Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση

Ανακοινώσεις και θέματα σχετικά με το PDE => Η Κοινότητα του PDE => Μήνυμα ξεκίνησε από: apri στις Μάρτιος 18, 2010, 10:45:39 πμ

Τίτλος: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: apri στις Μάρτιος 18, 2010, 10:45:39 πμ
Ποιός είδε κράτος λιγοστό
σ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά έχει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

(Γ. Σουρής)



(http://2.bp.blogspot.com/_663aIibAGB4/Ssc8KP2A8dI/AAAAAAAACTY/9bMyRWZg3Es/s400/%CE%93%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82+%CE%A3%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AE%CF%82.jpg)

Γεώργιος Σουρής  (2 Φεβρουαρίου 1853 - 26 Αυγούστου 1919)
 Γεννήθηκε τη 1η Φλεβάρη 1853 στην Ερμούπολη Σύρου. Τις γυμνασιακές σπουδές του τις τέλειωσε στην Αθήνα. Προοριζόμενος για τον ιερατικό κλάδο αναγκάστηκε να ξενιτευτεί, στα 17 του στο Ταϊγάνι της Ρωσίας, κοντά σ' ένα θείο του σιταρέμπορα για να εντρυφήσει στα μυστικά του ...εμπορίου. Όμως (ευτυχώς) αποδείχτηκεν ακατάλληλος μέσα στο δίμηνο κι επέστρεψεν άρον-άρον στη πρωτεύουσα, που εργάστηκε σαν αντιγραφέας συμβολαίων. Πήρε μέρος και σ' ερασιτεχνικές παραστάσεις, ενώ παράλληλα φοιτούσε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου.
     Συνεργάστηκε με ποικίλα πεζά κι έμμετρα, στα τότε περιοδικά της εποχής: ΡΑΜΠΑΓΑ, ΑΣΜΟΔΑΙΟ, ΑΣΤΥ & ΜΗ ΧΑΝΕΣΑΙ. Το 1883 εξέδωσε δική του σατιρική εφημερίδα, τον ΡΩΜΗΟ, που όμως τον σταμάτησε για ένα χρόνο, για να δώσει πτυχιακές εξετάσεις. Η απόρριψη του (επίσης ευτυχώς) απ' αυτές τον έκαμε να εγκαταλείψει οριστικά κάθε βλέψη για πτυχίο και ν' αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη σάτιρα. Ξανάβγαλε τον "ΡΩΜΗΟ" στις 2 Απρίλη 1883 και τον κυκλοφορούσε τακτικά μέχρι λίγο πριν τον θάνατό του, ως τις 17 Νοέμβρη 1918 -36 χρόνια κι 8 μήνες-, και για 1444 συνολικά τεύχη. Έγραψεν επίσης κι εύθυμα μονόπρακτα, που γνώρισαν μεγάλην επιτυχία.
     Το 1873 γνώρισε τη Μαρία Κωνσταντινίδου -από τη Πόλη-, την ερωτεύτηκε και παρά τις αντίξοες -αρχικά- συνθήκες τη παντρεύτηκε το 1881. Ζήσανε μια θαυμάσια οικογενειακή κι ευτυχισμένη ζωή, αποκτήσανε 5 παιδιά, πράγμα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, -κι όχι άδικα- ιδεώδες. Τύπος δειλός, μελαγχολικός, αφηρημένος, μετριόφρων, μύωψ, αλλά ευφυέστατος και λογιώτατος, άφησε πίσω του πολλά και θαυμάσια "ανέκδοτα". Παροιμιώδεις ήτανε οι καλλιτεχνικές του συγκεντρώσεις, στο σπίτι του, της Οδού Πινακωτών 15 (σημερινή Χαριλάου Τρικούπη) και πολλάκις οι εφημερίδες της τότε εποχής, κάμανε στην άκρη σημαντικά γεγονότα, για να αφιερώσουνε πεντάστηλα, καλύπτοντας τέτοια... δρώμενα.
     Συμπαθέστατος κι εκτιμώμενος απ' όλους προτάθηκε το 1908, για το βραβείο Νόμπελ, με τη πρόθυμη πρωτοβουλία και της Βουλής. Το 1911 τιμήθηκε με τον Χρυσούν Σταυρό Του Σωτήρος. Πέθανε στις 26 Αυγούστου 1919, σ' ηλικία 66 ετών και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη με τιμές στρατηγού παρακαλώ. Η Πολιτεία τονε βράβευσε μετά θάνατον και με τον Ταξιάρχη Του Σωτήρος. Στον τάφο του στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών, στήθηκε προτομή του, έργο του γλύπτη Ν. Γεωργαντή κι άλλη μια στήθηκε στην είσοδο του Ζαππείου, έργο του γλύπτη Γ. Δημητριάδη.


(Το βιογραφικό του ποιητή από το site:  http://www.peri-grafis.com/ergo.php?id=545  )

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: NiGhtMare στις Μάρτιος 18, 2010, 11:35:02 πμ
Το ποίημα του... 2010!

Φεγγαράκι μου λαμπρό
φέγγε μου να περπατώ,
στο σκοτάδι μη χαθώ,
για να μείνω στο ευρώ.

Αν χρεωκοπήσει η Ελλάδα
εγώ πώς θα διοριστώ,
στο σχολείο μου να αράζω
και να πέφτει το ρευστό;

Τόση προϋπηρεσία
πήρα με τρόπο σωστό,
γλείφοντας το διευθυντή μου
και τον κάθε κολλητό.

Τώρα όμως έχω άγχος
μήπως πάλι και κληθώ
στον ΑΣΕΠ να ξαναδώσω
και ξανά να ζοριστώ!!!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Μάρτιος 18, 2010, 10:26:11 μμ

(http://www.os3.gr/arhive_afieromata/videothiki/elitis/elitisbio.gif)


Με αφορμή τη σημερινή επέτειο από τον θάνατο του ( 18-03-1996) διάλεξα
( με δυσκολία λόγω του πλήθους των υπέροχων ποιημάτων του ) το παρακάτω :

Όμορφη και παράξενη πατρίδα
ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα

Ρίχνει να πιάσει ψάρια πιάνει φτερωτά
στήνει στην γη καράβι κήπο στα νερά
κλαίει φιλεί το χώμα ξενιτεύεται
μένει στους πέντε δρόμους αντρειεύεται

Όμορφη και παράξενη πατρίδα
ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα

Κάνει να πάρει πέτρα την επαρατά
κάνει να τη σκαλίσει βγάνει θάματα
μπαίνει σ' ένα βαρκάκι πιάνει ωκεανούς
ξεσηκωμούς γυρεύει θέλει τύρρανους

Όμορφη και παράξενη πατρίδα
ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα
 
Οδυσσέας Ελύτης


http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%83%CE%AD%CE%B1%CF%82_%CE%95%CE%BB%CF%8D%CF%84%CE%B7%CF%82
 
για όσους θέλετε να διαβάσετε σχετικά
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: millhaven στις Μάρτιος 20, 2010, 09:40:37 πμ
samedi répit
plus rire
depuit minuit
jusqu’à minuit
pas pleurer



σάββατο ανάπαυλα
όχι πια γέλια
απ’ τα μεσάνυχτα
ως τα μεσάνυχτα
όχι κλάματα


Samuel Beckett-Ποιήματα συνοδευόμενα από Σαχλοκουβέντες



*Ο Σάμουελ Μπέκετ γεννήθηκε το 1906 σε μια επαρχία του Δουβλίνου και πέθανε το 1989 στο Παρίσι όπου είχε εγκατασταθεί μόνιμα απ’ το 1938. Θεωρείται "ιδρυτής" του θεάτρου του παραλόγου.


Έγραψε πεζά, δοκίμια και ποιήματα και στράφηκε στο θέατρο μετά τον πόλεμο. Κάποιες φορές σκηνοθετούσε ο ίδιος τα έργα του. Το 1969 βραβεύτηκε με Νόμπελ λογοτεχνίας.

Χαρακτηρίστηκε ως υπαρξιστής φιλόσοφος του παραλόγου, αλλά συνειδητά ο ίδιος ποτέ του δεν διατύπωσε κάποια υπαρξιακή άποψη. Δε μπορούμε να τον ταυτίσουμε με οποιαδήποτε σχολή. Η κατάταξη του Μπέκετ σ΄ αυτό που ονομάζουμε θέατρο του παραλόγου, οφείλεται στο γεγονός ότι δεν ξέρουμε πού ανήκει. Δεν δίνει κανένα κλειδί για την ερμηνεία - κατάταξη του έργου του. Κάποτε είπε ότι έχει γράψει κάποιους ήχους και ότι ο καθένας είναι ελεύθερος να γράψει μουσική πάνω σ’ αυτούς. To έργο του είναι εξαιρετικά λογικό και -αν έπρεπε να χαρακτηρίζονταν θα μπορούσε να πει κανείς ότι διέπεται από πειθαρχημένη αυστηρή και σκληρή λογική. Μα δεν μπορεί να υπάρξει μια ερμηνεία ασφαλής και όπως έγραψε ο Μάρτιν Έσσλιν: "κάθε απόπειρα να καταλήξει κανείς σε μια ξεκάθαρη και σίγουρη ερμηνεία… θα ήταν τόσο παράλογη, όσο και το να προσπαθήσει να ανακαλύψει και να καθορίσει που ακριβώς αρχίζει και που ακριβώς τελειώνει το περίγραμμα ενός κιάρο–σκούρο σ’ έναν πίνακα του Ρέμπραντ, ξύνοντας τη μπογιά".

Στα έργα του Μπέκετ δεν υπάρχει γραμμική εξέλιξη και η έλλειψη πλοκής είναι ακόμη πιο ολοκληρωτική απ’ ότι στα υπόλοιπα έργα του θεάτρου του Παραλόγου. Συγγραφέας της απελπισίας, του αδιεξόδου, της μάταιης αναζήτησης του θεού, του απελπισμένου κόσμου, του αποσπασματικού λόγου. "Δεν υπάρχει ενότητα στον κόσμο, άρα γιατί να υπάρχει στα κείμενά μας; Ποια η πραγματικότητα; Το έργο, τα ίδια τα κείμενα"

Ήταν δίγλωσσος αλλά προτιμούσε να γράφει στα γαλλικά λόγω των ιδιοτήτων της γαλλικής γλώσσας αλλά και για να αποφύγει τα διάφορα λογοτεχνικά στολίδια που θα χρησιμοποιούσε αν έγραφε στη μητρική του. Επέβαλλε στον εαυτό του αυστηρή πειθαρχία, χωρίς να αφήνει κανένα περιθώρια ευκολίας, πολυτέλειας, εκφραστικής άνεσης. Εξηγούσε πως γράφει στα γαλλικά "… επειδή στα γαλλικά είναι πιο εύκολο να γράψεις χωρίς ύφος"

Η γλώσσα χρησιμοποιείται απ’ τον συγγραφέα ως απόδειξη της κατάντιας και του εκφυλισμού της. Σχετικά μ’ αυτό το παράδοξο Ο Μάρτιν Έσσλιν παρατηρεί: "… αν ο Μπέκετ χρησιμοποιεί τη γλώσσα με σκοπό να της αφαιρέσει την αξία της σαν μέσο εννοιολογικών συλλογισμών, ή σαν όργανο μεταβίβασης ετοιμοπαράδοτων απαντήσεων στα ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, η συνεχής χρήση της γλώσσας εκ μέρους του πρέπει παραδόξως να θεωρείται σαν μια απόπειρα επικοινωνίας, επικοινωνίας του ανεπικοινώνητου". Μα η έλλειψη επικοινωνίας δεν είναι μόνο με το περιβάλλον αλλά και με τον εαυτό και στο θέατρο του Μπέκετ η γλώσσα τελικά λειτουργεί αντιστικτικά με τη δράση που υπονομεύει όσα λέγονται. Στο "Ένα θέατρο ουσίας" ο Γιαν Κοττ λέει πως "στα έργα του Μπέκετ, οι σκηνικές οδηγίες είναι απίστευτα λεπτομερείς και μερικές φορές αποτελούν το ήμισυ του κειμένου. Η δραματική κατάσταση εμπεριέχεται σχεδόν ολοκληρωτικά σε ό,τι είναι οπτικό. Τι σημαίνει όμως αυτό; το ανέφικτο της επικοινωνίας; Τη ζωή που γίνεται αντιληπτή ως φθορά και σήψη; Τη συνείδηση, που για τους υπαρξιστές είναι μια "τρύπα" μέσα σ’ έναν "όντως όντα Κόσμο"; Αν ο Μπέκετ μπορούσε ή ήθελε να μας το πει, θα είχε μεταχειριστεί άλλους τύπους σημείων. Εδώ το "μη λεκτικό" είναι πιο ανησυχητικό από οποιονδήποτε πιθανό διάλογο"

Όλα όσα είναι επουσιώδη για την ανθρώπινη ύπαρξη ο Μπέκετ θα τα αφαιρέσει τολμώντας μια αμφιβολία μεθοδική, μεταφυσική, καθολική. Εάν αμφιβάλω για όλα, αυτό για το οποίο δεν θα αμφιβάλω θα είναι η αλήθεια. Αν αφαιρέσουμε αυτά που δεν είναι αναγκαία στη ύπαρξη, τι μένει; Το ίδιο ερώτημα θέτει και ο Καρτέσιος στον πρώτο στοχασμό. Απομένει ένα πράγμα που σκέφτεται θα πει ο Καρτέσιος. Ο Τσόμσκι θα πει ότι απομένει ένα πράγμα που μιλάει ... χωρίς ήχους.

Πολλοί κριτικοί τον χαρακτήρισαν "απαισιόδοξο προφήτη".Οι ήρωες του βουλιάζουν στο κενό σε μια πτώση που ο θάνατος δε μπορεί να φέρει την ελπίδα γιατί δεν υπάρχει καν αυτή η διέξοδος, καθώς "… κάποια στιγμή η ανία του να ζεις αντικαθίσταται με την οδύνη του να υπάρχεις". Αυτά τα πρόσωπα δεν ανήκουν στο περιθώριο γιατί δεν ανήκουν πουθενά˙ είναι απογυμνωμένα απ’ όλες τις βεβαιότητες μιας ζωντανής ύπαρξης "… και τα πρόσωπα …δείχνουν να μην επιθυμούν τίποτα το ουσιαστικό. Ανάμεσα στην απόλυτη ακινησία τους και το παλλόμενο φως, η αντίθεση αποσβολώνει όποιον θυμάται να έχει εκπλαγεί απ’ το αντίθετο. Οπωσδήποτε είναι φανερό από χιλιάδες ενδείξεις, να φανταστείς ότι δεν κοιμούνται. Μόνο ένας ελαφρός αναστεναγμός, αχ, τίποτα περισσότερο μέσα στη σιωπή και την ίδια στιγμή το μάτι αιχμαλωτίζεται από ένα απειροελάχιστο φρίκιασμα που καταστέλλεται ακαριαία! Άφησέ τους εκεί, ιδρώνοντας και παγώνοντας, είναι καλύτερα από παντού. Όχι, κανένα τέλος ζωής και πάλι όχι, εκεί δεν υπάρχει τίποτα… και καμιά καινούρια ελπίδα …"

Σε όλο του το έργο υπάρχει ο υπαινιγμός ότι όλος ο κόσμος είναι γεμάτος απορίες που αιωρούνται. Μα κι αν δε μπορούμε να βρούμε τις απαντήσεις, μπορούμε τουλάχιστον να απολαμβάνουμε τα ερωτήματα.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάρτιος 20, 2010, 11:04:55 πμ
"ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ"   ΟΔΥΣΣΕΑ   ΕΛΥΤΗ

Η ΙΣΟΒΙΑ ΣΤΙΓΜΗ  (http://www.youtube.com/watch?v=t3azSIL1wE0)  

Πιασε την αστραπη στο δρομο σου
ανθρωπε' δωσε της διαρκεια' μπορεις
!
Απο την μυρωδια του χορτου απο την πυρα του ηλιου
πανω στον ασβεστη απο το ατερμονο φιλι
να βγαλεις εναν αιωνα'
με θολο για την ομορφια
και την αντηχηση οπου
σου φερνουν οι αγγελοι μες στο πανερι
τη δροσο απο τους κοπους σου ολο φρουτα στρογγυλα
και κοκκινα'
τη στενοχωρια σου
γεματη πληκτρα που χτυπουν μεταλλικα στον ανεμο
ή σωληνες ορθους που τους φυσας καθως αρμονιο
και βλεπεις να συναζονται τα δεντρα σου ολα
δαφνες και λευκες οι μικρες και μεγαλες
Μαριες που κανεις παρεξ εσυ δεν αγγιξες'

ολα μια στιγμη ολα η μονη σου
αστραπη για παντα.

Η αμμο που επαιξες οπως με τη ζωη σου η Τυχη
και τα στεφανα που αλλαξε με την παντοτινη σου
αγνωστη ο καιρος ο ανισχυρος
εχθρος αν εχεις κατορθωσει
μια για παντα ολοισα ν' ατενισεις το φως
ειναι η μια στιγμη
σθεναρη πανω απ' τα βαραθρα
ιδια νεροσταγονα
ειναι η Αρετη

με τα πουλια του Σκιρωνα και τα πανια του Αργεστη.

Ετη φωτος στους ουρανους
ετη Αρετης μες στον ασβεστη.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάρτιος 23, 2010, 08:19:36 μμ
ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

(http://3.bp.blogspot.com/_qEab1mWFgzk/Sr8teVTkTbI/AAAAAAAABes/2pgp1pfFIpM/s320/%CE%B6%CF%89%CE%B7.jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=T_ifuRBuCP0)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Μάρτιος 23, 2010, 11:27:17 μμ
(http://www.koutsourelis.gr/cutenews/data/upimages/neruda1k.jpg)

Αργοπεθαίνει (Muere lentamente)

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος έχει την τηλεόραση για μέντορα του

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης
αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν "αναποδογυρίζει το τραπέζι" όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω απο ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλυστρίσει απ' τις πανσοφές συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη κακή του τύχη
ή για τη βροχή την ασταμάτητη

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει
ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να 'σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.

Μονάχα με μιά φλογερή υπομονή
θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία.


Pablo Neruda
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: apri στις Μάρτιος 24, 2010, 12:37:50 μμ
Παρ' όλο που δεν είναι ποίημα, αλλά πεζό, μπήκα στον πειρασμό να το παραθέσω, γιατί είναι πολύ επίκαιρο. Πρόκειται για απόσπασμα από τα Απομνημονεύματα του στρατηγού Μακρυγιάννη.


«Αν μας έλεγε κανένας αυτείνη την λευτεριά όπου γευόμαστε, θα παρακαλούσαμε τον Θεόν να μας αφήση εις τους Τούρκους άλλα τόσα χρόνια, όσο να γνωρίσουν οι άνθρωποι τι θα ειπή πατρίδα, τι θα ειπή θρησκεία, τι θα ειπή φιλοτιμία, αρετή, τιμιότη. Αυτά λείπουν από όλους εμάς, στρατιωτικούς και πολιτικούς.

Τις πρόσοδες της πατρίδας τις κλέβομεν, από υποστατικά δεν της αφήσαμεν τίποτας, σε ‘‘πηρεσίαν να μπούμεν’’, ένα βάνομεν εις το ταμείον, δέκα κλέβομεν. Αγοράζομεν πρόσοδες, τις τρώμε όλες. Χρωστούν εις το Ταμείον δεκαοχτώ ‘κατομμύρια ο ένας και ο άλλος. Ο Μιχαλάκης ο Γιατρός πεντακόσιες χιλιάδες, ο Τζούχλος τρακόσες, ο Γεωργάκης Νοταράς τρακόσες πενήντα – όλο τέτοιγοι χρωστούνε αυτά. Ο κεντρικός ταμίας ο Φίτζες – τρακόσες πενήντα του λείπουν από το ταμείον. Κι’ ακόμα δεν κυτάχτηκαν πόσα θα λείψουν ακόμα. Το ίδιο ντογάνες κι’ άλλα.

Τέτοιοι μπαίνουν εις τα πράγματα και τέτοιους συντρόφους βάνουν. Δύσκολο είναι ο τίμιος άνθρωπος να κάνη τα χρέη του πατριωτικώς. Οι αγωνισταί, οι περισσότεροι και οι χήρες κι’ αρφανά δυστυχούν. Πολυτέλεια και φαντασία -γεμίσαμαν πλήθος πιανοφόρια και κιθάρες.

Οι δανεισταί μας ζητούν τα χρήματά τους, λεπτό δεν τους δίνομεν από αυτά- κάνουν επέμβασιν εις τα πράγματά μας. Και ποτές δεν βρίσκομεν ίσιον δρόμον.

Πώς θα σωθούμε εμείς μ’ αυτά και να σκηματιστούμεν εις την κοινωνίας του κόσμου ως άνθρωποι; Ο Θεός ας κάμη το έλεός του να μας γλυτώση από τον μεγάλον γκρεμνόν όπου τρέχομεν να τζακιστούμεν».
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάρτιος 24, 2010, 02:39:20 μμ
μου θυμισε........ μέρες που ειναι (25 Μαρτίου)........... όταν ήμουν παιδακι και τραγουδουσα στη χορωδια του δημοτικού σχολείου...........

ΤΑ ΕΥΖΩΝΑΚΙΑ
 Στην Αγιά Σοφιά αγνάντια βλέπω τα ευζωνάκια
Τα ευζωνάκια τα καημένα στους πολέμους μαυρισμένα(2)
κλέφτικο χορό χορεύουν και τ’ αντίπερα αγναντεύουν.
  
Κι αγναντεύοντας την πόλη τραγουδούν και λένε: (2)
Τούτοι είν' οι χρυσοί της θόλοι, αχ κατακημένη πόλη
να η μεγάλη εκκλησιά μας, πάλι θα γενεί δικιά μας.
  
Στην κυρά τη Δέσποινά μας πες να μη λυπάται
στις εικόνες να μη κλαίνε, τα Ευζωνάκια μας το λένε.(2)
Κι ο παπάς που 'ναι κλεισμένος μέσα στ' Αγιο Βήμα
Τά Ευζωνάκια δε θ' αργήσει, νά 'βγει να τα κοινωνήσει
και σε λίγο βγαίνουν τ' Αγια μέσα σε μυρτιές και βάγια.(2)

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: bikini στις Μάρτιος 24, 2010, 03:10:45 μμ
Το λατρεύω!...

Όσο Mπορείς, Κ.Π.Καβάφης    

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες. Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: epak στις Μάρτιος 24, 2010, 03:40:16 μμ
Το λατρεύω!...

Όσο Mπορείς, Κ.Π.Καβάφης    

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες. Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984

Τ έ λ ε ιο......!!!!!!!!!!!!Από τα πιο αγαπημένα μου.....Μπράβο  για την επιλογή :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάρτιος 24, 2010, 07:14:29 μμ
Δέξου το χρώμα όπως σου δίνεται,
μάθε πώς σου δίνεται το καθένα,
μερικά φυτά βάφουν,
άλλα παίρνουν δύναμη από αλλού,
από τη στάχτη του δέντρου,
τα πετρώματα της γης,
δώσε δύναμη σε αδύναμα,παιδί μου,
και τα χρώματα θα γίνουν καλά.
Θα έρθει το κόκκινο της δύσης,
το κίτρινο της ζεστής άμμου,
θα έρθει το πράσινο,η ζωή του φυτού,
θα έρθει το μαύρο από τα σύννεφα που φέρνουν
τη βροχή,θα έρθει.
'Ολα τα χρώματα θα έρθουν,παιδί μου...
Μα μη θελήσεις να επαναλάβεις ένα χρώμα σαν το παλιό.
Η σημερινή μέρα είναι άλλη μέρα.
Τα χρώματα που θα έρθουν είναι πολλά,
κανένα δεν είναι το ίδιο με το άλλο
κι όσα καινούρια έρθουν,θα είναι καλά...


Ινδιάνικη Ποίηση
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: koth στις Μάρτιος 24, 2010, 08:24:22 μμ
Κακοί έμποροι

Κύριε, άνθρωποι απλοί
πουλούσαμε υφάσματα,
(κι η ψυχή μας
ήταν το ύφασμα που δεν τ' αγόρασε κανείς)
.
Την τιμή δεν κανονίζαμε απ' την ούγια
η πήχη και τα ρούπια ήταν σωστά
τα ρετάλια δεν τα δώσαμε μισοτιμής ποτέ:
η αμαρτία μας.

Είχαμε μόνο ποιότητας πραμάτεια.
Έφτανε στη ζωή μας μια στενή γωνιά
-πιάνουν στη γη μας λίγο τόπο τα πολύτιμα-.
Τώρα με την ίδια πήχη που μετρήσαμε
μέτρησέ μας· δε μεγαλώσαμε το εμπορικό μας.
Κύριε, σταθήκαμε έμποροι κακοί!

Δ. Ι. Αντωνίου
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: carmelita στις Μάρτιος 24, 2010, 08:25:30 μμ
Το πρώτο σκαλί - Κ. Καβάφης (έτος 1899)

Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μιά μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυό χρόνια πέρασαν που γράφω
κ' ένα ειδύλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Αλλοίμονον, είν' υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
και απ' το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ' αναιβώ ο δυστυχισμένος».
Ειπ' ο Θεόκριτος· «Αυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ' ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα
».

Από τα πιο αγαπημένα!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Μάρτιος 24, 2010, 09:31:40 μμ
Η μπαλάντα της φυλακής του Ρέντιγκ - Όσκαρ Ουάιλντ

« Μα κι ο καθείς σκοτώνει ό,τι αγαπάει,
και πρέπει αυτό απ’όλους ν’ακουστεί.
Άλλοι με κολακεία σε σκοτώνουν
Κι άλλοι με ματιά φαρμακερή
Μ’ένα φιλί σκοτώνουν οι δειλοί,
Κι οι γενναίοι άνδρες με σπαθί.

Νέοι σκοτώνουν άλλοι την αγάπη τους
Κι άλλοι σαν γενούνε γέροι. 
Με χέρι Λαγνείας άλλοι τήνε πνίγουνε
Κι άλλοι με Πλούτου χέρι
Κι επειδή πιο γρήγορα παγώνει έτσι το κορμί,
Οι πονόψυχοι σκοτώνουν με μαχαίρι.

Άλλοι για λίγο ερωτεύονται  κι άλλοι για πολύ.
Άλλοι τον Έρωτα πουλάνε κι άλλοι τον αγοράζουν.
Άλλοι με βουρκωμένα μάτια τον σκοτώνουνε
Κι άλλοι βουβοί τον αφανίζουν
Κι ενώ ο καθείς σκοτώνει ό,τι αγαπάει,
Όλοι ωστόσο δεν πεθαίνουν.
…………………………………………………………………………………………..

Μαύρα μεσάνυχτα πάντα είχαμε μες στην καρδιά μας,
Και στο κελί μας μέσα αυγή,
Και τον τροχό γυρίζαμε και ξεφτίζαμε το σχοινί,
Ο καθείς στην Κόλασή του μέσα την ατομική.
Μα είναι πολύ πιο τρομερή η σιωπή
Από καμπάνας μπρούτζινης αντήχηση βροντερή.
…………………………………………………………………………………………..
Ποτέ δεν είδα άνθρωπο ν’αγναντεύει,
Με λαχτάρα τόση στη ματιά,
Αυτό που οι κατάδικοι ονομάζουν ουρανό,
Την οθόνη εκεί ψηλά τη θαλασσιά,
Και κάθε συννεφάκι που αρμενίζει
Όμοιο  με πλεούμενο με ασημί πανιά.
…………………………………………………………………………………………

Δεν ξέρω αν οι νόμοι είναι άδικοι
Ούτε και δίκαιοι αν είναι ή σωστοί,
Μα κείνο που όλοι οι καταδικασμένοι το γνωρίζουνε,
Είναι πως δεν μπορούν τα τείχη να περάσουν ζωντανοί,
Και πως κάθε μέρα σαν χρόνος μοιάζει,
Χρόνος δίχως τέλος και αρχή.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάρτιος 25, 2010, 02:22:39 μμ
Διονύσιος Σολωμός, Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι

Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει·
λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι η μάνα το ζηλεύει.
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει·
στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα καί κλαίει:
«Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ’ έχω γω στο χέρι;
οπού συ μού ΄γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει».


Ο Απρίλης με τον Έρωτα χορεύουν καί γελούνε,
κι όσ’ άνθια βγαίνουν και καρποί τόσ’ άρματα σε κλειούνε.
..................................................................
Μάγεμα η φύσις κι όνειρο στην ομορφιά και χάρη·
η μαύρη πέτρα ολόχρυση καί το ξερό χορτάρι.
Με χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κρένει:
«Όποιος πεθάνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει».
....................................................................
Μητέρα, μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα,
κι αν στο κρυφό μυστήριο ζούν πάντα τα παιδιά σου
με λογισμό και μ' όνειρο, τι χάρ' έχουν τα μάτια,
τα μάτια τούτα, να σ' ιδούν μες στο πανέρμο δάσος,
που ξάφνου σου τριγύρισε τ' αθάνατα ποδάρια
(κοίτα) με φύλλα της Λαμπρής, με φύλλα τού Βαϊώνε!
Το θεϊκό σου πάτημα δεν άκουσα, δεν είδα·
ατάραχη σαν ουρανός μ' όλα τα κάλλη πόχει,
που μέρη τόσα φαίνονται καί μέρη 'ναι κρυμμένα!
Αλλά, Θεά, δεν ημπορώ ν' ακούσω τη φωνή σου,
κι ευθύς εγώ τ' ελληνικού κόσμου να τη χαρίσω;
Δόξα 'χ' η μαύρη πέτρα του καί το ξερό χορτάρι.......................
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Μάρτιος 25, 2010, 03:45:14 μμ
(http://www.apoellas.com/epeteiaka/images/mesologgi2.jpg)

το Μεσολογγι σκέλεθρο
γυμνό,ξεσαρκωμένο
δεν παραδίδει τ' άρματα
δεν γέρνει το κεφάλι
κρατεί για νεκροθάφτη του
τον Χρήστο τον Καψάλη....

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Μάρτιος 25, 2010, 07:47:59 μμ
Εὐαγγελισμός - Ἑλληνισμός

Μὲ μιᾶς ἀνοίγει ὁ οὐρανός, τὰ σύγνεφα μεριάζουν,
οἱ κόσμοι ἐμείνανε βουβοί, παράλυτοι κοιτάζουν.
Μία φλόγα ἀστράφτει... ἀκούονται ψαλμοὶ καὶ μελῳδία...
Πετάει ἕν᾿ ἄστρο... σταματᾶ ἐμπρὸς εἰς τὴ Μαρία...
«Χαῖρε τῆς λέει ἀειπάρθενε, εὐλογημένη χαῖρε!
Ὁ Κύριός μου εἶναι μὲ σέ. Χαῖρε Μαρία, Χαῖρε!»

Ἐπέρασαν χρόνοι πολλοί... Μία μέρα σὰν ἐκείνη
ἀστράφτει πάλι ὁ οὐρανός... Στὴν ἔρμη της τὴν κλίνη
λησμονημένη, ὁλόρφανη, χλωμὴ κι ἀπελπισμένη,
μία κόρη πάντα τήκεται, στενάζει ἁλυσωμένη.
Τὰ σιδερὰ εἶναι ἀτάραγα, σκοτάδι ὁλόγυρά της.
Ἡ καταφρόνια, ἡ δυστυχιὰ σέπουν τὰ κόκαλά της.
Τρέμει μὲ μιᾶς ἡ φυλακὴ καὶ διάπλατη ἡ θυρίδα
φέγγει κι ἀφήνει καὶ περνᾶ ἕν᾿ ἄστρο, μίαν ἀχτίδα.
Ὁ Ἄγγελος ἐστάθηκε, διπλώνει τὰ φτερά του...

«Ξύπνα, ταράζου, μὴ φοβοῦ, χαῖρε, Παρθένε, χαῖρε.
Ὁ Κύριός μου εἶναι μὲ σέ, Ἑλλὰς ἀνάστα, χαῖρε».

Οἱ τοῖχοι εὐθὺς σωριάζονται. Ἡ μαύρ᾿ ἡ πεθαμένη
νοιώθει τὰ πόδια φτερωτά. Στὴ μέση της δεμένη
χτυπάει ἡ σπάθα φοβερή. Τὸ κάθε πάτημά της
ἀνοίγει μνῆμ᾿ ἀχόρταγο. Ρωτᾶ γιὰ τὰ παιδιά της...
Κανεὶς δὲν ἀποκρένεται... Βγαίνει, πετᾶ στὰ ὄρη...
Λιώνουν τὰ χιόνια ὅθε διαβεῖ, ὅθε περάσει ἡ Κόρη.

«Ξυπνᾶτε ἐσεῖς ποὺ κοίτεστε, ξυπνᾶτε ὅσοι κοιμᾶστε,
τὸ θάνατο ὅσοι ἐγεύτητε, τώρα ζωὴ χορτάστε».

Οἱ χρόνοι φεύγουνε, πετοῦν καὶ πάντα ἐκείνη ἡ μέρα
εἶναι γραμμένο ἐκεῖ ψηλὰ νὰ λάμπει στὸν αἰθέρα
μ᾿ ὅλα τὰ κάλλη τ᾿ οὐρανοῦ. Στολίζεται ὅλη ἡ φύση
μὲ χίλια μύρια λούλουδα γιὰ νὰ τὴ χαιρετήσει.
Γιορτάστε την, γιορτάστε την. Καθεὶς ἂς μεταλάβει
ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Καὶ σεῖς καὶ σεῖς οἱ σκλάβοι,
ὅσοι τὴ δάφνη στὴ καρδιὰ νὰ φέρετε φοβᾶστε,
ἀφορεσμένοι νἆστε.


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: pariel στις Μάρτιος 26, 2010, 11:32:54 πμ
Πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος, Ελένη Βακαλό
Θα σας πω πώς έγινε
έτσι είναι η σειρά
Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο δρόμο του έναν κτυπημένο
Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε
τόσο πολύ λυπήθηκε
που ύστερα φοβήθηκε
πριν κοντά του να πλησιάσει, για να σκύψει να τον πιάσει,σκέφτηκε καλύτερα
Τι τα θες τι τα γυρεύεις
κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω, να ψυχοπονέσει τον καημένο
και καλύτερα να πούμε
ούτε πως τον έχω δει
Και επειδή φοβήθηκε έτσι συλλογίστηκε.
Τάχα δε θα είναι φταίχτης,ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;
Και καλά του κάνουνε, αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες
Άρχισε λοιπόν και κείνος
από πάνω να κτυπά
Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας.

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάρτιος 26, 2010, 01:43:27 μμ
Ανδρέας Εμπειρίκος

Τριαντάφυλλα στο Παράθυρο

Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια.
Yπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα
και απ’ αυτήν την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους.
Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη.
 Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα μας.
 Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας
και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν στιγμήν
εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρχόντων.
Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένον δέρας της υπάρξεώς μας.

από την Yψικάμινο, Άγρα 1980
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάρτιος 28, 2010, 06:44:12 μμ
(http://2.bp.blogspot.com/_-AEc53NfCwg/Shudkhm2E-I/AAAAAAAAVOs/qmYNcaMaQyA/s400/ARKAS.jpg)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάρτιος 28, 2010, 11:34:29 μμ
Κικής Δημουλά, "Μεγάλη Εβδομάδα"


Το Όχι είναι δισύλλαβο:
βρέ – χει.
Ο Πιλάτος φοράει το μπλε του αδιάβροχο,
δεν βρίσκει ταξί,
οι συνειδήσεις συνωστίζονται
στον ίδιο μονόδρομο,
όλοι νίπτουν τας χείρας των,
μάλιστα τέτοιες μέρες.
Το Όχι είναι δισύλλαβο,
η ψιλή και η οξεία στο ο
κεντρώνει το Όχι,
μονόγραμμα των ημερών.
Το παράθυρο είναι δίφυλλο,
η ψιλή και οξεία βροχή
το κεντρώνει,
μονόγραμμα στο κλειστό Όχι.

Οι καμπάνες οι πένθιμες
ανοίγουν αυλάκια στον αέρα,
χύνονται και ποτίζουν εκτεταμένες ατονίες
ωσότου κάποια απόσταση απότιστη
να τις απορροφήσει.
Οι καμπάνες, ασχέτως του πένθιμες,
πάντοτε κάτι αποχωρίζουν,
πολλώ μάλλον οι πένθιμες.

Οι καμπάνες φορτώνουν
βαλίτσες στα πούλμαν,
τα τρένα τρέχουνε, ξεσκίζουν
και βάζουν κλήρο
στα ιμάτια των τοπίων.

Σταύρωσον, σταύρωσον
τα χέρια σου στο στήθος…
Τι άλλο να κάνω;
Ποιο μέτρο να κινητοποιήσω;
Που ξέρω από πού;
φεύγει το κάθε πράγμα;
Κάθε κατεύθυνση έχει το άλλοθί της.

Οι πασχαλιές εσταυρωμένες
σ’ ένα φθηνό ανθοδοχείο
εμψυχώνουν το άρωμα του θανάτου.
Τα μάτια σου
είναι οι δύο ληστές,
εκ δεξιών και εξ ευωνύμων.

Το Όχι είναι δισύλλαβο,
επιμένω
βρέ – χει.
Οι εκκλησίες ξεχειλίζουν,
όπως ξεχειλίζουν τα ποτήρια
στα άλλα πάθη που εορτάζουμε.

