*

Αποστολέας Θέμα: To ποίημα της ημέρας  (Αναγνώστηκε 254295 φορές)

0 μέλη και 2 επισκέπτες διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος ageliki87

  • Νέο μέλος
  • *
  • Μηνύματα: 37
  • Φύλο: Γυναίκα
  • ...κι αν σου κάτσει ;;;
    • Προφίλ
Απ: To ποίημα της ημέρας
« Απάντηση #154 στις: Μάιος 02, 2010, 10:46:28 μμ »
Η ΜΟΝΑΞΙΑ

Η μοναξιά…
δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών «καλών» καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοϊδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού.
Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
Μπουρνάζι – Αγ. Βαρβάρα – Κοκκινιά
Τούμπα – Σταυρούπολη – Καλαμαριά
Κάτω από όλους τους καιρούς
με ιδρωμένο κεφάλι.
Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ’ αλυσίδες τα τζάμια
κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία
είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές
ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες
πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα
στα σκλαβοπάζαρα της γης – εδώ κοντά είναι η Κοτζιά
ξυπνήστε πρωί.
Ξυπνήστε να τη δείτε.
Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα
το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους
και τα τελευταία
ατελείωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ-ΚΕΝΤΡΟΝ
στα γατζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.
Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο
που ξεπουλάν τη φάρα της
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της
ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
Η μοναξιά
η μοναξιά μας λέω. Για τη δική μας λέω
είναι τσεκούρι στα χέρια μας
που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ, ΙΔΙΩΝΥΜΟ, 1980.

Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όσους γνωρίζουν από Κ.Γ.

Αποσυνδεδεμένος PDE ads

  • Ιστορικό μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 4006
  • Λατρεύω την εκπαίδευση
    • Προφίλ
    • E-mail
    • Προσωπικό μήνυμα (Εκτός σύνδεσης)
Απ: To ποίημα της ημέρας
« Δημοσιεύτηκε: Σήμερα στις 13:02:23 »

Αποσυνδεδεμένος aeee

  • Ιστορικό μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1305
    • Προφίλ
Απ: To ποίημα της ημέρας
« Απάντηση #155 στις: Μάιος 02, 2010, 11:05:47 μμ »
Γιάννης Ποδιναράς,


Θα 'ναι πάντα εκεί

Υπάρχουν εκείνοι που στο κάλεσμά σου
πάντα θα λένε ναι

χωρίς μετρήματα και μασημένα λόγια.
Μόνο ένα νεύμα αρκεί.
Μια ικεσία άναρθρη της μυστικής βουής
της πιο βαθιάς λαχτάρας σου.
Θα 'ναι πάντα εκεί
χωρίς αντίπραξη και μελωδίες γλυκερές.
Χωρίς ούτε ένα δάκρυ στη θολή ματιά
της κοινωνίας τής πιο βαθιάς ουσίας σου.

Αυτή που κάποτε την είπανε μοίρα ή θεά.
Αγέραστη, χωρίς λύπη ή ακραία χαρά.
Είναι εκεί∙ σαν υγρή νοτιά καινούριας μέρας.
Η βεβαιότητα αυτού που είσαι.
Η γαλήνια προσμονή αυτών
που πάντοτε θα λένε ναι στο κάλεσμά σου
για να μη χαθείς.
Να μη νοιώσεις ποτέ
το φόβο της φθοράς
μα ούτε και την ψευδαίσθηση
των μάταιων ονείρων.


Αυτοί που πάντα θα 'ναι εκεί.
Για να κοιτάξεις
μέσα στην ήρεμη κι απόλυτη αποδοχή τους
το πιο βαθύ σημάδι της ζωής σου
που τους χάραξε.

