*

Τελευταία νέα

  • Πρόσκληση μόνιμων εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης για υποβολή αιτήσεων απόσπασης στις Περιφερειακές Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πελοποννήσου και Δυτικής Μακεδονίας προκειμένου να οριστούν ως Συντονιστές
  • Πρόσκληση για μόνιμο διορισμό σε κενές οργανικές θέσεις σχολείων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης, από τους τελικούς αναμορφωμένους πίνακες κατάταξης των Προκηρύξεων 3ΕΑ/2019 και 4ΕΑ/2019 του ΑΣΕΠ
  • Νομοθετική ρύθμιση του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων
  • Αποστολή προς δημοσίευση στο Εθνικό Τυπογραφείο της πρόσκλησης για μόνιμο διορισμό σε κενές οργανικές θέσεις σχολείων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης, από τους τελικούς αναμορφωμένους πίνακες κατάταξης των Προκηρύξεων 3ΕΑ/2019 και 4ΕΑ/2019 του ΑΣΕΠ.
  • Καθορισμός εξεταστέας ύλης για το έτος 2021 για τα μαθήματα που εξετάζονται πανελλαδικά
  • Αποστολέας Θέμα: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη  (Αναγνώστηκε 300085 φορές)

    0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

    Αποσυνδεδεμένος apri

    • Ιστορικό μέλος
    • *****
    • Μηνύματα: 5169
    • Φύλο: Γυναίκα
    • Dum spiro, spero
      • Προφίλ
    Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
    « Απάντηση #1302 στις: Μάιος 13, 2016, 12:05:43 πμ »
    εφάνη κονιορτός ώσπερ νεφέλη λευκή: το ώσπερ νεφέλη έχει θέση κατηγορουμένου, γιατί εννοείται "ος (δηλ. ο κονιορτός) ην ώσπερ εστί νεφέλη λευκή". Συμφωνείτε με την εξήγηση που δίνω; Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο


    Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να εννοήσεις τόσα πολλά. Πιστεύω ότι η πρόταση πλήρης θα ήταν "εφάνη κονιορτός ώσπερ νεφέλη λευκή φαίνεται".
    Το νόημα που έχεις στο μυαλό σου κατά τη γνώμη μου θα αποδιδόταν με την εξής πρόταση "εφάνη κονιορτός ωσπερ ει νεφέλη λευκή ήν".
    ......τα φτερά άπλωσε πλέρια, άκρη ο κόσμος δεν έχει,
    είναι πι' όμορφοι οι άγνωστοι πάντα γιαλοί.... (Κ. Χατζόπουλος)

    Αποσυνδεδεμένος PDE ads

    • Ιστορικό μέλος
    • *****
    • Μηνύματα: 4006
    • Λατρεύω την εκπαίδευση
      • Προφίλ
      • E-mail
      • Προσωπικό μήνυμα (Εκτός σύνδεσης)
    Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
    « Δημοσιεύτηκε: Σήμερα στις 12:29:25 »

    Αποσυνδεδεμένος Dwrina

    • Συνδρομητής
    • Ιστορικό μέλος
    • *****
    • Μηνύματα: 1329
    • Τὴ γλῶσσα μοῦ ἔδωσαν ἑλληνική.
      • Προφίλ
    Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
    « Απάντηση #1303 στις: Μάιος 13, 2016, 10:48:24 πμ »


    Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να εννοήσεις τόσα πολλά. Πιστεύω ότι η πρόταση πλήρης θα ήταν "εφάνη κονιορτός ώσπερ νεφέλη λευκή φαίνεται".
    Το νόημα που έχεις στο μυαλό σου κατά τη γνώμη μου θα αποδιδόταν με την εξής πρόταση "εφάνη κονιορτός ωσπερ ει νεφέλη λευκή ήν".
    Το σκέφτηκα στην αρχή το "φαίνεται", αλλά δεν μου ταίριαζε νοηματικά, γιατί θεώρησα ότι δεν υπάρχει παραβολή καταστάσεων. Το νόημα μπορεί να είναι κάτι άλλο παρά ότι η σκόνη έμοιαζε με σύννεφο; Δεν μπορούμε όμως να πούμε ότι παραλείπεται το ει.  Όπως και να΄χει, κατηγορούμενο μπορώ να το χαρακτηρίσω; Στην ν.ε., όταν λέμε π.χ. "εξαφανίστηκε σαν φάντασμα", κατηγορούμενο δεν είναι;
    Graecia capta ferum victorem cepit et artis intulit agresti Latio  (Hor. Ep.  2. 1.).