Οι εκκλησίες ξεχειλίζουν
αγάπα τον πλησίον σου…
Απαίτηση,
που μες στη ρύμη και τη γλύκα των ψαλμών,
περνάει σαν εύκολη αγάπη
και χάνει τη θεία απανθρωπία της,
το θείο ανεφάρμοστο.

Στην κοπιώδη πορεία του δεηθώμεν
τα μεγάλα κεριά προχωρούν,
τα κεριά της δραχμής μένουν πίσω.
Τα μικρά κεριά κουράζονται εύκολα,
λυγίζουν και διεκτραγωδούν
το αντίτιμό τους.
Η ανισότης των κεριών
αναλιώνει μυσταγωγικά.
Ο θεός τους ο νεωκόρος
τα ρίχνει στον Καιάδα της ανατήξεως.
Ξεχειλίζουν οι εκκλησίες.
Δεν χωράω, δεν πειράζει.
Θα μάθω το τετέλεσται
από άλλη πηγή.
Πιο θετική.

(Από την ποιητική συλλογή «Το λίγο του κόσμου» (1971).)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάρτιος 28, 2010, 11:35:25 μμ
Κικής Δημουλά, "Η απαρηγορία" (Μεγάλη Εβδομάδα)


Οι βιολέτες, όπως ανήσυχα,
διορατικά μυρίζουν
όταν κάτι δεν πάει καλά,
κάτι απογοητεύει πάλι.

Η Μεγάλη Εβδομάδα,
όπως στάζει κερί και τάμα
στη θρησκόληπτη ανάμνηση,
στην άθεη απουσία.

Η Κυριακή του Νυμφίου,
όπως αναστατώνει,
βασίζεις δεν βασίζεις το Μεγάλο
στις αφίξεις.

Οι διάφοροι Νυμφίοι,
που κάτι τους τυχαίνει και δεν έρχονται,
κάποια διήμερη εκδρομή,
κάποια ευκολότερη θρησκεία
που την ασπάζονται.

Οι πολλαπλασιασμένοι κήποι της Γεθσημανή
σε κάθε βήμα,
όπως κατασταλάζεις για το έθιμο,
έχουν δεν έχουν ανθίσει οι απορίες.

Οι Πατέρες μας, γέροι στο σπίτι,
περιμένουν αυγά και τσουρέκι.

Οι πολλαπλασιασμένοι κήποι της Γεθσημανή,
τα περιστύλια της υπομονής,
τα παγκάκια να κάτσεις να περιμένεις
τον ετήσιο Ιούδα,
που αργεί να ‘ρθει
από το ράφτη, απ’ τον κουρέα.
Το μεγάλο ποσόν που του δίνεις
για να δεχτεί να σε προδίνει ανεξήγητα.

Της καμπάνας η Μεγάλη εξάντληση
κι η απαρηγορία
ο νηστικός της ήχος
όπως λιποθυμάει
στα εαρινά αρμόνια
των καθολικών απογευμάτων.

Οι αργίες,
οι αργοπορίες,
οι αγριότητες,
όπως τις πάμε ως επάνω μόνοι μας.

Ο Σίμων, που στο τέλος αδιαφόρησε
κι έφτιαξε τη ζωή του.

Η Μυροφόρος έλλειψις,
που θα σε ψάχνει απόψε να σε ράνει.

Η Προηγιασμένη των διαφόρων θρήνων
τη Μεγάλη Εβδομάδα
και τις διάφορες άλλες εβδομάδες τα ίδια.

Η Αγία Επανάληψη,
η θαυματουργή,
η αχειροποίητος,
όπως τη βρήκανε ανυπόγραφη τα πράγματα,
θαμμένη
σε κάποια παλαιότητα της μοίρας μας,
σε κάποιο πρόγονό μας μέλλον.
Όπως την πιστεύω.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάρτιος 28, 2010, 11:38:26 μμ
Η Μεγάλη Εβδομάδα στην ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη


Μ. ΔΕΥΤΕΡΑ
ΚΑΤΑΚΟΠΟΣ από τις ουράνιες περιπέτειες, έπεσα τις πρωινές ώρες να κοιμηθώ.

Στο τζάμι, με κοίταζε η παλαιά Σελήνη, φορώντας την προσωπίδα του Ήλιου.

Μ. ΤΡΙΤΗ
ΜΟΛΙΣ ΣΗΜΕΡΑ βρήκα το θάρρος και ξεσκέπασα το κηπάκι σαν φέρετρο. Με πήραν κατάμουτρα οι μυρωδιές, λεμόνι, γαρίφαλο.

Ύστερα παραμέρισα τα χρόνια, τα φρέσκα πέταλα και να: η μητέρα μου, μ’ ένα μεγάλο άσπρο καπέλο και το παλιό χρυσό ρολόι της κρεμασμένο στο στήθος.

Θλιμμένη και προσεκτική. Πρόσεχε κάτι ακριβώς πίσω από μένα.

Δεν πρόφτασα να γυρίσω να δω γιατί λιποθύμησα.

Μ. ΤΕΤΑΡΤΗ
ΟΛΟΕΝΑ ΟΙ ΚΑΚΤΟΙ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ κι ολοένα οι άνθρωποι ονειρεύονται σα να ’ταν αιώνιοι. Όμως το μέσα μέρος του Ύπνου έχει όλο φαγωθεί και μπορείς τώρα να ξεχωρίσεις καθαρά τι σημαίνει κείνος ο μαύρος όγκος που σαλεύει

Ο λίγες μέρες πριν ακόμη μόλις αναστεναγμός

Και τώρα μαύρος αιώνας.

Μ. ΠΕΜΠΤΗ
ΜΕΡΑ ΤΡΕΜΑΜΕΝΗ όμορφη σαν νεκροταφείο
με κατεβασιές ψυχρού ουρανού

Γονατιστή Παναγία κι αραχνιασμένη

Τα χωμάτινα πόδια μου άλλοτε

(Πολύ νέος ή και ανόητα όμορφος θα πρέπει
να ήμουν)

Οι και δύο και τρεις ψυχές που δύανε
Γέμιζαν τα τζάμια ηλιοβασίλεμα.

Μ. ΠΕΜΠΤΗ, β
ΣΩΣΤΟΣ ΘΕΟΣ. Όμως κι αυτός έπινε το φαρμάκι του
γουλιά γουλιά καθώς του είχε ταχθεί
έως ότου ακούστηκε η μεγάλη έκρηξη.

Χάθηκαν τα βουνά. Και τότε αλήθεια φάνηκε
πίσω από το πελώριο πηγούνι ο κύλικας

Κι αργότερα οι νεκροί μες στους ατμούς, εκτάδην.

Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
ΣΑΝ ΝΑ ΜΟΝΟΛΟΓΩ, σωπαίνω.

Ίσως και να ’μαι σε κατάσταση βοτάνου ακόμη
φαρμακευτικού ή φιδιού μιας κρύας Παρασκευής

Ή μπορεί και ζώου από κείνα τα ιερά
με τ’ αυτί το μεγάλο γεμάτο ήχους βαρείς
και θόρυβο μεταλλικό από θυμιατήρια.

Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, β
Αντίς για Όνειρο

ΠΕΝΘΙΜΟΣ ΠΡΑΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ μες στο λιβάνι
αναθρώσκουν παλαιές Μητέρες ορθές σαν κηροπήγια
τυφεκιοφόροι νεοσύλλεκτοι σε ανάπαυση
μικρά σκάμματα ορθογώνια, ραντιστήρια, νάρκισσοι.

Σαν να ’μαι, λέει, ο θάνατος ο ίδιος αλλ’
ακόμη νέος αγένειος που μόλις ξεκινά
κι ακούει πρώτη φορά μέσα στο θάμβος των κεριών
το «δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν».

Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ
ΠΕΡΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗ ΧΘΕΣΙΝΗ αϋπνία μου
λίγο, για μια στιγμή, μου χαμογέλασε
η θεούλα με τη μωβ κορδέλα
που από παιδάκι μου κυκλοφοράει τα μυστικά
Ύστερα χάθηκε πλέοντας δεξιά
να πάει ν’ αδειάσει τον κουβά με τ’ απορρίματά μου
- της ψυχής αποτσίγαρα κι αποποιηματάκια -
εκεί που βράζει ακόμη όλο παλιά νεότητα
και αγέρωχο το πέλαγος.

Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ, β
ΠΑΛΙ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ της θάλασσας το μαύρο
εκείνο σύννεφο που ανεβάζει κάπνες
όπως φωνές επάνω από ναυάγιο

Χαμένοι αυτοί που πιάνονται από τ’ Άπιαστα

Όπως εγώ προχθές του Αγίου Γεωργίου ανήμερα
που πήα να παραβγώ μ’ αλόγατα όρθια
και θωρακοφόρους
και μου χύθηκε όλη, όξω απ’ τη γης, η ερωτοπαθής
ψυχή μου.

(Από την ποιητική συλλογή «Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου»,
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: apri στις Μάρτιος 29, 2010, 12:10:27 πμ
Ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα είναι και το παρακάτω του Σολωμού. Ξεχωρίζει για την παρήχηση των υγρών συμφώνων (λ, ρ), που δίνουν μια ιδιαίτερη μουσικότητα στους στίχους και επαναλαμβάνουν μυστικά και μαγικά τη βασική έννοια του ποιήματος, δηλ. τη Λαμπρή, και ό,τι αυτή αντιπροσωπεύει (χαρά, ομορφιά, φωτεινότητα, ηρεμία, φιλία κλπ).

Η πρώτη στροφή έχει μελοποιηθεί και από τον Ξυδάκη ( http://www.youtube.com/watch?v=0cmrLM-ujvk )

Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΗΣ

Καθαρότατον ήλιο επρομηνούσε
της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι,
σύγνεφο, καταχνιά, δεν απερνούσε
τ' ουρανού σε κανένα από τα μέρη,
και από εκεί κινημένο αργοφυσούσε
τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ' αέρι,
που λες και λέει μες της καρδιάς τα φύλλα
«γλυκειά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα».

Χριστός ανέστη! Νέοι, γέροι και κόραις
όλοι, μικροί, μεγάλοι ετοιμασθήτε,
μέσα στις εκκλησιές τες δαφνοφόραις
με το φως της χαράς συμμαζωχθήτε,
ανοίξατε αγκαλιές ειρηνοφόραις
ομπροστά στους Αγίους, και φιληθείτε,
φιληθείτε γλυκά χείλη με χείλη,
πέστε Χριστός ανέστη, εχθροί και φίλοι.

Δάφναις εις κάθε πλάκα έχουν οι τάφοι,
και βρέφη ωραία στην αγκαλιά οι μαννάδες,
γλυκόφωνα, κοιτώντας ταις ζωγραφι-
σμέναις εικόνες, ψάλλουνε οι ψαλτάδες,
λάμπει το ασήμι, λάμπει το χρυσάφι
από το φως που χύνουνε οι λαμπάδες,
κάθε πρόσωπο λάμπει απ' τ' αγιοκέρι,
οπού κρατούνε οι Χριστιανοί στο χέρι.  
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: nikgre στις Μάρτιος 29, 2010, 01:52:17 πμ
                                                                  ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΙΖΩΝΗ ΧΕΚΙΜΟΓΛΟΥ

                                                              Μη φοβάσαι, σου είπα
                                                              κι αν όλες οι ιστορίες ξεχαστούν
                                                              κι αν όλες οι προσπάθειες αποτύχουν
                                                              κι αν όλα κάποτε χαθούν σ' αυτήν την πόλη


                                                              Μη φοβάσαι, μου είπες
                                                              γιατί αυτοί που αγαπήσανε δεν χάνονται,
                                                              έχουν μια ψυχή παραπάνω.



H Κατερίνα Καριζώνη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη . Σπούδασε οικονομικά. Είναι διδάκτορας των Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ. Εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές : Πρωτοβρόχια , 1969, Διαστάσεις , 1972, Πινόκιο, 1975, Αναπάντεχο Καλοκαίρι, εκδ. Εγνατία 1978, Τσάϊ και Μυθολογία , εκδ. Ν. Πορείας , 1985, Πανσέληνος στην οδό Φράγκων , εκδ. Εντευκτηρίου , 1990, Τα παγώνια της Μονής Βλατάδων, 1992, ο ράφτης Ραντοσλάβ από το 1470, εκδ. Ίνδικτος , 2001, Το θηλυκό πρόσωπο της ποίησης στη Θεσσαλονίκη, ανθολογία , εκδόσεις Ερωδιός , 2006. Ασχολήθηκε παράλληλα με την παιδική λογοτεχνία. Εξεδωσε τα βιβλία : Χίλιες και μια νύχτες των Βαλκανίων, εκδ.Ερμής , 1989 (Α βραβείο κύκλου παιδικού βιβλίου ,1991) , Ο Σαίξπηρ σε 7+2 παραμύθια , εκδ. Ερμής , 1990, Η Δίκη των Παραμυθιών , εκδ. Ερμής , 1992, Το ταξίδι του αυτοκράτορα με το χαμένο πρόσωπο ,εκδ. Ερμής , 1993, Παραμύθια από όπερες , εκδ. Ερμής , 1997, Το ταξίδι των παραμυθιών , εκδ. Κέδρος , 1998, “Mια φορά κι έναν καιρό σ΄ ένα ξέφωτο του δάσους» 2005, εκδ. Καστανιώτη, Ο Μαγικός Αυλός , εκδόσεις μεγάρου Μουσικής , 2005 .Το 1997 εξέδωσε το μυθιστόρημα με τίτλο « Ο άγγελός μου ήταν έκπτωτος » εκδ. Καστανιώτη , το 2001 το μυθιστόρημα «Βαλς στην Ομίχλη» , εκδ. Καστανιώτη , το 2004 «Το τσάι με τον Καβάφη» και το 2006 το μυθιστόρημα «Μεγάλο Αλγέρι» από τις ίδιες εκδόσεις . Συνεργάζεται με διάφορα περιοδικά με κριτικές βιβλίου, δοκίμια , λογοτεχνικά κείμενα. Εργάσθηκε επί 15 χρόνια στην Εθνική Τράπεζα απ΄ όπου και συνταξιοδοτήθηκε.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάρτιος 30, 2010, 10:18:28 πμ
«Μαγδαληνή»

στίχοι:  Λίνα Νικολακοπούλου
μελοποίηση:  Σταμάτης Κραουνάκης.
Εκτελεση: Δήμητρα Γαλάνη στο δίσκο «Ανάσα, η τέχνη της καρδιάς»

Μαγδαληνή σε φώναζαν
γιατί πουλούσες μύρο
μα εγώ στον κόρφο σ’ έψαξα
και βρήκα δάκρυα.
Απ’ τη δουλειά σε σχόλασαν
γιατί έφαγες το μήλο
το Σάββατο γονάτισες
στης γης μιαν άκρια.

Κι ήρθα ν’ ακούσω τις φωνές
που φύλαγες στο στρώμα
τη νύχτα που μου παίξανε
στα ζάρια το κορμί.
Ήρθα ν’ ακούσω τις φωνές
μα εσύ κοιμάσαι ακόμα
με το χεράκι ξέσκεπο να φαίνεται η πληγή.

Σου ‘σβήναν νύχτα το κερί
και σου ‘σπαγαν το τζάμι
μα εγώ φουστάνι σου ‘φερα
την Κυριακή κρυφά.
Το σπίτι βγήκε στο σφυρί
στην αγορά το χράμι
αγάπη μου, στεφάνι μου
μ’ αγκάθια πορφυρά.

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Μάρτιος 30, 2010, 01:08:45 μμ
ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ - ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Εὐχὲς κροτίδες καὶ φιλήματα ἀνταλλάσσουν
οἱ ἅγιες μέρες μεταξύ τους
κι ἐγὼ χτυπῶ τὴν πόρτα σου
ὄχι γιὰ νὰ εἰσέλθω μολονότι
κατάλληλο εἶναι τὸ σῶμα ποὺ φορῶ
μὲ προϋπηρεσία ἔντιμη μακρὰ
ἔξωθεν τοῦ Νυμφῶνος.

Βγὲς ἄφοβα.
Ὄχι ἀνταπόκριση ἀπόκριση ζητῶ
τὸ φίλημα ἐκεῖνο ποὺ ἔριξες
ἀπὸ τὸ ὕψος εὐγενέστατης εὐχῆς
Καλὴ Ἀνάσταση
καὶ σφάχτηκε ὁ λαιμὸς μὲ τὸ γιακὰ μου

ἦταν ἀπὸ τὰ κέρματα ποὺ ρίχνουμε
στὸ δίσκο τοῦ ἐθίμου;

ἦταν στὸ τίμιο ξύλο μου αγκίδα
περιγελαστική;

ἦταν μιὰ γενναιόδωρη ἔμπνευση
πτωχῆς ἀδιαφορίας;

Σὲ ρωτῶ
γιατὶ δὲν εἶδα ταμπελίτσα
δὲν εἶδα νὰ αναγράφεται
τὸ μέγεθος καὶ ἡ σύνθεση τῆς θέρμης
οὔτε καὶ εἶδα τυπωμένη
τὴ μάρκα τῶν χειλιῶν σου πουθενά.
Ἀνώνυμο τελείως
λαθραῖο δηλαδὴ τὸ πῶς νὰ αἰσθανθῶ.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάρτιος 30, 2010, 02:39:09 μμ
Β. Λεοντάρης

Ζήτα το δάκρυ να ελεήσει τα ξερά σου μάτια/
κλάψε να πλύνεις το κορμί σου από τις λάσπες και τα εγκώμια

Ημέρα ανθρώπου ημέρα θλίψεως…
και στο ξωκκλήσι του Αγίου Λύπιου να λειτουργούμε

 Κλαίμε λέξεις και δεν κλαίμε δάκρυα, λυτρωτικά δάκρυα:
«Α δάκρυα, πού είστε δάκρυά μου/
διαπεράστε…αναβλύστε…σαρώστε…και κάντε μου ξανά το κλάμα κλάμα».
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάρτιος 30, 2010, 02:41:05 μμ
Κώστας ΒΑΡΝΑΛΗΣ

 http://www.youtube.com/watch?v=7hk9BC2JmOY

 Οι πόνοι της Παναγίας

 

Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις.
Ξαίρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,
που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.

Συ θάχεις μάτια γαλανά, θάχεις κορμάκι τρυφερό,
θα σε φυλάω από ματιά κακή κι’ από κακόν καιρό,
από το πρώτο ξάφνισμα της ξυπνημένης νιότης.
Δεν είσαι συ για μαχητές, δεν είσαι συ για το σταυρό.
Εσύ νοικοκερόπουλο, όχι σκλάβος ή προδότης.
Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι’ αγάλια θα νυχοπατώ,
να σκύβω, την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό,
να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι
κ’ ύστερ’ απ’ το παράθυρο με καρδιοχτύπι θα κοιτώ,
που θα πηγαίνεις στο σκολειό με πλάκα και κοντύλι. . .

Κι’ αν κάποτε τα φρένα σου μ’ αλήθεια, φως της αστραπής,
χτυπήσει ο Κύρης τ’ ουρανού, παιδάκι μου, να μη την πης.
Θεριά οι άνθρωποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν.
Δεν είν’ αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές, να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: anantina στις Μάρτιος 30, 2010, 02:57:11 μμ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

ΑΓΙΑ ΝΑΠΑ, Β

Κάτω απ' τη γέρικη συκομουριά
τρελός ο αγέρας έπαιζε
με τα πουλιά με τα κλωνιά
και δε μας έκρενε.

Ώρα καλή σου, ανάσα της ψυχής,
ανοίξαμε τον κόρφο μας
έλα να μπεις έλα να πιεις
από τον πόθο μας.

Κάτω από τη γέρικη συκομουριά
ο αγέρας σκώθη κι έφυγε
κατά τα κάστρα του βοριά
και δε μας έγγιξε.

Θυμάρι μου και δεντρολιβανιά,
δέσε γερά το στήθος σου
και βρες σπηλιά και βρες μονιά
κρύψε το λύχνο σου.

Δεν είναι αγέρας τούτος του Βαγιού
δεν είναι της Ανάστασης
μα ειν' της φωτιάς και του καπνού
της ζωής της άχαρης.

Κάτω απ' τη γέρικη συκομουριά
στεγνός ο αγέρας γύρισε
οσμίζουνταν παντού φλουριά
και μας επούλησε.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάρτιος 31, 2010, 09:20:16 πμ
Συμβουλές της Μεγάλης Παρασκευής


Αδρανείς.
Σε παρασύρει η φωτογραφία σου
ότι το έχεις δίπορτο
όποτε θέλεις είσαι τάχα εδώ
κι όποτε θες κατέρχεσαι.

Σ᾿ εξαπατούν επίσης
τα φουσκωμένα λόγια της ανοίξεως
δήθεν ότι τα άνθη της
συμπαρασύρουν σε ανάσταση
κι άλλα εσταυρωμένα χώματα.

Άκουσέ με, πάρε
στα χέρια σου την κύλιση του λίθου.
Ας σπρώξει λίγο και το Μεγάλο Σάββατο
γεροδεμένο είναι
σήκωσε θεία κλοπή ασήκωτη
και στα ουράνια μοναχό του την ανέβασε.

Μόνο βιάσου γιατὶ όπου νά΄ ναι
το θαύμα της διαψεύσεως τίθεται επὶ τάπητος
ακάνθινο.

Κική Δημουλά, «Χλόη Θερμοκηπίου»
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάρτιος 31, 2010, 09:42:49 πμ
Νίκος Καζαντζάκης

Μαγδαληνή

Ω Κύριε, εγώ 'μαι που έσπασα σα μυρογιάλι
στα ιερά σου πόδια την καρδιά μου, και τα ολόξανθα
μακριά μαλλιά μου εγώ τ' ανέμισα στις τρέμουλες,
σκυφτές των Αποστόλων κεφαλές, σα φλάμπουρο!
Εγώ 'μαι που όντας όλοι οι εδικοί μακριάθε
κοιτώντας το σταυρό σε κλαίγαν σκορπισμένοι,
στεκόμουν στο πλευρό σου παραστάτης, κι όρθια
στα χέρια μου εδεχόμουν, στην ποδιά, στο πρόσωπο,
πηχτό, ζεστό, σαν όμπρο θερινό, το γαίμα σου!
Κ' έκραζα: Ανοίξου γης, ποτίσου γης, σκιρτήστε
σα σπόροι αθάνατοι στο χώμα, ώ πεθαμένοι!
Χριστέ, κι αν όλοι σ' αρνηθούν, δε θα πεθάνεις!
Γιατί στον κόρφο μου το αθάνατο νερό
κρατώ και σε κερνώ, και κατεβαίνεις πάλι
στη γης, και περπατάς μαζί μου στα χωράφια,
βολές σωπαίνοντας γλυκά, βολές ταΐζοντας
το Λόγο τον καλό στα πεινασμένα πλήθη.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 05, 2010, 06:07:26 μμ
ΑΠΡΙΛΗΣ

"Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας
Μες απ' την πεθαμένη γη τις πασχαλιές, σμίγοντας
Θύμηση κι επιθυμία, ταράζοντας
Με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές.

Ο χειμώνας μας ζέσταινε, σκεπάζοντας
Τη γη με το χιόνι της λησμονιάς, θρέφοντας
Λίγη ζωή μ' απόξερους βολβούς.

Ποιες ρίζες απλώνονται γρυπές, ποιοι κλώνοι δυναμώνουν
Μέσα στα πέτρινα τούτα σαρίδια; Γιέ του Ανθρώπου,
Να πεις, ή να μαντέψεις, δεν μπορείς, γιατί γνωρίζεις μόνο
Μια στοίβα σπασμένες εικόνες, όπου χτυπάει ο ήλιος,
Και δε σου δίνει σκέπη το πεθαμένο δέντρο, κι ο γρύλος ανακούφιση,
Κι η στεγνή πέτρα ήχο νερού

Κείνο το λείψανο που φύτεψες στον κήπο σου τον άλλο χρόνο,
Άρχισε να βλασταίνει; Πες μου, θ' ανθίσει εφέτο;"

Απόσπασμα της Έρημης Χώρας (The Waste land) του Τ S Eliot από τη μετάφραση που μας χάρισε ο Γιώργος Σεφέρης

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Απρίλιος 05, 2010, 06:52:11 μμ
(http://mestiti.m.e.pic.centerblog.net/3znsmeib.gif)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Απρίλιος 06, 2010, 02:18:31 πμ
Πόσο ξενέρωτο μπορεί να ακουστεί;

Σαν σήμερα...  6 Απριλίου του 1896, οι πρώτοι μοντέρνοι Ολυμπιακοί αγώνες στην Ελλάδα... 1,500 χρόνια μετά τη Βυζαντινή τους απαγόρευση.
Ο Robert Peary και ο  Matthew Henson φτάνουν "εκεί στο Νότο" νότιο πόλο.
Η Ναζιστική, τότε, Γερμανία ξεκινάει την επιχείρηση "Μαρίτα"= εισβολή στην Ελλάδα,
Ο Ωνάσης "φτιάχνει" την Ολυμπιακή, γεννήθηκε ο Ραφαήλ το 1483 και πέθανε ο Κοραής το 1833... και το 2010 εγώ ταξιδεύω ακόμα...

(http://www.musicheaven.gr/html/modules/Blog/accounts/emilia_/1198503938.jpg)

Καθόλου δε με νοιάζει... το ποίημα όλης μου της ζωής,
γιατί και την Ιθάκη μου ξέρω  και το ταξίδι μου :)


Ιθάκη - Κ.Π. Καβάφη

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου
,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.

Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.


(Από τα Ποιήματα 1897-1933)


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 06, 2010, 11:17:28 μμ
(https://t1se2w.bay.livefilestore.com/y1mSB2g-2CLL5q_8FKDYDwU6qH8NHmZeqNK8TecsWCTFsERQj24TWRqU8lmG0mJ9dj3x2sa720_PB-vvaJonT2A1phHrykv3iNGJpBBi9SiPxvwJhsDO4e9KaYJOH8q6Pab3fIqoRpKxD9SWltrKyPakw/3496250701_ee5220515b_b.jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=OIZWNV_ZcRA)

Η Λυπημένη
 
Στην πέτρα της υπομονής
κάθισες προς το βράδυ
με του ματιού σου το μαυράδι
δείχνοντας πως πονείς

κι είχες στα χείλια τη γραμμή
που είναι γυμνή και τρέμει
σαν η ψυχή γίνεται ανέμη
και δέουνται οι λυγμοί

κι είχες στο νου σου το σκοπό
που ξεκινά το δάκρυ
κι ήσουν κορμί που από την άκρη
γυρίζει στον καρπό

μα της καρδιάς σου ο σπαραγμός
δε βόγκηξε κι εγίνη
το νόημα που στον κόσμο δίνει
έναστρος ουρανός.

Γιώργος Σεφέρης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 08, 2010, 12:42:26 πμ
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ Θ᾿ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙΣ - ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Τίποτα δὲ θ᾿ ἀντιληφθεῖς
θὰ διαβάσεις μόνο τὸ πρωὶ
κάτι συνθηματικὰ χείλη γραμμένα
στὸ διπλανὸ ποτήρι σου
μὲ ὁλονύκτιο νερό.

Σκέφτομαι ἀπόψε νὰ στείλω τὴ μελαγχολία μου
νὰ κοιμηθεῖ μαζί σου
νὰ μείνω λίγο μόνη.

Στὴν τσάντα της θὰ βάλω
κάτω ἀπ᾿ τὰ βραδινά της φάρμακα
δῆθεν κατὰ λάθος μιὰ φωτογραφία της
πῶς ἤτανε μικρὴ
μὴ καὶ τὴ νανουρίσεις
καὶ κάτω ἀπ᾿ τὸ νανούρισμα θὰ κρύψω
μιὰ δεύτερη ἀλλαξιά
μὴ καὶ ἀλλάξουνε τὰ πράγματα
καὶ τὴν κρατήσεις κι αὔριο βράδυ.

Βέβαια, πῶς ἀγαπᾶς νυχτιάτικα τὸν ἄλλον
χωρὶς νὰ τὸν ρωτήσεις. Ἄκου
προστακτικὴ φωνὴ ἦταν ὁ ἔρωτας
πρὶν ἀνακαλυφθεῖ ἡ ἱκεσία.

Ἐξάλλου ἐσὺ τίποτα δὲ θ᾿ ἀντιληφθεῖς.
Θὰ ξάπλωνε ὄχι δίπλα σου ἀκριβῶς
τὸ ἀκριβῶς εἶναι ἄξενο.

Σὲ παραπλήσια ἄνετη προθυμία
θ᾿ ἀποκοιμιόταν γέρνοντας
πλάι καὶ κολλητὰ
στὸ μὴ ἀντιληπτόν

- θεῖο πλάσμα. Ἀγάπα με τοῦ λὲς καὶ σ᾿ ἀγαπάει.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: rozy4 στις Απρίλιος 08, 2010, 03:42:13 μμ
Η Προσευχή του ταπεινού (παρωδία) - Κ. Βάρναλης

Κύριε, σαν ήρθεν η βραδιά και μάτι δεν μας βλέπει
βρέχε σωρό διορισμούς στην ταπεινή μου τσέπη.
Την προσευχή μου, Κύριε, σου λέω με προθυμία
καμιά ψυχή δεν έβλαψα, μονάχα τα Ταμεία.

 Εκείνοι που με πλήγωσαν ήσαν αγαπημένοι.
Που να μην την εβούτηξα θέση καμιά δε μένει.
Ήσυχα εγώ κι αθόρυβα τα έργα μου έχω πράξει
κι από Γραικύλους και Γραικούς το σύμπαν έχω αρπάξει

Στην πόρτα μου άλλος δεν χτυπά κανείς απ’ τον αέρα
κι όλες εγώ τις χτύπησα (δουλειά μου κάθε μέρα).
Ήμουνα των μικρών παιδιών και των σκυλιών ο φίλος
κι όλων εγώ των αρχηγών πιστός χαδιάρης σκύλος.

 Σ’ ευχαριστώ για τα βουνά και για τους κάμπους που είδα.
Αφού το κράτος πλήρωνε, ζήτω η γλυκειά Πατρίδα!
Σ’ ευχαριστώ που μου’ δωκες χωρίς να μου ανήκει
τη θέση της Εκδοτικής και την Πινακοθήκη.

Για την καπατσοσύνη μου οι εχθροί θα με μισήσουν.
Ευδόκησε ν’ αφανιστούν χωρίς να ξαναζήσουν.
Με τρόπο της Ποιήσεως δώσε μου, Κύριε, τώρα
τα πενήντα χιλιάρικα, τ’ αληθινά «θεία δώρα».
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 08, 2010, 05:51:50 μμ
Ὁ Ῥωμηός - Γεώργιος Σουρής

Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος,
τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ,
καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος,
κανέναν δὲν κοιτάζω, κανέναν δὲν ψηφῶ.

Σὲ μία καρέκλα τὅνα ποδάρι μου τεντώνω,
τὸ ἄλλο σὲ μίαν ἄλλη, κι ὀλίγο παρεκεῖ
ἀφήνω τὸ καπέλο, καὶ ἀρχινῶ μὲ τόνο
τοὺς ὑπουργοὺς νὰ βρίζω καὶ τὴν πολιτική.

Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί οὐρανὸς ! τί φύσις !
ἀχνίζει ἐμπροστά μου ὁ καϊμακλῆς καφές,
κι ἐγὼ κατεμπνευσμένος γιὰ ὅλα φέρνω κρίσεις,
καὶ μόνος μου τὶς βρίσκω μεγάλες καὶ σοφές.

Βρίζω Ἐγγλέζους, Ρώσους, καὶ ὅποιους ἄλλους θέλω,
καὶ στρίβω τὸ μουστάκι μ᾿ ἀγέρωχο πολύ,
καὶ μέσα στὸ θυμό μου κατὰ διαόλου στέλλω
τὸν ἴδιον ἑαυτό μου, καὶ γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τὸν νοῦν στὸν Διάκο καὶ εἰς τὸν Καραΐσκο,
κατενθουσιασμένος τὰ γένια μου μαδῶ,
τὸν Ἕλληνα εἰς ὅλα ἀνώτερο τὸν βρίσκω,
κι ἀπάνω στὴν καρέκλα χαρούμενος πηδῶ.

Τὴν φίλη μας Εὐρώπη μὲ πέντε φασκελώνω,
ἀπάνω στὸ τραπέζι τὸν γρόθο μου κτυπῶ...
Ἐχύθη ὁ καφές μου, τὰ ροῦχα μου λερώνω,
κι ὅσες βλαστήμιες ξέρω ἀρχίζω νὰ τὶς πῶ.

Στὸν καφετζῆ ξεσπάω... φωτιὰ κι ἐκεῖνος παίρνει.
Ἀμέσως ἄνω κάτω τοῦ κάνω τὸν μπουφέ,
τὸν βρίζω καὶ μὲ βρίζει, τὸν δέρνω καὶ μὲ δέρνει,
καὶ τέλος... δὲν πληρώνω δεκάρα τὸν καφέ.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Απρίλιος 09, 2010, 01:17:58 μμ
Μια που σαν σήμερα γεννήθηκε ο Σὰρλ Μπωντλαίρ σας παραθέτω 2 δικά του

Στὸν ἀναγνώστη

Ἡ ἀνοησία, τ᾿ ἁμάρτημα, ἡ ἀπληστία κι ἡ πλάνη
κυριεύουνε τὴ σκέψη μας καὶ φθείρουν τὸ κορμί μας,
κι εὐχάριστα τὶς τύψεις μας θρέφουμε στὴν ψυχή μας,
καθὼς ποὺ θρέφουν πάνω τους τὶς ψεῖρες οἱ ζητιάνοι.

Στὰ μετανιώματα ἄναντροι κι ἁμαρτωλοὶ ὡς τὴν ἄκρια,
ζητᾶμε πληρωμὴ ἀκριβὴ γιὰ κάθε μυστικό μας
καὶ ξαναμπαίνουμε εὔκολα στὸ βοῦρκο τὸν παλιό μας,
θαρρώντας πὼς ξεπλένεται μὲ τὰ δειλά μας δάκρυα.

Πάνω ἀπ᾿ τὸ προσκεφάλι μας ὁ Σατανᾶς γερμένος
πάντα στὰ μάγια τοῦ κακοῦ τὸ νοῦ μας νανουρίζει,
τὴ πιὸ ἀτσαλένια θέληση μεμιᾶς τὴν ἐξατμίζει,
αὐτὸς ὁ Μέγας χημικός, ὁ Τετραπερασμένος.

Ὁ Διάολος, τὸ νῆμα αὐτὸς κρατᾶ ποὺ μᾶς κουνᾶ!
Τὰ πράματα τὰ βρωμερὰ πιότερο τ᾿ ἀγαπᾶμε,
κι ὅλο καὶ πρὸς τὴ Κόλαση κάθε στιγμὴ τραβᾶμε,
μὲ δίχως φρίκη, ἀνάμεσα στὸ σκότος ποὺ βρωμᾶ.

Σὰν τὸ φτωχὸ ξεφαντωτὴ ποὺ πιπιλᾶ μὲ ζάλη
μιᾶς παλιᾶς πόρνης ἀγκαλιὰ πολιομαρτυρισμένη,
κλεφτάτα ἁρπάζουμε κι ἐμεῖς καμιὰ ἡδονὴ θλιμμένη,
ποὺ τήνε ξεζουμίζουμε σὰ σάπιο πορτοκάλι.

Σὰν ἕνα ἑκατομμύριο σκουλήκια, μυρμηγκώντας,
μὲς στὸ μυαλό μας κραιπαλοῦν τοῦ Δαίμονα τὰ πλήθη,
κι ὅταν ἀνάσα παίρνουμε, ὁ Θάνατος στὰ στήθη
σὰν ἄϋλος ποταμὸς κυλᾶ, σιωπηλὰ θρηνώντας.

Ἂν τὸ φαρμάκι κι ἡ φωτιὰ κι ἡ βιὰ καὶ τὸ μαχαίρι
δὲν ἔχουνε τὰ φανταχτὰ κεντίδια ἀκόμα κάνει
στὸ πρόστυχο τῆς μοίρας μας ἄθλιο καραβοπάνι,
εἶναι ποὺ λείπει ἀπ᾿ τὴ ψυχὴ τὸ θάρρος κι ἀπ᾿ τὸ χέρι.

Μὰ μὲς στὶς σκύλες, τοὺς σκορπιούς, τὰ φίδια, τὰ τσακάλια,
τοὺς πάνθηρες, τοὺς πίθηκους, τοὺς γύπες, τὰ θηρία
ποὺ γρούζουν, σέρνουνται, ἀλυχτοῦν κι οὐρλιάζουν μὲ μανία
μέσ᾿ στῶν παθῶν μας τὸ κλουβί, προβαίνει ἀγάλια,
θεριὸ πιὸ βρώμικο, κακό, τὴν ἀσκημιὰ νὰ δείξει!

Κι ἂ δὲ σαλεύει κι οὔτε ἀκούει κανένας τὸ οὐρλιαχτό του,
ὅλη γῆς θὰ ρήμαζε, καὶ στὸ χασμουρητό του
θὰ ῾θελε νὰ κατάπινε τὸν κόσμο -αὐτὸ ῾ναι ἡ πλήξη!-
πού, μ᾿ ἕνα δάκρυ ἀθέλητο στὰ μάτια τῆς κοιτάζεις,
καθὼς καπνίζει τὸν οὐκᾶ, κρεμάλες νὰ στυλώνει.