Από τη συλλογή Φαράγγια των Αγγέλων (2008)

Αποσυνδεδεμένος carmelita

  • Νέο μέλος
  • *
  • Μηνύματα: 50
  • Φύλο: Γυναίκα
    • Προφίλ
Απ: To ποίημα της ημέρας
« Απάντηση #156 στις: Μάιος 02, 2010, 11:32:45 μμ »
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ'ακούς ;
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ'ακούς ;
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ'ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ'ακούς
Είμ'εγώ,μ'ακούς ;
Σ'αγαπώ,μ'ακούς ;
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ'ακούς ;
Πού μ'αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ'ακούς

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ'τούς κατακλυσμούς ;

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
Θά'ρθει μέρα,μ'ακούς
Νά μάς θάψουν κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θά μάς κάνουν πετρώματα,μ'ακούς ;
Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,ν'ακούς
Τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει
Στά νερά ένα-- ένα , μ'ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ'ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ'ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες Τών Αγίων
βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ'ακούς ;
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ'ακούς ;
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ'ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ'ακούς ;

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ'ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν'ανθίσει αλλιώς,μ'ακούς ;
Σ'άλλη γή,σ'άλλο αστέρι,μ'ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ'ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ'άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ'ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ'ακούς ;
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ'ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ'ακούς ;
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ'εγώ πού φωνάζω κι είμ'εγώ πού κλαίω,μ'ακούς
Σ'αγαπώ,σ'αγαπώ,μ'ακούς;


Απόσπασμα : Οδυσσέας Ελύτης "ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ"

Αποσυνδεδεμένος alceste

  • Ιστορικό μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1027
    • Προφίλ
Απ: To ποίημα της ημέρας
« Απάντηση #157 στις: Μάιος 02, 2010, 11:37:07 μμ »
 Καμια φορα ανοιγει η πορτα σιγα σιγα
 και μπαινεις.Φορας ασπρο κατασπρο
κουστουμι και λινα παπουτσια.
Σκυβεις βαζεις στοργικα στη χουφτα μου
72 φραγκα και φευγεις.Εχω μεινει
στη θεση που μ αφησες για να
με ξαναβρεις.Ομως πρεπει να χει
περασει πολυς καιρος γιατι τα νυχια  
μου μακρυνανε κι οι φιλοι με φοβουνται.
 Καθε μερα μαγειρευω πατατες εχω χασει
την φαντασια μου κι οταν ακουω Κατερινα
τρομαζω.Νομιζω πως πρεπει να ΚΑΤΑΔΩΣΩ
καποιον.
Εχω φυλαξει κατι αποκομματα με καποιον
 που λεγανε πως εισαι εσυ.Ξερω πως λενε  
ΨΕΜΑΤΑ οι εφημεριδες,γιατι γραψανε πως
σου ριξανε στα ποδια.
 Ξερω πως ποτε δεν σημαδευουνε στα ποδια.
Στο μυαλο ειναι ο Στοχος,
 το νου σου ε ;

  
Κατερινα Γωγου,Τρια κλικ αριστερα
 

Αποσυνδεδεμένος PDE ads

  • Ιστορικό μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 4006
  • Λατρεύω την εκπαίδευση
    • Προφίλ
    • E-mail
    • Προσωπικό μήνυμα (Εκτός σύνδεσης)
Απ: To ποίημα της ημέρας
« Δημοσιεύτηκε: Σήμερα στις 13:02:23 »

Αποσυνδεδεμένος LK

  • Ιστορικό μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 2608
  • Φύλο: Γυναίκα
  • ΠΕ 02 και ΠΕ15(?)
    • Προφίλ
Απ: To ποίημα της ημέρας
« Απάντηση #158 στις: Μάιος 03, 2010, 12:03:07 πμ »
Θα σας πω πώς έγινε
έτσι είναι η σειρά
Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο δρόμο του έναν κτυπημένο
Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε
τόσο πολύ λυπήθηκε
που ύστερα φοβήθηκε
πριν κοντά του να πλησιάσει, για να σκύψει να τον πιάσει,σκέφτηκε καλύτερα
Τι τα θες τι τα γυρεύεις
κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω, να ψυχοπονέσει τον καημένο
και καλύτερα να πούμε
ούτε πως τον έχω δει
Και επειδή φοβήθηκε έτσι συλλογίστηκε.
Τάχα δε θα είναι φταίχτης,ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;
Και καλά του κάνουνε, αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες
Άρχισε λοιπόν και κείνος
από πάνω να κτυπά
Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας.

