δεδομένα | Υποστηρίξτε μας

Επικοινωνία >

Powered by SMF 2.0 RC4 | SMF © 2006–2010, Simple Machines LLC
TinyPortal 1.0 RC1 | © 2005-2010 BlocWeb

Δημιουργία σελίδας σε 0.086 δευτερόλεπτα. 26 ερωτήματα.