Καὶ ξέρεις, ἀναγνώστη, αὐτὸ τὸ τέρας πῶς δαγκώνει!
Ὦ ἀναγνώστη ὑποκριτή, ἀδέρφι ποὺ μοῦ μοιάζεις!

Με την αφιέρωση να μην έχετε πλήξη ποτέ.

Και το αγαπημένο μου όταν πίνω...

Μέθα

Ἂν κάποτε στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ, στὸ πράσινο γρασίδι
μιᾶς τάφρου, στὴ μουντὴ μοναξιὰ τοῦ δωματίου σου,
ξυπνήσεις ξεμέθυστος πιά, ῥώτα τὸν ἄνεμο, ῥώτα τὸ κύμα,
τὸ πουλί, τὸ ῥολόι, κάθε τι ποὺ φεύγει,
κάθε τι ποὺ στενάζει, κάθε τι ποὺ κυλάει, ποὺ τραγουδάει,
ποὺ μιλάει· ῥώτα τί ὥρα εἶναι;
Κι ὁ ἄνεμος, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ῥολόι,
θὰ σοῦ ἀπαντήσουν: Εἶναι ἡ ὥρα τῆς μέθης!
Γιὰ νὰ γίνεις ὁ μαρτυρικὸς σκλάβος τοῦ χρόνου,
μέθα· μέθα ἀδιάκοπα!
Ἀλλὰ μὲ τί; Μὲ ῥακή, μὲ κρασί, μὲ ποίηση, μὲ ἀρετή...
-Μὲ ὅ,τι θέλεις, ἀλλὰ μέθα!...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: rozy4 στις Απρίλιος 10, 2010, 10:10:28 μμ
Αφήγηση

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
σαν κι αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα.

Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους
ατέλειωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν, γυναίκες
που γερνούνε δύσκολα
αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες
σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνες
και δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών.

Πηγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει
δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης
μηχανή μιας απέραντης οδύνης
που κατάντησε να μην έχει σημασία.

Άλλοι τον άκουσαν να μιλά
μοναχό καθώς περνούσε
για σπασμένους καθρέφτες πριν από χρόνια
για σπασμένες μορφές μέσα στους καθρέφτες
που δεν μπορεί να συναρμολογήσει πια κανείς.
Άλλοι τον άκουσαν να λέει για τον ύπνο
εικόνες φρίκης στο κατώφλι του ύπνου
τα πρόσωπα ανυπόφορα από τη στοργή.

Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος κι ήσυχος
μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα
σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ' το τρένο
ξυπνώντας άσχημα κάποια συννεφιασμένη αυγή.

Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτα
σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει
και σας μιλώ γι' αυτόν γιατί δε βρίσκω τίποτα
που να μην το συνηθίσατε.
προσκυνώ.


Γ.Σεφέρης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Απρίλιος 10, 2010, 10:20:23 μμ
Πρόλογος

Στον Σεφέρη

Ετούτη την πληγή
θα την κρατήσω ανοιχτή
να κλαίει και να ματώνει
κάθε φορά που θα μιλούν
για τα παλιά μας μεγαλεία.
Και συ, άσε τους φαύλους
ν' ανεβάζουν στην σκηνή
πουκάμισα αδειανά
και κούφια προσωπεία,
σαν τις τσιγγάνες να μας λεν τα ριζικά,
που χάραξε στο χέρι μας
μια τραγική πανάρχαια ιστορία.


Eλένη  Αρβελέρ
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Απρίλιος 11, 2010, 04:54:15 πμ
Σαν σήμερα γεννήθηκε ο James Parkinson (που ονόμασε και την ασθένεια...τρέμω, τρέμω...) και ο Γάλλος ποιητής
Jacques Prévert. (Μου αρέσει τόσο η λέξη prevert στα Αγγλικά και όχι στα Γαλλικά... που θα βάλω 2 του)

Σήμερα επίσης η μέρα μου μου θύμισε Το τραγούδι των σαλιγκαριών που πηγαίνουν σε μια κηδεία


Στην κηδεία του νεκρού φύλλου
 δύο σαλιγκάρια πηγαίνουν
 Έχουν  μαύρο κέλυφος
 Ένα κρεπ γύρω από τα κέρατα τους
 Περπατάνε μέσα στο σκοτάδι
Ένα πολύ όμορφο φθινόπωρο βράδυ
  Όμως όταν  φθάνουν
 είναι ήδη η Άνοιξη!  [έχω μια χρονοκαθυστέριση...]

 Τα φύλλα που είχαν πεθάνει
Ξαναγεννιούνται
 Και τα δύο σαλιγκάρια
Δεν ξέρουν τι πρέπει να κάνουν
 Αλλά εμφανίστηκε  ο ήλιος
 Ο ήλιος  τους λέει
Ελατέ να καθίστε
Πιέτε λίγη μπύρα {σύνολο ημέρας 3 λίτρα]

Αν θέλετε
Πάρτε εάν  σας αρέσει
 το λεωφορείο για το Παρίσι
Θα φύγει  το βράδυ
 Θα δείτε ωραία πράγματα
 Αλλά μην φοράτε μαύρα ρούχα
Σας το  λέω
 Γιατί θα  μαυρίζει το άσπρο του ματιού
Και είναι άσχημα
Οι ιστορίες με φέρετρα
Είναι λυπηρά και θλιμμένα πράγματα
Πάρτε ξανά τα χρώματά σας
Τα χρώματα της ζωής
 Τότε όλα τα  ζώα
τα δέντρα και τα φυτά
αρχίζουν να τραγουδήσουν
πολύ δυνατά
Το αληθινό και ζωντανό τραγούδι
 Το τραγούδι του καλοκαιριού
Και όλο το κόσμο πίνει
Όλοι σηκώνουν τα ποτήρια τους
είναι ένα πολύ όμορφο βράδυ
 Ένα όμορφο καλοκαιρινό βράδυ
 Και τα δύο σαλιγκάρια
Γυρίσουν στο σπίτι τους
Πολύ συγκινημένοι
Αλλά ευτυχισμένοι
Επειδή έχουν πιει αρκετά
Παραπατάνε
Αλλά εκεί ψηλά στον ουρανό η σελήνη
Τους φροντίζει!!!

και τα
Τα νεκρά φύλλα

Ω! Θα ήθελα τόσο να θυμάσαι
τις ευτυχισμένες μέρες που ήμασταν φίλοι.
Την εποχή εκείνη η ζωή ήταν πιο όμορφη
Και ο ήλιος πιο λαμπρός από σήμερα.
Τα νεκρά φύλλα μαζεμένα στο φτυάρι.
Βλέπεις, δεν έχω ξεχάσει ...
Τα νεκρά φύλλα μαζεμένα στο φτυάρι,
Οι αναμνήσεις κι οι θλίψεις επίσης
Και ο βόρειος άνεμος τις παρασύρει
Στην κρύα νύχτα της λήθης.
Βλέπεις, δεν έχω ξεχάσει
Το τραγούδι που μου τραγουδούσες.

Είναι ένα τραγούδι που μας μοιάζει.
Εσύ, μ' αγαπούσες κι εγώ σ' αγαπούσα
Και ζούσαμε οι δυο μαζί,
Εσύ, μ' αγαπούσες κι εγώ σ' αγαπούσα.
Αλλά η ζωή χωρίζει αυτούς που αγαπιούντιαι,
Πολύ γλυκά, χωρίς να κάνει θόρυβο
Και η θάλασσα αφήνει στην άμμο
Τα ίχνη των χωρισμένων εραστών.

Τα νεκρά φύλλα μαζεμένα στο φτυάρι,
Οι αναμνήσεις κι οι θλίψεις επίσης
Αλλά η αγάπη μου σιωπηλή και πιστή
Χαμογελά πάντα και ευχαριστεί τη ζωή.
Σ' αγαπούσα τόσο πολύ, ήσουν τόσο όμορφη.
Πώς θες να σε ξεχάσω;
Εκείνη την εποχή, η ζωή ήταν πιο όμορφη
Και ο ήλιος πιο λαμπρός από σήμερα.
Ήσουν η πιο γλυκιά μου φίλη
Αλλά δεν έχω παρά θλίψη
Και το τραγούδι που τραγουδούσες,
Πάντα, πάντα θα το ακούω !
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 11, 2010, 08:39:19 πμ
Και το τραγούδι που τραγουδούσες,
Πάντα, πάντα θα το ακούω !

(http://vasilis67.files.wordpress.com/2009/02/piano-1.jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=VXxhwDZW6rw)

Έτσι που ήρθες κι έφυγες δε σ' έμαθα ποτέ
Πίσω απ' τα δυο σου μάτια πήγες και κρύφτηκες
Σαν τραγουδάκι μου 'μεινες
π' όλο ξεχνάω τους στίχους

Και σε σφυρίζω, σε σφυρίζω
Στα στενά σε μουρμουρίζω
Μες τα λόγια σου βραχνιάζω
Σε μπερδεύω σε φωνάζω

Κι είναι και τώρα όπως και τότε
Όπως τα βράδια που μου λείπεις
Σαν το τσιγάρο που αργοσβήνει
Το άγγιγμα σου που μ' αφήνει

Πως άρχισες και τέλειωσες
δεν έμαθα ποτέ
Σε μια σταλίτσα γέλιο
πήγες και κρύφτηκες
Σαν τραγουδάκι μου 'μεινες
π' όλο ξεχνάω τους στίχους

Θοδωρής Παυλάκος


ekfrasi
τα κατάφερες πάλι... :'( 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Απρίλιος 12, 2010, 01:20:58 μμ
ΑΥΤΟΣΥΝΤΗΡΗΣΗ

(http://www.freespiritart.com/images/charles-white-prints.jpg)

Θὰ πρέπει νὰ ἦταν ἄνοιξη
γιατὶ ἡ μνήμη αὐτὴ
ὑπερπηδώντας παπαροῦνες ἔρχεται.
Ἐκτὸς ἐὰν ἡ νοσταλγία
ἀπὸ πολὺ βιασύνη,
παραγνώρισ᾿ ἐνθυμούμενο.
Μοιάζουνε τόσο μεταξύ τους ὅλα
ὅταν τὰ πάρει ὁ χαμός.
Ἀλλὰ μπορεῖ νά ῾ναι ξένο αὐτὸ τὸ φόντο,
νά ῾ναι παπαροῦνες δανεισμένες
ἀπὸ μιὰν ἄλλην ἱστορία,
δική μου ἢ ξένη.
Τὰ κάνει κάτι τέτοια ἡ ἀναπόληση.
Ἀπὸ φιλοκαλία κι ἔπαρση.

Ὅμως θὰ πρέπει νά ῾ταν ἄνοιξη
γιατὶ καὶ μέλισσες βλέπω
νὰ πετοῦν γύρω ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ μνήμη,
μὲ περιπάθεια καὶ πίστη
νὰ συνωστίζονται στὸν καλύκά της.
Ἐκτὸς ἂν εἶναι ὁ ὀργασμὸς
νόμος τοῦ παρελθόντος,
μηχανισμὸς τοῦ ἀνεπανάληπτου.
Ἂν μένει πάντα κάποια γῦρις
στὰ τελειωμένα πράγματα
γιὰ τὴν ἐπικονίαση
τῆς ἐμπειρίας, τῆς λύπης
καὶ τῆς ποίησης.

κ. Δημουλά
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: maryk στις Απρίλιος 12, 2010, 01:55:53 μμ
Ένα ποίημα για τη μάθηση:

Μπέρτολντ Μπρεχτ - Ποιήματα

Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε

 

Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε.

Απ' αυτό βγάζω το συμπέρασμα πως είσαστε εκατομμυριούχοι.

Το μέλλον σας είναι σιγουρεμένο - το βλέπετε

μπροστά σας σ' άπλετο φως. Φρόντισαν

οι γονείς σας για να μη σκοντάψουνε τα πόδια σας

σε πέτρα. Γι' αυτό τίποτα δε χρειάζεται

να μάθεις. Έτσι όπως είσαι

εσύ μπορείς να μείνεις.

Κι έτσι κι υπάρχουνε ακόμα δυσκολίες, μιας κι οι καιροί

όπως έχω ακούσει είναι ανασφαλείς,

τους ηγέτες σου έχεις, που σου λένε ακριβώς

τι έχεις να κάνεις για να πας καλά.

Έχουνε μαθητέψει πλάι σε κείνους

που ξέρουν τις αλήθειες που ισχύουνε

για όλους τους καιρούς

μα και τις συνταγές που πάντα βοηθάνε.

 

Μιας και για σένα γίνονται τόσο πολλά

δε χρειάζεται ούτε δαχτυλάκι να κουνήσεις.

Βέβαια, αν τα πράματα ήταν διαφορετικά

Η μάθηση θα 'τανε υποχρέωσή σου.

 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Απρίλιος 12, 2010, 11:35:31 μμ
ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΡΑΓΙΣΜΕΝΗΣ

Α΄

Αυτό το ποίημα κύλησε
Σαν πέτρα κύλησε
Απ΄την καρδιά μου πέρα
Μετά ξαναγύρισε, στάθηκε
Στην καρδιά μου.

Τώρα πρέπει να διαλέξω
Την πέτρα ή την καρδιά μου;

Β΄

Όσα βλέπω πάνω στο γυαλί
Μισοσβημένα σχήματα
Μέσα στο χρόνο της παλιάς κορνίζας
Το πρόσωπο με τα πρησμένα μάτια
Κι εσύ να διορθώνεις την εικόνα
Πότε με χρώμα
Πότε με μια κίνηση ελαφριά
Του αέρα πίσω απ΄την κουρτίνα.

Το γυαλί που μας χωρίζει
Άθραυστο σαν το θάνατο
Το χέρι να περνά
Μέσα απ΄το γυαλί
Μιας αγάπης θρυμματισμένης.

Ανοίγω το παράθυρο
Το μαύρο πουλί να χτυπά
Τα φτερά του
Να φεύγει.

Το γυαλί που πάντα μας χωρίζει
-Σαν τη θάλασσα απλώνεται
Χαϊδεύει τα σπασμένα γυαλιά
Ματώνει-
Της αγάπης είναι.

Α. Φραντζή, Τελετή στο κύμα

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Απρίλιος 12, 2010, 11:41:10 μμ
 :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Απρίλιος 13, 2010, 04:42:24 πμ

Τώρα πρέπει να διαλέξω
Την πέτρα ή την καρδιά μου;


Εγω λέω την πέτρα, γιατί σε αυτήν θα χτίσεις την καρδιά σου


Την 103η ημέρα του χρόνου ένας Τούρκος ο  Ατάολ Μπεχράμογλου (που μάλλον δε ξέρεις) , που γεννήθηκε σαν σήμερα
γράφει για τον  Πάμπλο Νερούδα ( που μάλλον ξέρεις)

Ataol Behramoğlu for Pablo Neruda

 ***
Του Πάμπλο Νερούντα το λείψανο
Απόγεμα της Δευτέρας
Στα xαμηλά του Σαντιάγο
Ανοιxτό στους τέσσερες άνεμους
Στου περιστερεώνα
Τα ερείπια ξεκουράζεται

Σύμφωνα με πληροφορίες
Που ήρθαν από συντρόφους του

Αυτό το πρωινό με την αυγή
Μαζί με το στρατό
Έκαναν έρευνα
Στου μεγάλου κομμουνιστή ποιητή της Χιλής το σπίτι

Σπασμένα τα παράθυρα
Το στρώμα ανωκάτω
Κομματιασμένα τα ντουλάπια
Κάηκαν βιβλία και περιοδικά

Το μέσα του σπιτιού
Περιστερεώνας
Κι ο κήπος
Μες στο νερό
Κι ο Νερούντα αναπαύεται
Ανάμεσα
Σε σπασμένα τζάμια
Σxισμένες φωτογραφίες
Και της παλιάς Κολομβίας
Πολιτισμού κατάλοιπα
Αγγεία και βάζα
Γίναν θρύψαλα

Και η Μαθίλδη
Του Νερούντα η γυναίκα
Στο φέρετρο στέκεται μπροστά
Το σκεπασμένο με λουλούδια
Κάτω από γυάλινη πλάκα
Του ποιητή
Το κεφάλι μονάxα ξεχωρίζει

...................
αλλά επειδή πάντα 'όταν είναι 2 οι επιλογές
Τώρα πρέπει να διαλέξω
Την πέτρα ή την καρδιά μου;
έχουμε δίλημμα = σχιζοφρένεια...
και εγώ πάντα προτιμω το τρίλημμα = αντε βρες το
Απο το Τρίφωνο λοιπόν:
 

Να μ’ αγαπάς,


Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά
γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ’ όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν
και με αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά (τα λάθη μου όλα)
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά (μ΄αρέσουν όλα)
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί (να με φιλάς)
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η. (ως το πρωΐ)
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου δίναν ραντεβού
Απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά
κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά
κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειναι γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί σ’ ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί

Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί σ’ ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί…


Και αν και δεν είναι στο στέκι μου.... αν θες να το ακούσεις (http://www.youtube.com/watch?v=O4OAormvM8c&feature=player_embedded#)...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Απρίλιος 13, 2010, 09:37:05 πμ

Τώρα πρέπει να διαλέξω
Την πέτρα ή την καρδιά μου;


Εγω λέω την πέτρα, γιατί σε αυτήν θα χτίσεις την καρδιά σου





εγω παλι θα ελεγα να ακολουθουμε το δρομο που μας υποδεικνυει η καρδια. Η πετρα ειναι "σκληρη" λεξη.

και απο μενα ενα ποιημα που με αυτο παιρνω το "βαπτισμα" σε αυτο το τοπικ,

Ε Π Ε Σ Τ Ρ Ε Φ Ε    του Κ.Π.Καβαφη

μονο που θα το ακουσετε και θα δουλεψει η φαντασια με την εικονα πανω στη φωνη της Ελλης Λαμπετη

http://www.youtube.com/watch?v=a-5r65ZS2w8
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aghathi στις Απρίλιος 13, 2010, 09:49:28 πμ
"Η καρδιά είναι πιο δόλια από οτιδήποτε άλλο
και βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση.
Ποιός μπορεί να τη γνωρίσει;" Παλαιά Διαθήκη
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 13, 2010, 10:29:41 πμ
"Η καρδιά είναι πιο δόλια από οτιδήποτε άλλο
και βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση.
Ποιός μπορεί να τη γνωρίσει;" Παλαιά Διαθήκη

Νομίζω αναφέρεσαι σε αυτό:

"βαθεῖα ἡ καρδία παρά πάντα, καὶ ἄνθρωπός ἐστι· καὶ τίς γνώσεται αὐτόν; "

Ιερεμίας 17:9

(συγγνώμη για την "παρέμβαση" ...αν και μαθηματικός θαυμάζω την ακρίβεια που αποδίδεται από το κείμενο στα αρχαία  :) )
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Απρίλιος 13, 2010, 01:46:53 μμ
και ποιος μπορει να κανει την καρδια του να μη ποναει?
ποτε δεν θα ηθελα να γνωρισω ανθρωπο με καρδια πετρα.
και που ειναι το συναισθημα? και που ειναι η ομορφια της ζωης?

οσο για το να γνωρισω την καρδια μου, αυτο σημαινει το σωκρατικο "γνωθι σεαυτον"
(δεν γνωριζω την καρδια μου= δεν γνωριζω τον ιδιο μου τον εαυτο)
ο ελεγχος της ειναι δυσκολος αλλα.....εξαιρετικα γοητευτικος

υγ. καρδιοπαθειες απο τις πολλες.....συμπαθειες (Β.Καρρας)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 13, 2010, 02:59:55 μμ
Αυτό το ποίημα κύλησε
Σαν πέτρα κύλησε

"Μίλα.
Πὲς «ἀστέρι», ποὺ σβήνει.
Δὲν λιγοστεύει ἡ σιωπὴ μὲ μιὰ λέξη.
Πὲς «πέτρα»,
ποὺ εἶναι ἄσπαστη λέξη.

Ἔτσι, ἴσα ἴσα,
νὰ βάλω ἕναν τίτλο
σ᾿ αὐτὴ τὴ βόλτα τὴν παραθαλάσσια."

(http://radio-weblogs.com/0128644/images/2005/310105_calm.jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=wVYtMrVqttQ&feature=related)

Η περιφραστική πέτρα - Κική Δημουλά

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Απρίλιος 13, 2010, 03:44:31 μμ
ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΘΟΣ

Ι.

Την ώρα που ψυχή και σώμα συμμαχούν
κάτω από το βάρος του ύπνου
ορνιθοκλέφτες του παρόντος
τα όνειρα
λαγούμι σκάβουν στο σκοτάδι,
μνήμη.

ΙΙ.

Οι μέρες μπαίνουνε στην άνοιξη
Μ΄αιφνίδο πράσινο
Όπως το μέλλον σπάζει
Το όριο των ημερών
Και καταπάνω μας ολοταχώς
Ξεχύνεται.
Όπως το μέλλον θριαμβεύει πάνω μας.

ΙΙΙ.

Έτσι το ποίημα,
όπως το μήλο πιστό στη γεύση του
Προσφέρεται
Ροδόμηλο, μελίπηκτο, υδρόμηλο,
Τριπτό και μηλομέλι
Σ΄εύθρεπτες λέξεις,
Πικροκτόνες
Ιαματικές.

Μαρία Αρχιμανδρίτου, Η κατίσχυση των ρόδων
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Απρίλιος 13, 2010, 03:49:35 μμ
Κούραση


Εἶμαι τόσο κουρασμένος ἀπ᾿ τὰ λόγια τὰ ῾πωμένα
κι ἀπ᾿ τὰ λόγια ποὺ θὰ ποῦμε κι ἀπ᾿ τοὺς ἄλλους κι ἀπὸ μένα
κι ἀπ᾿ τὸ κάλεσμα τοῦ στίχου, μὲ τὸ μάταιο λυρισμό,
ποὺ ἡ ψυχή μου δὲν ἐλπίζει, παρὰ μόνο στὸ Λιμάνι
καὶ στὸ σάλπισμα τῆς Μοίρας, ποὺ μιὰ μέρα θὰ σημάνει
τὸν αἰώνιο Γυρισμό!

Τότε μόνο, λυτρωμένος ἀπ᾿ τῆς γῆς τὴν ἱστορία,
μέσ᾿ στῶν κόσμων καὶ τῶν ἄστρων τὴν ἀτέρμονη πορεία,
φῶς ἀνέσπερο, χυμένο σὲ μιὰν ἔξαλλη στροφή,
τὸ Τραγούδι τὸ Μεγάλο, ποὺ ποτὲ δὲν ἔχω γράψει,
τὸ στερνό μου τὸ Τραγούδι, σὰ μιὰ δόξα ποὺ θ᾿ ἀνάψει,
τότε μόνο θὰ γραφεῖ!

ν. Λαπαθιωτης

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Απρίλιος 13, 2010, 03:50:24 μμ

Τώρα πρέπει να διαλέξω
Την πέτρα ή την καρδιά μου;


Εγω λέω την πέτρα, γιατί σε αυτήν θα χτίσεις την καρδιά σου





εγω παλι θα ελεγα να ακολουθουμε το δρομο που μας υποδεικνυει η καρδια. Η πετρα ειναι "σκληρη" λεξη.

και απο μενα ενα ποιημα που με αυτο παιρνω το "βαπτισμα" σε αυτο το τοπικ,

Ε Π Ε Σ Τ Ρ Ε Φ Ε    του Κ.Π.Καβαφη

μονο που θα το ακουσετε και θα δουλεψει η φαντασια με την εικονα πανω στη φωνη της Ελλης Λαμπετη

http://www.youtube.com/watch?v=a-5r65ZS2w8



ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ

Υπάρχουν πολλοί που νιώθουν
τον πειρασμό να γυρίσουν και γυρνάνε,
παίρνουν το αεροπλάνο της επιστροφής

και βρίσκονται ξανά σε χώματα που ξέρουν,
υπάρχουν πολλοί που θέλουν να χαθούν
και χάνονται επικαλούμενοι

την ηχώ του χρόνου που πια δεν ακούν,
υπάρχουν πολλοί που σαν σταγόνες βροχής
δεν προσβάλλονται από τίποτα και

ψιθυρίζουν μεταξύ τους διάφανες σιωπές
μέσα σε νεφελώματα λησμονημενοι,
μέσα σε πυραμίδες διπλωμένοι,

υπάρχουν και λίγοι, ελάχιστοι,
που ονειρεύονται ζωή σε άλλον γαλαξία,
και στην πλανητική σιγή ακούνε μουσική,

αντικατοπτρισμούς αστέρων σε κονσέρτο,
και είναι οι ίδιοι τα έγχορδα
και οι χορδές και οι χορδιστές.

Ντίνος Σιώτης, Δεν Γνωρίζω, δεν απαντώ
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Απρίλιος 13, 2010, 03:56:15 μμ

Τώρα πρέπει να διαλέξω
Την πέτρα ή την καρδιά μου;

Εγω λέω την πέτρα, γιατί σε αυτήν θα χτίσεις την καρδιά σου


εγω παλι θα ελεγα να ακολουθουμε το δρομο που μας υποδεικνυει η καρδια. Η πετρα ειναι "σκληρη" λεξη.


και εγω την καρδια θα διαλέξω δεν αντεχω άλλη πετρα.....    μου θυμιζει λιθοβολισμό........
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Απρίλιος 13, 2010, 04:07:16 μμ
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Έτσι που γυρίσαμε
γυαλίζουνε οι ράγιες στο σκοτάδι
απ΄την πολλή σιωπή
έτσι που γυρίσαμε
βρήκαμε τους εισπράκτορες σφαγμένους
και το πεντακοσάρικο για το εισιτήριο
θα μας περισσεύει
και τα τέσσερα χρόνια
γι΄αυτό που λέγαμε ζωή μας
θα μας λείπουν
έτσι που γυρίσμε κι οι δρόμοι προχωράνε
τετραγωνίζοντας την άδεια πολιτεία
σε πένθιμους φακέλλους
κι αυτός ο αστυφύλακας περνάει και χασμουριέται
Θεέ μου ! ας μίλαγε τουλάχιστον αυτός
κι ας μου ζητούσε
                    την ταυτότητά μου.

ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, 1952

(Παιδιά ξέρω... το παράκανα για σήμερα! Το πήρα μονότερμα! )


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 13, 2010, 04:48:27 μμ
Λόγω της ημέρας ....


Ἀρχηγοί

Τοῦ Διογένη πιάσετε ἀμέσως τὸ φανάρι,
κι᾿ ἐλᾶτε νὰ γυρέψουμε κανέναν ἀρχηγό·
ἀλλὰ καθένας μας, θαρρῶ, εἶν᾿ ἄξιος νὰ πάρῃ
τὴν ἀρχηγίαν κόμματος, ἀκόμη δὰ κι᾿ ἐγώ.
Γιὰ τὰ πρωτεῖα ξεψυχᾷ κάθε Ρῳμιὸς λεβέντης,
μόνον αὐτὸς πρωθυπουργός, μόνον αὐτὸς ἀφέντης.

Τί ἀρχηγῶν κατακλυσμός! ... κι᾿ οἱ ἕλληνες ἐκεῖνοι,
ποὺ τὸν καφφέ των βερεσὲ εἰς τὰ Χαυτεῖα πίνουν,
ἂν ἀρχηγίαν ἔξαφνα κανένας τοὺς προτείνῃ,
δὲν θὰ διστάσουν βέβαια καὶ Ἀρχηγοὶ νὰ γίνουν.
Κι᾿ αὐτὸς ὁ ἕσχατος Ρωμηὸς γιὰ ὅλα κάτι ξέρει,
ἕλληνος τράχηλος ποτὲ ζυγὸν δὲν ὑποφέρει.

Ἰδοὺ νταῆς φουστανελλᾶς μὲ φέσι καὶ σελάχι!
ποιὸς ξέρει ἂν Πρωθυπουργὸς δὲν γίνῃ καμμιὰ ᾿μέρα;
ποιὸς ξέρει πόσα σχέδια καὶ ἀπαιτήσεις θἄχη,
καὶ ἂν τὴν διπλωματικὴ δὲν συνταράξῃ σφαῖρα;
Ὤ! ναί! ποτὲ τὸν ἕλληνα μὴ θεωρῆτε πτῶμα...
᾿ς ὅλους θὰ ἔλθη ἡ σειρὰ νὰ κυβερνήσουν κόμμα.

Μᾶς λείπει ἕνας ἀρχηγός;... πενῆντα ξεφυτρόνουν,
τὸ ἕνα κόμμα χάνεται;... θὰ ἔβγουν ἄλλα δέκα·
ὅλοι γιὰ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχηγοῦ μαλλόνουν,

κι᾿ ἴσως ἀργότερα μᾶς βγῇ ᾿ς τὴ μέση καὶ γυναῖκα.
Ἀλλὰ κι᾿ ἐγὼ ὁ ἀφανὴς τῶν Ἀθηνῶν πολίτης
ἐλπίζω πὼς καμμιὰ φορὰ θὰ γίνω Κυβερνήτης.

Ἐμπρός! μὲ πόζα ἀρχηγοῦ καθένας ἂς προβάλλη,
ἀπ᾿ ὅλους ἂς κυβερνηθῆ ἡ προσφιλὴς Ἑλλάς·
ἂς γίνῃ ὁ Ἡμέτερος, ἂς γίνουν ὅμως κι᾿ ἄλλοι,
ἂς γίνῃ κι ὁ Κατσικαπῆς κι᾿ αὐτὸς ὁ Μπουλελᾶς.
Ἂς πλημμυρίσῃ μ᾿ ἀρχηγοὺς τὸ ἔθνος πέρα πέρα,
ἂς μᾶς σηκώσῃ ἔξαφνα καὶ ἡ Ροζοῦ παντιέρα.

Μονάχα ἕνας βασιλεὺς μὴ μένη ᾿ς τὸ Παλάτι,
πενῆντα δυὸ τουλάχιστον ἂς ἦνε βασιλεῖς,
ὅλοι ἂς ἔβγουν κύριοι ᾿ς τῶν ἄλλων τὸ γεινάτι,
κι᾿ ὀγδόντα πέντε Πρόεδροι ἂς γίνουν τῆς Βουλῆς.
Ὅλοι τρανοὶ πολιτικοί, κανένας ἰδιώτης,
ὅλοι ποζάτοι στρατηγοί, κανένας στρατιώτης.

 
Γεώργιος Σουρής
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Απρίλιος 13, 2010, 10:34:34 μμ
Περίληψη

Παιδί, η μάνα μου
μου φόραγε κατάσαρκα το πατερημών
και γαλάζια φυλαχτά της Τήνου.
Έπαιρνε ένα μεγάλο κλειδί
και διπλοκλείδωνε τον ύπνο μου.
Το πρωί μέτραγε τα όνειρα
και τα κατάγραφε σ΄ένα τετράδιο.
Τώρα μου ξορκίζει
το τραγούδι  απ΄τα χείλια
όταν κοιμάμαι
και κάθε βράδυ το κρεβάτι μου
γίνεται ένα κεντημένο κάντρο
που γράφει "Ελευθερία ή Θάνατος".

Τζένη Μαστοράκη, Το Σόι, 1978.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aghathi στις Απρίλιος 14, 2010, 02:24:55 πμ
"Η καρδιά είναι πιο δόλια από οτιδήποτε άλλο
και βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση.
Ποιός μπορεί να τη γνωρίσει;" Παλαιά Διαθήκη

Νομίζω αναφέρεσαι σε αυτό:

"βαθεῖα ἡ καρδία παρά πάντα, καὶ ἄνθρωπός ἐστι· καὶ τίς γνώσεται αὐτόν; "

Ιερεμίας 17:9

(συγγνώμη για την "παρέμβαση" ...αν και μαθηματικός θαυμάζω την ακρίβεια που αποδίδεται από το κείμενο στα αρχαία  :) )
Όντως είναι Ιερεμίας 17:9 :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: maklin στις Απρίλιος 14, 2010, 04:39:34 πμ
ΙΘΑΚΗ

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρείς,
αν μέν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη
.

Η Ιθάκη σ' έδωσε το ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Αλλο δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Ετσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν


Κ. Καβάφης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: tttzzz στις Απρίλιος 14, 2010, 07:58:26 πμ
Κάτι αισιόδοξο για καλημέρα.. :p

Θέλω να φύγω πια από δω, θέλω να φύγω πέρα,
σε κάποιο τόπο αγνώριστο και νέο,
θέλω να γίνω μια χρυσή σκόνη μες στον αιθέρα,
απλό στοιχείο, ελεύθερο, γενναίο.

Σαν όνειρο να φαίνονται απαλό και να μιλούνε
έως την ψυχή τα πράγματα του κόσμου,
ωραία να 'ναι τα πρόσωπα και να χαμογελούνε,
ωραίος ακόμη ο ίδιος ο εαυτός μου.

Σκοτάδι τόσο εκεί μπορεί να μην υπάρχει, θεέ μου,
στη νύχτα, στην απόγνωση των τόπων,
στο φοβερό στερέωμα, στην ωρυγή του ανέμου,
στα βλέμματα, στα λόγια των ανθρώπων.

Να μην υπάρχει τίποτε, τίποτε πια, μα λίγη
χαρά και ικανοποίησις να μένει,
κι όλοι να λένε τάχα πως έχουν για πάντα φύγει,
όλοι πως είναι τάχα πεθαμένοι.

Καρυωτάκης-Θέλω να φύγω πια..
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aghathi στις Απρίλιος 14, 2010, 11:35:29 πμ
δεν μπορώ να αντέξω τοοόση αισιοδοξία πρωί πρωί  :P.

Με όνειρα τον ύπνο μου ξορκίζω,
πότέ δεν ήθελα τα μάτια μου να κλείνω,
φωνάζω σε ό,τι γύρω μου βουίζει
¨Κάνε το κουνούπι να γυρίζει".
Το θεριό έκανα φίλο
να με ξυπνάει πριν τον ήλιο,
πριν η πρώτη του η λάμψη
της πεταλούδας τα φτερά μου κάψει.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Απρίλιος 14, 2010, 02:26:12 μμ
Κάτι αισιόδοξο για καλημέρα.. :p

"Αισιοδοξία" Κ. Καρυωτάκης

Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου.
Ας υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση
μ' αυτοκρατορικήν εξάρτηση πρωινού
θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ' ουρανού,
και με τον ήλιο όπου θα τα διαπεράσει.

Ας υποθέσουμε πως είμαστε κει πέρα,
σε χώρες άγνωστες, της δύσης, του βορρά,
ενώ πετούμε το παλτό μας στον αέρα,
οι ξένοι βλέπουνε περίεργα, σοβαρά.
Για να μας δεχθεί κάποια λαίδη τρυφερά,
έδιωξε τους υπηρέτες της ολημέρα.

Ας υποθέσουμε πως του καπέλου ο γύρος
άξαφνα εφάρδυνε, μα εστένεψαν, κολλούν,
τα παντελόνια μας και, με του πτερνιστήρος
το πρόσταγμα, χιλιάδες άλογα κινούν.
Πηγαίνουμε -- σημαίες στον άνεμο χτυπούν --
ήρωες σταυροφόροι, σωτήρες του Σωτήρος.

Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
από εκατό δρόμους, στα όρια της σιγής,
κι ας τραγουδήσουμε, -- το τραγούδι να μοιάσει
νικητήριο σάλπισμα, ξέσπασμα κραυγής --
τους πυρρούς δαίμονες, στα έγκατα της γης,
και, ψηλά, τους ανθρώπους να διασκεδάσει.

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 14, 2010, 03:49:57 μμ
Με ξάφνιασε δυσάρεστα η είδηση ότι ο Μάνος Ξυδούς "έφυγε" από κοντά μας...Ας μου επιτραπεί να μεταφέρω κάποιους στίχους του στο "χώρο" αυτό .

Ετσι είναι ο Έλληνας

Στις γειτονιές όταν βραδιάζει τα παιδιά
λένε τραγούδια σαν το κύμα λυπημένα
και ψιθυρίζουν προσευχές σε φυλαχτά
που έχουν πάντα στον λαιμό τους κρεμασμένα

Σαββατοκύριακα στης μπάλας το ρυθμό
βλέπουνε πράσινα τα κόκκινα φανάρια
σε μία θέση στην εξέδρα τον φτωχών
αναζητούνε την χαμένη υπερηφάνεια

Έτσι είναι ο Έλληνας και δεν φοβάται
τρελοί αγγέλοι πάνω του όταν κοιμάται
Έτσι είναι ο Έλληνας κι αν τον μπερδέψεις
να ξέρεις δύσκολα πολύ θα ξεμπερδέψεις

Στις παραλίες απόγευμα γυμνοί
η ζέστη αυτή μπορεί να σε τρελάνει
χωρίς να νοιάζονται για ότι κι αν συμβεί
ανακατεύουν της ψυχής τους το χαρμάνι

Ανεμοστρόβιλος φουρτούνες και βροχή
από νοτιάς το 'χει γυρίσει ντραμουντάνα
μ' αυτοί την πέφτουν σε μια ξέμπαρκη μικρή
και ας μην έχουνε στην τσέπη τους δεκάρα

Έτσι είναι ο Έλληνας και δεν φοβάται
τρελοί αγγέλοι πάνω του όταν κοιμάται
Έτσι είναι ο Έλληνας κι αν τον μπερδέψεις
να ξέρεις δύσκολα πολύ θα ξεμπερδέψεις..