    Αποσυνδεδεμένος apri

    • Ιστορικό μέλος
    • *****
    • Μηνύματα: 5169
    • Φύλο: Γυναίκα
    • Dum spiro, spero
      • Προφίλ
    Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
    « Απάντηση #1304 στις: Μάιος 13, 2016, 11:07:29 πμ »
    Το νόημα μπορεί να είναι κάτι άλλο παρά ότι η σκόνη έμοιαζε με σύννεφο; Δεν μπορούμε όμως να πούμε ότι παραλείπεται το ει. 

    Το "σαν" στα νέα ελληνικά έχει προέλθει από το "ως αν". Κι αυτό που προσπαθώ να σου εξηγήσω είναι ότι η μετάφραση "σαν σύννεφο" δεν αντιστοιχεί στο "ώσπερ νεφέλη", αλλά στο "ωσπερ ει/ωσπερ αν ει νεφέλη".

    Το "ώσπερ" που υπάρχει στην πρόταση δείχνει απλή παραβολή, όχι υποθετική παραβολή.


    Στην ν.ε., όταν λέμε π.χ. "εξαφανίστηκε σαν φάντασμα", κατηγορούμενο δεν είναι;

    Ναι, και το ίδιο πιστεύω ότι είναι το "νεφέλη" στο "ωσπερ ει νεφέλη ην".
    Όμως, στο "ώσπερ νεφέλη φαίνεται", το "νεφέλη" λειτουργεί ως υποκείμενο.
    ......τα φτερά άπλωσε πλέρια, άκρη ο κόσμος δεν έχει,
    είναι πι' όμορφοι οι άγνωστοι πάντα γιαλοί.... (Κ. Χατζόπουλος)

    Αποσυνδεδεμένος Dwrina

    • Συνδρομητής
    • Ιστορικό μέλος
    • *****
    • Μηνύματα: 1329
    • Τὴ γλῶσσα μοῦ ἔδωσαν ἑλληνική.
      • Προφίλ
    Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
    « Απάντηση #1305 στις: Μάιος 15, 2016, 08:31:27 μμ »
    Δεν είναι δύσκολο.
    Σκέψου ότι κατηγορούμενο είναι αυτό που δίνει έναν συνολικό χαρακτηρισμό σε κάτι. Γι' αυτό είναι είτε ουσιαστικό (συνήθως άναρθρο, γιατί έχει αόριστη αναφορά) είτε επίθετο.
    Αντιθέτως, το υποκείμενο δείχνει ταυτότητα. Μπορεί να είναι ουσιαστικό, μια ονοματική πρόταση (ή ένα απαρέμφατο, στα αρχαία), μια αντωνυμία με πολύ συγκεκριμένη αναφορά. π.χ Θάνατος της πόλης είναι να ερημώνεται/η ερήμωση/αυτό.

    (Η παραπάνω απάντηση της apri  αφορούσε στην ερώτησή μου πώς θα ξεχωρίσω στην πρόταση  "πόλεως εστί θάνατος ανάστατον γενέσθαι" αν το γενέσθαι είναι υποκείμενο ή κατηγορούμενο.)
    Τώρα προσπαθώ με βάση τα παραπάνω να καταλάβω τι γίνεται στην πρόταση Οὗτός ἐστιν ὃς ἀπέκτεινε τοὺς στρατηγούς, αλλά δυσκολεύομαι. Εδώ η αναφορική πρόταση παίρνει προφανώς την συντακτική θέση μια άλλης αντωνυμίας, οπότε έχουμε δύο αντωνυμίες από τις οποίες η μια είναι υποκείμενο και η άλλη κατηγορούμενο. Θα έλεγα ότι η αναφορική είναι κατηγορούμενο, αλλά βασιζόμενη απλώς στην σειρά των λέξεων και όχι σε κάποιο άλλο κριτήριο. Αν είχαμε κύριο όνομα και αντωνυμία, λογικά το υποκείμενο θα ήταν το κύριο όνομα (γιατί δείχνει ταυτότητα) ανεξαρτήτως σειράς λέξεων, αλλά εδώ πώς ξέρουμε ποια αντωνυμία αντικαθιστά το κύριο όνομα, ποια δείχνει ταυτότητα και ποια δίνει συνολικό χαρακτηρισμό;
     
    Graecia capta ferum victorem cepit et artis intulit agresti Latio  (Hor. Ep.  2. 1.).