Ελένη Βακαλό

(ελπίζω να μην το έχετε παραθέσει, γιατί είχα με΄ρες να μπω στο φόρουμ)

Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς την πραγματικότητα ν’ αλλάξουμε
                                                           Μ. Μπρεχτ

Αποσυνδεδεμένος ageliki87

  • Νέο μέλος
  • *
  • Μηνύματα: 37
  • Φύλο: Γυναίκα
  • ...κι αν σου κάτσει ;;;
    • Προφίλ
Απ: To ποίημα της ημέρας
« Απάντηση #159 στις: Μάιος 03, 2010, 12:36:19 πμ »
16.

΄Αν καμιά φορά με πιάσεις να λέω ψέματα
-σταμάτα να σου πω-
μη βιάζεσαι και με λες ψεύτρα.
Είναι τώρα που δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια
και μπερδεύω που σταματά τ΄ όνειρο
και πού αρχίζει η αλήθεια...

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ, ΙΔΙΩΝΥΜΟ, 1980.


LK: Ωραία επιλογή... πάντα μου άρεζε η Ελένη Βακαλό...
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 03, 2010, 12:40:29 πμ από ageliki87 »

Αποσυνδεδεμένος domenica

  • Ιστορικό μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1170
  • Φύλο: Γυναίκα
  • ΠΕ 03
    • Προφίλ
Απ: To ποίημα της ημέρας
« Απάντηση #160 στις: Μάιος 03, 2010, 12:38:56 μμ »

Θάλασσα του Πρωιού    - Κ.Π. Καβάφης

Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ’ εγώ την φύσι λίγο.
Θάλασσας του πρωιού κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα
ωραία και μεγάλα φωτισμένα.

Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά
(τα είδ’ αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)·
κι όχι κ’ εδώ τες φαντασίες μου,
τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

( χαρισμένο στην ekfrasi και στον aristo2)
" ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει "
   Τάσος Λειβαδίτης

Αποσυνδεδεμένος aeee

  • Ιστορικό μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1305
    • Προφίλ
Απ: To ποίημα της ημέρας
« Απάντηση #161 στις: Μάιος 03, 2010, 01:04:34 μμ »
Καλημερα! :)
Δε θα βαλω ποιημα σημερα ενα βιντεο υπεροχο

του Ν. Χρηστάκης: «Το μυστικό της ευτυχίας είναι οι σχέσεις»

Σπούδασε Ιατρική, Βιολογία και Κοινωνιολογία και έγινε καθηγητής στο Χάρβαρντ. Έγινε πασίγνωστος για την έρευνά του γύρω από τον «ιό της ευτυχίας» και την δυνατότητα του τελευταίου να μεταδίδεται. Κέρδισε δικαιωματικά μια θέση στη λίστα του περιοδικού Time με τους έχοντες τη μεγαλύτερη επιρροή ανθρώπους στον κόσμο.

Ο καθηγητής βρέθηκε στην Αθήνα καλεσμένος των Public για να συστηθεί στο ελληνικό κοινό, να μοιραστεί μαζί του τις πολύτιμες γνώσεις του και να παρουσιάσει το νέο του βιβλίο "Συνδεδεμένοι" που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κάτοπτρο. Εκεί ο ελληνοαμερικανός καθηγητής συνάντησε τον δημοσιογράφο Σταύρο Θεοδωράκη και είχε μαζί του μια συζήτηση που δεν θα μπορούσε να μην είναι ενδιαφέρουσα.

 Δείτε το video που ακολουθεί. αξιζει η ωρα που θα αφιερωσετε

http://www.in2life.gr/features/notes/articles/181262/article.aspx?m=61

 :)

Αποσυνδεδεμένος MARKOS

  • Moderator
  • Ιστορικό μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 8044
  • Φύλο: Άντρας
  • Ο ΡΟΜΠΕΝ
    • Προφίλ
Απ: To ποίημα της ημέρας
« Απάντηση #162 στις: Μάιος 03, 2010, 01:27:26 μμ »
aeee μου το κ.Χρηστακη περιμεναμε να μας το πει...... πώς δεν ρωτουσες εμενα ? ξερω περισσοτερα !!!! ;D ;D