και http://www.youtube.com/watch?v=oLc-JOZYL7w

για όσους επιθυμείτε να το ακούσετε από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Απρίλιος 14, 2010, 03:56:05 μμ
Ἀρ. Κουρτίδης
Τὸ Ἑλενάκι καὶ τὸ πετειναράκι



Ἕνα μικρὸ πετειναράκι
τὸ ξύπναγε τὸ Ἑλενάκι
ἀπὸ τὸν ὕπνο τὸ γλυκό.
«Γιατὶ ξυπνᾶς πετειναράκι,
τὸ ἔμορφο τὸ Ἑλενάκι,
γιατὶ εἶσαι ἀδιάκριτο κακό;»

Μὰ μιὰ ἡμέρα τὸ Λενάκι
κοιτάζει τὸ πετειναράκι
σφαγμένο κάτω στὴν αὐλή.
Τὸ ἴδιο τὸ πετειναράκι
ποὺ ξύπναγε τὸ Ἑλενάκι
μὲ τὴ φωνή του τὴν ψιλή.

Καὶ τὸ μικρὸ τὸ Ἑλενάκι
λυπήθη τὸ πετειναράκι
ποὺ τὄσφαξαν γιὰ τὸ φαγί.
Καὶ λέγει τότε τὸ Λενάκι:
«Ἂς ζοῦσες σὺ πετειναράκι,
κι ἂς μὲ ξυπνοῦσες τὴν αὐγή».


(συγκινηθηκα....!!!)


 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Απρίλιος 14, 2010, 04:24:39 μμ
ΟΤΑΝ ΤΟ ΣΩΜΑ

Όταν το σώμα
υποσχεθεί στον εαυτό του
κι εκπληρώσει την υπόσχεσή του
επιθυμώντας με φωνές
που ξεχύνονται στον κήπο
και κολλάν στους κλάδους
σαν ρετσίνι,
όταν το σώμα εξαρθεί αναγγέλλοντας
"υπάρχω απόλυτα στο χάος"
και κάτω από δυνατούς γλόμπους
ανοίξει στα δύο
για να χωθεί μισό
στο άλλο μισό του άλλου,
όταν ο λόγος του γίνεται
κατακόρυφη γραμμή
που το συνδέει με τα ουράνια,
όταν το σώμα
φαρμακωθεί απ΄τους χυμούς
φασκιωθεί απ΄τ΄αγγίγματα
φανερωθεί σαν ολομόναχο
και συνεπαρμένο,
όταν όσα δίνει καταπίνει
όπου πιέζει ενδίδει,
όταν η μετρημένη επιφάνειά του
έχει μετρηθεί άπειρες φορές
με το μάτι, το στόμα
το φακό του χρόνου εξονυχιστικό
πάνω στο κάθε σπυρί, πόρο
όταν κουλουριαστούν ξέπνοες
οι ωραίες αναλογίες
κι εξαντληθεί το επιχειρήμα
¨ερωτεύομαι άρα υπάρχω¨
οι φωνές ξαναγυρίζουν
στις ρίζες των νεφρών
κι ένα πουλί κρυμμένο
αλώβητο στα τόσα σάλια και φιλιά
πετάει, φεύγει πίσω
απ΄τον ερημότοπο
σπαρμένο δόντια και μαλλιά,
που άφησε πίσω του το σώμα,
όταν το σώμα...

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Ενάντιος Έρωτας, Ποιήματα, 1982.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aghathi στις Απρίλιος 14, 2010, 06:01:17 μμ
Με ξάφνιασε δυσάρεστα η είδηση ότι ο Μάνος Ξυδούς "έφυγε" από κοντά μας...Ας μου επιτραπεί να μεταφέρω κάποιους στίχους του στο "χώρο" αυτό .

Ετσι είναι ο Έλληνας

Στις γειτονιές όταν βραδιάζει τα παιδιά
λένε τραγούδια σαν το κύμα λυπημένα
και ψιθυρίζουν προσευχές σε φυλαχτά
που έχουν πάντα στον λαιμό τους κρεμασμένα

Σαββατοκύριακα στης μπάλας το ρυθμό
βλέπουνε πράσινα τα κόκκινα φανάρια
σε μία θέση στην εξέδρα τον φτωχών
αναζητούνε την χαμένη υπερηφάνεια

Έτσι είναι ο Έλληνας και δεν φοβάται
τρελοί αγγέλοι πάνω του όταν κοιμάται
Έτσι είναι ο Έλληνας κι αν τον μπερδέψεις
να ξέρεις δύσκολα πολύ θα ξεμπερδέψεις

Στις παραλίες απόγευμα γυμνοί
η ζέστη αυτή μπορεί να σε τρελάνει
χωρίς να νοιάζονται για ότι κι αν συμβεί
ανακατεύουν της ψυχής τους το χαρμάνι

Ανεμοστρόβιλος φουρτούνες και βροχή
από νοτιάς το 'χει γυρίσει ντραμουντάνα
μ' αυτοί την πέφτουν σε μια ξέμπαρκη μικρή
και ας μην έχουνε στην τσέπη τους δεκάρα

Έτσι είναι ο Έλληνας και δεν φοβάται
τρελοί αγγέλοι πάνω του όταν κοιμάται
Έτσι είναι ο Έλληνας κι αν τον μπερδέψεις
να ξέρεις δύσκολα πολύ θα ξεμπερδέψεις..



και http://www.youtube.com/watch?v=oLc-JOZYL7w

για όσους επιθυμείτε να το ακούσετε από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου
Υπέροχο. Θα μας λείψει η φωνή του Μάνου.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aghathi στις Απρίλιος 14, 2010, 06:02:36 μμ
Ἀρ. Κουρτίδης
Τὸ Ἑλενάκι καὶ τὸ πετειναράκι



Ἕνα μικρὸ πετειναράκι
τὸ ξύπναγε τὸ Ἑλενάκι
ἀπὸ τὸν ὕπνο τὸ γλυκό.
«Γιατὶ ξυπνᾶς πετειναράκι,
τὸ ἔμορφο τὸ Ἑλενάκι,
γιατὶ εἶσαι ἀδιάκριτο κακό;»

Μὰ μιὰ ἡμέρα τὸ Λενάκι
κοιτάζει τὸ πετειναράκι
σφαγμένο κάτω στὴν αὐλή.
Τὸ ἴδιο τὸ πετειναράκι
ποὺ ξύπναγε τὸ Ἑλενάκι
μὲ τὴ φωνή του τὴν ψιλή.

Καὶ τὸ μικρὸ τὸ Ἑλενάκι
λυπήθη τὸ πετειναράκι
ποὺ τὄσφαξαν γιὰ τὸ φαγί.
Καὶ λέγει τότε τὸ Λενάκι:
«Ἂς ζοῦσες σὺ πετειναράκι,
κι ἂς μὲ ξυπνοῦσες τὴν αὐγή».


(συγκινηθηκα....!!!)


 
Γιατί το έκανες αυτό; Έχουμε κόκορα χωριάτικο με μακαρόνια σήμερα. Πώς θα φάω τώρα;
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Απρίλιος 14, 2010, 09:15:17 μμ
ΟΤΑΝ ΤΟ ΣΩΜΑ

Όταν το σώμα
υποσχεθεί στον εαυτό του
κι εκπληρώσει την υπόσχεσή του
επιθυμώντας με φωνές
που ξεχύνονται στον κήπο
και κολλάν στους κλάδους
σαν ρετσίνι,
όταν το σώμα εξαρθεί αναγγέλλοντας
"υπάρχω απόλυτα στο χάος"
και κάτω από δυνατούς γλόμπους
ανοίξει στα δύο
για να χωθεί μισό
στο άλλο μισό του άλλου,
όταν ο λόγος του γίνεται
κατακόρυφη γραμμή
που το συνδέει με τα ουράνια,
όταν το σώμα
φαρμακωθεί απ΄τους χυμούς
φασκιωθεί απ΄τ΄αγγίγματα
φανερωθεί σαν ολομόναχο
και συνεπαρμένο,
όταν όσα δίνει καταπίνει
όπου πιέζει ενδίδει,
όταν η μετρημένη επιφάνειά του
έχει μετρηθεί άπειρες φορές
με το μάτι, το στόμα
το φακό του χρόνου εξονυχιστικό
πάνω στο κάθε σπυρί, πόρο
όταν κουλουριαστούν ξέπνοες
οι ωραίες αναλογίες
κι εξαντληθεί το επιχειρήμα
¨ερωτεύομαι άρα υπάρχω¨
οι φωνές ξαναγυρίζουν
στις ρίζες των νεφρών
κι ένα πουλί κρυμμένο
αλώβητο στα τόσα σάλια και φιλιά
πετάει, φεύγει πίσω
απ΄τον ερημότοπο
σπαρμένο δόντια και μαλλιά,
που άφησε πίσω του το σώμα,
όταν το σώμα...

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Ενάντιος Έρωτας, Ποιήματα, 1982.


K.Π. Kαβάφη, Ποιήματα, II, (1919-1933),

Θυμήσου Σώμα 

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ’ εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ’ ετρέμανε μες στην φωνή —  και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες — πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στην φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα. 
 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Απρίλιος 14, 2010, 09:19:10 μμ
Ἀρ. Κουρτίδης
Τὸ Ἑλενάκι καὶ τὸ πετειναράκι



Ἕνα μικρὸ πετειναράκι
τὸ ξύπναγε τὸ Ἑλενάκι
ἀπὸ τὸν ὕπνο τὸ γλυκό.
«Γιατὶ ξυπνᾶς πετειναράκι,
τὸ ἔμορφο τὸ Ἑλενάκι,
γιατὶ εἶσαι ἀδιάκριτο κακό;»

Μὰ μιὰ ἡμέρα τὸ Λενάκι
κοιτάζει τὸ πετειναράκι
σφαγμένο κάτω στὴν αὐλή.
Τὸ ἴδιο τὸ πετειναράκι
ποὺ ξύπναγε τὸ Ἑλενάκι
μὲ τὴ φωνή του τὴν ψιλή.

Καὶ τὸ μικρὸ τὸ Ἑλενάκι
λυπήθη τὸ πετειναράκι
ποὺ τὄσφαξαν γιὰ τὸ φαγί.
Καὶ λέγει τότε τὸ Λενάκι:
«Ἂς ζοῦσες σὺ πετειναράκι,
κι ἂς μὲ ξυπνοῦσες τὴν αὐγή».


(συγκινηθηκα....!!!)


 
Γιατί το έκανες αυτό; Έχουμε κόκορα χωριάτικο με μακαρόνια σήμερα. Πώς θα φάω τώρα;

Τί ; κοκκορα με χοντρο μακαρόνι ;;;;  το καλυτερο μου!! 
μαλλον εσυ μου ανοιξες την ορεξη....
ωχ, πως να επανορθωσω αυτο το παραστρατημα μου τωρα ? βοήθα!   ;D
 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Απρίλιος 14, 2010, 09:24:34 μμ
Ντύλαν Τόμας - Χωρίς να είμαστε τίποτε άλλο παρα μόνο άνθρωποι
 
Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα
Φοβισμένοι, αφήνοντας τις λέξεις μας να είναι τρυφερές
Από φόβο μήπως ξυπνήσουμε τις κουρούνες,
Από φόβο μήπως έρθουμε
Αθόρυβα μέσα σ’ έναν κόσμο φτερών και κραυγών.

Αν ήμασταν παιδιά, ίσως να σκαρφαλώναμε,
Θα πιάναμε τις κουρούνες να κοιμούνται, και δεν θα σπάγαμε ούτε κλαράκι,
Και, μετά το μαλακό ανέβασμα,
Θα τινάζαμε τα κεφάλια μας πιο πάνω απ’ τα κλαριά
Για να θαυμάσουμε την τελειότητα των άστρων.

Πέρα απ’ τη σύγχυση, όπως συμβαίνει συνήθως,
Και τον θαυμασμό για όσα ο άνθρωπος γνωρίζει,
Πέρα απ’ το χάος θα ‘ρχόταν η μακαριότητα.

Αυτό, τότε, είναι ομορφιά, είπαμε,
Παιδιά που με θαυμασμό κοιτάζουν τ’ αστέρια,
Είναι ο σκοπός και το τέλος.

Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Απρίλιος 14, 2010, 10:42:44 μμ
Ντύλαν Τόμας - Χωρίς να είμαστε τίποτε άλλο παρα μόνο άνθρωποι
 

Για να θαυμάσουμε την τελειότητα των άστρων.




από την ποιητική συλλογή ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

ΙΙΙ Ναι, αγαπημένη μου. Πολύ πριν να σε συναντήσω
εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα.
Σαν ήμουνα παιδί και μ' έβλεπε λυπημένο η μητέρα μου
έσκυβε και με ρωτούσε. Τι έχεις αγόρι;
Δε μίλαγα. Μονάχα κοίταζα πίσω απ' τον ώμο της
έναν κόσμο άδειο από σένα.
Και καθώς πηγαινόφερνα το παιδικό κοντύλι
ήτανε για να μάθω να σου γράφω τραγούδια.
Όταν ακούμπαγα στο τζάμι της βροχής ήταν που αργούσες ακόμα όταν τη νύχτα κοίταζα τ' αστέρια ήταν γιατί μου λείπανε τα μάτια σου κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου κι άνοιγα δεν ήτανε κανείς. Κάπου όμως μες στον κόσμο ήταν η καρδιά σου που χτυπούσε.
Έτσι έζησα. Πάντοτε.
Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά - θυμάσαι; - μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου αγαπημένη μου.
Θυμάσαι, αγάπη μου, "την πρώτη μεγάλη μέρα μας";
Σου πήγαινε αυτό το κίτρινο φόρεμα
έν' απλό φτηνό φόρεμα, μα ήταν τόσο όμορφα κίτρινο.
Οι τσέπες του κεντημένες με μεγάλα καφετιά λουλούδια.
Σου πήγαινε στο πρόσωπο σου ο ήλιος
σου πήγαινε στην άκρη του δρόμου αυτό το τριανταφυλλένιο σύννεφο κι αυτή η φωνή μακριά ενός πλανόδιου ακονιστή - σου πήγαινε.
Έβαζα τα χέρια μου στις τσέπες, τα ξανάβγαζα.
Βαδίζαμε δίχω λέξη. Μα και τι να πει κανείς
όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός και τα μάτια σου
τόσο μεγάλα. Ένα παιδί στη γωνιά τραγούδαγε τις λεμονάδες του. Ήπιαμε μια στα δυο. Κι αυτό το χελιδόνι που πέρασε ξαφνικά πλάι στα μαλλιά σου. Τι σου είπε λοιπόν;
Είναι τόσο όμορφα τα μαλλιά σου. Δεν μπορεί, κάτι θα σου είπε.
Το ξενοδοχείο ήταν μικρό σε μια παλιά συνοικία πλάι στο σταθμό που μες στην αντηλιά κοιτάζαμε να μανουβράρουμε τα τραίνα.
Αλήθεια κείνη η άνοιξη, εκείνο το πρωινό, εκείνη η απλή κάμαρα της ευτυχίας αυτό το σώμα σου που κράταγα πρώτη φορά γυμνό αυτά τα δάκρυα που δεν μπόρεσα στο τέλος να κρατήσω
- πόσο σου πήγαιναν.
Α, θα 'θελα να φιλήσω τα χέρια του πατέρα σου, της μητέρας σου τα
γόνατα που σε γεννήσανε για μένα
να φιλήσω όλες τις καρέκλες που ακούμπησες περνώντας με το φόρεμα σου να κρύψω σα φυλαχτό στον κόρφο μου ένα μικρό κομμάτι απ' το σεντόνι που κοιμήθηκες. Θα μπορούσα ακόμα και να χαμογελάσω στον άντρα που σ' έχει δει γυμνή πριν από μένα να του χαμογελάσω, που του δόθηκε μια τόση ατέλειωτη ευτυχία. Γιατί εγώ, αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ' τον έρωτα εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα και πάλι την ελπίδα.
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.

Τάσος Λειβαδίτης, 1953
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Απρίλιος 15, 2010, 10:05:35 πμ
Υπάρχουν  κάτι μέρες

Υπάρχουν  κάτι μέρες, 

που στην καρδιά μου ψηλαφώ  ένα μεγάλο κενό

που κάποτε πληθωρικά το γέμιζε

η παρουσία σου.

Υπάρχουν  κάτι μέρες 

 που μου θυμίζουν  όσα δεν είπαμε ποτέ,

στον βραδινό περίπατο στο δάσος με τους κέδρους

εσύ και εγώ.

Υπάρχουν  κάτι μέρες

που  ο νεφοσκεπής ανάστερος  ουρανός, 

βαθιά μελαγχολία  την ψυχή μου πλημμυρίζει

στην απουσία σου.

Υπάρχουν  κάτι μέρες

που το  μυαλό μου σύγχυση  το  έχει  καταβάλλει,

και σαν ν’ ακούω να μου λες πως  βρίσκεσαι  μαζί μου

για πάντα νοερά

Και ένα δάκρυ κυλάει  από τα κλειστά τα βλέφαρα

και μου  ψιθυρίζει  ρυθμικά  σαν  αρχαίος επωδός 

«Όταν  Σε ακούω να γελάς

τ’ αυτιά μου γεμίζουν   ουράνια μελωδία..... ».

Μα  το μυαλό μου σταματά  εδώ

και λόγια ασυνάρτητα τα χείλη μου ψελλίζουν

«Η παρουσία σου ,

 εσύ και εγώ ,

στην απουσία σου,

για πάντα νοερά.»



Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Απρίλιος 15, 2010, 11:11:23 πμ
ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Θα σας περιμένω μέχρι τα φοβερά μεσάνυχτα
αδιάφορος-
δεν έχω πια τί άλλο να πιστοποιήσω.
Οι φύλακες κακεντρεχείς παραμονεύουν το
τέλος μου
ανάμεσα σε θρυμματισμένα πουκάμισα και
λεγεώνες.
Θα περιμένω τη νύχτα σας αδιάφορος
χαμογελώντας με ψυχρότητα για τις ενδοξες μέρες.
Πίσω από το χάρτινο κήπο σας
πίσω από το χάρτινο πρόσωπό σας
εγώ θα ξαφνιάζω τα πλήθη
ο άνεμος δικός μου
μάταιοι θόρυβοι και τυμπανοκρουσίες επίσημες
μάταιοι λόγοι.

Μην αμελήσετε.
Πάρτε μαζί σας νερό.
Το μέλλον μας έχει πολύ ξηρασία.

Μιχάλης Κατσαρός, Ανθολογία Ποιημάτων, 1979.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Απρίλιος 15, 2010, 01:53:32 μμ
Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Wilhelm Busch  που είπε: "Wer in die Fuβtapfen anderer tritt hinterläβt keine eigenen Spuren"
(ελ. μετ. όποιος βαδίζει στων άλλων τις πατημασιές, δεν αφήνει πίσω δικά του ίχνη)"

Και ο Matthew Arnold που καθισμένος στις  Ακτές του Ντόβερ, μάλλον την Ελλάδα σκεφτόταν...

 Dover Beach,

Ήσυχη η θάλασσα απόψε
Πλήρης η παλίρροια, όμορφο το φεγγάρι
Πάνω από τα στενά. στη γαλλική ακτή ένα φως
Φέγγει και χάνεται, στέκουν οι βράχοι της Αγγλίας
Αχνοφώτιστοι κι απέραντοι, γύρω στον ακύμαντο κόλπο.

Έλα στο παράθυρο, είναι ευχάριστη η νυχτερινή αύρα!
Μα να, από τη μακριά λωρίδα του αφρού
Εκεί που η θάλασσα ανταμώνει τη χλωμόφεγγη γη
Άκου! Διακρίνεις ένα σύρσιμο, ένα βουητό

Το κύμα σέρνει βότσαλα, πετώντας τα πάλι με ορμή
Στην επιστροφή του, ψηλά πάνω στο βράχο,
Ρίχνεται και καταλαγιάζει κι ύστερα ρίχνεται ξανά,
Με τρεμάμενο νωχελικό ρυθμό, μας θυμίζει
Την αιώνια μελωδία της θλίψης.

Πολύ παλιά ο Σοφοκλής
Ακούγοντας του Αιγαίου τη βοή, σκεφτόταν
Τη λασπωμένη άμπωτη και πλημμυρίδα
Της ανθρώπινης αθλιότητας. Και μεις
Ανακαλύπτουμε στον ήχο μια σκέψη,
Αγρικώντας τον από τούτη τη μακρινή βόρεια θάλασσα.

Η Θάλασσα της Πίστης
Ήταν κι αυτή κάποτε πλήρης και τύλιγε τις ακτές της γης
Όπως τυλίγεται μια ζώνη στολισμένη, αστραφτερή
Αλλά τώρα μόνο ακούω
Το μελαγχολικό, συρτό βουητό της εγκατάλειψης

Καθώς αποσύρεται, στην αναπνοή του ανέμου
Που νυχτοκοπά, πέρα τις απερπάτητες παρυφές
Και τ’ απογυμνωμένα τρόχαλα του κόσμου
Ω, αγάπη, είθε να είμαστε αληθινοί
Ο ένας προς τον άλλο! γιατί ο κόσμος που
Κείτεται εμπρός μας σαν ένας ονειρότοπος,
Ποικιλόμορφος, και φρέσκος, και όμορφος,

Στ’ αλήθεια ούτε χαρά, ούτε αγάπη, ούτε φως δεν έχει,
Μα ούτε ασφάλεια, ή ειρήνη, ή για τον πόνο βάλσαμο
Κι είμαστε τώρα εδώ ωσάν σε σκοτεινούς λειμώνες
Μια πέφτουμε στη μάχη και μια γλιστράμε στη φυγή,
Στρατοί που αντιμάχονται μες την αμάθεια και τη νύχτα
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Απρίλιος 15, 2010, 02:11:34 μμ
«Το σχολείο»

Κάθε μέρα στο σχολείο
τις ημέρες μου περνώ
στα μαθήματα προσέχω
και δεν χάνω τον καιρό.

Μου αρέσει να μαθαίνω
ποιήματα και ιστορίες
και σε χώρες που δεν είδα
να πηγαίνω με σελίδες.

Αγαπώ τον δάσκαλο μου
και τον έχω οδηγό
μες της γνώσης το ποτάμι
για να μην, ποτέ, χαθώ.

Τα βιβλία μου διαβάζω
και ποτέ δεν αμελώ
να κοιτώ το πρόγραμμα μου
και να είμαι τακτικό.

Είναι ο δρόμος μου μεγάλος
δύσκολος, κουραστικός,
μα το κέρδος για το πνεύμα
ένας Θείος θησαυρός.

Γιατί όποιος μελετάει
ξέρει πάντα πιο πολλά
και μες τη ζωή βαδίζει
σίγουρα και σταθερά.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 15, 2010, 03:10:50 μμ
Μια πέφτουμε στη μάχη και μια γλιστράμε στη φυγή,
Στρατοί που αντιμάχονται μες την αμάθεια και τη νύχτα

Φυγή

Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας
έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε
ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό
ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στο πρωινό χορτάρι
ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε
να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.

H αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε
σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν
να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε
με τόσο πάθος.

Κι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε
με όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες
κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα
εκείνου του ανθρώπου
κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη
μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε
μέσα στη φυγή.


Γιώργος Σεφέρης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Απρίλιος 16, 2010, 09:30:29 πμ
Το πιο μεγάλο  

Από κάτω απ' το ραδίκι
Κάθονται δύο πιτσιρίκοι
Και ρωτάν ο ένας τον άλλο
Ποιο 'ναν απ όλα πιο μεγάλο.

Τους ακούει ένα σκαθάρι
και τους λεει το <κουκουνάρι>!
Toυς ακούει ένα τριζόνι
και τους λεει < το πεπόνι>!
Τους ακούει κι ένα τσιμπούρι
Και τους λεει < το γαιδούρι>!

Γέλασαν οι πιτσιρίκοι
γέλασε και το ραδίκι
κι ένας με μεγάλο στόμα
βάτραχος γελάει ακόμα.

Βασίλης Ρώτας


και το  αινιγμα της ημερας,

Τρεις μήνες είναι αδειανό και τους εννιά γεμάτο.
(βιβλίο)
Μικροκαμωμένη κοπελιά μεγάλες πίτες κάνει.
(μέλισσα)

Όλο τον κόσμο ντύνει κι αυτή είναι γυμνή.
(βελόνα)



Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aghathi στις Απρίλιος 16, 2010, 04:08:22 μμ
Κέφια βλέπω σήμερα! Είμαστε εδώ και μερικοί με χαμηλή προΥπηρεσία, μακριά και κάτω από το 24 που αναρωτιώμαστε: Τι είχαμε τι χάσαμε;
Κάπως έτσι:

Σαν χαμστεράκι μες στη ρόδα,
σαν οδηγός σε αιώνιο αγώνα,
σα γύπας που πεινασμένος περιμένει
την τελευταία ανάσα σαν την λύτρωση να 'ρθει.
Σαν την ελπίδα που αθάνατη υπομένει
να σβήσουν όλα για να ξεκουραστεί.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Απρίλιος 16, 2010, 04:59:11 μμ
Δώδεκα και μισή. Γρήγορα πέρασεν η ώρα
απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
και κάθισα εδώ. Κάθουμουν χωρίς να διαβάζω,
και χωρίς να μιλώ. Με ποιόνα να μιλήσω
κατάμονος μέσα στο σπίτι αυτό.


Το είδωλον του νέου σώματός μου,
απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
ήλθε και με ηύρε και με θύμισε
κλειστές κάμαρες αρωματισμένες,
και περασμένην ηδονή— τι τολμηρή ηδονή!
Κ’ επίσης μ’ έφερε στα μάτια εμπρός,
δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι,
κέντρα γεμάτα κίνησι που τέλεψαν,
και θέατρα και καφενεία που ήσαν μια φορά.

Το είδωλον του νέου σώματός μου
ήλθε και μ’ έφερε και τα λυπητερά·
πένθη της οικογένειας, χωρισμοί,
αισθήματα δικών μου, αισθήματα
των πεθαμένων τόσο λίγο εκτιμηθέντα.

Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.
Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Απρίλιος 16, 2010, 11:16:05 μμ
ΜΕΤΑΞΥ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ

Μεταξύ αποχώρησης και παραμονής διστάζει η μέρα
ερωτευμένη με την ίδια της τη διαφάνεια.

Το κυκλικό απόγευμα γίνεται τώρα κόλπος
όπου ακίνητος ο κόσμος λικνίζεται.

Όλα είναι ορατά κι όμως ακαθόριστα,
όλα κοντά μα δεν αγγίζονται.

Ποτήρι, βιβλίο, μολύβι, χαρτί,
στέκουν στην σκιά των ονομάτων τους.

Παλλομένος ο χρόνος στους κροτάφους μου γυρίζει
στην ίδια απαράλλακτη συλλαβή του αίματος.

Το φως μεταμορφώνει τον αδιάφορο τοίχο
σ΄ένα απόκοσμο θέατρο ανακλάσεων.

Βρίσκω τον εαυτό μου στο μέσο ενός ματιού,
παρατηρώντας τον στο κενό του βλέμμα.

Η στιγμή διαλύεται. Ακίνητος,
μένω και φεύγω: Είμαι μια παύση.

Octavio Paz (1914-1998)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 16, 2010, 11:27:40 μμ

Σβήσε τα μάτια μου

Σβήσε τα μάτια μου· μπορώ να σε κοιτάζω,
τ’ αυτιά μου σφράγισέ τα, να σ’ ακούω μπορώ.
Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να ‘ρθω σ’ εσένα,
και δίχως στόμα, θα μπορώ να σε παρακαλώ.
Κόψε τα χέρια μου, θα σε σφιχταγκαλιάζω,
σαν να ήταν χέρια, όμοια καλά, με την καρδιά.
Σταμάτησέ μου την καρδιά, και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι.
Κι αν κάμεις το κεφάλι μου σύντριμμα, στάχτη, εγώ
μέσα στο αίμα μου θα σ’ έχω πάλι.


Ράινερ Μαρία Ρίλκε ( μετάφραση: Κωστής Παλαμάς )

ageliki87
είσαι η "αιτία" (με τις όμορφες επιλογές σου ) που το θυμήθηκα  ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Απρίλιος 16, 2010, 11:30:59 μμ
Tσιριτρό  

Σέ μια ρώγα από σταφύλι
έπεσαν οχτώ σπουργίτες
και τρωγόπιναν οι φίλοι.
Τσίρι - τίρι, τσιριτρό,
τσιριτρί, τσιριτρό!
Έχτυπούσανε τις μύτες
και κουνούσαν τις ουρές
κι είχαν γέλια και  χαρές.
Τσίρι -τίρι, τσιριτρό,
τσιριτρί, τσιριτρό!

Πώ πω πώ πω σε μια ρώγα
φαγοπότι και φωνή!
την αφήκαν αδειανή.
Τσίρι -τίρι, τσιριτρό,
τσιριτρί, τσιριτρό!

Και μέθυσαν κι ολημέρα
πάνε δώθε, πάνε πέρα,
τραγουδώντας στον αέρα:
Τσίρι -τίρι, τσιριτρό,
τσιριτρί, τσιριτρό!

Ζαχαρίας Παπαντωνίου

 
 
υ.γ domenica, ageliki87  ειστε η αιτια για τις υπεροχες επιλογες μου
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Απρίλιος 16, 2010, 11:41:15 μμ

Σβήσε τα μάτια μου


Γύρισα τα μάτια.  δάκρυα γιομάτα

κατά το παραθύρι

Και κοιτώντας έξω  καταχιονισμένα

τα δέντρα των κοιλάδων

Αδελφοί μου, είπα  ως κι αυτά μια μέρα

κι αυτά θα τ' ατιμάσουν

Προσωπιδοφόροι  μες στον άλλον αιώνα

τις θηλιές ετοιμάζουν

Άξιον Εστί (απόσπασμα) του Οδυσσέα Ελύτη

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Απρίλιος 16, 2010, 11:41:27 μμ
Δώδεκα και μισή. Γρήγορα πέρασεν η ώρα
απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
και κάθισα εδώ. Κάθουμουν χωρίς να διαβάζω,
και χωρίς να μιλώ. Με ποιόνα να μιλήσω
κατάμονος μέσα στο σπίτι αυτό.



ασε το "με ποιον να μιλησεις " και στρωσου στο διαβασμα για τον ασεπ. ;D
-πολυ γλυκο το μωρο που εβαλες!!!!!!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Απρίλιος 16, 2010, 11:42:00 μμ
Μάρκο, επειδή οι επιλογές σου είναι καίριες σου αφιερώνω το ακόλουθο ποίημα:

ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ

ξέρω ότι
αν είχα
μια φορεσιά
-ένα φράκο-
χρώματος πράσινο ανοιχτό
με μεγάλα κόκκινα σκοτεινά λουλούδια

αν στη θέση της
αόρατης
αιολικής άρπας που χρησιμεύει
για κεφάλι
είχα μια τετράγωνη πλάκα
πράσινο σαπούνι

έτσι που ν΄ακουμπά
απαλά
η μια της άκρη
ανάμεσα στους δυο μου ώμους

αν ήταν δυνατό
ν΄αντικαταστήσω
τα ιερά σάβανα
της φωνής μου
με την αγάπη
που έχει
μια μεταφυσική μουσική κόρη
για τις μαύρες ομπρέλλες τις βροχής

ίσως τότες
μόνο τότες
θα μπορούσα να πω
τα φευγαλέα οράματα
της χαράς
που είδα κάποτε
-σαν ήμουνα παιδί-
κοιτάζοντας ευλαβικά
μέσα στα στρογγυλά
μάτια
των πουλιών

Νίκος Εγγονόπουλος, Μην ομιλείτε εις τον οδηγόν, 1938


... άκρως υπερρεαλιστικό και χωρίς τον έλεγχο του ασυνείδητου... βεβαίως, βεβαίως!!!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Απρίλιος 16, 2010, 11:44:46 μμ
Δώδεκα και μισή. Γρήγορα πέρασεν η ώρα
απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
και κάθισα εδώ. Κάθουμουν χωρίς να διαβάζω,
και χωρίς να μιλώ. Με ποιόνα να μιλήσω
κατάμονος μέσα στο σπίτι αυτό.



ασε το "με ποιον να μιλησεις " και στρωσου στο διαβασμα για τον ασεπ. ;D
-πολυ γλυκο το μωρο που εβαλες!!!!!!

  :o  :o ΑΣΕΠ  :o  :o
περιμενει με το κουταλι στο χερι να φαει......... αλλα η Διαμαντοπουλου δε του δινει τιποτα! :(
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Απρίλιος 17, 2010, 12:10:10 πμ
αφιερωμένο σε μια.........  καινοτόμο εκπαιδευτικό  ;)

από τα μάτια φαίνεσαι
πως είσαι μια ζηλιάρα
κι από τη μέση τη λιανή
πως είσαι παιχνιδιάρα...

 ;D ;D ;D

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 17, 2010, 05:06:04 μμ
(http://1.bp.blogspot.com/_46ETRD913IA/Szso0x3UELI/AAAAAAAAAgQ/1_lrvngPDE0/s320/AlexandrosPapadiamantis1.jpg)


Ο ἀκέραιος κὺρ Ἀλέξανδρος

Θαμνώδη ρήματα καὶ φύλλα καταπράσινα τῆς γλώσσας.
Μεγάλος ἄνθρωπος κι ἀνέσπερος ἕλληνας ποὺ κράτησε
τὸν πόνο στὸ σωστό του τὸ ὕψος
ἀγνοώντας καὶ δημοτικισμοὺς καὶ ἐξελικτισμοὺς καὶ μόδες
ἀγνοώντας τὰ ἑκάστοτε μορμολύκεια
τὴν ἀσίγαστη γενικότητα τῶν πιθήκων
ἀγνοώντας τὸν αἰώνα τῆς καλπάζουσας ἐξυπνάδας
ὁ ἀνοξείδωτος.
Ἤδη τὰ θύματα τῆς Προόδου ποὺ πρόωρα σκουριάζει
πᾶνε στὴν πατρίδα του τὴ Σκιάθο
κι ἀγοράζουν ἐλπίζοντας οἰκόπεδα
πᾶνε γιὰ λίγο ἀεράκι λίγη θάλασσα καὶ φρέσκο φεγγάρι.
Μὰ εἶν’ ἀδύνατο νὰ κοροϊδέψουμε τὴ ρημαγμένη φύση
μὲ ξιπόλητα Σαββατοκύριακα καὶ μὲ τροχόσπιτα.
Ὁ ἀκέραιος κὺρ Ἀλέξανδρος
ἐκεῖνος ὁ περιούσιος Παπαδιαμάντης
καὶ τὸ κεράκι μας ἀκόμη δὲν τὸ θέλει.

Νίκος Καρούζος
Ἀπὸ τὴν συλλογὴ «Χορταριασμένα χάσματα» 1974

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Απρίλιος 17, 2010, 05:53:41 μμ
Καλοκαίρι στο χωριό   


Τελειώσαν τα σχολεία και θα πάμε διακοπές
Δεν κλίνουμε πια ρήματα,μα κάνουμε βουτιές.

Δεν έχουμε πια βιβλία,δεν έχουμε πια τσάντες,
έχουμε μόνο κέφι,για ξάπλες στις βεράντες.

Τέρμα πια οι εκθέσεις ,εργασίες κι αφαιρέσεις,
ετοιμάσου με λαχτάρα, το μαγιό σου να φορέσεις.

Θα φύγουμε για ένα ταξιδάκι,να ξεπιαστούμε και λιγάκι.


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Απρίλιος 17, 2010, 06:02:23 μμ
Καλοκαίρι στο χωριό  

Τελειώσαν τα σχολεία και θα πάμε διακοπές
Δεν κλίνουμε πια ρήματα,μα κάνουμε βουτιές.


ΤΟ ΕΓΚΩΜΙΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ                Κώστας Καρυωτάκης

Η θάλασσα είναι η μόνη μου αγάπη. Γιατί έχει την όψη του ιδανικού. Και τ' όνομά της είναι ένα θαυμαστικό.

Δε θυμάμαι το πρώτο αντίκρισμά της. Χωρίς άλλο θα κατέβαινα από μια κορφή, φέρνοντας αγκαλιές λουλούδια. Παιδί ακόμα, εσκεπτόμουν το ρυθμό του φλοίσβου της. Ξαπλωμένος στην αμμουδιά, εταξίδευα με τα καράβια που περνούσαν. Ένας κόσμος γεννιόταν γύρω μου. Οι αύρες μού άγγιζαν τα μαλλιά. Άστραφτε η μέρα στο πρόσωπό μου και στα χαλίκια. Όλα μου ήταν ευπρόσδεκτα: ο ήλιος, τα λευκά σύννεφα, η μακρινή βοή της.

Αλλά η θάλασσα επειδή ήξερε, είχε αρχίσει το τραγούδι της, το τραγούδι της που δεσμεύει και παρηγορεί.