    Αποσυνδεδεμένος PDE ads

    • Ιστορικό μέλος
    • *****
    • Μηνύματα: 4006
    • Λατρεύω την εκπαίδευση
      • Προφίλ
      • E-mail
      • Προσωπικό μήνυμα (Εκτός σύνδεσης)
    Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
    « Δημοσιεύτηκε: Σήμερα στις 12:29:25 »

    Αποσυνδεδεμένος MARKOS

    • Moderator
    • Ιστορικό μέλος
    • *****
    • Μηνύματα: 8013
    • Φύλο: Άντρας
    • λαθρο-μετανάστης
      • Προφίλ
    Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
    « Απάντηση #1306 στις: Μάιος 15, 2016, 09:02:06 μμ »
    Γιατί να έχουμε δύο αντωνυμίες και όχι μια αντωνυμία και ένα επίθετο?
    Εστί. Ποιος εστί? Ούτος. Τι εστί ούτος?
    Υπήρξαν ψέμματα που ντράπηκαν τα ίδια για εκείνους που δεν ντράπηκαν καθώς τα ξεστόμισαν- και τα σχεδίασαν (Λουντέμης)

    Αποσυνδεδεμένος Dwrina

    • Συνδρομητής
    • Ιστορικό μέλος
    • *****
    • Μηνύματα: 1329
    • Τὴ γλῶσσα μοῦ ἔδωσαν ἑλληνική.
      • Προφίλ
    Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
    « Απάντηση #1307 στις: Μάιος 15, 2016, 09:28:31 μμ »
    Γιατί να έχουμε δύο αντωνυμίες και όχι μια αντωνυμία και ένα επίθετο?
    Εστί. Ποιος εστί? Ούτος. Τι εστί ούτος?


    Νομίζω ότι ο προσδιοριζόμενος όρος του οποίου την θέση παίρνει η αναφορική πρόταση είναι πάντοτε αντωνυμία. Δεν έχω δει ποτέ κάτι άλλο.
    Graecia capta ferum victorem cepit et artis intulit agresti Latio  (Hor. Ep.  2. 1.).

    anemona

    • Επισκέπτης
    Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
    « Απάντηση #1308 στις: Μάιος 15, 2016, 10:18:05 μμ »
    (Η παραπάνω απάντηση της apri  αφορούσε στην ερώτησή μου πώς θα ξεχωρίσω στην πρόταση  "πόλεως εστί θάνατος ανάστατον γενέσθαι" αν το γενέσθαι είναι υποκείμενο ή κατηγορούμενο.)
    Τώρα προσπαθώ με βάση τα παραπάνω να καταλάβω τι γίνεται στην πρόταση Οὗτός ἐστιν ὃς ἀπέκτεινε τοὺς στρατηγούς, αλλά δυσκολεύομαι. Εδώ η αναφορική πρόταση παίρνει προφανώς την συντακτική θέση μια άλλης αντωνυμίας, οπότε έχουμε δύο αντωνυμίες από τις οποίες η μια είναι υποκείμενο και η άλλη κατηγορούμενο. Θα έλεγα ότι η αναφορική είναι κατηγορούμενο, αλλά βασιζόμενη απλώς στην σειρά των λέξεων και όχι σε κάποιο άλλο κριτήριο. Αν είχαμε κύριο όνομα και αντωνυμία, λογικά το υποκείμενο θα ήταν το κύριο όνομα (γιατί δείχνει ταυτότητα) ανεξαρτήτως σειράς λέξεων, αλλά εδώ πώς ξέρουμε ποια αντωνυμία αντικαθιστά το κύριο όνομα, ποια δείχνει ταυτότητα και ποια δίνει συνολικό χαρακτηρισμό;
    Αφού υπάρχει αναφορική πρόταση ποιό είναι το θέμα;Τίθεται ως κατηγορούμενο. :o