μονο, ασε με τωρα γιατι ληγει η ημερομηνια καταθεσης της φορολογικης μου δηλωσης σε 2 μερες και εχω "χαθει" στις αποδειξεις !!!
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 03, 2010, 01:30:09 μμ από MARKOS »
Ο μαθητής κάνει τον δάσκαλο

Αποσυνδεδεμένος ekfrasi

  • Νέο μέλος
  • *
  • Μηνύματα: 65
  • Φύλο: Γυναίκα
  • shit happens, συχνά...
    • Προφίλ
Απ: To ποίημα της ημέρας
« Απάντηση #163 στις: Μάιος 03, 2010, 02:46:54 μμ »
H Κατερίνα Γώγου έγραψε επίσης...


Πώς με κοιτάζει έτσι
αυτό το άσπρο κομμάτι χαρτί
πώς με κοιτάζει έτσι το φεγγάρι...
Πώς θροΐζει μέσα μου
αυτό τον παγωμένο χάρτη στο βυθό
πώς με κοιτάει έτσι το φεγγάρι...
Ποιανού καιρού το λυπημένο δάχτυλο
κρυμμένο πίσω από δάση και βουνά
δείχνει παντού και πουθενά
τι θέλει το φεγγάρι...
Ποιανού αλόγου τρελαμένου το χλιμίντρισμα
κάνει τόση αντήχηση μέσα μου
μού διογκώνει το Εγώ μου...
Ποιανής σελήνης έκλειψη
ποιου φεγγαριού η χάση
μαζί σηκώνει μέσα μου
άμπωτη και παλίρροια δίδυμες αδερφές μου...
πώς με κοιτουν
Πώς σκύβει έτσι πάνω στο στόμα μου να δει
αν ανασαίνω ο Καρυωτάκης...

Πάω στοίχημα οτι διάβαζε το: Ιδανικοί αυτόχειρες

Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.

Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημιά των τόπων.

Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.

Όλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.

Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,
πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος..

Και οι δύο αυτοκτόνησαν πάντως...

Μόνο δύο "βιομηχανίες" λένε τους πελάτες τους "χρήστες" :) η 2η είναι οι υπολογιστές.

Αποσυνδεδεμένος aeee

  • Ιστορικό μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1305
    • Προφίλ
Απ: To ποίημα της ημέρας
« Απάντηση #164 στις: Μάιος 03, 2010, 03:22:10 μμ »

απορω πως δεν τους αγγιζουν οι δικες μου ποιητικες ανησυχιες !!! ;D

λες; ;  ;D

Τα ζώα (Πολέμης Ιωάννης)


Ποτέ δε θα πειράξω
τα ζώα τα καημένα,
μην τάχα σαν εμένα
κι εκείνα δεν πονούν;
Θα τα χαϊδεύω πάντα,
προστάτης τους θα γίνω.
Ποτέ δε θα τ' αφήνω
στους δρόμους να πεινούν.
Ακόμα κι όταν βλέπω
πως τα παιδεύουν άλλοι,
εγώ θα τρέχω πάλι
με θάρρος σταθερό,
θα προσπαθώ με χάδια
τον πόνο τους να γιάνω
κι ό,τι μπορώ θα κάνω
να τα παρηγορώ.

Αποσυνδεδεμένος domenica

  • Ιστορικό μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1170
  • Φύλο: Γυναίκα
  • ΠΕ 03
    • Προφίλ
Απ: To ποίημα της ημέρας
« Απάντηση #165 στις: Μάιος 03, 2010, 03:34:38 μμ »
Δρόμος

Τώρα μακραίνουνε
πύργοι, παλάτια
.                                                                                                       
Κλαίνε μου οι θύμησες,
κλαίνε τα μάτια.

Τώρα θανάσιμη
νύχτα με ζώνει.
Μέσα μου ογκώνονται
οι άφραστοι πόνοι.


Μ' είδαν, προσπέρασαν
όσοι αγαπάω.
Μόνος απόμεινα
κι έρημος πάω.

Πόσο τ' ανέβασμα
του άχαρου δρόμου!
Στρέφω κοιτάζοντας
προς τ' όνειρό μου:


Μόλις και φαίνονται
οι άσπρες εικόνες.
Τ' άνθη, χαμόγελα
μες στους χειμώνες.