Είδα πολλά λιμάνια. Στοιβαγμένες πράσινες βάρκες επήγαιναν δώθε κείθε σαν εύθυμοι μικροί μαθητές. Κουρασμένα πλοία, με ονόματα περίεργα, εξωτικά, ύψωναν κάθε πρωί τη σκιά τους. Άνθρωποι σκεφτικοί, ώριμοι από την άλμη, ανέβαιναν σταθερά τις απότομες, κρεμαστές σκάλες. Άγρια περιστέρια ζυγίζονταν στις κεραίες.

Ύστερα ενύχτωσε. Μια κόκκινη γραμμή στον ορίζοντα, μόλις έβρισκε απάντηση στις ράχες των μεγάλων, αργών κυμάτων. Εσάλευαν σαν από κάποια μυστική, εσωτερική αιτία, και άπλωναν πλησιάζοντας, για να σπάσουν απαλά, βουβά. Όλα τ' άλλα -- ο ουρανός, τα βουνά αντίκρυ, το ανοιχτό πέλαγος -- ένα τεράστιο μαύρο παραπέτασμα.

 :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 17, 2010, 06:44:26 μμ

ΤΟ ΕΓΚΩΜΙΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ                Κώστας Καρυωτάκης

Η θάλασσα είναι η μόνη μου αγάπη. Γιατί έχει την όψη του ιδανικού. Και τ' όνομά της είναι ένα θαυμαστικό.

Φωνή απ’ την Θάλασσα - Κ.Καβάφης   

Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή —
        φωνή που μπαίνει
μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
        και την ευφραίνει.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
        ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Το ψάλλει με την θεία της φωνή εκείνη,
όταν στους ώμους της απλώνει την γαλήνη
        σαν φόρεμά της ο καιρός ο θερινός.

Φέρνει μηνύματα εις ταις ψυχαίς δροσάτα
η μελωδία της. Τα περασμένα νειάτα
        θυμίζει χωρίς πίκρα και χωρίς καϋμό.
Οι περασμένοι έρωτες κρυφομιλούνε,
αισθήματα λησμονημένα ξαναζούνε
        μες στων κυμάτων τον γλυκόν ανασασμό.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
        ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Και σαν κυττάζεις την υγρή της πεδιάδα,
σαν βλέπεις την απέραντή της πρασινάδα,
        τον κάμπο της πούναι κοντά και τόσο μακρυνός,
γεμάτος με λουλούδια κίτρινα που σπέρνει
το φως σαν κηπουρός, χαρά σε παίρνει
        και σε μεθά, και σε υψώνει την καρδιά.
Κι αν ήσαι νέος, μες σταις φλέβες σου θα τρέξη
της θάλασσας ο πόθος· θα σε ’πη μια λέξι
το κύμα απ’ τον έρωτά του, και θα βρέξη
        με μυστική τον έρωτά σου μυρωδιά.



Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή —
        φωνή που μπαίνει
μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
        και την ευφραίνει.


Τραγούδι είναι, ή παράπονο πνιγμένων; —
το τραγικό παράπονο των πεθαμένων,
        που σάβανό των έχουν τον ψυχρόν αφρό,
και κλαίν για ταις γυναίκες των, για τα παιδιά των,
και τους γονείς των, για την έρημη φωλιά των,
           ενώ τους παραδέρνει πέλαγο πικρό,


σε βράχους και σε πέτραις κοφτεραίς τους σπρώχνει,
τους μπλέκει μες στα φύκια, τους τραβά, τους διώχνει,
        κ’ εκείνοι τρέχουνε σαν νάσαν ζωντανοί
με ολάνοιχτα τα μάτια τρομαγμένα,
και με τα χέρια των άγρια, τεντωμένα,
        από την αγωνία των την υστερνή.

Τραγούδι είναι, ή παράπονο πνιγμένων;—
το τραγικό παράπονο των πεθαμένων
        που κοιμητήριο ποθούν χριστιανικό.
Τάφο, που συγγενείς με δάκρυα ραντίζουν,
και με λουλούδια χέρια προσφιλή στολίζουν,
        και που ο ήλιος χύνει φως ζεστό κ’ ευσπλαγχνικό.

Τάφο, που ο πανάχραντος Σταυρός φυλάει,
που κάποτε κανένας ιερεύς θα παή
        θυμίαμα να κάψη και να ‘πη ευχή.
Χήρα τον φέρνει που τον άνδρα της θυμάται
ή υιός, ή κάποτε και φίλος που λυπάται.
Τον πεθαμένο μνημονεύουν· και κοιμάται
        πιο ήσυχα, συγχωρεμένη η ψυχή.

(Από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983)




aeee έχω διάβασμα και εσύ μου φέρνεις μια θάλασσα στα πόδια μου και περιμένεις να μην τα αφήσω "να βραχούν" ;

 :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Απρίλιος 17, 2010, 07:37:02 μμ
Με τόσα κύματα και θάλασσες...

”Μη μας προδώσεις Ουρανέ”
απο τον Νίκο Βούρο,


Κλέβουν της νύχτας τα πουλιά

Του έρωτα το μέλι

Πόλεμος είναι τα φιλιά

Χωρίς σπαθιά και βέλη

——-

Μη μας προδώσεις ουρανέ

Τ ‘αστέρια σου μη σβήσεις

Βλέπω στα μάτια της τα μπλε

Αγάπης παραισθήσεις

——–

Όμορφη γίνεσαι ζωή

Το αίνιγμά σου λύνω

Έρωτα γίνε αφορμή

Παιδί να ξαναγίνω

——–

Μήνυμα στέλνου οι ψυχές

Με σώματα παρθένα

Κύματα αγάπης, μουσικές

Στου κόσμου την αρένα
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Απρίλιος 17, 2010, 11:58:49 μμ
Κι όταν πεθάνουμε να μας
θάψετε κοντά για να μη
τρέχουμε μέσα στη νύχτα
να συναντηθούμε.

Τάσος Λειβαδίτης, Έρωτας
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Απρίλιος 18, 2010, 12:00:41 πμ
Επίλογος

Έρχονται νύχτες
Που βιάζονται
Να γεννήσουν.

Έρχονται μέρες
Που θέλουν ν΄αλλάξουν,
Και να φορέσουν
Αιώνες.

Γ. Θέμελης (1949)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: apri στις Απρίλιος 18, 2010, 12:11:23 πμ
Για όσους χωρίς περίσκεψη και χωρίς αιδώ μάς οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση και έχτισαν χωρίς λύπη τείχη μπροστά στα όνειρά μας.



ΤΕΙΧΗ  (Κ.Π.Καβάφης)

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ,
τείχη μεγάλα κι υψηλά
τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι κι απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι,
τον νούν μου τρώγει αυτή η τύχη.

Διότι πράγματα πολλά
έξω να κάμω είχον

Ά! όταν έκτιζαν τα τείχη
πως να μην προσέξω...
Αλλά δεν άκουσα ποτέ
κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν
από τον κόσμον έξω.  



Aπό Ποιήματα 1897-1933, σ. 9 εκδ. Ίκαρος 1966 Α΄έκδοση 1933
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Απρίλιος 18, 2010, 05:47:58 πμ
..... άντε οι φιλόλογοι...

Ποικιλόθρον᾽ ὰθάνατ᾽ ᾽Αφροδιτα,
παῖ Δίος, δολόπλοκε, λίσσομαί σε
μή μ᾽ ἄσαισι μήτ᾽ ὀνίαισι δάμνα, [μη, παιδεύεις την ψυχή μου]
πότνια, θῦμον.

ἀλλά τυίδ᾽ ἔλθ᾽, αἴποτα κἀτέρωτα
τᾶσ ἔμασ αύδως αἴοισα πήλγι
ἔκλυες πάτρος δὲ δόμον λίποισα
χρύσιον ἦλθες

ἄρμ᾽ ὐποζεύξαια, κάλοι δέ σ᾽ ἆγον
ὤκεεσ στροῦθοι περὶ γᾶσ μελαίνας
πύκνα δινεῦντες πτέῤ ἀπ᾽ ὠράνω
αἴθεροσςδιὰ μέσσω.

αῖψα δ᾽ ἐχίκοντο, σὺ δ᾽, ὦ μάσαιρα
μειδιάσαις᾽ ἀθάνατῳ προσώπῳ,
ἤρἐ ὄττι δηὖτε πέπονθα κὤττι
δἦγτε κάλημι

κὤττι μοι μάλιστα θέλω γένεσθαι
μαινόλᾳ θύμῳ, τίνα δηὖτε πείθω
μαῖσ ἄγην ἐσ σὰν φιλότατα τίσ τ, ὦ
Πσάπφ᾽, ἀδίκηει;

καὶ γάρ αἰ φεύγει, ταχέως διώξει,
αἰ δὲ δῶρα μὴ δέκετ ἀλλά δώσει,
αἰ δὲ μὴ φίλει ταχέως φιλήσει,
κωὐκ ἐθέλοισα.

ἔλθε μοι καὶ νῦν, χαλεπᾶν δὲ λῦσον
ἐκ μερίμναν ὄσσα δέ μοι τέλεσσαι
θῦμοσ ἰμμέρρει τέλεσον, σὐ δ᾽ αὔτα
σύμμαχος ἔσσο.

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 18, 2010, 03:08:05 μμ
Ἀφρικὴ I

Mέρα γιορτινή, νὰ καρφώσεις ἕνα γαρούφαλλο στὰ μαλλιά σου.
Νὰ πλύνεις τὰ χέρια σου μὲ λεβάντα.
Θὰ φέρω ἕνα σμάρι πουλιὰ νὰ σοῦ ποῦν καλημέρα.
N’ ἀλαφροπερπατήσεις, καθὼς ἡ πέρδικα τοῦ βουνοῦ,
ἀνάμεσα στὸ κόκκινο σκίνο.
Εἶμαι ὅλος νύχτα.
Θέλω ν’ ἀγγίξω τὸ χέρι σου καὶ νὰ σωπάσω.
Εἶμαι ὁ νεκρός σου,
ἕνα κλωνάρι δεντρολίβανο,
ἕνας ἐπιτάφιος θρῆνος.
Ἐν γῇ ἐρήμω καὶ ἀβάτω καὶ ἀνύδρω.
Θέλω ν’ ἀγγίξω τὸ χέρι σου καὶ νὰ σωπάσω.
Νὰ καρτερέσω τὴν Κυριακή, τὴν ἀνάπαυση,
νὰ λυτρωθῶ ἀπὸ τὴ μνήμη τοῦ σώματος,
νὰ σοῦ μιλήσω γιὰ τὸν πολὺ θερισμό,
γιὰ τὴν ὥρα ποὺ ἔρχεται.
Ἐδίψησέ σε ἡ ψυχή μου.
Πρέπει κάποτε νὰ κατασκευάσω μιὰ προσευχή.
Νὰ βρῶ ἕνα πεζούλι, ἕνα στρουθί, ἕνα καλάθι μὲ ροδάκινα.
N’ ἀναζητήσω ἀνάμεσα στοὺς δρόμους τῶν κέδρων τὸ δρόμο μου.

Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος
«Τὸ παράθυρο τοῦ κόσμου», 1962

(http://i92.photobucket.com/albums/l23/dazzlejunction/0hz/greetings/sunday/sunday_1.gif)

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Απρίλιος 18, 2010, 03:46:07 μμ
Σαν σήμερα στις 18 Απριλίου του 1930 το BBC (http://news.bbc.co.uk/2/shared/spl/hi/newswatch/history/noflash/html/1930s.stm) είπε "Σήμερα δεν υπάρχουν ειδήσεις"
(Ισως η μόνη μέρα στον πλανήτη χαχαχα)
Στην άλλη μεριά του ατλαντικού ένα δημοσίευμα των LA Times για το Azusa Street Revival ξεκινάει το "κίνημα" των Πεντηκοστιανών.


Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Γιατί πολύ πονέσαμε
(http://farm3.static.flickr.com/2158/1659378967_aaeaed798c.jpg)

Κι άλλο ποτέ δε θέλησα από το να ραγίσω τη Μεγάλη Νύχτα
Ενός αιώνα βυθισμένου κάτω από σωρούς ονείρων
Και λυγμών και μέσα απ' τη μικρή σχισμή
Κήπους να ρίξω ηλιόφωτους σαν ωσαννά αιωρούμενα

Να φυγαδεύσω το λευκό στον ύπνο μιας γαρδένιας
Σε επίθυρα χεράκια να κρύψω το γαλάζιο
Και πάνω απ' τα ερείπια
Την τέφρα του θανάτου ν' αφανίσω

Γιατί πολύ πονέσαμε μες στο μακρύ χειμώνα
Κι ούτε ένα τριαντάφυλλο
Απ' την παλάμη του Θεού
Δε γλίστρησε στην άδεια αγκαλιά μας

Aπό τη συλλογή Εν τη ρύμη του νόστου (1999)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aghathi στις Απρίλιος 18, 2010, 04:48:55 μμ
Θέλω να σε νοσταλγήσω
μα φοβάμαι πως μπορώ,
κι ας το ξέρω πως θ'αργήσω
να επιστρέψω στο παρόν.

Θέλω να σ'αποθεώσω
στην καρδιά και στο μυαλό,
και στην άκρη των βλεφάρων
ας κυλήσει το κενό.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 19, 2010, 09:41:52 πμ
Στό φίλο ποὺ πάει γιὰ δάσκαλος

Μονάχος σου, σὲ ἀψηλὸ χωριὸ ἀπομονωμένος,
δίχως μάνα νὰ σοῦ καρικώνει τὶς κάλτσες, δίχως φίλους
γιὰ βόλτα,
τότε θὰ νιώσεις πὼς ὅ,τι πῆρες – πῆρες· τώρα πρέπει νὰ
δώσεις·
κι ἂν ἔχεις πολλά, πολλὰ θὰ δώσεις· ἂν λίγα,
σκέψου τὶς ὦρες ποὺ σπατάλησες ἐδῶ κι ἐκεῖ.
Παρ’ ὅλες τὶς τυχὸν ἐπιφυλάξεις μου, σὲ συμβουλεύω
νὰ τὴν κρατήσεις τὴν ἁγνότητά σου. Βέβαια,
εἶναι ὀδυνηρὴ ἡ ἐγκράτεια, ὅταν μάλιστα
ἡ φαντασία ὀργιάζει· ὅμως, ἂν θέλεις
τοῦ κόσμου τὴν ἐκτίμηση, ὅλο καὶ πρέπει
νὰ ὁλοκληρώνεσαι στὴ στέρηση.
 
Ἐξὸν ἀπ’ τὴ διδασκαλία στὸ σχολεῖο,
κοίτα νὰ κάνεις καὶ καμιὰ μικρὴ βιβλιοθήκη,
νὰ ’ρχονται οἱ νέοι του χωριοῦ καὶ νὰ διαβάζουν.
Στὴν ἐνδοχώρα, νὰ ἐργαστεῖς. Ἔτσι προσφέρεις
πολὺ περισσότερα ἀπ’ τοὺς νεανίσκους τῆς Τσιμισκῆ.
Ὡστόσο κοίτα καὶ τὴν ἠθική σου ἀκεραιότητα:
ἀπὸ ἕναν νέο δροσερὸ κι ἁγνό, κυρίως ἁγνό,
ἰδιότητα δὲν ἔχει ἡ ἀνθρωπότης τιμιωτέραν.
 
Κι ἐν τῷ μεταξὺ θὰ κρατοῦμε ἀλληλογραφία καὶ θὰ μοῦ
στέλνεις
φωτογραφίες σου ἀνάμεσα στὰ παιδιὰ τοῦ χωριοῦ.
Καὶ θὰ ’μαι, ἀλήθεια, περήφανος γιὰ ἕναν τέτοιο φίλο.
 
Ντίνος Χριστιανόπουλος

«O ἀλλήθωρος», 1951



Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Απρίλιος 19, 2010, 10:19:42 πμ
Ο Ρούλης και το λουλούδι

Ο μικρούλης Ρούλης κάθε μέρα
τα λουλουδάκια φροντίζει
για να είναι όμορφα και ωραία.

Ώσπου ήρθε μία μέρα ...που
το λουλούδι πάει να κόψει
στη μαμά του να το δώσει.

Το λουλούδι πίσω πάει.
Τη ζωούλα του κρατάει.
"Όχι, όχι μην το κάνεις
τη ζωούλα μη μου πάρεις!"

Και ο Ρούλης πίσω τρέχει...
Να το κόψει δεν αντέχει!

Χαρτί και μολύβι αρπάζει
και λουλούδι σχεδιάζει!

Και η μαμά του όλο χαρά
το λουλούδι του κρατά
και γλυκά όλο το φιλά!!!


( εχω μια μικρη υποψια οτι οι νηπιαγωγοι θα με.... λατρεψουν για τις επιλογες μου !!!  ;D ;D)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Απρίλιος 19, 2010, 06:25:16 μμ

Γιάννης Ρίτσος - Ἡ σονάτα τοῦ σεληνόφωτος

(http://us.images.timnhanh.com/blog/200907/03/7190871246621142.jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=AxfAW08ZwFc&feature=related)
..................................................................................
Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Φορές-φορές, τὴν ὥρα ποὺ βραδιάζει, ἔχω τὴν αἴσθηση πὼς ἔξω ἀπ᾿ τὰ παράθυρα περνάει ὁ ἀρκουδιάρης μὲ τὴν γριὰ βαριά του ἀρκούδα μὲ τὸ μαλλί της ὅλο ἀγκάθια καὶ τριβόλια σηκώνοντας σκόνη στὸ συνοικιακὸ δρόμο ἕνα ἐρημικὸ σύννεφο σκόνη ποὺ θυμιάζει τὸ σούρουπο καὶ τὰ παιδιὰ ἔχουν γυρίσει σπίτια τους γιὰ τὸ δεῖπνο καὶ δὲν τ᾿ ἀφήνουν πιὰ νὰ βγοῦν ἔξω μ᾿ ὅλο ποὺ πίσω ἀπ᾿ τοὺς τοίχους μαντεύουν τὸ περπάτημα τῆς γριᾶς ἀρκούδας -κ᾿ ἡ ἀρκούδα κουρασμένη πορεύεται μὲς στὴ σοφία τῆς μοναξιᾶς της, μὴν ξέροντας γιὰ ποῦ καὶ γιατί -ἔχει βαρύνει, δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ χορεύει στὰ πισινά της πόδια δὲν μπορεῖ νὰ φοράει τὴ δαντελένια σκουφίτσα της νὰ διασκεδάζει τὰ παιδιά, τοὺς ἀργόσχολους τοὺς ἀπαιτητικοὺς καὶ τὸ μόνο ποὺ θέλει εἶναι νὰ πλαγιάσει στὸ χῶμα ἀφήνοντας νὰ τὴν πατᾶνε στὴν κοιλιά, παίζοντας ἔτσι τὸ τελευταῖο παιχνίδι της, δείχνοντας τὴν τρομερή της δύναμη γιὰ παραίτηση, τὴν ἀνυπακοή της στὰ συμφέροντα τῶν ἄλλων, στοὺς κρίκους τῶν χειλιῶν της, στὴν ἀνάγκη τῶν δοντιῶν της, τὴν ἀνυπακοή της στὸν πόνο καὶ στὴ ζωὴ μὲ τὴ σίγουρη συμμαχία τοῦ θανάτου -ἔστω κ᾿ ἑνὸς ἀργοῦ θανάτου- τὴν τελική της ἀνυπακοὴ στὸ θάνατο μὲ τὴ συνέχεια καὶ τὴ γνώση τῆς ζωῆς ποὺ ἀνηφοράει μὲ γνώση καὶ μὲ πράξη πάνω ἀπ᾿ τὴ σκλαβιά της.

Μὰ ποιὸς μπορεῖ νὰ παίξει ὡς τὸ τέλος αὐτὸ τὸ παιχνίδι; Κ᾿ ἡ ἀρκούδα σηκώνεται πάλι καὶ πορεύεται ὑπακούοντας στὸ λουρί της, στοὺς κρίκους της, στὰ δόντια της, χαμογελώντας μὲ τὰ σκισμένα χείλια της στὶς πενταροδεκάρες ποὺ τὶς ρίχνουνε τὰ ὡραῖα καὶ ἀνυποψίαστα παιδιὰ ὡραῖα ἀκριβῶς γιατί εἶναι ἀνυποψίαστα καὶ λέγοντας εὐχαριστῶ. Γιατί οἱ ἀρκοῦδες ποὺ γεράσανε τὸ μόνο ποὺ ἔμαθαν νὰ λένε εἶναι: εὐχαριστῶ, εὐχαριστῶ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: apri στις Απρίλιος 19, 2010, 06:32:22 μμ
Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης -------- Κωνσταντίνος Π. Καβάφης


Άρεσε γενικώς στην Αλεξάνδρεια,
τες δέκα μέρες που διέμεινεν αυτού,
ο ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης
Αριστομένης, υιός του Μενελάου.
Ως τ' όνομά του, κ' η περιβολή, κοσμίως, ελληνική.
Δέχονταν ευχαρίστως τες τιμές, αλλά
δεν τες επιζητούσεν· ήταν μετριόφρων.
Αγόραζε βιβλία ελληνικά,
ιδίως ιστορικά και φιλοσοφικά.
Προ πάντων δε άνθρωπος λιγομίλητος.
Θάταν βαθύς στες σκέψεις, διεδίδετο,
κ' οι τέτοιοι τόχουν φυσικό να μη μιλούν πολλά.

Μήτε βαθύς στες σκέψεις ήταν, μήτε τίποτε.
Ένας τυχαίος, αστείος άνθρωπος.
Πήρε όνομα ελληνικό, ντύθηκε σαν τους Έλληνας,
έμαθ' επάνω, κάτω σαν τους Έλληνας να φέρεται·
κ' έτρεμεν η ψυχή του μη τυχόν
χαλάσει την καλούτσικην εντύπωσι
μιλώντας με βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά,
κ' οι Αλεξανδρινοί τον πάρουν στο ψιλό,
ως είναι το συνήθειο τους, οι απαίσιοι.


Γι' αυτό και περιορίζονταν σε λίγες λέξεις,
προσέχοντας με δέος τες κλίσεις και την προφορά·
κ' έπληττεν ουκ ολίγον έχοντας
κουβέντες στοιβαγμένες μέσα του.  

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Απρίλιος 19, 2010, 06:38:48 μμ

( εχω μια μικρη υποψια οτι οι νηπιαγωγοι θα με.... λατρεψουν για τις επιλογες μου !!!  ;D ;D)

 ;D  ;D

Ελεφαντάκι   (http://www.youtube.com/watch?v=aYorXDBwcdU)    
  
Στίχοι: Γιώργος Χατζηπιερής
Μουσική: Γιώργος Χατζηπιερής
Πρώτη εκτέλεση: Φοίβος Δεληβοριάς

Έχω ένα μικράκι, ελεφαντάκι
τετρακόσια είκοσι κιλά
τρώει εφτά κασόνια, μακαρόνια
κι όλο κάνει τούμπες και γελά

Όταν ανεβαίνει στην τραμπάλα
με πετάει ψηλά, στον ουρανό
κι όποτε βουτάει στην πισίνα
φεύγει από μέσα το νερό !

Έχω ένα μικράκι, ελεφαντάκι
τετρακόσια είκοσι κιλά
πίνει εφτά κουβάδες, λεμονάδες
κι όλο κάνει τούμπες και γελά

Παίζουμε τ' απόγευμα στον κήπο
τρέξιμο και μπάλα και κρυφτό
κι ύστερα στο μπάνιο μου πετάει
με την προβοσκίδα το νερό

Έχω ένα μικράκι, ελεφαντάκι
τετρακόσια είκοσι κιλά
θέλει κόπο μα, θα βρω τον τρόπο
να το πάρω κάποτε αγκαλιά !!
 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Απρίλιος 20, 2010, 04:56:23 πμ
Συχωρέστε την αθλιότητα μου.... είμαι τόσο sad  :'(

(http://www.fmusic.olmer.ru/luct/1/death.jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=4f94E_rFxug)

Πρέβεζα
Με την πένα του Κώστα Καρυωτάκη τη μουσική του Μουσική του Δήμου Μούτση την εκτέλεση του Χρήστου Λεττονου, απο τη ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ


Θάνατος είναι οι κάργιες
που χτυπιούνται στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζανε κρεμμύδια.

Θάνατος οι λεροί κι ασήμαντοι δρόμοι, (Σε ένα δρόμο, για ένα σκυλί, χάθηκε στα 35 του)
με τα λαμπρά μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας γύρω η θάλασσα κι ακόμη
ο ήλιος θάνατος μες στους θανάτους.

Θάνατος κι ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίσει μια ελλειπή μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Βάσις φρουρά εξηκονταρχία Πρεβέζης. (Φλωρίνης.... γαμώ την κηδεία μου)
Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο τραπέζης,
πρώτη κατάθεσης δραχμαί τριάντα.

Περπατώντας αργά στην προκυμαία
"Υπάρχω" λες κι ύστερα "Δεν υπάρχεις". ( Σε μια στιγμή χάνεται η ζωή....)
Φτάνει το πλοίο υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο κύριος νομάρχης.

[Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
ένας πέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία] (Το πιο τραγικό απο όλα.... η κηδεία, το λευκό φέρετρο, και το μεγάλο ερωτηματικό πάνω απο τα βουρκωμένα μάτια)


Διάβασα στον εκκλησιαστή 7:2 " Καλύτερα να πάει κάποιος σε ένα σπίτι πένθους, παρά να πάει σε ένα σπίτι συμποσίου. επειδή, αυτό είναι το τέλος του κάθε ανθρώπου, και αυτός που ζει θα το βάλει αυτό στην καρδιά του"
... και το έβαλα, χρόνια πριν, και το ξανά έβαλα τώρα... και; άντε εγώ cold-blooded, εκείνη τη μάνα τι της λές;

Τουλάχιστον είδα το ουράνιο τόξο οδηγώντας στο γυρισμό... life goes on.

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Απρίλιος 20, 2010, 09:37:32 πμ
Πενθώ τόν ήλιο καί πενθώ τά χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς καί τραγουδώ τ’άλλα πού πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Στά νερά ένα ένα , μ’ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες
Τών Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς  



Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στ’άπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό
και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδειο.

Οδυσσέας Ελύτης <<ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ>>
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: epak στις Απρίλιος 20, 2010, 01:58:44 μμ
ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ
(1884-1974)
    
    
ΤΑ ΛΟΙΣΘΙΑ

Όλα μπροστά σου μαύρα, η κάθε μέρα
πιο μαύρη από τη νύχτα. Η φωτοσφαίρα
σβησμένη χρόνια πίσου απ' τα βουνά.
Κι αν κάποτες τα μάτια σου γυρνάνε
πίσου, διπλά πονάς, 'τι βλέπεις να 'ναι
πιο μαύρ' απ' τα παλιά, τα τωρινά !
*
Τι καλά να 'σαι πρώτος ! Από σένα
μόλις τώρα αρχινά η μεγάλη Τέχνη !
Αν το πιστεύεις, είναι αλήθεια. Νόμος !
Την κάθε μέρα πιο θα μεγαλώνεις,
που να μη σε χωράει τουτ' η πατρίδα.
Αλλ' όταν σ' αγκαλιάσει η μάνα Γης,
--δε θα σου δώσει ούτ' έναν πόντο πιότερο
απ' το μπόι σου. Μα τι σε νοιάζει εσένα;
Χρόνια τήνε μετρούσαν οι πατούσες σου !
Να λυπάσαι τον άλλον, που παιδεύεται
να μη φανεί μικρός στον εαυτό του,
να μη γελιέται και να μη γελάει,
να μη στολίζει μα να ξεγυμνώνει.
Κι όταν τον αγκαλιάσει η μάνα Γης,
θα φανούνε τα σωστά του μέτρα
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Απρίλιος 20, 2010, 04:15:42 μμ
σαν σημερα το 1921 γεννηθηκε ο Τασος Λειβαδιτης

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος  (http://www.youtube.com/watch?v=1HR0tVN2t4g&feature=related)             
  
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στην νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ΄τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν' αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ' απαρνηθείς την λάμπα σου και το ψωμί σου
θ' απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις και ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν' ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ, να κοιτάς εν' άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμμένος πάνω απ΄ το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
να την ακούς να λεει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ' αποχαιρετήσεις όλ' αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ' άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη, τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ' το τετραγωνικό μέτρο του κελιού σου
θα συνεχίζεις το δρόμο σου πάνω στη γη.
Κι όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελιού σου με το δάχτυλο
απ' τ' άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν' ασπρίζουν τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
αφού όλο και νέοι αγώνες θ' αρχίζουμε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό γράμμα στη μάνα σου
θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ' αρχικά του ονόματός σου και μια λέξη: Ειρήνη
σα νάγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ' ολάκερο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ' την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν' ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
 
Επίσης αξιζει:


http://www.youtube.com/watch?v=T_ifuRBuCP0
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 20, 2010, 10:39:04 μμ
σαν σημερα το 1921 γεννηθηκε ο Τασος Λειβαδιτης


Γιος του Λύσανδρου και της Βασιλικής, γεννήθηκε στην Αθήνα το βράδυ της Αναστάσεως του 1922.(Αν και σύμφωνα με το Λεξικό «Τεγόπουλου – Φυτράκη» γεννήθηκε το 1921)
Σπούδασε νομικά, όμως τον κέρδισε η λογοτεχνία και συγκεκριμένα η ποίηση. Ανέπτυξε έντονη πολιτική δραστηριότητα στο χώρο της αριστεράς με συνέπεια να εξοριστεί από το 1947 έως το 1951. Στο Μούδρο, στη Μακρόνησο και μετά στον Αϊ Στράτη κι από κει στις φυλακές Χατζηκώστα στην Αθήνα, απ' όπου αφέθηκε ελεύθερος το 1951. Το «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου» θεωρήθηκε «κήρυγμα ανατρεπτικό» και κατασχέθηκε. Τελικά το δικαστήριο τον απάλλαξε λόγω αμφιβολιών.

Στο ελληνικό κοινό ο Τάσος Λειβαδίτης εμφανίστηκε το 1946, μέσα από τις στήλες του περιοδικού Ελεύθερα Γράμματα (τεύχ. 55,15-11-46) με το ποίημα «Το τραγούδι του Χατζηδημήτρη». Το 1952 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική σύνθεση με τίτλο «Μάχη στην άκρη της νύχτας» και εργάστηκε επίσης σαν κριτικός ποίησης στην εφημερίδα Αυγή, από το 1954. Αδερφός του ήταν ο ηθοποιός Αλέκος Λειβαδίτης και ανηψιός του ο ηθοποιός Θάνος Λειβαδίτης.

Είναι ένας από τους πιο αγαπημένους μου ποιητές και σας αφιερώνω ένα από τα πολλά "διαμαντάκια" που μας χάρισε :

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ,
τη λάμπα κρατώ ψηλά,
να δούνε της γης οι θλιμμένοι,
να ’ρθούνε, να βρουν συντροφιά.

Να βρούνε στρωμένο τραπέζι,
σταμνί για να πιει ο καημός
κι ανάμεσά μας θα στέκει
ο πόνος, του κόσμου αδερφός.

Να βρούνε γωνιά ν’ ακουμπήσουν,
σκαμνί για να κάτσει ο τυφλός
κι εκεί καθώς θα μιλάμε
θα ’ρθει συντροφιά κι ο Χριστός.


http://www.youtube.com/watch?v=-KM-n4R9OHA&feature=related ( Αλκηστη Πρωτοψάλτη)

http://www.youtube.com/watch?v=ctn8RmdqUnY  ( Διονύσης Τσακνής)


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Απρίλιος 20, 2010, 11:17:59 μμ
Όταν, φίλοι μου, αγαπούσα...   

Όταν, φίλοι μου, αγαπούσα —
είναι προ πολλών ετών —
στην ιδίαν γη δεν ζούσα
μετά των λοιπών θνητών.

Λυρικήν την φαντασίαν
είχον, κι αν απατηλήν,
μ’ εχορήγει ευτυχίαν
όμως ζώσαν και θερμήν.

Σ’ ό,τι έβλεπε το μάτι
πλούσιαν έδιδε θωριά·
της αγάπης μου, παλάτι
μοι εφαίνετο η φωλιά.

Και το τσίτινο φουστάνι
εφορούσε το φθηνό·
σας ομνύω μοι εφάνη
κατ’ αρχάς μεταξωτό.

Της εστόλιζαν τα χέρια
δυο βραχιόλια φτωχικά·
δι’ εμένα τζοβαέρια
ήσανε αρχοντικά.

Στο κεφάλι μαζεμένα
άνθη εφόρει απ’ το βουνό —
ποια ανθοδέσμη δι’ εμένα
είχε τέτοιον στολισμό;

Ομαλούς τους περιπάτους
πάντα βρίσκαμε μαζί,
και ή δεν είχε τότε βάτους,
ή τας έκρυπτεν η γη.

Δεν με πείθει νυν το πνεύμα
των ρητόρων και σοφών
όσον έν εκείνης νεύμα,
κατ’ εκείνον τον καιρόν.

Όταν, φίλοι μου, αγαπούσα —
είναι προ πολλών ετών —
στην ιδίαν γη δεν ζούσα
μετά των λοιπών θνητών.

Κ.Π. Καβάφης - Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aghathi στις Απρίλιος 21, 2010, 05:37:35 μμ
Συχωρέστε την αθλιότητα μου.... είμαι τόσο sad  :'(

(http://www.fmusic.olmer.ru/luct/1/death.jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=4f94E_rFxug)

Πρέβεζα
Με την πένα του Κώστα Καρυωτάκη τη μουσική του Μουσική του Δήμου Μούτση την εκτέλεση του Χρήστου Λεττονου, απο τη ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ


Θάνατος είναι οι κάργιες
που χτυπιούνται στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζανε κρεμμύδια.

Θάνατος οι λεροί κι ασήμαντοι δρόμοι, (Σε ένα δρόμο, για ένα σκυλί, χάθηκε στα 35 του)
με τα λαμπρά μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας γύρω η θάλασσα κι ακόμη
ο ήλιος θάνατος μες στους θανάτους.

Θάνατος κι ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίσει μια ελλειπή μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Βάσις φρουρά εξηκονταρχία Πρεβέζης. (Φλωρίνης.... γαμώ την κηδεία μου)
Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο τραπέζης,
πρώτη κατάθεσης δραχμαί τριάντα.

Περπατώντας αργά στην προκυμαία
"Υπάρχω" λες κι ύστερα "Δεν υπάρχεις". ( Σε μια στιγμή χάνεται η ζωή....)
Φτάνει το πλοίο υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο κύριος νομάρχης.

[Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
ένας πέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία] (Το πιο τραγικό απο όλα.... η κηδεία, το λευκό φέρετρο, και το μεγάλο ερωτηματικό πάνω απο τα βουρκωμένα μάτια)


Διάβασα στον εκκλησιαστή 7:2 " Καλύτερα να πάει κάποιος σε ένα σπίτι πένθους, παρά να πάει σε ένα σπίτι συμποσίου. επειδή, αυτό είναι το τέλος του κάθε ανθρώπου, και αυτός που ζει θα το βάλει αυτό στην καρδιά του"
... και το έβαλα, χρόνια πριν, και το ξανά έβαλα τώρα... και; άντε εγώ cold-blooded, εκείνη τη μάνα τι της λές;

Τουλάχιστον είδα το ουράνιο τόξο οδηγώντας στο γυρισμό... life goes on.


Δεν ξέρω για ποια μάνα μιλάς εσύ. Εγώ δεν μπορώ να κοιτάξω στα μάτια τον εννιάχρονο μαθητή μου του οποίου τη μάνα κηδέψαμε τη Δευτέρα. Κάποιος προκάλεσε εσκεμμένα ατύχημα και την σκότωσε.
Συγνωμη, τα συλλυπητήρια μου.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Απρίλιος 21, 2010, 10:30:40 μμ

Συγνωμη, τα συλλυπητήρια μου.

Φαίδων Θεοφίλου, Στιγμιότυπο κάτω απ' το φεγγάρι

Δεν ήξερα
ότι ο Θάνατος
παραμονεύει μειδιώντας
εκεί που δυναμώνουν τα αισθήματα…
Έχοντας πιει μισό μπουκάλι
άφησα τ' άλλο μισό
να το κοιτάς από ψηλά, να φέγγεις.
Οι σκέψεις ναρκισσεύονταν
στο στήθος μου
σαν το δοξάρι στο βιολί
ενώ τα αισθήματα έπιαναν χορό
τραγουδώντας μου εκείνο το:
«Τα αισθήματα αξίζουν
μόνο σαν κινδυνεύουν να χαθούν

κι ήταν η απ' έξω μου Σιωπή
τόσο παράφορη,
που σκιάχτηκεν ο Θάνατος.
Οπισθοχώρησε δυο βήματα,
κι έχασε το μειδίαμ' απ’ τα χείλη…

Kύκλος της Κοντινής Ξαδέλφης (Μονόλογοι προς τη Σαπφώ)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Απρίλιος 22, 2010, 02:26:50 πμ
Σάν σήμερα η Ελλάδα είχε ήδη χούντα και το 1943 είχε γεννηθεί η ποιήτρια Louise Glück

Happiness


Ένας άντρας και μια γυναίκα κοιμούνται στα λευκά.
Είναι πρωί. Νομίζω
Θα ΄ναι ξύπνιοι σύντομα.
Στο τραπεζάκι, δίπλα, ένα βάζο
κρίνα, το φως του ήλιου
λιμνάζει στο λαιμό τους.
Τον κοιτάζω που στρέφει σ’ εκείνη
σαν για να πει τ’ όνομά της
σιωπηλά, βαθιά μες στο στόμα της –
Απ’ το παράθυρο
μια, δυο φορές,
ένα πουλί κελαηδά.
Τότε εκείνη σαλεύει, το σώμα της
γεμίζει απ’ την ανάσα του.