    Αποσυνδεδεμένος Dwrina

    • Συνδρομητής
    • Ιστορικό μέλος
    • *****
    • Μηνύματα: 1329
    • Τὴ γλῶσσα μοῦ ἔδωσαν ἑλληνική.
      • Προφίλ
    Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
    « Απάντηση #1309 στις: Μάιος 15, 2016, 10:30:12 μμ »
    Έμπλεξα με τις αναφορικές και έχω και άλλη ερώτηση (κοίταξα και διάφορες συζητήσεις σας πάνω στο θέμα, αλλά δεν βγαίνει άκρη με την διάκριση σε ονοματικές-επιρρηματικές).
     Πολλοὶ μὲν γὰρ ἤδη πόλεις ἔπεισαν καὶ ταῦτα οἱ δοκοῦντες σοφώτατοι εἶναι πόλεμον ἄρασθαι πρὸς τούτους ὑφ’ ὧν οἱ πεισθέντες ἐπιθέσθαι ἀπώλοντο: μπορούμε να πούμε ότι η αναφορική είναι ονοματική, αναφέρεται στο τούτους και λειτουργεί ως επιθετικός προσδιορισμός σε αυτό (αφού προσδίδει αναγκαίο γνώρισμα και δεν χωρίζεται με κόμμα); [Το ψηφιακό βοήθημα την δίνει ως παράδειγμα αναφορικής σε θέση εμπρόθετου προσδιορισμού (ποιητικού αιτίου). Ποιητικό αίτιο όμως είναι το ὑφ’ ὧν στο ἀπώλοντο, όχι ολόκληρη η πρόταση στο τούτους].

    Γενικά, γιατί να μπερδεύουμε τόσο τα πράγματα και να μην χαρακτηρίζουμε ονοματικές αυτές που έχουν θέση ονόματος, (υποκειμένου, παράθεσης, επιθετικού προσδιορισμού, ετερόπτωτου προσδιορισμου  κ.λπ.), ακόμη και όταν εισάγονται με επίρρημα, αλλά προσδιορίζουν ως παράθεση ή επιθετικός προσδιορισμός έναν όρο της κύριας πρότασης (π.χ ανεπαύοντο εκεί όπου...  : αφού η πρόταση έχει θέση επιθετικού προσδιορισμού ή παράθεσης, δηλαδή ονόματος, γιατί να μην θεωρείται ονοματική; Το επίρρημα με το οποίο εισάγεται μια τέτοια πρόταση προσδιορίζει επιρρηματικά το ρήμα της ίδιας της αναφορικής, αλλά με την κύρια πρόταση  τι επιρρηματική σχέση έχει, ώστε να χαρακτηρίζεται επιρρηματική;), και επιρρηματικές αυτές που έχουν θέση επιρρηματικού προσδιορισμού (δηλαδή αυτές που εισάγονται με επίρρημα ή εμπρόθετο και παίρνουν την θέση του προσδιοριζόμενου όρου), ενώ τις αναφορικές-υποθετικές κ.λπ. μεικτές; Δεν θα ήταν πιο απλή η διάκριση έτσι;

    Graecia capta ferum victorem cepit et artis intulit agresti Latio  (Hor. Ep.  2. 1.).

    Αποσυνδεδεμένος Dwrina

    • Συνδρομητής
    • Ιστορικό μέλος
    • *****
    • Μηνύματα: 1329
    • Τὴ γλῶσσα μοῦ ἔδωσαν ἑλληνική.
      • Προφίλ
    Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
    « Απάντηση #1310 στις: Μάιος 15, 2016, 10:41:15 μμ »
    Αφού υπάρχει αναφορική πρόταση ποιό είναι το θέμα;Τίθεται ως κατηγορούμενο.

    Δηλαδή, όταν έχουμε αντωνυμία και αναφορική πρόταση, η αντωνυμία είναι το υποκείμενο και η αναφορική το κατηγορούμενο. Αλλά ήθελα να καταλάβω και τον λόγο, γιατί ισχύει αυτό και όχι το αντίστροφο.
    Graecia capta ferum victorem cepit et artis intulit agresti Latio  (Hor. Ep.  2. 1.).

    anemona

    • Επισκέπτης
    Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
    « Απάντηση #1311 στις: Μάιος 15, 2016, 10:43:17 μμ »
    Μισώ τις αναφορικές.Ειλικρινά. Νομίζω ότι το...ανεπαύοντο εκεί όπου...είναι αναφορική του τόπου. Ορισμένα συντακτικά διαχωρίζουν τις αναφορικές σε ονοματικές και επιρρηματικές. Αυτές που λειτουργούν ως επιθετικός προσδιορισμός είναι ονοματικές; ή όχι; Μα η αναφορική αναλύει το ούτος.
    « Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 15, 2016, 10:49:59 μμ από Ιωάννα2016 »