Αεροσαλεύουνε
κρίνοι και χέρια.
Ηλιοι τα πρόσωπα,
μάτια τ' αστέρια

Είναι και ανάμεσα
σ' όλα η Αγάπη:

Στο πρωτοφίλημα
κόρη που εντράπη.

Κι όλο μακραίνουνε
πύργοι, παλάτια.
Κλαίνε μου οι θύμησες,
κλαίνε τα μάτια...



Στίχοι: Κώστας Καρυωτάκης
Μουσική: Μανώλης Γαλιάτσος
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Ζερβουδάκης

Μάρκο μην κάνεις " κλικ" στην εικόνα ,μόνο στον τίτλο... :D
Λατρεύω τις όμορφες μελοποιήσεις κι αυτή νομίζω είναι ξεχωριστή ..
" ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει "
   Τάσος Λειβαδίτης

Αποσυνδεδεμένος ageliki87

  • Νέο μέλος
  • *
  • Μηνύματα: 37
  • Φύλο: Γυναίκα
  • ...κι αν σου κάτσει ;;;
    • Προφίλ
Απ: To ποίημα της ημέρας
« Απάντηση #166 στις: Μάιος 03, 2010, 04:07:40 μμ »
H Κατερίνα Γώγου έγραψε επίσης...


Πώς με κοιτάζει έτσι
αυτό το άσπρο κομμάτι χαρτί
πώς με κοιτάζει έτσι το φεγγάρι...
Πώς θροΐζει μέσα μου
αυτό τον παγωμένο χάρτη στο βυθό
πώς με κοιτάει έτσι το φεγγάρι...
Ποιανού καιρού το λυπημένο δάχτυλο
κρυμμένο πίσω από δάση και βουνά
δείχνει παντού και πουθενά
τι θέλει το φεγγάρι...
Ποιανού αλόγου τρελαμένου το χλιμίντρισμα
κάνει τόση αντήχηση μέσα μου
μού διογκώνει το Εγώ μου...
Ποιανής σελήνης έκλειψη
ποιου φεγγαριού η χάση
μαζί σηκώνει μέσα μου
άμπωτη και παλίρροια δίδυμες αδερφές μου...
πώς με κοιτουν
Πώς σκύβει έτσι πάνω στο στόμα μου να δει
αν ανασαίνω ο Καρυωτάκης...

Πάω στοίχημα οτι διάβαζε το: Ιδανικοί αυτόχειρες

Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.

Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημιά των τόπων.

Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.

Όλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.

Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,
πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος..

Και οι δύο αυτοκτόνησαν πάντως...  Και στις δύο περιπτώσεις η αυτοκτονία δεν είναι απλώς μια λέξη... Στην περίπτωση του Καρυωτάκη σφράγισε το τέλος μιας εποχής (Γενιά του '20) και την αρχή μιας άλλης (Γενιά του ΄30: Νόμπελ Λογοτεχνίας- προσδιορισμός εθνικής ταυτότητας κ.ά.)... Στην περίπτωση της Γώγου έχουμε πάλι μια οριακή εποχή... μια κοινωνία στ΄απόνερα της γενιάς των Βeat (1950: Αμερική, 1970: Ελλάδα), η δικτατορία και η έξοδος απ΄αυτήν,  ο καταναλωτισμός, η προδοσία αξιών... Οι ποιητές της αμιφισβήτησης συσπειρώνονται γύρω από τα περιοδικά: Πάλι, Παντέρμα...
 
Ο Καρυωτάκης και η Γώγου είναι οι αγαπημένοι μου ποιητές.... sorry Markos! :)


Tώρα μου ήρθε στο μυαλό το ακόλουθο ποίημα του Καρυωτάκη...νομίζω ταιριάζει απόλυτα!

ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ ΠΕΝΘΙΜΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΟ

Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους.
Μαίανδροι στο χωρό τους με τραβάνε.
Η ευτυχία μου, σκέπτομαι, θα ‘ναι
ζήτημα ύψους.


Σύμβολα ζωής υπερτέρας,
ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα,
λευκές άκανθες ολόγυρα σ’ ένα
Αμάλθειο κέρας.