Ανοίγω τα μάτια, με κοιτάζεις.
Ο ήλιος γλιστρά
γύρω στο δωμάτιο.
Δες το πρόσωπό σου, λες,
με το δικό σου τόσο κοντά μου
να γίνεται καθρέφτης
.
Πόσο ήρεμος είσαι. Και ο φλεγόμενος τροχός
μας προσπερνά ήσυχα.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 22, 2010, 10:54:40 πμ
Είναι πρωί.
 
Απ’ το παράθυρο
μια, δυο φορές,
ένα πουλί κελαηδά.

Ο ήλιος γλιστρά
γύρω στο δωμάτιο.


Ὑμνος στὴν ἄνοιξη
Ι
Πρωί. – Καὶ καθὼς ἄνοιξα διάπλατα στὴν ἡμέρα
ἄξαφνα τὸ παράθυρο καὶ στάθηκα ὀρθός,
Ἄνοιξη, μπῆκες μέσα μου μαζὶ μὲ τὸν ἀγέρα,
τὶς μυρωδιές, τὰ χρώματα καὶ τὸ ἱλαρὸ τὸ φῶς.
Ἄνοιξη, μπῆκες μέσα μου καὶ φούσκωσε σὰ δέντρο
ἀπὸ χυμὸ ὑποσχετικὸ καὶ πλούσιο τὸ κορμί μου,
– ἄκουσα μέσα μου λαὸ πουλιὰ νὰ τραγουδᾶνε
κι εἶναι πλατάνι ποὺ θροεῖ στὴν αὔραν ἡ ψυχή μου.
Σὲ εἶδα νὰ μοῦ χαμογελᾶς μέσα ἀπὸ τὰ λουλούδια,
νὰ μοῦ χαϊδεύεις τὰ μαλλιὰ μὲ τὴν τρελὴ τὴν αὔρα
– καὶ ἡ χαρὰ ἀπ’ τὰ στήθια μου ἀνάβλυσε καὶ ἐχύθη
ὡς ἀπ’ τοὺς ἄμμους μιᾶς πηγῆς κρύων νερῶν ἀνάβρα.
Πῶς νὰ τὴν πῶ τέτοια χαρά, πὼς νὰ τὴν τραγουδήσω,
τέτοια χαρὰ ποὺ μέσα μου σὰν τὸ πουλὶ σκιρτάει,
ποὺ ἁπλώνεται ὡς τὸ ρόδινο τὸ φῶς σὲ μιὰ κοιλάδα,
ὅταν ἀπάνου στὴν κορφὴ βουνοῦ ὁ ἥλιος σκάει…
ΙΙ
Εἶμαι σὰν πάρκο δροσερό, ποὺ ζεύγη ἐρωτεμένα
περνᾶνε ἀργὰ καὶ χαρωπά, κρατούμενα ἀπ’ τὰ χέρια,
εἶμαι σὰ μιὰ δεξαμενὴ γεμάτη πυκνοὺς ἴσκιους,
ποὺ στὰ νερὰ τῆς ἔρχουνται νὰ πιοῦνε περιστέρια.

Κώστας Ουράνης


Ἀπὸ τὰ «Τραγούδια», 1953



(http://img1.imagehousing.com/100302/876f480a4c859c20872dc6d388aefeda.gif) (http://www.youtube.com/watch?v=2clXNscsbI0)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Απρίλιος 22, 2010, 11:07:54 πμ
Καλημέρα domenica
 τι ωραια πεταλούδα!!!!!!
μου θυμισε όταν μικρη τραγουδουσα το:

Μια ωραία πεταλούδα
Μια ωραία πεταλούδα
σ’ένα κήπο μια φορά
καμαρώνει και απλώνει
τα γαλάζια της φτερά

Όλο τον καιρό γυρίζει
Όλο τον καιρό γυρίζει
και τα άνθη χαιρετά
πότε κάθεται στο ένα
πότε φεύγει και πετά
Λάμπουν κόκκινες πιτσίλες
Λάμπουν κόκκινες πιτσίλες
στα γαλάζια της φτερά
λάμπουν κόκκινες πιτσίλες
στα γαλάζια της φτερά

Όταν έρθει ο χειμώνας
Όταν έρθει ο χειμώνας
πέφτει κάτω και ψοφά
κι όταν έρθει καλοκαίρι
ζωντανεύει και πετά


(http://thereandbackagainranch.com/yahoo_site_admin/assets/images/flower_4_std.28395740flower%204) (http://www.youtube.com/watch?v=0iI5BAQNRrQ)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: rozy4 στις Απρίλιος 22, 2010, 11:15:06 πμ
                                         Παραλληλισμοί - Νίκος Καββαδίας
                                         από την ποιητική συλλογή Μαραμπού

                                      (http://i44.tinypic.com/2gwau8n.jpg)


                                          Τρία πράγματα στον κόσμο αυτό, πολύ να μοιάζουν είδα.
                                          Τα ολόλευκα μα πένθιμα σχολεία των Δυτικών,
                                          των φορτηγών οι βρώμικες σκοτεινιασμένες πλώρες
                                          και οι κατοικίες των κοινών, χαμένων γυναικών.

                                          Έχουνε μια παράξενη συγγένεια και τα τρία
                                          παρ? όλη τη μεγάλη τους στο βάθος διαφορά,
                                          μα μεταξύ τους μοιάζουνε πολύ, γιατί τους λείπει
                                          η κίνηση, η άνεση του χώρου και η χαρά.


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Απρίλιος 22, 2010, 11:39:41 πμ
                                         Παραλληλισμοί - Νίκος Καββαδίας
                                   
                                          Τρία πράγματα στον κόσμο αυτό, πολύ να μοιάζουν είδα.
                                          Τα ολόλευκα μα πένθιμα σχολεία των Δυτικών,
                                          των φορτηγών οι βρώμικες σκοτεινιασμένες πλώρες
                                          και οι κατοικίες των κοινών, χαμένων γυναικών.

                                          Έχουνε μια παράξενη συγγένεια και τα τρία
                                          παρ? όλη τη μεγάλη τους στο βάθος διαφορά,
                                          μα μεταξύ τους μοιάζουνε πολύ, γιατί τους λείπει
                                          η κίνηση, η άνεση του χώρου και η χαρά.




Δυστυχώς!  :'(  :'(  :'(
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: nikgre στις Απρίλιος 22, 2010, 02:53:46 μμ
Τα παράθυρα
Σ' αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα. - Οταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία. -
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιός ξέρει τι καινούργια πράγματα θα δείξει.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 23, 2010, 10:46:13 πμ
Τα παράθυρα



Ερημία

Ἔξω ἀπό μας πεθαίνουν τὰ πράγματα
Ἀπ’ ὅπου περάσης νύχτα, ἀκοῦς σὰν ἕνα ψίθυρο
Νὰ βγαίνη ἀπὸ τοὺς δρόμους ποὺ δὲν πάτησες,
Ἀπὸ τὰ σπίτια ποὺ δὲν ἐπισκέφθηκες,
Ἀπ’ τὰ παράθυρα ποὺ δὲν ἄνοιξες,
Ἀπ’ τὰ ποτάμια ποὺ δὲν ἔσκυψες νὰ πιῆς νερό,
Ἀπὸ τὰ πλοῖα ποὺ δὲν ταξίδεψες.
Ἔξω ἀπό μᾶς πεθαίνουν τὰ δέντρα ποὺ δὲν γνωρίσαμε.
Ὁ ἄνεμος περνᾶ ἀπὸ δάση ἀφανισμένα.
Πεθαίνουν τὰ ζῶα ἀπὸ ἀνωνυμία καὶ τὰ πουλιὰ ἀπὸ σιωπή.
Τὰ σώματα πεθαίνουν σιγὰ - σιγὰ ἀπὸ ἐγκατάλειψη
Μαζὶ μὲ τὰ παλιά μας φορέματα μὲς στὰ σεντούκια.
Πεθαίνουν τὰ χέρια, ποὺ δὲν ἀγγίσαμε, ἀπὸ μοναξιά.
Τὰ ὄνειρα, ποὺ δὲν εἴδαμε, ἀπὸ στέρηση φωτός.
Ἔξω ἀπό μᾶς ἀρχίζει ἡ ἐρημία τοῦ θανάτου.

Γ. Θέμελη, Ποιήματα I, ἀνθολόγηση 1986
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 24, 2010, 12:15:07 μμ
Ήρθαν
ντυμένοι φίλοι
 αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
 το παμπάλαιο χώμα πατώντας
 και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.
Έφεραν το Σοφό, τον Οικιστή, και το Γεωμέτρη,
βίβλους γραμμάτων και αριθμών,
την πάσα υποταγή και δύναμη,
το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας.
Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους.
Ούτε μέλισσα καν δεν γελάστηκε
το χρυσό ν’ αρχίσει παιχνίδι
ούτε ζέφυρος καν, τις λεύκες να φουσκώσει ποδιές.
 Έστησαν και θεμελίωσαν
στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα
πύργους κραταιούς και επαύλεις
ξύλα και άλλα πλεούμενα,
τους νόμους τους θεσπίζοντας
τα καλά και συμφέροντα,
 στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας.
Και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με την σκέψη τους.
Ούτε καν ένα χνάρι θεού
στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε
ούτε καν ένα βλέμμα ξωθιάς
τη μιλιά τους δεν είπε να πάρει.
Έφτασαν ντυμένοι «φίλοι»
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.
Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε
παρά μόνο σίδερο και φωτιά.
Στ’ ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα
μόνο όπλα και σίδερο και φωτιά.
Μόνο όπλα και σίδερο και φωτιά
 
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
"ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ"
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: koth στις Απρίλιος 24, 2010, 12:24:34 μμ
....
Πεθαίνουν τὰ χέρια, ποὺ δὲν ἀγγίσαμε, ἀπὸ μοναξιά.
Τὰ ὄνειρα, ποὺ δὲν εἴδαμε, ἀπὸ στέρηση φωτός.
Ἔξω ἀπό μᾶς ἀρχίζει ἡ ἐρημία τοῦ θανάτου.

[/b]
[/quote]

...η μιζέρια μας...


Έφτασαν ντυμένοι «φίλοι»
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.


...και οι άλλοι...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 25, 2010, 12:57:22 μμ
Tίτος Πατρίκιος - Στίχοι, 2

Στίχοι ποὺ κραυγάζουν
στίχοι ποὺ ὀρθώνονται τάχα σὰν ξιφολόγχες
στίχοι ποὺ ἀπειλοῦν τὴν καθεστηκυία τάξη
καὶ μέσα στοὺς λίγους πόδες τους
κάνουν ἢ ἀνατρέπουν τὴν ἐπανάσταση,
ἄχρηστοι, ψεύτικοι, κομπαστικοί,
γιατί κανένας στίχος σήμερα δὲν ἀνατρέπει καθεστῶτα
κανένας στίχος δὲν κινητοποιεῖ τὶς μάζες.
(Ποιὲς μάζες; Μεταξύ μας τώρα –
ποιοὶ σκέφτονται τὶς μάζες;
Τὸ πολὺ μιὰ λύτρωση ἀτομική, ἂν ὄχι ἀνάδειξη.)
Γι’ αὐτὸ κι ἐγὼ δὲ γράφω πιὰ
γιὰ νὰ προσφέρω χάρτινα ντουφέκια
ὅπλα ἀπὸ λόγια φλύαρα καὶ κούφια.
Μόνο μιὰν ἄκρη τῆς ἀλήθειας νὰ σηκώσω
νὰ ρίξω λίγο φῶς στὴν πλαστογραφημένη μας ζωή.
Ὅσο μπορῶ, κι ὅσο κρατήσω.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Απρίλιος 26, 2010, 04:27:01 πμ
Σαν σήμερα... 26 απριλιου 1564 γεννήθηκε ο Σαιξπηρ

Εκτος του να ζει κανείς ή να μη ζεί; (που εγω λέω να ζεί)
παραθέτω το αγαπημένο μου του Αμλετ.


ΑΜΛΕΤ: Χα, χα. Είσαι τίμια;
ΟΦΗΛΙΑ: Κύριέ μου;
ΑΜΛΕΤ: Είσαι ωραία;
ΟΦΗΛΙΑ: Τι εννοεί η Εξοχότης σας;
ΑΜΛΕΤ: Πως αν είσαι τίμια και ωραία, η τιμιότητά σου δεν πρέπει να επιτρέπει πολλά πάρε-δώσε με την ομορφιά σου.
ΟΦΗΛΙΑ: Τι καλύτερη συναναστροφή, Κύριέ μου, θα μπορούσε να βρει η τιμιότητα από την ομορφιά;
ΑΜΛΕΤ: Ναι, πράγματι. Γιατί η δύναμη της ομορφιάς θα μετατρέψει αμέσως την τιμιότητα σε μαστροπό, προτού προλάβει η ισχύς της τιμιότητας να μεταφράσει την ομορφιά σε κάτι που να της μοιάζει.


Και μερικές γνωστές του ατάκες...

«Αυτός που αγαπάει να τον κολακεύουν, είναι άξιος του κόλακα.»

«Το κακό που κάνουν οι άνθρωποι ζει ύστερα απ’ αυτούς. Το καλό, πολλές φορές, θάβεται μαζί τους.»

«Η θάλασσα έχει όρια, οι βαθιές όμως επιθυμίες δεν έχουν.»

«Οι άνθρωποι δίνουν περισσότερη αξία σ’ αυτό που επιθυμούν και δεν το αποκτούν, απ’ όση πραγματικά αυτό έχει.»

«Τι τεράστιος στρατός που είναι οι ανθρώπινες επιθυμίες.»

«Ο έρωτας είναι τυφλός και οι ερωτευμένοι δεν βλέπουν τι χαριτωμένες ανοησίες κάνουν.»

«Ήταν ένας άνθρωπος που τα ήθελε όλα και όλους για τον εαυτό του, γι’ αυτό δεν θα γυρίσω πια να τον κοιτάξω.»

«Οι αμφιβολίες είναι προδότες και γίνονται αιτία να χάσουμε το καλό που θα μπορούσαμε να κερδίσουμε, γιατί μας κάνουν να φοβόμαστε να ενεργήσουμε.»

«Είμαι περισσότερο αμαρτωλός απ’ την ίδια την αμαρτία.»

«Τα παλιότερα αμαρτήματα είναι οι νεώτεροι τρόποι ζωής.»


Και επισης είναι αυτός που 'εγραψε το "It's Greek to me" (Στον Ιούλιο Καίσαρα)

Λατρεύω τα thou και shall στα Αγγλικά του...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 28, 2010, 12:29:20 πμ
Μονόγραμμα III -   Ελύτης Oδυσσέας

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Eπειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Nα μπαίνω σαν Πανσέληνος
Aπό παντού,
για το μικρό το πόδι σου μέσ' στ' αχανή
      σεντόνια
Nα μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη
Aποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Mέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας
      στοές
Yπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε

Aκουστά σ' έχουν τα κύματα
Πώς χαϊδεύεις, πώς φιλάς
Πώς λες ψιθυριστά το "τί" και το "έ"
Tριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό
      πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Tο βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά

Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Tα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά
      που μεγαλώνει
Tο γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Eπειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το
      εξαργυρώνει:

Tόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Tόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Tριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Kαμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα
Tόσο η ελάχιστή σου αναπνοή

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Mέσ' στους τέσσερεις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Nα φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Nα μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι
Eπειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς
Eίναι νωρίς ακόμη μέσ' στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Nα μιλώ για σένα και για μένα.

(http://frosynh-pathfider-gr.pblogs.gr/files/f/271360-%CE%9C%CE%A0%CE%9B%CE%95%20%CE%98%CE%91%CE%9B%CE%91%CE%A3%CE%A3%CE%91%20%CE%A6%CE%95%CE%93%CE%93%CE%91%CE%A1%CE%99.jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=j_2pyNuL0_A)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Απρίλιος 28, 2010, 04:21:52 μμ
Σήμερα που έχει πανσέληνο (και είναι ωραία), σκέφτηκα να σας αφιερώσω αυτό το ποίημα που είναι τόσο ευαίσθητο και τρυφερό...
Για όλους εσάς που παλεύετε με τη μνήμη σας... στο τώρα, το ποτέ, το μετά... το εδώ, το εκεί, το μακριά...

Ν΄ΑΝΘΙΖΟΥΜΕ ΩΣ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ

Η αλήθεια είναι πως προσπαθήσαμε πολύ.
Γνωρίζαμε στο βάθος ότι η μνήμη άπιστη είναι
κι αν δεν συλλέγεις αποδείξεις, σε λίγα χρόνια σ’ απατά.

Στοιβάξαμε κι εμείς τις μαδημένες μαργαρίτες
–είχαν ανακριθεί σκληρά
μέχρι να ομολογήσουν την τρισύλλαβη αυταπάτη–
κάπου ψηλά κρεμάσαμε και τ’ άχρηστο κομποσκοίνι
–οι απελπισμένοι έρωτες το’ χαν να ζουν ασκητικά–
σπάσαμε και το μελανοδοχείο του χειμώνα
μήπως γεμίσει η κάμαρη ξανά με χελιδόνια.

Τίποτα δεν ωφέλησε.

Ό,τι προφέραμε μαραίνονταν αμίλητο
λες κι η μικρόψυχη ζωή προβάριζε το θάνατο
πριν τη συνθλίψει ο χρόνος.
Τιμωρημένοι ισόβια στη σάρκινη ερημιά μας
μας έβαζαν να υποδυόμαστε πουλιά
μας μάθαιναν ν’ ανθίζουμε ως το τίποτα
κι ανθεκτικοί στην ενοχή
τα «πάντα» ν’ ανταλλάσσουμε με μιας στιγμής φιλί.

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Απρίλιος 28, 2010, 09:44:39 μμ
Ορέστης Αλεξάκης -
Ναι, μόνο στη σιωπή σου υπάρχεις
Ναι, μόνο στη σιωπή σου υπάρχεις

και μόνον απ' την ίδια σου σιωπή
το λάλον ύδωρ αναβλύζει εντός μου

κι αυτό το φέγγος που
σε περιβάλλει
που μέσα του ενοικείς και κυοφορείσαι
θαρρώ σιωπής εμφάνεια είναι
θαρρώ τους δυο μες στη σιωπή συμπλέκεις κόσμους

(http://egxoiridio.files.wordpress.com/2009/04/music_should_be_so_beautiful_by_windcharmer-song-piano-magiciangirl-dress.jpg)          (http://like-wolves-life.pblogs.gr/files/50552-LONELY.jpg)

κι
ο τόπος σου
είναι ο τόπος όπου σμίγουν
ζόφος και φως
κι εσύ
με φως και ζόφο
πλάθεσαι και κυριαρχείς
στα σιωπηλά σκιόφωτα του ονείρου

και ιδού
τα μέσα στο βυθό τοπία
ξυπνούν κι ανθίζουν με
τον ερχομό σου
στολίζονται άστρα και όστρακα
κι αργά
προς τον δικό μας αναδύονται κόσμο

Από τη συλλογή Βυθός
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Απρίλιος 28, 2010, 11:29:47 μμ
ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Για σας που είστε ερωτευμένοι κι αγκαλισμένοι με το ταίρι σας απολαμβάνετε την πανσέληνο ... (κι ας είναι ανάδρομος ο Ερμής και δυσκολεύει την επικοινωνία!) ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Απρίλιος 29, 2010, 12:19:37 πμ
  A. Εμπειρίκος, Ο πλόκαμος της Αλταμίρας

Τα κούμαρα βαριά σαν βλέφαρα ηδυπαθείας, στάζουν το μέλι στη σιγή. Ο γδούπος διαρκεί, και από τα μάτια σου στο στήθος και στο στόμα μου, η έλξις απλώνει την παλίρροια.

Λίγα κοσμήματα στη χλόη. Λίγα διαμάντια στο σκοτάδι. Μα η πεταλούδα που νύκτωρ εγεννήθη μάς αναγγέλλει την αυγή, σφαδάνουσα στο ράμφος της πρωίας.

Η ποίησις είναι ανάπτυξι στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε. Οι δρόμοι είναι λευκοί. Τ’ άνθη μιλούν. Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες. Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος.

Η σιωπή λικνίζεται στην αμμουδιά. Τα πόδια της πατούν στην κυανή, στην άνευ έρματος ακρογιαλιά θαλάσσης που καθεύδει.

Τα βήματά μου αντηχούν στη βελουδένια στρώσι της σκιάς μου.

Κρυφή μου ελπίδα στα βουνά, καλημερίζω την ηχώ σου.

Βάμμα νυκτός στα χείλη της, δόσις φωτός στο στήθος μου, και τα πανέρια της ανοίξεως ανοικτά, με τα χρωματιστά χαρτιά των φρούτων κυμαινόμενα.

Ακόμη λίγη θάλασσα, ακόμη λίγο αλάτι. Έπειτα θα θελα να κυλισθώ

στην αμμουδιά μαζί σου.

Οι τοίχοι, λεν, έχουν αυτιά – μα οι ψίθυροι ζουν και πεθαίνουν και στα φύλλα.

Πάρε την λέξι μου. Δώσε μου το χέρι σου. 

 Η δριμύτης της ανοίξεως είναι φιλί πούχω στο στόμα.

Βρέφος εντός αβράς σιγής. Μόνον η αύρα μέλπει και η τροφός ρεμβάζουσα προσφέρει το βυζί της στο ευτυχισμένο βρέφος. Ώρα ηδονής και γάλακτος. Ώρα του γαλαξίου.
       
Ο άνεμος όταν φυσά, οι καλαμιές γεμίζουν αυλητρίδες.
       
 (http://img.youtube.com/vi/u-lpDBhYK24/0.jpg)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Γιάννης Κ. στις Απρίλιος 29, 2010, 12:51:03 πμ
Η μοναξιά, η αγάπη μου

Μπορώ να γίνω χρώμα βιολετί ή καστανό,
γαλάζιο ή σκοτάδι να έχω μόνο.
Να περπατώ, να αναπολώ,
σαν έλικες την σκέψη μου να έχω.

Στους δρόμους περιμένω μόνος
μην έχοντας ανάγκη να μιλήσω,
και όταν χρειαστεί,
να ανθήσω.

Στο νου μου αρέσει η μοναξιά,
είναι η φίλη μου, η προδομένη φίλη.
Αγάπη της δεν έχει όρια,
Όμως την έχω αγκαλιά
Με τις φτερούγες της μου ταξιδεύει

Μιλήσαμε και σήμερα μαζί
Και τώρα είναι κοντά μου.
Δεν την αγαπάει κανείς.
Όλοι την δείχνουν με ένα δάχτυλο,
και σημασία δεν την δίνουν.
Περιφρονούν, αηδιάζουν και προσκυνούν.
Την μοναξιά μου, την μοναδική μου αγάπη…
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: tttzzz στις Απρίλιος 29, 2010, 12:59:41 πμ
Ο επίλογος (Τάσος Λειβαδίτης)

Κι αν έφτασα τόσο μακριά, ήταν για να μην ακούσω που δε μου αποκρίθηκαν
κι αχ, πλανήθηκα πολύ σε δρόμους, ακολουθώντας τούτο η εκείνο, κληρονόμος μιας ανεξήγητης ώρας: τότε που όλα θα εξηγηθούν,
χωρίς λόγια η και χωρίς να υπάρχουμε καν — όταν, τέλος, ξαναγύρισα η πόλη είχε λεηλατηθεί, τα βαγόνια αναποδογυρισμένα,
η εξέγερση ήταν πια παρελθόν κι όσοι απόμεναν όρθιοι πυροβολούσαν ακόμα
για ένα φτωχό έπαθλο στα υπαίθρια σκοπευτήρια
και το βράδυ «τι ώρα είναι;» ρωτάς, «οχτώ» σου απαντάνε,
με τέτοιες άθλιες βεβαιότητες ζούμε
και κανείς δεν είδε το έγκλημα — αφού το τέλειο έγκλημα έγινε
εκεί που δεν μπορεί πια τίποτα να συμβεί. Όμως εγώ υπήρξα ανυπόμονος
σαν κάποιον που ανοίγει την ομπρέλα του σε καιρούς ξηρασίας (ίσως γιατί δε θέλει να ξεχάσει),
ή κάποιον που ντύνεται γυναίκα για να πει ένα ψέμα ακόμα παιδικό —
μη μ’ αδικείτε, λοιπόν, αν έκλεισα τα μάτια, ήταν για να υπερασπίσω τον κόσμο
ή θυμόμουν τα χέρια της μητέρας καθώς έβαζαν τη σκούπα πίσω απ’ τη χαλαρωμένη πόρτα — στερεώνοντας ίσως κάτι πιο μακρινό,
ενώ το κοιμητήρι, αντίκρυ, θρόιζε απαλά, σαν το σύντομο επίλογο ενός μυστηρίου..
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Απρίλιος 29, 2010, 06:44:22 πμ
Σαν σήμερα, το 1863 γεννήθηκε ο άνθρωπος που με (@skg) έκανε να νιώσω την ποίηση.
Την ίδια μέρα, το 1933 πέθανε... θέλω να πεθάνω στα γενέθλια μου..

Η αρχή των

Η εκπλήρωσις της έκνομής των ηδονής
έγινεν. Aπ’ το στρώμα σηκωθήκαν,
και βιαστικά ντύνονται χωρίς να μιλούν.
Βγαίνουνε χωριστά, κρυφά απ’ το σπίτι· και καθώς
βαδίζουνε κάπως ανήσυχα στον δρόμο, μοιάζει
σαν να υποψιάζονται που κάτι επάνω των προδίδει
σε τι είδους κλίνην έπεσαν προ ολίγου.

Πλην του τεχνίτου πώς εκέρδισε η ζωή.
Aύριο, μεθαύριο, ή με τα χρόνια θα γραφούν
οι στίχ’ οι δυνατοί που εδώ ήταν η αρχή των
.


οι στίχ’ οι δυνατοί που εδώ ήταν η αρχή των.

και
Ζωγραφισμένα   

Την εργασία μου την προσέχω και την αγαπώ.
Μα της συνθέσεως μ’ αποθαρρύνει σήμερα η βραδύτης.
Η μέρα μ’ επηρέασε.        Η μορφή της
όλο και σκοτεινιάζει.         Όλο φυσά και βρέχει.
Πιότερο επιθυμώ να δω παρά να πω.
Στη ζωγραφιάν αυτή κυττάζω τώρα
ένα ωραίο αγόρι που σιμά στη βρύσι
επλάγιασεν, αφού θ’ απέκαμε να τρέχει.
Τι ωραίο παιδί· τι θείο μεσημέρι το έχει
παρμένο πια για να το αποκοιμίσει. —
Κάθομαι και κυττάζω έτσι πολλήν ώρα.
Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ’ την δούλεψή της.

και... αφιερωμένο στους παντρεμένους, δεσμευμένους, και όλους "κατα τα συνθήκη ψεύδη" μη μόνους,,

Θυμήσου, Σώμα...   

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ’ εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,

κ’ ετρέμανε μες στην φωνή —  και κάποιο
τυχαίον * εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες — πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στην φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.

αυτό το last αφιερωμένο για τη καλύτερη φίλη που έχει δώσει ποτέ ο Θεός σε άνθρωπο...

* = supermarket


ΜΗ ρωτήσει ΚΑΝΕΙΣ για ποιον μιλάω... Κ.Π.Κ. ο ένας...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Απρίλιος 29, 2010, 07:28:06 πμ
Κεριά  

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μιά σειρά κεράκια αναμένα -
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.


Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ' αναμένα μου κεριά.


Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης  

Αώνια η μνήμη του, λοιπόν, και παντοτινή "σύντροφός" μας ...

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Απρίλιος 29, 2010, 09:21:48 πμ
Φωνές - Κ.Π.Καβάφης

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε·
κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας —
σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)


(http://farm3.static.flickr.com/2336/2129252744_14946f56be.jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=1_aSxZY2vqw)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Απρίλιος 29, 2010, 12:45:45 μμ
Περιμένοντας τους Βαρβάρους

(http://farm1.static.flickr.com/26/46506627_227e389413.jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=1rDzrMdbNPk)

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;


-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.


-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;


-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.


-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;


Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.


-Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;


Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.


-Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;


Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.


Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης


θα έρθουν; ; ; ή μήπως ηρθαν; ; ;
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: epak στις Απρίλιος 30, 2010, 03:31:20 μμ
ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ
(1884-1974)
    
    
ΠΩΣ ΜΑΣ ΘΕΛΕΙ
Η «ΑΛΗΘΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
»

Να μην ακούω και να μη βλέπω να πατώ.
Να μη νογάω και να' χω το στόμα βουλωτό.
Να μη με φαρμακών' η μπόχα του καιρού μου.
Χωρίς αυτιά και μάτια, μύτη και μυαλό,
μουγκός να πηαίνω, όποτε μου 'ρθει, προς νερού μου,
κι άμα τσινάει ο Γάιδαρος να μη γελώ.
Και σα με καρυδώνουνε μουνούχο σκλάβο
οι Αμερικάνοι, εγώ να βλαστημάω το Σλάβο.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: nikgre στις Απρίλιος 30, 2010, 04:10:47 μμ
Όταν... (Από τη συλλογή Κατά Σαδδουκαίων)

Όταν ακούω να μιλάν για τον καιρό
όταν ακούω να μιλάνε για τον πόλεμο
όταν ακούω σήμερα το Αιγαίο να γίνεται ποίηση
να πλημμυρίζει τα σαλόνια
όταν ακούω να υποψιάζονται τις ιδέες μου
να τις ταχτοποιούν σε μια θυρίδα
όταν ακούω σένα να μιλάς
εγώ πάντα σωπαίνω.

Όταν ακούω κάποτε στα βέβαια αυτιά μου
ήχους παράξενους ψίθυρους μακρινούς
όταν ακούω σάλπιγγες και θούρια
λόγους ατέλειωτους ύμνους και κρότους
όταν ακούω να μιλούν για την ελευθερία
για νόμους ευαγγέλια και μια ζωή με τάξη
όταν ακούω να γελούν
όταν ακούω πάλι να μιλούν
εγώ πάντα σωπαίνω.

Μα κάποτε που η κρύα σιωπή θα περιβρέχει τη γη
κάποτε που θα στερέψουν οι άσημες φλυαρίες
κι όλοι τους θα προσμένουνε σίγουρα τη φωνή
θ’ ανοίξω το στόμα μου
θα γεμίσουν οι κήποι με καταρράκτες
στις ίδιες βρώμικες αυλές τα οπλοστάσια
οι νέοι έξαλλοι θ’ ακολουθούν με στίχους χωρίς ύμνους
ούτε υποταγή στην τρομερή εξουσία.

Πάλι σας δίνω όραμα.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Απρίλιος 30, 2010, 04:32:45 μμ

 Μια κότα και μια τερακότα

Μια  γριά κότα  και μια τερακότα

μες την κουζίνα  με μια ντουζίνα,

μαχαίρια  πιρούνια,  χορό κρατούνε

και απ’ τα χαράματα αψιμαχούνε.

 

Μα θα σε  ψήσω η μια φωνάζει

«Χμ τι μας λες, η όρνιθα   κράζει

ύστερα σκούζει    σαν να  θυμώνει

μα  η τερακότα   τώρα  πεισμώνει

 

Η  γριά κότα τρομαγμένη

μαζεύεται και συλλογιέται

«Μπας και αλήθεια  μου λέει;»

υποχωρεί και  κάνει πως  κλαίει.

 

Κ’  η τερακότα  την αρπάζει

της δίνει μια  και την  σκεπάζει.

«Τι μας λες, κλάψανε  κι άλλες

κότες τρανές  κότες μεγάλες»!

 

Ζεσταίνει  το μάτι και κλείνει το μάτι

Στην πονηρή  την  τερακότα

Που επιδέξια έχει αρπάξει

Την δύστυχη την γριά κότα…

 

Και εκεί που άρχισε  το πανηγύρι

μες την κουζίνα  ποιος να μείνει;

Μαχαίρια πιρούνια  παραμερίζουν

και οι πιατέλες πανηγυρίζουν.

 

Εκείνη κτυπιέται στριφογυρίζει

Μες το  νερό  της  πλατσουρίζει

με λάδι κι αλάτι βράζει ,αφρίζει

και  δίχως να θέλει, μοσχομυρίζει .

 

Κότα  ψημένη  καλοβρασμένη

Μάταιο είναι να κλαψουρίζει

και η τερακότα  ευτυχισμένη

τούμπα γυρίζει  και  ξαποσταίνει .

 

Γεμίζουν  πιατέλες σερβιρισμένες

πατάτες και χόρτα γαρνιρισμένες

και η κυρά κότα  ροδοψημένη

στην μέση  τώρα καμαρώνει.

 

Βρε τι είναι κότες  κάποιος φωνάζει

Πριν να  τις ψήσουν γκρινιάζουν

και μετά   στις πιατέλες με περηφάνια

πλάι σε γιρλάντες- για λίγο- κομπάζουν…
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: nikgre στις Απρίλιος 30, 2010, 04:47:52 μμ
Απαντώ στον Μάρκο!

To   κουνούπι

 

Ήταν κάποτε που λέτε

ένα κουνούπι τόσο δα,

μαθήματα έπαιρνε στο σπίτι

πως να πετά να κυνηγά.

«Παιδί μου- λέει ο πατέρας-

γύρω απ’ το φως βόλτες να κάνεις,

να καψαλίζεις τα φτερά σου,

σε μαγουλάκια τρυφερά

να τρέχεις με πολύ χαρά ,

να τα δαγκάνεις!!!”

Όμως αυτό το ταπεινό

έβαλε στόχο υψηλό

ν’  ανέβει ως τον ουρανό

σ’ αυτό τ’ αστέρι το λαμπρό.

Περίμενε να μεγαλώσει

και κάθε βράδυ το κοιτούσε

μάζευε δύναμη και αγάπη

μα να το φτάσει δεν μπορούσε.

Έβλεπε τ’ άλλα τα μικρά

να καψαλίζουν  τα φτερά

και αυτό κρυφά στον ουρανό

κοίταγε  τ’ άστρο το λαμπρό

και καρτερούσε τον καιρό

που θα γινόταν δυνατό.

 

Πέρασαν χρόνια και καιροί

έφυγαν  φίλοι και γνωστοί

και αυτό με στόχο δυνατό

εκαρτερούσε  τον  καιρό

που θα γινόταν πιο τρανό

να  φτάσει  ως τον ουρανό.

Μα κάποια μέρα ξαφνική

τότε που γέρασε πολύ

κατάλαβε ,πως πάνω εκεί

να φτάσει θα ναι υπερβολή

και αποκοιμηθεί,

ύπνο αιώνιο λαφρύ

ευτυχισμένο απ’ την ζωή

που είχε στόχο υψηλό

να φτάσει ως τον ουρανό

αυτό τ’ αστέρι το λαμπρό.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Απρίλιος 30, 2010, 05:30:55 μμ
Ο ΑΝΘΡΩΠΑΚΟΣ
 

Γεννήθηκε και ζούσε σ’ έναν τόπο
όχι και τόσο –αλήθεια- μακρινό.
Κι αν πάλευε, δεν ήξερε τον τρόπο,
μα πήγαινε, κρατώντας το σταυρό

στο χέρι, κι όλο ‘λεγαν οι αγγέλοι:
“Κλάψε ανθρωπάκο, θα γελάς στον ουρανό”

Πρώτη φορά, μικρός στη γειτονιά του
να μην τον παίζουν, μόνος! Τι πικρό…
Να μην ταιριάζει ή μοιάζει στη γενιά του
-άπειρες ώρες, σ’ ένα βίο μοναχικό-

να τραγουδά η ουράνια κυψέλη:
“Κλάψε ανθρωπάκι, θα χαρείς στον ουρανό”

Δεύτερη πράξη: όσο μεγαλώνει
γύρω του υπάρχει κάτι διαφορετικό:
Μια αναπηρία, μι’ αρρώστια τον κυκλώνει
ή ξένος είναι και δεν έχει θέση εδώ.

Στη Γη είν’ ένα ανθρώπινο κουρέλι:
 πρέπει να κλάψει για να βρει τον ουρανό.

Η τρίτη πράξη: μες την κοινωνία,
στο τμήμα της το παραγωγικό,
του λένε να ενταχθεί, στην εργασία-
κι ας είν’ αδύναμος στο σώμα, στο μυαλό,

γιατί αλλιώς, κανένας δεν τον θέλει
- πριν κλάψει, ας ρωτάει τον ουρανό.

Τέταρτο δράμα, όταν πρέπει ο ανθρωπάκος
- σαν βρίσκει μια δουλειά, με το στανιό -
τα ένσημα και τα χαρτιά του όλα κάπως
να φτιάξει, δίχως συνδικαλισμό.

Ρεπό και μπόνους του μετρούν με το τσιγκέλι-
κι αν κλάψει, θα τα βρει στον ουρανό.