    Αποσυνδεδεμένος apri

    • Ιστορικό μέλος
    • *****
    • Μηνύματα: 5169
    • Φύλο: Γυναίκα
    • Dum spiro, spero
      • Προφίλ
    Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
    « Απάντηση #1312 στις: Μάιος 15, 2016, 11:31:55 μμ »
    Τώρα προσπαθώ με βάση τα παραπάνω να καταλάβω τι γίνεται στην πρόταση Οὗτός ἐστιν ὃς ἀπέκτεινε τοὺς στρατηγούς, αλλά δυσκολεύομαι. Εδώ η αναφορική πρόταση παίρνει προφανώς την συντακτική θέση μια άλλης αντωνυμίας, οπότε έχουμε δύο αντωνυμίες από τις οποίες η μια είναι υποκείμενο και η άλλη κατηγορούμενο.

    Η αναφορική δεν αντικαθιστά αντωνυμία. Προσδιορίζει μια αντωνυμία, η οποία όμως μπορεί και να λείπει.
    Και ο λόγος που μπορεί να είναι μόνη της η αναφορική είναι γιατί ισοδυναμεί με όνομα.

    Η παραπάνω πρόταση θα μπορούσε να είναι "Ούτος εστίν ο φονεύς των στρατηγών".
    Κατηγορούμενο είναι η λέξη (ουσιαστικό ή επίθετο) που δίνει μια ιδιότητα στο υποκείμενο. Το "φονεύς" ή "ος απέκτεινε...." δίνουν μια ιδιότητα στο "ούτος" και γι' αυτό είναι κατηγορούμενα.


    Αν είχαμε κύριο όνομα και αντωνυμία, λογικά το υποκείμενο θα ήταν το κύριο όνομα (γιατί δείχνει ταυτότητα) ανεξαρτήτως σειράς λέξεων....

    Κατά τη γνώμη μου, όχι. Αν είχες κύριο όνομα (π.χ Ούτος εστί Σωκράτης), θα ήταν κατηγορούμενο γιατί δείχνει μια ιδιαίτερη ταυτότητα σε σχέση με την αντωνυμία, δίνει μια νέα πληροφορία σε σχέση με την αντωνυμία που αναφέρεται σε κάτι γνωστό.
    Εκτός αν η έμφαση δίνεται στην αντωνυμία (π.χ Αυτός είναι ο Σωκράτης που σου έλεγα), οπότε αυτή εκφράζει τη νέα ταυτότητα στη συζήτηση και είναι κατηγορούμενο.

    Γενικά, το κατηγορούμενο εκφράζει κάτι ειδικότερο και νέο για το υποκείμενο που είναι ήδη γνωστό.



    « Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 16, 2016, 12:27:49 μμ από apri »
    ......τα φτερά άπλωσε πλέρια, άκρη ο κόσμος δεν έχει,
    είναι πι' όμορφοι οι άγνωστοι πάντα γιαλοί.... (Κ. Χατζόπουλος)

    Αποσυνδεδεμένος apri

    • Ιστορικό μέλος
    • *****
    • Μηνύματα: 5169
    • Φύλο: Γυναίκα
    • Dum spiro, spero
      • Προφίλ
    Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
    « Απάντηση #1313 στις: Μάιος 15, 2016, 11:37:33 μμ »
    Πολλοὶ μὲν γὰρ ἤδη πόλεις ἔπεισαν καὶ ταῦτα οἱ δοκοῦντες σοφώτατοι εἶναι πόλεμον ἄρασθαι πρὸς τούτους ὑφ’ ὧν οἱ πεισθέντες ἐπιθέσθαι ἀπώλοντο: μπορούμε να πούμε ότι η αναφορική είναι ονοματική, αναφέρεται στο τούτους και λειτουργεί ως επιθετικός προσδιορισμός σε αυτό (αφού προσδίδει αναγκαίο γνώρισμα και δεν χωρίζεται με κόμμα); [Το ψηφιακό βοήθημα την δίνει ως παράδειγμα αναφορικής σε θέση εμπρόθετου προσδιορισμού (ποιητικού αιτίου). Ποιητικό αίτιο όμως είναι το ὑφ’ ὧν στο ἀπώλοντο, όχι ολόκληρη η πρόταση στο τούτους].