(Ταπεινή τέχνη χωρίς ύφος,
πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμά σου!)
Όνειρο ανάγλυφο, θα ‘ρθω κοντά σου
κατακορύφως.

Οι ορίζοντες θα μ’ έχουν πνίξει.
Σ’ όλα τα κλίματα, σ’ όλα τα πλάτη,
αγώνες για το ψωμί και το αλάτι,
έρωτες, πλήξη.

Α! πρέπει τώρα να φορέσω
τ’ ωραίο εκείνο γύψινο στεφάνι.
Έτσι, με πλαίσιο γύρω το ταβάνι,
πολύ θ’ αρέσω.


Αποσυνδεδεμένος LK

  • Ιστορικό μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 2608
  • Φύλο: Γυναίκα
  • ΠΕ 02 και ΠΕ15(?)
    • Προφίλ
Απ: To ποίημα της ημέρας
« Απάντηση #167 στις: Μάιος 03, 2010, 04:08:44 μμ »
Από τον Επιτάφιο του Ρίτσου, γιατί δεν έχω τελευταία καθόλου λυρική διάθεση. Το ποιήμα γράφτηκε, ως γνωστόν, με αφορμή την περίφημη φωτογραφία όπου η μάνα θρηνεί πάνω από το νεκρό σώμα του παιδιού της, που έπεσε νεκρό σε μια από τις απεργίες που είχαν ξεσπάσει, τέτοιες μέρες (Μάιος) στη Θεσσαλονίκης (από πολλές παραγωγικές τάξεις). Ο νεκρός είναι το Τάσος Τούσης, αυτοκινητιστής στο επάγγελμα. Θα προσπαθήσω να βάλω και τη φωτογραφία.

Βασίλεψες αστέρι μου,
βασίλεψε η πλάση.
Κι ο ήλιος, κουβάρι ολόμαυρο,
το φέγγος του έχει μάσει.

Κόσμος περνά και με σκουντά,
στρατός και με πατάει
κι εμέ το μάτι ουδέ γυρνά
ουδέ σε παρατάει.

Την άχνα απ' την ανάσα σου
νιώθω στο μάγουλό μου,
αχ, κι ένα φως, μεγάλο φως
στο βάθος πλέει του δρόμου.

Τα μάτια μου σκουπίζει τα
μια φωτεινή παλάμη.
Αχ κι η λαλιά σου, γιόκα μου
στο σπλάχνο μου έχει δράμει.

Και να που ανασηκώθηκα,
το πόδι στέκει ακόμα.
Φως ιλαρό λεβέντη μου
μ' ανέβασε απ' το χώμα.

Σημαίες τώρα σε ντύσανε,
παιδί μου εσύ κοιμήσου.
Κι εγώ τραβώ στ' αδέρφια σου
και παίρνω τη φωνή σου.

« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 03, 2010, 04:10:15 μμ από LK »

Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς την πραγματικότητα ν’ αλλάξουμε
                                                           Μ. Μπρεχτ

 

Pde.gr, © 2005 - 2021

Το pde σε αριθμούς

Στατιστικά

μέλη
  • Σύνολο μελών: 30532
  • Τελευταία: Istadel
Στατιστικά
  • Σύνολο μηνυμάτων: 1078314
  • Σύνολο θεμάτων: 18125
  • Σε σύνδεση σήμερα: 861
  • Σε σύνδεση έως τώρα: 1773
  • (Αύγουστος 02, 2021, 03:07:35 μμ)
Συνδεδεμένοι χρήστες
Μέλη: 67
Επισκέπτες: 747
Σύνολο: 814

Πληροφορίες

Το PDE φιλοξενείται στη NetDynamics

Όροι χρήσης | Προφίλ | Προσωπικά δεδομένα | Υποστηρίξτε μας

Επικοινωνία >

Powered by SMF 2.0 RC4 | SMF © 2006–2010, Simple Machines LLC
TinyPortal 1.0 RC1 | © 2005-2010 BlocWeb

Δημιουργία σελίδας σε 0.127 δευτερόλεπτα. 30 ερωτήματα.