 
Το πέμπτο δράμα είν’ η ίδια η ζωή του,
που κύκλους κάνει, κι όλο τρύπες στο νερό.
Βασανισμένος ο ανθρωπάκος: η ύπαρξή του
έχει τσακίσει, κι έτσι μοιάζει, από καιρό

σαν να τον σφίγγουν μ’ ένα αόρατο κρικέλλι,
να κλάψει τώρα, πριν βρεθεί  στον ουρανό.

Σήκω ανθρωπάκο, αγωνίσου, πάρε θέση.
Κοίταξε γύρω: να, κι εγώ που σου μιλώ
είμ’ ανθρωπάκος σαν κι εσένα, έχω απωλέσει
στήριξη απ’ τον κοινωνικό μου τον ιστό.

Και μην νομίζεις πως κι εμένα δεν με μέλλει:
κλαίω από τώρα – δεν θα βρω τον ουρανό.


Aπαντώ, ένας θεός γνωρίζει που ...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Απρίλιος 30, 2010, 10:27:05 μμ
αντε μπραβο παληκαρια, να προβαλλουμε το πραγματικο νοημα της ποιησης με τις επιλογες μας.!!!!
γιατι με τον υπερρεαλισμο "φρικαρω" !!!!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Μάιος 01, 2010, 08:20:03 πμ
Εργατική πρωτομαγιά

ωραία που ήταν η συγκέντρωση
στην πιο μεγάλη μας πλατεία
ωραία τα μάρμαρα
ωραία τα μέγαρα
ωραίο και το παλιό εργατικό μας κέντρο

οι εργάτες είχαν ήδη φύγει
να κάνουν την πρωτομαγιά στις γύρω εξοχές
με τις γυναίκες, τα παιδιά και τα γεμάτα τους καλάθια
απόμεινες εσύ
απόμεινα εγώ
να κρατάμε ένα απορημένο λάβαρο
και τα στολισμένα μπαλκόνια
με τους βραχνούς ομιλητές

Από τη συλλογή: Ο μεθυσμένος ακροβάτης (1979)

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Μάιος 01, 2010, 09:29:43 πμ
Πρωτομαγιά (Διονύσιος Σολωμός)

Του Μαΐου ροδοφαίνεται η μέρα

που ωραιότερη φύση ξυπνάει

και την κάνουν λαμπρά και γελάει

πρασινάδες, αχτίδες, νερά.

Άνθη κι άνθη βαστούνε στο χέρι

παιδιά κι άντρες, γυναίκες και γέροι

ασπροεντύματα, γέλια και κρότοι,

όλοι οι δρόμοι γιομάτοι χαρά.

Ναι, χαρείτε του χρόνου τη νιότη,

άνδρες, γέροι, γυναίκες παιδιά.
  
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Μάιος 01, 2010, 09:37:57 πμ
Ηταν του Μάη το πρόσωπο (http://www.youtube.com/watch?v=IlYMPbW8HTo)

Στου πικραμένου την αυλή ήλιος δεν ανατέλλει
Mόνο σκουλήκια βγαίνουνε να κοροϊδέψουν τ'' άστρα
Mόνο φυτρώνουν άλογα στις μυρμηγκοφωλιές
Kαι νυχτερίδες τρων πουλιά και κατουράνε σπέρμα.
 
 
Στου πικραμένου την αυλή δε βασιλεύει η νύχτα
Mόνο ξερνάν οι φυλλωσιές ένα ποτάμι δάκρυα
Όταν περνάει ο διάβολος να καβαλήσει τα σκυλιά
Kαι τα κοράκια κολυμπάν σ' ένα πηγάδι μ' αίμα.
 
 
Στου πικραμένου την αυλή το μάτι έχει στερέψει
Έχει παγώσει το μυαλό κι έχει η καρδιά πετρώσει
Kρέμονται σάρκες βατραχιών στα δόντια της αράχνης
Σκούζουν ακρίδες νηστικές σε βρυκολάκων πόδια.
 
 
Στου πικραμένου την αυλή βγαίνει χορτάρι μαύρο
Mόνο ένα βράδυ του Mαγιού πέρασε ένας αγέρας
Ένα περπάτημα ελαφρύ σα σκίρτημα του κάμπου
Ένα φιλί της θάλασσας της αφροστολισμένης.
 
 
Kι αν θα διψάσεις για νερό θα στίψουμε ένα σύννεφο
Kι αν θα πεινάσεις για ψωμί θα σφάξουμε ένα αηδόνι
Mόνο καρτέρει μια στιγμή ν' ανοίξει ο πικραπήγανος
N' αστράψει ο μαύρος ουρανός να λουλουδίσει ο φλόμος.
 
 
Mα είταν αγέρας κι έφυγε κορυδαλλός κι εχάθη
Eίταν του Mάη το πρόσωπο του φεγγαριού η ασπράδα
Ένα περπάτημα ελαφρύ σα σκίρτημα του κάμπου
Ένα φιλί της θάλασσας της αφροστολισμένης.
 
Νϊκος Γκάτσος - Από το ποίημα Αμοργός


( Μελοποιήθηκε από τον Μάνο Χατζιδάκι )
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάιος 01, 2010, 10:02:23 πμ
Εμπήκ΄ ο Μάης , εμπήκ΄ ο Μάης ο μήνας,
Ο Μάης με τα τριαντάφυλλα κι ο Απρίλης με τα ρόδα.
Μάη μου , Μάη δροσερέ , κι Απρίλη λουλουδάτε,
Απρίλη ροδοφόρετε , Μάη μου κανακάρη,
π΄ όλον τον κόσμο γιόμισες μ΄ άνθη και με λουλούδια
κι εμένα με περίπλεξες στης κόρης τις αγκάλες .
Για μήνυσέ μου , λυγερή, για μήνυσέ μου , κόρη,
να δώσω το χαιρετισμό ν΄όσο π΄ ανθούν οι κάμποι,
στέφανα να μας πλέξουνε με τ΄ ανθισμένο κλήμα,
να στρώσουμε την κλήνη μας με της μυρτιάς τα άνθη,
να πέφτουν τ΄ άνθη απάνω σου , τα ρόδα στην ποδιά σου
και τρία χρυσά γαρίφαλα τριγ΄τρω στο λαιμό σου
.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Μάιος 01, 2010, 02:15:36 μμ
Πρωτομαγιά γεννήθηκε και Ο Γιάννης Ρίτσος, κάτοχος του βραβείου ειρήνης Λένιν και 9 φορές υποψήφιος για το Νόμπελ.

Γιάννης Ρίτσος, Εαρινή συμφωνία - Χ

(http://farm4.static.flickr.com/3447/3370308276_825ba0da22.jpg)

Αγάπη, Αγάπη,
δε μούχες φέρει εμένα
μήτ' ένα ψίχουλο φωτός για να δειπνήσω.

Νήστης γυμνός και αδάκρυτος
περιφερόμουν στα όρη
και τ' ανένδοτα μάτια μου στύλωνα
στους ουρανούς
γυρεύοντας την αμοιβή μου
απ' τη σιωπή και το τραγούδι.

Τα τρυφερά λυκόφωτα
οι πράες καμπύλες των βουνών
και τα λαμπρά βράδια του θέρους
με ρωτούσανε που είσαι ω Αγάπη.

Μα εγώ δεν είχα τι ν' αποκριθώ
κι έφευγα σιωπηλός
ρίχνοντας χάμω τη μορφή μου
για να καλύψω την ταπείνωσή μου.

Οι ωχρές αυγές
ακουμπούσαν στο περβάζι μου
το διάφανο πηγούνι τους
κάρφωναν στο πλατύ μου μέτωπο
τα μεγάλα γαλάζια τους μάτια
και με κοιτούσαν με πικρία
ζητώντας ν' απολογηθώ.

Τι ν' απαντήσω, Αγάπη;
Και δρασκελούσα το κατώφλι
τίναζα τα κατάμαυρα μαλλιά μου μες στο φως
και τραγουδούσα πλατιά στους ανέμους
το τραγούδι του «αδέσμευτου».

Πεισμωμένος χλωμός κι ακατάδεχτος
κοιτούσα τον κόσμο και κραύγαζα:
«Δεν έχω τίποτα
δικά μου είναι τα πάντα».
    [Αυτό το έχω πει μία φορά στη ζωή μου στα σοβαρά...]

Κι όμως μια παιδική φωνή
επίμονα έκλαιγε βαθιά μου
γιατί δεν είχες έλθει, Αγάπη.

Τις νύχτες του έαρος
που η γύρη των άστρων
και των λουλουδιών
αγρυπνούσε στο δέρμα μου
μια λυπημένη ανταύγεια
σερνόταν στην απέραντη ψυχή μου
γιατί αργούσες να 'ρθεις, Αγάπη.

Γι' αυτό κ' οι πιο λαμπροί μου στίχοι
είχαν κρυμμένο στην καρδιά τους
ενός λυγμού το τρεμοσάλεμα
γιατί έλειπες απ' την καρδιά μου, Αγάπη.

Όταν περιπλανιόμουν
στην ερημία του φθινοπώρου
στα γυμνά δάση
ζητώντας με σφιγμένα δάχτυλα
τον ήλιο που έφευγε χλωμός
πάνω απ' τις παγωμένες λίμνες
εσένα ζητούσα, ω Αγάπη.

Κι όταν ακόμη επέστρεφα
την όψη μου απ' τη γη
και τρυπούσα με πύρινα βλέμματα
τα τείχη της νύχτας
ήταν γιατί δεν ήθελα να κλάψω
που δε με συλλογίστηκες, Αγάπη.

Ζητώντας το θεό
ζητούσα εσένα.


Εσένα περιμένοντας
γέμισα τους κήπους μου
με λευκούς κρίνους
για να βυθίζεις τις κνήμες σου
αυτά τα βράδια τ' αργυρά
που η σελήνη ραντίζει με δρόσο
τη φιλντισένια υψωμένη μορφή σου.

Για σένα, Αγάπη, ετοίμασα τα πάντα
κι αν έμαθα να τραγουδώ τόσο γλυκά
ήταν γιατί στην ίδια τη φωνή μου
ζητούσα να 'βρω τα ίχνη των βημάτων σου
ζητούσα να φιλήσω
μονάχα και τη σκόνη του ίσκιου σου
ω Αγάπη.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Μάιος 02, 2010, 11:19:51 πμ
Το βαπόρι (http://www.youtube.com/watch?v=gfQthL1OAls)

Νάναι ως νάχης φύγει — με τους ανέμους — καβάλλα
στο άτι της σιγής
κι' όλα να πάης
και vάv' πολλά καράβια, πολλή θάλασσα — μεγάλα
σύγνεφα πάνω — οι άνθρωποι κι' ο Μάης.

Κι' εντός μου εμένα να βρυχιέται — όλο να τρέμει —
βαρύ ένα βαπόρι και κατόπι
πάλι εσύ κι' ο Μάης κι' οι ανέμοι
κι' έπειτα πάλιν οι ανθρώποι, οι ανθρώποι.

Και νάναι όλα απ' ό,τι φεύγει —και δε μένει—
σε μια πόλη ακατοίκητη, κι' εντός μου
ακυβέρνητο, όλο να σε πηγαίνει το καράβι
έξω απ' την τρικυμία τούτου κόσμου.


Γιάννης Σκαρίμπας
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: apri στις Μάιος 02, 2010, 03:45:27 μμ
Βρισκόμαστε στον Αύγουστο του 30 π.Χ στην Αλεξάνδρεια, που πολιορκείται από τον Οκταβιανό.  Λέγεται ότι κατά τη διάρκεια της τελευταίας νύχτας πριν την τελική έφοδο των στρατευμάτων του, αποχώρησε ο θεός Διόνυσος με τη συνοδεία του από την πόλη, σκηνή που θεωρήθηκε προφητική για την ήττα του Αντωνίου και την κατάληψη της Αλεξάνδρειας.

 

Σας  παραθέτω τη γνωστή σκηνή, όπως την περιέγραψαν:



1. Ο Πλούταρχος στον "Βίο Αντωνίου"
"Εν ταύτη τη νυκτί, λέγεται, μεσούση σχεδόν, εν ησυχία και κατηφεία της πόλεως διά φόβον και προσδοκίαν του μέλλοντος ούσης, αιφνίδιον οργάνων τε παντοδαπών εμμελείς τινας φωνάς ακουσθήναι και βοήν όχλου μετά ευασμών και πηδήσεων σατυρικών, ώσπερ θιάσου τινός ουκ αθορύβως εξελαύνοντος• είναι δε την ορμήν ομού τι διά της πόλεως μέσης επί την πύλην έξω την τετραμμένην προς τους πολεμίους, και ταύτη τον θόρυβον εκπεσείν πλείστον γενόμενον. Εδόκει δε τοις αναλογιζομένοις το σημείον, απολείπειν ο θεός Αντώνιον, ω μάλιστα συνεξομοιών και συνοικειών εαυτόν διετέλεσεν."

Μετάφραση:
"Λέγεται ότι εκείνη την νύκτα, περίπου στο μέσο της, ενώ στην πόλη επικρατούσε ησυχία και κατήφεια λόγω του φόβου και της προσδοκίας του μέλλοντος, ακούστηκαν ξαφνικά κάποιοι μελωδικοί ήχοι από διαφόρων ειδών όργανα και βοή όχλου  που συνοδευόταν από άσματα και σατυρικά πηδήματα, σαν να ήταν κάποιος θίασος που έφευγε όχι αθόρυβα. Λέγεται επίσης ότι η κατεύθυνσή του ήταν μέσα από την πόλη προς στην έξω πύλη που έβλεπε προς στους εχθρούς και ότι σ’ εκείνο το σημείο ο θόρυβος,  αφού έφτασε στη μεγαλύτερη ένταση, έπεσε. Φάνηκε δε σ' αυτούς που αναλογίζονταν το (θεϊκό) σημείο, ότι εγκατέλειπε τον Αντώνιο ο θεός, με τον οποίο εκείνος κυρίως παρομοίαζε και συνέδεε συνέχεια τον εαυτό του."





2. Ο Καβάφης στο ποίημά του "Απολείπειν ο θεός Αντώνιον".

Η απαγγελία από τον υπέροχο Χορν
http://www.youtube.com/watch?v=zwNrbEFPPGc&feature=related


Απολείπειν ο θεός Αντώνιον
Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου•
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Μάιος 02, 2010, 06:45:17 μμ
Ο κόσμος σου να είμαι εγώ (http://www.youtube.com/watch?v=nl21N0oOP6c&feature=related)

Πάλι μεγάλα λόγια κι υπερβολές
πάλι μεγάλα λόγια μου ξαναλές.

Όποιος χωρίς δαιμόνους δαιμονίζεται
πάει μια δεξιά, μια αριστερά,
ποτέ δεν πάει μπροστά.

Λόγια γνωστά και ίδια λόγια αδειανά
ατέλειωτα ταξίδια στο πουθενά.

Όποιος χωρίς ανέμους ανεμίζεται
πάει μια ψηλά, μια χαμηλά,
ποτέ δεν πάει σωστά.

Αν μ'αγαπάς κι αν θες να σ'αγαπώ
σταμάτα να σκορπάς το άνθος σου και τον καρπό.

Μαζί μου θέλω σεμνά να περπατάς
αλλού να μην κοιτάς
ο κόσμος σου να είμαι εγώ.

Πάλι μεγάλα λόγια κι υπερβολές
πάλι μεγάλα λόγια μην ξαναλές.

Όποιος χωρίς φεγγάρια φεγγαριάζεται
πάει μια κρυφά, μια φανερά
ποτέ δεν πάει στρωτά.

Αν μ'αγαπάς κι αν θες να σ'αγαπώ
σταμάτα να σκορπάς το άνθος σου και τον καρπό.

Μαζί μου θέλω σεμνά να περπατάς
αλλού να μην κοιτάς
ο κόσμος σου να είμαι εγώ.

Νίκος Γκάτσος
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Μάιος 02, 2010, 10:45:36 μμ
Ο Ρούλης και το λουλούδι


Ο μικρούλης Ρούλης κάθε μέρα
τα λουλουδάκια φροντίζει
για να είναι όμορφα και ωραία.

Ώσπου ήρθε μία μέρα ...που
το λουλούδι πάει να κόψει
στη μαμά του να το δώσει.

Το λουλούδι πίσω πάει.
Τη ζωούλα του κρατάει.
"Όχι, όχι μην το κάνεις
τη ζωούλα μη μου πάρεις!"

Και ο Ρούλης πίσω τρέχει...
Να το κόψει δεν αντέχει!

Χαρτί και μολύβι αρπάζει
και λουλούδι σχεδιάζει!

Και η μαμά του όλο χαρά
το λουλούδι του κρατά
και γλυκά όλο το φιλά!!!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Μάιος 02, 2010, 10:46:28 μμ
Η ΜΟΝΑΞΙΑ

Η μοναξιά…
δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών «καλών» καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοϊδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού.
Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
Μπουρνάζι – Αγ. Βαρβάρα – Κοκκινιά
Τούμπα – Σταυρούπολη – Καλαμαριά
Κάτω από όλους τους καιρούς
με ιδρωμένο κεφάλι.
Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ’ αλυσίδες τα τζάμια
κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία
είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές
ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες
πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα
στα σκλαβοπάζαρα της γης – εδώ κοντά είναι η Κοτζιά
ξυπνήστε πρωί.
Ξυπνήστε να τη δείτε.
Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα
το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους
και τα τελευταία
ατελείωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ-ΚΕΝΤΡΟΝ
στα γατζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.
Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο
που ξεπουλάν τη φάρα της
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της
ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
Η μοναξιά
η μοναξιά μας λέω. Για τη δική μας λέω
είναι τσεκούρι στα χέρια μας
που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ, ΙΔΙΩΝΥΜΟ, 1980.

Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όσους γνωρίζουν από Κ.Γ.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάιος 02, 2010, 11:05:47 μμ
Γιάννης Ποδιναράς,


Θα 'ναι πάντα εκεί

Υπάρχουν εκείνοι που στο κάλεσμά σου
πάντα θα λένε ναι

χωρίς μετρήματα και μασημένα λόγια.
Μόνο ένα νεύμα αρκεί.
Μια ικεσία άναρθρη της μυστικής βουής
της πιο βαθιάς λαχτάρας σου.
Θα 'ναι πάντα εκεί
χωρίς αντίπραξη και μελωδίες γλυκερές.
Χωρίς ούτε ένα δάκρυ στη θολή ματιά
της κοινωνίας τής πιο βαθιάς ουσίας σου.

Αυτή που κάποτε την είπανε μοίρα ή θεά.
Αγέραστη, χωρίς λύπη ή ακραία χαρά.
Είναι εκεί∙ σαν υγρή νοτιά καινούριας μέρας.
Η βεβαιότητα αυτού που είσαι.
Η γαλήνια προσμονή αυτών
που πάντοτε θα λένε ναι στο κάλεσμά σου
για να μη χαθείς.
Να μη νοιώσεις ποτέ
το φόβο της φθοράς
μα ούτε και την ψευδαίσθηση
των μάταιων ονείρων.


Αυτοί που πάντα θα 'ναι εκεί.
Για να κοιτάξεις
μέσα στην ήρεμη κι απόλυτη αποδοχή τους
το πιο βαθύ σημάδι της ζωής σου
που τους χάραξε.

Από τη συλλογή Φαράγγια των Αγγέλων (2008)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: carmelita στις Μάιος 02, 2010, 11:32:45 μμ
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ'ακούς ;
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ'ακούς ;
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ'ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ'ακούς
Είμ'εγώ,μ'ακούς ;
Σ'αγαπώ,μ'ακούς ;
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ'ακούς ;
Πού μ'αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ'ακούς

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ'τούς κατακλυσμούς ;

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
Θά'ρθει μέρα,μ'ακούς
Νά μάς θάψουν κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θά μάς κάνουν πετρώματα,μ'ακούς ;
Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,ν'ακούς
Τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει
Στά νερά ένα-- ένα , μ'ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ'ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ'ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες Τών Αγίων
βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ'ακούς ;
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ'ακούς ;
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ'ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ'ακούς ;

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ'ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν'ανθίσει αλλιώς,μ'ακούς ;
Σ'άλλη γή,σ'άλλο αστέρι,μ'ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ'ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ'άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ'ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ'ακούς ;
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ'ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ'ακούς ;
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ'εγώ πού φωνάζω κι είμ'εγώ πού κλαίω,μ'ακούς
Σ'αγαπώ,σ'αγαπώ,μ'ακούς;


Απόσπασμα : Οδυσσέας Ελύτης "ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ"
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: alceste στις Μάιος 02, 2010, 11:37:07 μμ
 Καμια φορα ανοιγει η πορτα σιγα σιγα
 και μπαινεις.Φορας ασπρο κατασπρο
κουστουμι και λινα παπουτσια.
Σκυβεις βαζεις στοργικα στη χουφτα μου
72 φραγκα και φευγεις.Εχω μεινει
στη θεση που μ αφησες για να
με ξαναβρεις.Ομως πρεπει να χει
περασει πολυς καιρος γιατι τα νυχια  
μου μακρυνανε κι οι φιλοι με φοβουνται.
 Καθε μερα μαγειρευω πατατες εχω χασει
την φαντασια μου κι οταν ακουω Κατερινα
τρομαζω.Νομιζω πως πρεπει να ΚΑΤΑΔΩΣΩ
καποιον.
Εχω φυλαξει κατι αποκομματα με καποιον
 που λεγανε πως εισαι εσυ.Ξερω πως λενε  
ΨΕΜΑΤΑ οι εφημεριδες,γιατι γραψανε πως
σου ριξανε στα ποδια.
 Ξερω πως ποτε δεν σημαδευουνε στα ποδια.
Στο μυαλο ειναι ο Στοχος,
 το νου σου ε ;

  
Κατερινα Γωγου,Τρια κλικ αριστερα
 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Μάιος 03, 2010, 12:03:07 πμ
Θα σας πω πώς έγινε
έτσι είναι η σειρά
Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο δρόμο του έναν κτυπημένο
Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε
τόσο πολύ λυπήθηκε
που ύστερα φοβήθηκε
πριν κοντά του να πλησιάσει, για να σκύψει να τον πιάσει,σκέφτηκε καλύτερα
Τι τα θες τι τα γυρεύεις
κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω, να ψυχοπονέσει τον καημένο
και καλύτερα να πούμε
ούτε πως τον έχω δει
Και επειδή φοβήθηκε έτσι συλλογίστηκε.
Τάχα δε θα είναι φταίχτης,ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;
Και καλά του κάνουνε, αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες
Άρχισε λοιπόν και κείνος
από πάνω να κτυπά
Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας.

Ελένη Βακαλό

(ελπίζω να μην το έχετε παραθέσει, γιατί είχα με΄ρες να μπω στο φόρουμ)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Μάιος 03, 2010, 12:36:19 πμ
16.

΄Αν καμιά φορά με πιάσεις να λέω ψέματα
-σταμάτα να σου πω-
μη βιάζεσαι και με λες ψεύτρα.
Είναι τώρα που δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια
και μπερδεύω που σταματά τ΄ όνειρο
και πού αρχίζει η αλήθεια...

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ, ΙΔΙΩΝΥΜΟ, 1980.


LK: Ωραία επιλογή... πάντα μου άρεζε η Ελένη Βακαλό...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Μάιος 03, 2010, 12:38:56 μμ
(http://2.bp.blogspot.com/_wKJQNpnjEfM/SYgnZ2XMlEI/AAAAAAAAAv0/K92WPiBt08g/S660/%CE%B8%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%83%CF%83%CE%B1.JPG) (http://www.youtube.com/watch?v=TDspj1lA108&feature=fvw)

Θάλασσα του Πρωιού    - Κ.Π. Καβάφης

Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ’ εγώ την φύσι λίγο.
Θάλασσας του πρωιού κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα
ωραία και μεγάλα φωτισμένα.

Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά
(τα είδ’ αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)·
κι όχι κ’ εδώ τες φαντασίες μου,
τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

( χαρισμένο στην ekfrasi και στον aristo2)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάιος 03, 2010, 01:04:34 μμ
Καλημερα! :)
Δε θα βαλω ποιημα σημερα ενα βιντεο υπεροχο

του Ν. Χρηστάκης: «Το μυστικό της ευτυχίας είναι οι σχέσεις»  

Σπούδασε Ιατρική, Βιολογία και Κοινωνιολογία και έγινε καθηγητής στο Χάρβαρντ. Έγινε πασίγνωστος για την έρευνά του γύρω από τον «ιό της ευτυχίας» και την δυνατότητα του τελευταίου να μεταδίδεται. Κέρδισε δικαιωματικά μια θέση στη λίστα του περιοδικού Time με τους έχοντες τη μεγαλύτερη επιρροή ανθρώπους στον κόσμο.

Ο καθηγητής βρέθηκε στην Αθήνα καλεσμένος των Public για να συστηθεί στο ελληνικό κοινό, να μοιραστεί μαζί του τις πολύτιμες γνώσεις του και να παρουσιάσει το νέο του βιβλίο "Συνδεδεμένοι" που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κάτοπτρο. Εκεί ο ελληνοαμερικανός καθηγητής συνάντησε τον δημοσιογράφο Σταύρο Θεοδωράκη και είχε μαζί του μια συζήτηση που δεν θα μπορούσε να μην είναι ενδιαφέρουσα.

 Δείτε το video που ακολουθεί. αξιζει η ωρα που θα αφιερωσετε

http://www.in2life.gr/features/notes/articles/181262/article.aspx?m=61

 :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Μάιος 03, 2010, 01:27:26 μμ
aeee μου το κ.Χρηστακη περιμεναμε να μας το πει...... πώς δεν ρωτουσες εμενα ? ξερω περισσοτερα !!!! ;D ;D

μονο, ασε με τωρα γιατι ληγει η ημερομηνια καταθεσης της φορολογικης μου δηλωσης σε 2 μερες και εχω "χαθει" στις αποδειξεις !!!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Μάιος 03, 2010, 02:46:54 μμ
H Κατερίνα Γώγου έγραψε επίσης...


Πώς με κοιτάζει έτσι
αυτό το άσπρο κομμάτι χαρτί
πώς με κοιτάζει έτσι το φεγγάρι...
Πώς θροΐζει μέσα μου
αυτό τον παγωμένο χάρτη στο βυθό
πώς με κοιτάει έτσι το φεγγάρι...
Ποιανού καιρού το λυπημένο δάχτυλο
κρυμμένο πίσω από δάση και βουνά
δείχνει παντού και πουθενά
τι θέλει το φεγγάρι...
Ποιανού αλόγου τρελαμένου το χλιμίντρισμα
κάνει τόση αντήχηση μέσα μου
μού διογκώνει το Εγώ μου...
Ποιανής σελήνης έκλειψη
ποιου φεγγαριού η χάση
μαζί σηκώνει μέσα μου
άμπωτη και παλίρροια δίδυμες αδερφές μου...
πώς με κοιτουν
Πώς σκύβει έτσι πάνω στο στόμα μου να δει
αν ανασαίνω ο Καρυωτάκης...

Πάω στοίχημα οτι διάβαζε το: Ιδανικοί αυτόχειρες

Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.

Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημιά των τόπων.

Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.

Όλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.

Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,
πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος..

Και οι δύο αυτοκτόνησαν πάντως...

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάιος 03, 2010, 03:22:10 μμ

απορω πως δεν τους αγγιζουν οι δικες μου ποιητικες ανησυχιες !!! ;D

λες; ;  ;D

Τα ζώα (Πολέμης Ιωάννης)


Ποτέ δε θα πειράξω
τα ζώα τα καημένα,
μην τάχα σαν εμένα
κι εκείνα δεν πονούν;
Θα τα χαϊδεύω πάντα,
προστάτης τους θα γίνω.
Ποτέ δε θα τ' αφήνω
στους δρόμους να πεινούν.
Ακόμα κι όταν βλέπω
πως τα παιδεύουν άλλοι,
εγώ θα τρέχω πάλι
με θάρρος σταθερό,
θα προσπαθώ με χάδια
τον πόνο τους να γιάνω
κι ό,τι μπορώ θα κάνω
να τα παρηγορώ.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Μάιος 03, 2010, 03:34:38 μμ
Δρόμος (http://www.youtube.com/watch?v=MYdA7uZzzn0&feature=related)

Τώρα μακραίνουνε
πύργοι, παλάτια
.                                                                                                       
Κλαίνε μου οι θύμησες,
κλαίνε τα μάτια.

Τώρα θανάσιμη
νύχτα με ζώνει.
Μέσα μου ογκώνονται
οι άφραστοι πόνοι.

Μ' είδαν, προσπέρασαν
όσοι αγαπάω.
Μόνος απόμεινα
κι έρημος πάω.

Πόσο τ' ανέβασμα
του άχαρου δρόμου!
Στρέφω κοιτάζοντας
προς τ' όνειρό μου:

Μόλις και φαίνονται
οι άσπρες εικόνες.
Τ' άνθη, χαμόγελα
μες στους χειμώνες.

Αεροσαλεύουνε
κρίνοι και χέρια.
Ηλιοι τα πρόσωπα,
μάτια τ' αστέρια

Είναι και ανάμεσα
σ' όλα η Αγάπη:
Στο πρωτοφίλημα
κόρη που εντράπη.

Κι όλο μακραίνουνε
πύργοι, παλάτια.
Κλαίνε μου οι θύμησες,
κλαίνε τα μάτια...

(http://poluxrwma.pblogs.gr/files/f/248286-2006052501_road_to_heaven.jpg)

Στίχοι: Κώστας Καρυωτάκης
Μουσική: Μανώλης Γαλιάτσος
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Ζερβουδάκης

Μάρκο μην κάνεις " κλικ" στην εικόνα ,μόνο στον τίτλο... :D
Λατρεύω τις όμορφες μελοποιήσεις κι αυτή νομίζω είναι ξεχωριστή ..
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Μάιος 03, 2010, 04:07:40 μμ
H Κατερίνα Γώγου έγραψε επίσης...


Πώς με κοιτάζει έτσι
αυτό το άσπρο κομμάτι χαρτί
πώς με κοιτάζει έτσι το φεγγάρι...
Πώς θροΐζει μέσα μου
αυτό τον παγωμένο χάρτη στο βυθό
πώς με κοιτάει έτσι το φεγγάρι...
Ποιανού καιρού το λυπημένο δάχτυλο
κρυμμένο πίσω από δάση και βουνά
δείχνει παντού και πουθενά
τι θέλει το φεγγάρι...
Ποιανού αλόγου τρελαμένου το χλιμίντρισμα
κάνει τόση αντήχηση μέσα μου
μού διογκώνει το Εγώ μου...
Ποιανής σελήνης έκλειψη
ποιου φεγγαριού η χάση
μαζί σηκώνει μέσα μου
άμπωτη και παλίρροια δίδυμες αδερφές μου...
πώς με κοιτουν
Πώς σκύβει έτσι πάνω στο στόμα μου να δει
αν ανασαίνω ο Καρυωτάκης...

Πάω στοίχημα οτι διάβαζε το: Ιδανικοί αυτόχειρες

Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.

Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημιά των τόπων.

Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.

Όλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.

Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,
πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος..

Και οι δύο αυτοκτόνησαν πάντως...  Και στις δύο περιπτώσεις η αυτοκτονία δεν είναι απλώς μια λέξη... Στην περίπτωση του Καρυωτάκη σφράγισε το τέλος μιας εποχής (Γενιά του '20) και την αρχή μιας άλλης (Γενιά του ΄30: Νόμπελ Λογοτεχνίας- προσδιορισμός εθνικής ταυτότητας κ.ά.)... Στην περίπτωση της Γώγου έχουμε πάλι μια οριακή εποχή... μια κοινωνία στ΄απόνερα της γενιάς των Βeat (1950: Αμερική, 1970: Ελλάδα), η δικτατορία και η έξοδος απ΄αυτήν,  ο καταναλωτισμός, η προδοσία αξιών... Οι ποιητές της αμιφισβήτησης συσπειρώνονται γύρω από τα περιοδικά: Πάλι, Παντέρμα...  
 
Ο Καρυωτάκης και η Γώγου είναι οι αγαπημένοι μου ποιητές.... sorry Markos! :)


Tώρα μου ήρθε στο μυαλό το ακόλουθο ποίημα του Καρυωτάκη...νομίζω ταιριάζει απόλυτα!

ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ ΠΕΝΘΙΜΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΟ

Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους.
Μαίανδροι στο χωρό τους με τραβάνε.
Η ευτυχία μου, σκέπτομαι, θα ‘ναι
ζήτημα ύψους.

Σύμβολα ζωής υπερτέρας,
ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα,
λευκές άκανθες ολόγυρα σ’ ένα
Αμάλθειο κέρας.

(Ταπεινή τέχνη χωρίς ύφος,
πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμά σου!)
Όνειρο ανάγλυφο, θα ‘ρθω κοντά σου
κατακορύφως.

Οι ορίζοντες θα μ’ έχουν πνίξει.
Σ’ όλα τα κλίματα, σ’ όλα τα πλάτη,
αγώνες για το ψωμί και το αλάτι,
έρωτες, πλήξη.

Α! πρέπει τώρα να φορέσω
τ’ ωραίο εκείνο γύψινο στεφάνι.
Έτσι, με πλαίσιο γύρω το ταβάνι,
πολύ θ’ αρέσω.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Μάιος 03, 2010, 04:08:44 μμ
Από τον Επιτάφιο του Ρίτσου, γιατί δεν έχω τελευταία καθόλου λυρική διάθεση. Το ποιήμα γράφτηκε, ως γνωστόν, με αφορμή την περίφημη φωτογραφία όπου η μάνα θρηνεί πάνω από το νεκρό σώμα του παιδιού της, που έπεσε νεκρό σε μια από τις απεργίες που είχαν ξεσπάσει, τέτοιες μέρες (Μάιος) στη Θεσσαλονίκης (από πολλές παραγωγικές τάξεις). Ο νεκρός είναι το Τάσος Τούσης, αυτοκινητιστής στο επάγγελμα. Θα προσπαθήσω να βάλω και τη φωτογραφία.

Βασίλεψες αστέρι μου,
βασίλεψε η πλάση.
Κι ο ήλιος, κουβάρι ολόμαυρο,
το φέγγος του έχει μάσει.

Κόσμος περνά και με σκουντά,
στρατός και με πατάει
κι εμέ το μάτι ουδέ γυρνά
ουδέ σε παρατάει.

Την άχνα απ' την ανάσα σου
νιώθω στο μάγουλό μου,
αχ, κι ένα φως, μεγάλο φως
στο βάθος πλέει του δρόμου.

Τα μάτια μου σκουπίζει τα
μια φωτεινή παλάμη.
Αχ κι η λαλιά σου, γιόκα μου
στο σπλάχνο μου έχει δράμει.

Και να που ανασηκώθηκα,
το πόδι στέκει ακόμα.
Φως ιλαρό λεβέντη μου
μ' ανέβασε απ' το χώμα.

Σημαίες τώρα σε ντύσανε,
παιδί μου εσύ κοιμήσου.
Κι εγώ τραβώ στ' αδέρφια σου
και παίρνω τη φωνή σου.

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Μάιος 03, 2010, 04:12:08 μμ
Eυτυχώς, πέτυχα τη φωτογραφία. Επίσης, σταματήστε τον Καρυωτάκη. Αν και είναι από τους αγαπημένους ποιητές, βάζετε ιδέες σε τέτοιες δύσκολες εποχές που διάγουμε σε υποψήφιους ιδανικούς αυτόχειρες. ;D ;D ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Μάιος 03, 2010, 04:19:36 μμ
Eυτυχώς, πέτυχα τη φωτογραφία. Επίσης, σταματήστε τον Καρυωτάκη. Αν και είναι από τους αγαπημένους ποιητές, βάζετε ιδέες σε τέτοιες δύσκολες εποχές που διάγουμε σε υποψήφιους ιδανικούς αυτόχειρες. ;D ;D ;D

Επίτρεψε μου... δεν το νομίζω.
Αν είναι κάποιος υποψήφιος, απλώς το κάνει και φυσικά δεν προειδοποιεί για να εξασφαλίσει την προσοχή των ανθρώπων γύρω του.
Μιλάω καθαρά βιωματικά ...
... οπότε σίγουρα ο αγαπημένος Καρυωτάκης δεν θα είναι ούτε η αρχή ούτε το τέλος...  :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Μάιος 03, 2010, 04:22:15 μμ
domenica, aeee, ageliki87 μου τι λετε ? δεν καταλαβα?
ΟΚ. θα σας βαλω κατι το απογευμα που ελπιζω να αποκαταστησω την ιδεα σας για μενα.

τωρα παλευω ακομα τη φορολογικη μου δηλωση......Τίιιιι ? τί βλεπουν τα ματακια μου?  πότε πηρα ρε παιδια τετοιο ποσό?!!  ???
αντε, να το δικαιολογησω τωρα....
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Μάιος 03, 2010, 04:28:36 μμ

Ο Καρυωτάκης και η Γώγου είναι οι αγαπημένοι μου ποιητές.... sorry Markos! :)




εμενα ο Ξενόπουλος .....(Διαπλασις των παιδων)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Μάιος 03, 2010, 10:58:41 μμ
H Κατερίνα Γώγου έγραψε επίσης...