    Έτσι όπως το βλέπω, νομίζω πως έχεις δίκιο. Όλη η αναφορική λειτουργεί ονοματικά προσδιορίζοντας το "τούτους".
    Ο εμπρόθετος "υφ' ων" προσδιορίζει επιρρηματικά το ρήμα εντός της αναφορικής.


    Γενικά, γιατί να μπερδεύουμε τόσο τα πράγματα και να μην χαρακτηρίζουμε ονοματικές αυτές που έχουν θέση ονόματος, (υποκειμένου, παράθεσης, επιθετικού προσδιορισμού, ετερόπτωτου προσδιορισμου  κ.λπ.), ακόμη και όταν εισάγονται με επίρρημα, αλλά προσδιορίζουν ως παράθεση ή επιθετικός προσδιορισμός έναν όρο της κύριας πρότασης (π.χ ανεπαύοντο εκεί όπου...  : αφού η πρόταση έχει θέση επιθετικού προσδιορισμού ή παράθεσης, δηλαδή ονόματος, γιατί να μην θεωρείται ονοματική;

    Δεν είναι ονοματική η αναφορική που ξεκινά με το "όπου". Επιρρηματική είναι που λειτουργεί ως επεξήγηση στο "εκεί".
    Απλώς, έχουμε ταυτίσει την έννοια της επεξήγησης μόνο με τους ονοματικούς προσδιορισμούς, ενώ αυτό δεν ισχύει. Ανάλογα με το τον όρο που προσδιορίζει (όνομα ή επίρρημα) έχει και τον αντίστοιχο χαρακτήρα (ονοματικό ή επιρρηματικό).

    ......τα φτερά άπλωσε πλέρια, άκρη ο κόσμος δεν έχει,
    είναι πι' όμορφοι οι άγνωστοι πάντα γιαλοί.... (Κ. Χατζόπουλος)

    Αποσυνδεδεμένος Dwrina

    • Συνδρομητής
    • Ιστορικό μέλος
    • *****
    • Μηνύματα: 1329
    • Τὴ γλῶσσα μοῦ ἔδωσαν ἑλληνική.
      • Προφίλ
    Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
    « Απάντηση #1314 στις: Μάιος 16, 2016, 11:42:03 πμ »

     Ανάλογα με το τον όρο που προσδιορίζει (όνομα ή επίρρημα) έχει και τον αντίστοιχο χαρακτήρα (ονοματικό ή επιρρηματικό).

    Αυτό έχει κάποια λογική, δεν το είχα σκεφτεί. Βέβαια αποτελεί διαφορετική εξήγηση για μια επιρρηματική πρόταση, γιατί όλες οι άλλες επιρρηματικές προσδιορίζουν επιρρηματικά το ρήμα της πρότασης από την οποία εξαρτώνται.


    Δεν είναι ονοματική η αναφορική που ξεκινά με το "όπου". Επιρρηματική είναι που λειτουργεί ως επεξήγηση στο "εκεί".


    Γιατί επεξήγηση; Ως προς αυτό υπάρχουν δύο πράγματα που με προβληματίζουν, ανάλογα με το αν υπάρχει κόμμα ή όχι. Όταν λέμε "πήγα εκεί, όπου είχε πάρα πολύ κόσμο, και συνάντησα τυχαία τον...", η αναφορική δεν είναι παράθεση, αφού δίνει μια επιπλέον πληροφορία  χωρίς να επεξηγεί το εκεί; Όταν λέμε "πήγα εκεί όπου είχα πάει και πέρυσι", η αναφορική δεν δίνει ένα αναγκαίο γνώρισμα που δεν θα μπορούσε να παραληφθεί; Σε αυτήν την περίπτωση (του αναγκαίου γνωρίσματος) η αναφορική δεν είναι πάντοτε επιθετικός προσδιορισμός; Με άλλα λόγια δεν ισχύει ότι μια αναφορική ως επιθετικός προσδιορισμός δεν μπορεί να παραληφθεί, ενώ ως επεξήγηση/ παράθεση μπορεί;   

    Έτσι όπως το βλέπω, νομίζω πως έχεις δίκιο. Όλη η αναφορική λειτουργεί ονοματικά προσδιορίζοντας το "τούτους".
    Ο εμπρόθετος "υφ' ων" προσδιορίζει επιρρηματικά το ρήμα εντός της αναφορικής.


    Εδώ συμφωνείς ότι η αναφορική λειτουργεί ως επιθετικός προσδιορσμός;


    Ευχαριστώ πολύ για όλες τις απαντήσεις!
    Graecia capta ferum victorem cepit et artis intulit agresti Latio  (Hor. Ep.  2. 1.).

    Αποσυνδεδεμένος apri

    • Ιστορικό μέλος
    • *****
    • Μηνύματα: 5169
    • Φύλο: Γυναίκα
    • Dum spiro, spero
      • Προφίλ
    Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
    « Απάντηση #1315 στις: Μάιος 16, 2016, 12:25:19 μμ »
    Γιατί επεξήγηση; Ως προς αυτό υπάρχουν δύο πράγματα που με προβληματίζουν, ανάλογα με το αν υπάρχει κόμμα ή όχι. Όταν λέμε "πήγα εκεί, όπου είχε πάρα πολύ κόσμο, και συνάντησα τυχαία τον...", η αναφορική δεν είναι παράθεση, αφού δίνει μια επιπλέον πληροφορία  χωρίς να επεξηγεί το εκεί; Όταν λέμε "πήγα εκεί όπου είχα πάει και πέρυσι", η αναφορική δεν δίνει ένα αναγκαίο γνώρισμα που δεν θα μπορούσε να παραληφθεί; Σε αυτήν την περίπτωση (του αναγκαίου γνωρίσματος) η αναφορική δεν είναι πάντοτε επιθετικός προσδιορισμός; Με άλλα λόγια δεν ισχύει ότι μια αναφορική ως επιθετικός προσδιορισμός δεν μπορεί να παραληφθεί, ενώ ως επεξήγηση/ παράθεση μπορεί;   

    Αν είναι μη αναγκαία πληροφορία, τότε η αναφορική λειτουργεί ως επεξήγηση, γιατί πηγαίνουμε από το γενικό (εκεί) στο μερικό (όπου είχε πάρα πολύ κόσμο). Τουλάχιστον, έτσι εκλαμβάνω εγώ το νόημα.

    Αν είναι αναγκαία η πληροφορία (πήγα εκεί που είχα πάει και πέρσι), τότε η αναφορική λειτουργεί ως συμπλήρωμα του επιρρήματος. Δεν θα μπορούσες να την πεις επιθετικό προσδιορισμό γιατί δεν λειτουργεί ως επίθετο.


    πρὸς τούτους ὑφ’ ὧν οἱ πεισθέντες ἐπιθέσθαι ἀπώλοντο

    Εδώ συμφωνείς ότι η αναφορική λειτουργεί ως επιθετικός προσδιορισμός;

    Η πρόταση είναι σαν την ακόλουθη "Αυτό είναι το σπίτι στο οποίο/όπου έμενα".
    Η αναφορική είναι επιρρηματική (αφού η κεφαλή της πρότασης είναι μια προθετική/επιρρηματική φράση) αλλά προσδιορίζει το "σπίτι" που είναι όνομα. Λογικά μπορούμε να πούμε ότι η αναφορική επιρρηματική βρίσκεται σε θέση επιθετικού προσδιορισμού.
    ......τα φτερά άπλωσε πλέρια, άκρη ο κόσμος δεν έχει,
    είναι πι' όμορφοι οι άγνωστοι πάντα γιαλοί.... (Κ. Χατζόπουλος)

     

    Pde.gr, © 2005 - 2020

    Το pde σε αριθμούς

    Στατιστικά

    μέλη
    • Σύνολο μελών: 29705
    • Τελευταία: CLERK1990
    Στατιστικά
    • Σύνολο μηνυμάτων: 1024951
    • Σύνολο θεμάτων: 17599
    • Σε σύνδεση σήμερα: 586
    • Σε σύνδεση έως τώρα: 1737
    • (Σεπτέμβριος 06, 2014, 04:03:51 μμ)
    Συνδεδεμένοι χρήστες
    Μέλη: 41
    Επισκέπτες: 277
    Σύνολο: 318

    Πληροφορίες

    Το PDE φιλοξενείται στη NetDynamics

    Όροι χρήσης | Προφίλ | Προσωπικά δεδομένα | Υποστηρίξτε μας

    Επικοινωνία >

    Powered by SMF 2.0 RC4 | SMF © 2006–2010, Simple Machines LLC
    TinyPortal 1.0 RC1 | © 2005-2010 BlocWeb

    Δημιουργία σελίδας σε 0.097 δευτερόλεπτα. 32 ερωτήματα.