Πώς με κοιτάζει έτσι
αυτό το άσπρο κομμάτι χαρτί
πώς με κοιτάζει έτσι το φεγγάρι...
Πώς θροΐζει μέσα μου
αυτό τον παγωμένο χάρτη στο βυθό
πώς με κοιτάει έτσι το φεγγάρι...
Ποιανού καιρού το λυπημένο δάχτυλο
κρυμμένο πίσω από δάση και βουνά
δείχνει παντού και πουθενά
τι θέλει το φεγγάρι...
Ποιανού αλόγου τρελαμένου το χλιμίντρισμα
κάνει τόση αντήχηση μέσα μου
μού διογκώνει το Εγώ μου...
Ποιανής σελήνης έκλειψη
ποιου φεγγαριού η χάση
μαζί σηκώνει μέσα μου
άμπωτη και παλίρροια δίδυμες αδερφές μου...
πώς με κοιτουν
Πώς σκύβει έτσι πάνω στο στόμα μου να δει
αν ανασαίνω ο Καρυωτάκης...

Πάω στοίχημα οτι διάβαζε το: Ιδανικοί αυτόχειρες

Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.

Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημιά των τόπων.

Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.

Όλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.

Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,
πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος..

Και οι δύο αυτοκτόνησαν πάντως...  Και στις δύο περιπτώσεις η αυτοκτονία δεν είναι απλώς μια λέξη... Στην περίπτωση του Καρυωτάκη σφράγισε το τέλος μιας εποχής (Γενιά του '20) και την αρχή μιας άλλης (Γενιά του ΄30: Νόμπελ Λογοτεχνίας- προσδιορισμός εθνικής ταυτότητας κ.ά.)... Στην περίπτωση της Γώγου έχουμε πάλι μια οριακή εποχή... μια κοινωνία στ΄απόνερα της γενιάς των Βeat (1950: Αμερική, 1970: Ελλάδα), η δικτατορία και η έξοδος απ΄αυτήν,  ο καταναλωτισμός, η προδοσία αξιών... Οι ποιητές της αμιφισβήτησης συσπειρώνονται γύρω από τα περιοδικά: Πάλι, Παντέρμα...  
 
Ο Καρυωτάκης και η Γώγου είναι οι αγαπημένοι μου ποιητές.... sorry Markos! :)


Tώρα μου ήρθε στο μυαλό το ακόλουθο ποίημα του Καρυωτάκη...νομίζω ταιριάζει απόλυτα!

ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ ΠΕΝΘΙΜΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΟ

Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους.
Μαίανδροι στο χωρό τους με τραβάνε.
Η ευτυχία μου, σκέπτομαι, θα ‘ναι
ζήτημα ύψους.

Σύμβολα ζωής υπερτέρας,
ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα,
λευκές άκανθες ολόγυρα σ’ ένα
Αμάλθειο κέρας.

(Ταπεινή τέχνη χωρίς ύφος,
πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμά σου!)
Όνειρο ανάγλυφο, θα ‘ρθω κοντά σου
κατακορύφως.

Οι ορίζοντες θα μ’ έχουν πνίξει.
Σ’ όλα τα κλίματα, σ’ όλα τα πλάτη,
αγώνες για το ψωμί και το αλάτι,
έρωτες, πλήξη.

Α! πρέπει τώρα να φορέσω
τ’ ωραίο εκείνο γύψινο στεφάνι.
Έτσι, με πλαίσιο γύρω το ταβάνι,
πολύ θ’ αρέσω.


Πριν λίγο έπεσε στα χέρια μου ένα ποίημα που νομίζω πως ταιριάζει ιδιαίτερα...
Ανήκει σε μια πρόσφατη ποιητική συλλογή (εκδόθηκε το 2002) και λέγεται ¨Κοιτάζοντας τα δάση¨.

ΚΑΡΙΕΡΑ

Στον σταυρό θα κρεμιέμαι παράξενο
αναρριχητικό από σάρκα
και οι πόλεις απέναντί μου θα θεωρούν
-φουγάρα, μέγαρα, λιμάνια, πλήθη-

(κάργιες και σύννεφα κερένια
και μια ουλή βαθιά ο ήλιος,
το σκηνικό του πάθους μου θα βρέχει
αίμα-νερό να το ξεβάφει)

κυλιόμενες σκάλες, όπου θ΄αναδυθώ
από τα έγκατα υπόγειων σταθμών,
αιφνιδίως, ο νεκρός του εφήμερου
αναστάς εκ του τάφου

μεσημέρι θα βρεθώ με τα στίγματα
εκεί στον ανελκυστήρα που θα με πάει
ψηλά- η ανάληψη έβδομου ορόφου,
γραφείο του υπουργού

πτεροφόρος θα έρθει ο γραμματέας
παγερά να με οδηγήσει στο θάλαμο
τον αεροστεγή όπου ο πατέρας μου
θα στέκει κρατώντας ένα οφίκιο

(προσφορά επαίνου για όσα τράβηξα
επί ξύλου) κι απ΄την έξοδο βγαίνοντας
μικρόφωνα θα με αναμένουν, βουρκωμένος
μπροστά τους να πω: " Αγαπατε αλλήλους!"

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ
 
Κώστας Καρυωτάκης (Γενιά του ΄20), Κατερίνα Γώγου (Γενιά του ΄70), Στρατής Πασχάλης (αθέατη γενιά)... : (Να ένα καλό θέμα για μεταπτυχιακό!)

Βλέπουμε λοιπόν την επανάσταση στον άξονα της διαχρονίας.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: alceste στις Μάιος 04, 2010, 02:06:41 μμ
Μαρκο,τον Ρουλη σου και το λουλουδι του,το μοιρασα χθες στην πεμπτη δημοτικου μαζι με ενα γαλλικο ποιηματακι ,μεταφρασμενο,για την ημερα της μητερας.Τους ειπα,το βρηκα απο ενα συναδερφο φιλολογο.Πως τον λενε κυρια;με ρωτησαν.Μαρκο τους λεω.Τους αρεσε πολυ,φτιαξαμε και καρτουλες με τα ποιηματα,τελεια!Μη μου πειραζετε την Γωγου
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Μάιος 04, 2010, 03:39:26 μμ
Μη μου πειραζετε την Γωγου

 :) Ευχαριστώ!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Μάιος 04, 2010, 04:03:52 μμ
Μαρκο,τον Ρουλη σου και το λουλουδι του,το μοιρασα χθες στην πεμπτη δημοτικου μαζι με ενα γαλλικο ποιηματακι ,μεταφρασμενο,για την ημερα της μητερας.Τους ειπα,το βρηκα απο ενα συναδερφο φιλολογο.Πως τον λενε κυρια;με ρωτησαν.Μαρκο τους λεω.Τους αρεσε πολυ,φτιαξαμε και καρτουλες με τα ποιηματα,τελεια!Μη μου πειραζετε την Γωγου

σε ευχαριστω πολυ alceste !!
εχω μεγαλη αδυναμια στα παιδια. κυριολεκτικα τα λατρευω. και γω ο ιδιος προσπαθω να μεινω παιδι,...

ενα παιδι που....ομως καπνιζει υπερ-βολικα !!  ;D ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Μάιος 04, 2010, 04:07:29 μμ
Ωδή σ' ένα παιδάκι (αρκεί να μην καπνίζει ...!)
 
 

Αρι, μαζί με σένα
έφυγαν όλοι τώρα.
Αφρόντιστα έχουν μείνει
τα έπιπλα, και τα δώρα
γυρεύουν τα χεράκια
που σαλεύουν σαν κρίνοι.

Ερημικά, σωπαίνουν,
πρωτογνώριστα μέρη,
οι σκάλες, τα δωμάτια.
Ούτε κανείς πια ξέρει
αν πάλι θ' ανατείλουν
τα παιδικά σου μάτια.

Ανοιγοκλείνω τις πόρτες,
μπαίνω παντού, μιλάω
λόγια πικρά στους τοίχους,
χωρίς αιτία γελάω,
θέλοντας να ξυπνήσω
τους κοιμισμένους ήχους.

Στην άδεια ζαρντινιέρα
τα παιχνίδια σου βάνω.
Η μαϊμού σου καβάλα
στο προβατάκι πάνω.
Ύστερα η πεταλούδα
με τα φτερά μεγάλα.

(Κλυδωνίζεται τώρα,
ως τα θεμέλια φρίττει,
και το πηγαίνει ο Χρόνος
το πατρικό μου σπίτι.
Αξαφνα βλέπω να 'μαι
ο τελευταίος, ο μόνος.)

Ευτυχίζω σε σένα
τις ερχόμενες τύχες,
την άγνοια του  κόσμου,
το χαμόγελο που είχες,
ω άγγελε παραστάτη,
ω παρήγορο φως μου!

(και άλλος ...) Κ. Καρυωτάκης.
 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Μάιος 04, 2010, 04:37:30 μμ
Για σήμερα, ένα απ΄τα αγαπημένα μου ποιήματα που αν δεν κάνω λάθος πρέπει να υπάρχει στο σχολικό εγχειρίδιο της Γ΄Λυκείου (γενικής παιδείας)...

Για όλους εμάς τους εκπαιδευτικούς (αλλά και μη)... Τα λόγια είναι περιττά!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Κι ὄχι αὐταπάτες προπαντός.
Τὸ πολὺ πολὺ νὰ τοὺς ἐκλάβεις σὰ δυὸ θαμποὺς
προβολεῖς μὲς στὴν ὁμίχλη
Σὰν ἕνα δελτάριο σὲ φίλους ποὺ λείπουν
μὲ τὴ μοναδικὴ λέξη: ζῶ.

«Γιατὶ» ὅπως πολὺ σωστὰ εἶπε κάποτε κι ὁ φίλος μου ὁ Τίτος,
«κανένας στίχος σήμερα δὲν κινητοποιεῖ τὶς μᾶζες
κανένας στίχος σήμερα δὲν ἀνατρέπει καθεστῶτα.»

Ἔστω.
Ἀνάπηρος, δεῖξε τὰ χέρια σου. Κρῖνε γιὰ νὰ κριθεῖς.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ, Στόχος (1970)


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Μάιος 04, 2010, 05:49:24 μμ
Σαν σήμερα ο Ernest Hemingway κέρδισε το Pulitzer Prize, έχει πάρει και  Nobel .

Απο τα επιλεγόμενα του Άντρες χωρίς γυναίκες

Δεν υπάρχει έλεος. Δεν ελεείται η ύπαρξη. Η Γυναίκα απουσιάζει, κι αυτή η απουσία οδηγεί στην απόγνωση. Χωρίς γυναίκα ο άντρας αρνείται να ποντάρει στο μέλλον. Χωρίς όραμα του μέλλοντος η ύπαρξη κηρύσσεται μάταιη. Η ζωή γίνεται αβέβαιη και η μοίρα είναι μια παγίδα. Συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις τίποτα να περιμένεις.


Γιώργος Σαραντάρης  Ήταν γυναίκα, ήταν όνειρο
Ἀπὸ τὴ συλλογὴ «Σὰν Πνοὴ τοῦ Ἀέρα».

(http://wildeny.files.wordpress.com/2007/08/0819-woman-back.jpg)

Ἦταν γυναῖκα ἦταν ὄνειρο ἤτανε καὶ τὰ δυὸ
Ὁ ὕπνος μ' ἐμπόδιζε νὰ τὴ δῶ στὰ μάτια
Ἀλλὰ τῆς φιλοῦσα τὸ στόμα τὴν κράταγα
Σὰν νὰ ἦταν ἄνεμος καὶ νὰ ἦταν σάρκα
Μοῦ 'λέγε πὼς μ' ἀγαποῦσε ἀλλὰ δὲν τὸ ἄκουγα καθαρὰ
Μοῦ 'λέγε πὼς πονοῦσε νὰ μὴ ζεῖ μαζί μου
Ἦταν ὠχρὴ καὶ κάποτε ἔτρεμα γιὰ τὸ χρῶμα της
Κάποτε ἀποροῦσα νιώθοντας τὴν ὑγεία της σὰν δική μου ὑγεία

Ὅταν χωρίζαμε ἤτανε πάντοτε νύχτα
Τ' ἀηδόνια σκέπαζαν τὸ περπάτημά της
ἔφευγε καὶ ξεχνοῦσα πάντοτε τὸν τρόπο τῆς φυγῆς της
Ἡ καινούρια μέρα ἄναβε μέσα μου προτοῦ ξημερώσει
Ἦταν ἥλιος ἦταν πρωὶ ὅταν τραγουδοῦσα
Ὅταν μόνος μου ἔσκαβα ἕνα δικό μου χῶμα
Καὶ δὲν τὴ σκεφτόμουνα πιὰ ἐκείνη
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Μάιος 04, 2010, 06:45:13 μμ
για την alceste και τους μικρους φιλους μου που τωρα πια με γνωριζουν! Απο τον Μαρκο να τους πεις που σας αγαπα πολυ!!!!!


Ήταν ένα μικρό καράβι   Ήταν ένα μικρό καράβι


ήταν ένα μικρό καράβι
που ήταν αταξίδευτο
που ήταν αταξίδευτο
οεοέ οε οε

Κι έκαν' ένα μακρύ ταξίδι
κι έκαν' ένα μικρό ταξίδι
μέσα εις την Μεσόγειο
μέσα εις την Μεσόγειο
οεοέ οε οε

Και σε πεντέξι εβδομάδες
και σε πεντέξι εβδομάδες
χαθήκαν ο - ο - όλες οι τροφές
χαθήκαν ο - ο - όλες οι τροφές
οεοέ οε οε

Και τότε ρίξανε τον κλήρο
και τότε ρίξανε τον κλήρο
να δούνε ποιος ποιος ποιος θα φαγωθεί
να δούνε ποιος ποιος ποιος θα φαγωθεί
οεοέ οε οε

Κι ο κλήρος πέφτει στον πιο νέο
κι ο κλήρος πέφτει στον πιο νέο
που ήταν α - α - αταξίδευτος
που ήταν α - α - αταξίδευτος
οεοέ οε οε

Κι ο κλήρος πέφτει στα αγόρια
κι ο κλήρος πέφτει στα αγόρια
που ήταν σαν σαν σαν σκυλόψαρα
που ήταν σαν σαν σαν σκυλόψαρα
οεοέ οε οε

Κι ο κλήρος πέφτει στα κορίτσια
κι ο κλήρος πέφτει στα κορίτσια
που ήταν σαν σαν σαν πριγκίπισσες
που ήταν σαν σαν σαν πριγκίπισσες
οεοέ οε οε
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Μάιος 04, 2010, 09:02:48 μμ
ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΤΕΡΟ

Σαν ταιριάσει στο εγώ μου η σιωπή
ίσως η γαλήνη της φύσης ν΄απλωθεί
πάνω στη γνώση,
και εις δημιουργία τ΄όνειρο να βγει
ουσιαστικώτερο να με θερμαίνει
να μου μακραίνει τη ζωή...

Γιώργος Σαραντάρης, 20.1.1932
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Μάιος 05, 2010, 03:18:37 πμ
Σαν σήμερα το 44 στην  Κλεισούρα οι Ναζί ξεκληρίζουν το χωριό...

αν ζούσε τότε ο Περίδης μπορεί να έλεγε:
 
Θάνατο θέλω τραγικό    

Εκεί που βόλτα θα πηγαίνω στο βουνό
να πέσει μια χελώνα στο κεφάλι μου
που ένας αϊτός από ψηλά θα 'χει αφήσει
που ένας αϊτός από ψηλά θα 'χει αφήσει

Θάνατο θέλω να 'χω τραγικό
καθώς αρμόζει σ' έναν ποιητή μεγάλο
και να με ρίξουν με τα σκουπίδια στη φωτιά
στην υψικάμινο με τα ναρκωτικά

Εκεί με πάθος που θα λέω ένα τραγούδι
να μη μου φτάσει η ανάσα και να σβήσω
σε μια κορώνα που θ' αφήσω στο ρεφρέν
σε μια κορώνα που θ' αφήσω στο ρεφρέν

Θάνατο θέλω να 'χω δοξασμένο
κατά πως πρέπει σε τραγουδιστή μεγάλο
και να καώ, δεν θέλω τάφο και στολίσματα
μες το καμίνι με τα πλαστά χαρτονομίσματα

αλλά σιγά μην ήταν τέτοιος ο τραγικός τους, ένδοξος... σκ@t^$
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Μάιος 05, 2010, 09:55:38 πμ
Ας βαλω και γω κατι διαφορετικο. Αν και γενικα δεν μου αρεσουν τα ποιηματα που εχουν μια μελαγχολια, ωστοσο υπογραμμιζω τους στιχους που εμενα προσωπικα με εκφραζουν.

Το Σκάκι  

Έλα να παίξουμε...
Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου  
Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη

Θα σου χαρίσω τους πύργους μου
Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου
Έχουν πεθάνει από καιρό
πριν από μένα

Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω  
Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω
Μονάχα ετούτο τον τρελό μου θα κρατήσω  
που ξέρει μόνο σ' ένα χρώμα να πηγαίνει

δρασκελώντας την μιαν άκρη ως την άλλη
γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις

Έλα να παίξουμε...

Ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου
Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω!
Τραβάνε μπρος σκυφτοί δίχως καν όνειρα

Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω
Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω
Μονάχα ετούτο τον τρελό μου θα κρατήσω
που ξέρει μόνο σ' ένα χρώμα να πηγαίνει

δρασκελώντας την μιαν άκρη ως την άλλη
γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις

Έλα να παίξουμε...
Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα...

Μανώλης Αναγνωστάκης







Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Μάιος 05, 2010, 08:51:21 μμ
ΠΕΦΤΟΝΤΑΣ ΜΑΖΙ

Πίσω απ΄τα γαλάζια βουνά
βρίσκεται ο τόπος
κι εγώ πήγαινα
ζητώντας βγήκα
με τον αχνό
των γκρεμών
στα μάτια
Είδα καθαρά
την πηγή και δεν ξέρω
από ποια καρδιά έρχεται


ΒΑΘΙΑ ΣΤΟ ΧΑΡΤΗ


Διαλέγοντας και υπομένοντας
μιαν άλλη μέρα ή μιαν άλλη ζωή
υπάρχουν στιγμές που νιώθεις
τον υγρό σύντροφο να γίνεται φλόγα
Και δεν μιλάς δεν θα ρωτήσεις
αν είναι χάρισμα ή ένα όνειρο
βαθύ της αφής
πίσω απ΄το γλυκό εμπόδιο της σάρκας

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Τόπος για να ζεις 1999

Για τους καλούς φίλους της ποίησης: domenica, ekfrasi, Markos, Anastasia86, aeeε, alceste ... Συγγνώμη αν ξεχνώ κάποιον! Καλό βράδυ σε όλους!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aggeliki22 στις Μάιος 05, 2010, 09:37:21 μμ
       Εν μεγάλη ελληνική αποικία, 200 π Χ

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.


Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1928)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Μάιος 05, 2010, 09:44:01 μμ
Περιμένοντας τους Bαρβάρους  
                  Κ. Π. Καβάφης


— Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

        Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

— Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
  Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
        Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
        Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.


—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
 και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
 στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
        Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
        τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
        για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
        τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.


— Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
 σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
 γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
 και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·
 γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
 μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;

        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
        και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.


—Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
 να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
        κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.

— Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
 κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
 Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,
 κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

        Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
        Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
        και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

                               __

 Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
 Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

 
 
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Μάιος 06, 2010, 07:51:02 πμ
Ρωμιοσύνη (http://www.youtube.com/watch?v=zZTFnm2qmZc&NR=1)

Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Ετούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,
σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,
σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ' αμπέλια του,
σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Μονάχα φως.
O δρόμος χάνεται στο φως κι ο ίσκιος τής μάντρας είναι σίδερο.

Μαρμάρωσαν τα δέντρα, τα ποτάμια κ' οι φωνές μες στον ασβέστη τού ήλιου.
H ρίζα σκοντάφτει στο μάρμαρο. Τα σκονισμένα σκοίνα.
Το μουλάρι κι ο βράχος. Λαχανιάζουν. Δεν υπάρχει νερό.
Όλοι διψάνε. Χρόνια τώρα. Όλοι μασάνε μια μπουκιά ουρανό πάνου απ' την πίκρα τους.

Τα μάτια τους είναι κόκκινα απ' την αγρύπνια,
μια βαθειά χαρακιά σφηνωμένη ανάμεσα στα φρύδια τους
σαν ένα κυπαρίσσι ανάμεσα σε δυο βουνά το λιόγερμα.

Το χέρι τους είναι κολλημένο στο ντουφέκι
το ντουφέκι είναι συνέχεια του χεριού τους
το χέρι τους είναι συνέχεια της ψυχής τους -
έχουν στα χείλια τους απάνου το θυμό
κ' έχουνε τον καημό βαθιά-βαθιά στα μάτια τους
σαν ένα αστέρι σε μια γούβα αλάτι.

Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο
όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μες απ' τ' άγρια γένια τους
όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ' τις άδειες τσέπες τους
όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα.

Τόσα χρόνια όλοι πεινάνε, όλοι διψάνε, όλοι σκοτώνονται
πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα,
έφαγε η κάψα τα χωράφια τους κ' η αρμύρα πότισε τα σπίτια τους
ο αγέρας έριξε τις πόρτες τους και τις λίγες πασχαλιές τ'ξς πλατείας
από τις τρύπες τού πανωφοριού τους μπαινοβγαίνει ο θάνατος
η γλώσσα τους είναι στυφή σαν το κυπαρισσόμηλο
πέθαναν τα σκυλιά τους τυλιγμένα στον ίσκιο τους
η βροχή χτυπάει στα κόκαλά τους.

Πάνου στα καραούλια πετρωμένοι καπνίζουν τη σβουνιά και τη νύχτα
βιγλίζοντας το μανιασμένο πέλαγο όπου βούλιαξε
το σπασμένο κατάρτι του φεγγαριού.

Το ψωμί σώθηκε, τα βόλια σώθηκαν,
γεμίζουν τώρα τα κανόνια τους μόνο με την καρδιά τους.
Τόσα χρόνια πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα
όλοι πεινάνε, όλοι σκοτώνονται και κανένας δεν πέθανε -
πάνου στα καραούλια λάμπουνε τα μάτια τους,
μια μεγάλη σημαία, μια μεγάλη φωτιά κατακόκκινη
και κάθε αυγή χιλιάδες περιστέρια φεύγουν απ' τα χέρια τους
για τις τέσσερις πόρτες τού ορίζοντα.



   
   
Γιάννης Ρίτσος, Ρωμιοσύνη (I)

   
[Από τη σειρά Αγρύπνια (1941-1953)]

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Μάιος 06, 2010, 01:16:52 μμ
Σαν σήμερα το 1940 στον John Steinbeck απονέμεται το Pulitzer Prize για "Τα σταφύλια της Οργής".

Παραφράζω  αποσπάσματα...

 "Οι άντρες στέκονταν κοντά στους φράχτες και κοίταζαν το ρημαγμένο καλαμπόκι (κράτος) τους που ξεραινόταν ολοένα. Στέκονταν βαριοί κι αμίλητοι. Βγήκαν κι οι γυναίκες απ' τα σπίτια για να σταθούν κοντά στους άντρες τους - ήθελαν να καταλάβουν αν θα 'χαναν το θάρρος τους οι άντρες τούτη τη φορά. Σε λίγο, τα πρόσωπα των αντρών, από χαμένα που ήταν σε μιαν αμήχανη συλλογή, πήραν μια έκφραση σκληρή, οργισμένη, αλύγιστη. Τότε οι γυναίκες κατάλαβαν πως δεν είχαν τίποτε να φοβηθούν και πως οι άντρες τους δεν θα λύγιζαν. Γυναίκες και παιδιά κατάλαβαν βαθιά μες την ψυχή πως καμιά δυστυχία δεν είναι αβάσταχτη όσο οι άντρες ['άνθρωποι]δε χάνουν το ηθικό τους..."

""Ο (δημόσιος υπάλληλος) οδηγός του τρακτέρ καθόταν στο σιδερένιο του σκαμνί και ήταν περήφανος για τα ολόισια αυλάκια που χαράζονταν χωρίς τη θέλησή του, περίφανος για τη δύναμη που δεν μπορούσε να εξουσιάσει. Και όταν τα γεννήματα (χρέη) μεγάλωσαν και θερίστηκαν, κανένας άνθρωπος δεν είχε τρίψει ανάμεσα στα δάχτυλά του ένα ζεστό σβόλο γης, αφήνοντας το τριμμένο χώμα να κυλήσει απ' τα ακροδάχτυλά του. Κανένας άνθρωπος δεν άγγιξε το σπόρο, ούτε λαχτάρησε να ξεφυτρώσει. Οι άνθρωποι έτρωγαν αυτό που δεν ανάστησαν οι ίδιοι, δεν είχαν κανένα σύνδεσμο με το ψωμί. Η γης (χώρα) πληγωνόταν απ' το σίδερο, πέθανε σιγά σιγά, γιατί ούτε αγαπήθηκε, ούτε μισήθηκε, ούτε τη λάτρεψε, ούτε τη βλαστήμησε κανένας."

""Άμα συνηθίσει κανένας σ'ένα τόπο, είναι δύσκολο να φύγει. Άμα συνηθίσει κανένας σε μια ιδέα, δύσκολο να την παρατήσει. Εγώ δεν είμαι πια ιερωμένος, μα ωστόσο, κάθε ώρα και στιγμή πιάνω τον εαυτό μου να προσεύχεται, χωρίς καν να σκέφτομαι τι κάνω...""

""Δε θέλω να πω πως είμαι σαν τον Ιησού. Μα κι εγώ κουράστηκα όπως Εκείνος, κι εγώ τα μπέρδεψα όπως Εκείνος, δίχως τροφή και στέγη. Τις νύχτες ξάπλωνα ανάσκελα και αγνάντευα τ' αστέρια.Τα πρωϊνά καθόμουν κι έβλεπα να ξεπροβάλλει ο ήλιος. Τα μεσημέρια κοίταζα πάνω από ένα λόφο ν' απλώνεται μπροστά μου η ξεραμένη γης. Τα βράδια παρακολουθούσα το ηλιοβασίλεμα. Κάποτε κιόλα προσευχόμουν, όπως το συνήθιζα πάντα. Μόνο που δεν μπορούσα να βρω για ποιον ή γιατί προσευχόμουν. Τα βουνά τριγύρω, εγώ μες τα βουνά και δεν ήμασταν πια χωρισμένοι όπως πρωτύτερα. Ήμασταν ένα.
Και στοχαζόμουν - μα δεν ήταν στοχασμός, κάτι πιο βαθύ από στοχασμό. Στοχαζόμουν πόσο ιεροί ήμασταν έτσι, που είχαμε γίνει ένα και πως η ανθρωπότητα ήταν ιερή, σαν ήταν κι αυτή ένα. Και πως γίνεται ανίερη μονάχα όταν κάποιος παλιανθρωπάκος που τον τσιμπά η μύγα βαλθεί να κάνει τα δικά του, κλοτσώντας και τσινίζοντας και αναστατώνοντας τον κόσμο. Ένας τέτοιος άνθρωπος χαλά την ιερότητα. Όμως, όταν όλοι οι άνθρωποι εργάζονται μαζί, όχι ο ένας να δουλεύει για τον άλλο, μα όταν ο καθένας νοιώθει τον εαυτό του ζεμένο στην ομαδική προσπάθεια - τότε αυτό είναι καλό, είναι ιερό, Και τότε συλλογίστηκα πως δεν ξέρω καν με ποιο νόημα λέω τη λέξη 'ιερός'..."


[το δημόσιο για μένα:] "Τα σπίτια/δουλειές  ήταν έρημα πάνω στη γης/κράτος, για τούτο ήταν έρημη και η γης. Μονάχα τα λαμαρινένια υπόστεγα/θέσεις  για τα τρακτόρια/ρεμάλια, ασημωμένα και γυαλιστερά, ήταν ζωντανά. Μια ζωή από μέταλλο/σιγουριά, από βενζίνα/άραγμα και πετρόλαδο/τεμπελιά, και λάμπανε οι δίσκοι του μηχανικού αλετριού. Τα τρακτόρια είχαν φώτα δυνατά, γιατί δεν υπάρχει μέρα και νύχτα για ένα τρακτόρι κι οι δίσκοι ανασκαλεύουν τη γης μες το σκοτάδι και λαμποκοπούν στο φως της μέρας. Όταν το άλογο τελειώσει τη δουλειά του και πάει στο αχούρι, απομένει μια ζωή και μια ζωντάνια, υπάρχει πνοή και ζεστασιά, το ποδοβολητό πάνω στ' άχυρα, οι μασέλες που κόβουν το σανό, τα αυτί και τα μάτια είναι ζωντανά. Μια ζεστασιά ζωής μέσα στο αχούρι, το άρωμα και η θέρμη της ζωής. Όταν όμως σταματήσει ο κινητήρας κάποιου τρακτοριού, αυτό μένει νεκρό, όπως το μέταλλο που το γέννησε. Η ζεστασιά του φεύγει, όπως η ζεστασιά της ζωής φεύγει από ένα πτώμα. Τότε κλείνουν οι λαμαρινένιες πόρτες κι ο οδηγός του τρακτοριού φεύγει με το αυτοκίνητο για την πόλη, ίσως είκοσι μίλια μακριά, και δεν υπάρχει ανάγκη να ξανάρθει για εβδομάδες ή για μήνες, γιατί το τρακτόρι έχει πεθάνει. Εύκολο και πρακτικό. Τόσο εύκολο, που με θαύμα τούτο χάνεται το νόημα της γης και το δούλεμά της και μαζί με αυτά χάνεται η βαθιά κατανόηση και σχέση. Και στον οδηγό του τρακτοριού γεννιέται η περιφρόνηση που έχει μονάχα ένας ξένος με μικρή κατανόηση και δίχως καμιά σχέση. Γιατί τα νιτρούχα λιπάσματα δεν είναι η γης, και το τόσο ή τόσο μάκρος της ίνας του μπαμπακιού δεν είναι η γης. Ο άνθρακας δεν είναι ο άνθρωπος, ούτε τα άλατα ή το νερό ή το ασβέστιο. Είναι όλ' αυτά, μα πολύ περισσότερο, πολύ περισσότερο. Και η γης είναι πολύ περισσότερο παρά η ανάλυσή της. Ο άνθρωπός που είναι περισσότερο απ' τη χημεία του, που πατά πάνω στη γης, που λοξοδρομά τη μύτη του αλετριού του για να μη σκοντάψει το αλέτρι πάνω σε μια πέτρα, που χαμηλώνει τα χερούλια για να περάσει το αλέτρι του πάνω από κάποιο φούσκωμα της γης, που γονατίζει χάμω για να κολατσίσει - ο άνθρωπος αυτός που είναι περισσότερο από τα χημικά στοιχεία του, γνωρίζει τη γης που είναι κάτι περισσότερο από την ανάλυσή της. Μα ο μηχανικός που οδηγεί ένα ψόφιο τρακτόρι πάνω σε μια γης που δεν γνωρίζει ούτε αγαπά, καταλαβαίνει μόνο από χημεία. Και περιφρονεί και τη γης και τον αυτό του. Σαν κλείσουν οι λαμαρινένιες πόρτες του υπόστεγου, τραβάει για το σπίτι του. Και το σπίτι του δεν είναι η γης..."


""Στους ανθρώπους συμβαίνουν πράγματα παράξενα. Άλλα που φαρμακώνουν με την απονιά τους κι άλλα τόσο ευγενικά, που η πίστη τους αναζωογονείται μια για πάντα.""

""O Kέισι είπε: <<Έχω γυρίσει τον τόπο. Όλοι ρωτούν το ίδιο. Που θα φτάσουμε; Κατά τη γνώμη μου, δε θα φτάσουμε ποτέ μας πουθενά. Πάντα σε πορεία. θα βρισκόμαστε ακατάπαυστα σε πορεία. Γιατί δεν κάθονται να τα σκεφτούν οι άνθρωποι; Tώρα έχουμε ξεσήκωμα. Οι άνθρωποι ξεσηκώθηκαν. Ξέρουμε το πως και το γιατί. Ξεσηκώθηκαν, γιατί βρέθηκαν στην ανάγκη. Πάντα για την ίδια αιτία ξεσηκώνονται οι άνθρωποι. Ξεσηκώνονται γιατί θέλουν κάτι καλύτερο απ' ότι έχουν. Και μόνο μ΄αυτό τον τρόπο μπορούν να το αποχτήσουν. Απ' τον κατατρεγμό έρχονται οι άνθρωποι σε απελπισία κι επαναστατούν.>>""

""Λέω να γράψουμε δυο λόγια που να εξηγούν ποιος ήταν και γιατί τους θάψαμε εδώ χάμω, να τα κλείσουμε σ' ένα μπουκάλι και να το βάλουμε μαζί τους. Νά ναι γραμμένο με όμορφα γράμματα. και δε θα 'χουν και τόσο μοναξιά, ξέροντας πως τ' όνομά τους βρίσκεται γραμμένο εκεί μαζί τους, πως δε θαναι πια κάτι έρημοι νέοι  κάτω απ' το χώμα.""

Για τους πολιτικούς μας: " "Aν έχει ανάγκη ένα εκατομμύριο στρέμματα για να νοιώσει πλούσιο τον εαυτό του, φαντάζομαι πως το χει ανάγκη, γιατί νοιώθει μέσα του τρομερά φτωχός, κι αν είναι μέσα του φτωχός, όσα εκατομμύρια στρέμματα κι αν έχει, δε θα τον κάνουν να νοιώσει πλούσιος, πλούσιος όπως η κυρία Γουίλσον τότε που έδωσε το τσαντήρι της σαν πέθαινε ο παππούς."


""Όλο ακούω. Γι' αυτό με βλέπεις συλλογισμένο. Ακούω τους ανθρώπους να μιλούν, κι από όσα λένε καταλαβαίνω πως νοιώθουν. Αυτό κάνω ακατάπαυστα, Τους ακούω και τους νοιώθω. Χτυπάνε τις φτερούγες τους σαν το πουλί που βρίσκεται κλεισμένο μέσα σε μια σοφίτα. Θα σπάσουν τις φτερούγες τους πάνω σε κανένα σκονισμένο παραθύρι, πασχίζοντας να ξεφύγουν.
Έναν καιρό, κι εγώ ο ίδιος φανταζόμουν πως οι προσευχές κόβουν την πείνα. Ξετύλιγα μια προσευχή σε όλο της το μάκρος, κι όλες οι στεναχώριες κολλούσαν πάνω της, όπως κολλά οι μύγες πάνω στο μυγόχαρτο, και η προσευχή αρμένιζε, παίρνοντας μαζί της όλες τις στεναχώριες. Μα δε φελάνε πια οι προσευχές."


"-Είναι στιγμές που όλοι οι άνθρωποι γίνονται κτήνη. Το ίδιο κι εγώ.
-Ναι, μα εσύ δεν έχεις μια αμαρτία στην ψυχή σου σαν εμένα.
-Και βέβαια έχω αμαρτίες. Όλοι οι άνθρωποι έχουν αμαρτίες.
Μια αμαρτία είναι κάτι που κάνεις δίχως να' σαι σίγουρος αν είναι σωστό ή δεν είναι.

 Αυτοί που είναι σίγουροι πως όλα όσα κάνουν είναι σωστά και δεν έχουν καμιά αμαρτία, ε, κάτι τέτοιους μπάσταρδους, αν ήμουν θεός, θα τους κάθιζα μια κλωτσιά και θα τους έδιωχνα από τον παράδεισο!"
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάιος 06, 2010, 02:01:45 μμ
Γραμμενο το 1882 (περιπου δεκα χρονια πριν την πτωχευση του 1893) απο τον Γεωργιο Σουρή

Τράπεζαι - Ισθμοί

Εδώ Ισθμοί και Τράπεζαι εκεί Προνομιούχοι,

ιδού καινούρια δόκανα για την καημένη φτώχια!

εις το κυνήγι βγήκανε οι κλεφτοπαραδούχοι,

να μπλέξουν απονήρευτους στα μαγικά των βρόχια.

Κι εις όλους μας υπόσχονται χρυσούς αιώνας πάλι,

δουλειές με φούντες, πρόοδο, παρά με το τσουβάλι.
 
 
 
Μακριά οι απονήρευτοι από τους τραπεζίτας,

κάνουν πως τάχα μετοχές δεν θέλουν να σας δώσουν,

κι έπειτα λεν κρυφά κρυφά στους δούλους των μεσίτας

στο κλεφτο-Χαβιαρόχανο τα φόντα να υψώσουν.

Είναι τεχνίται έμπειροι εις το επάγγελμά των,

κι αν κλέβουν, μην πειράζεσθε, το έχει η δουλειά των.
 
 
 
Πώς θα κερδίσουν και αυτοί να περπατούν χορτάτοι,

νάχουν λακέδες, άλογα, αμάξια με κουδούνια,

να μπαίνει η κυρία των κι η κόρη στο Παλάτι;

πρέπει διπλά στα είκοσι να πάρουν μιλιούνια.

Και αν κλεψιά το κέρδος των ο άπειρος το κρίνει,

αλλά για κέρδος έντιμον το θεωρούν εκείνοι.
 
 
 
Μπορείς να είσαι έμπορος, χωρίς λεπτό να κλέβεις;

μπορείς να δώσεις χρήματα και τόκο να μην πάρεις;

μπορείς σε ζήτημα παρά το δίκιο να γυρεύεις;

θέλεις δεν θέλεις, γίνεσαι ολίγο κατεργάρης.

Έτσι κι αυτοί, αν κάμποσα πουγγιά δεν ελαφρύνουν,

πρέπει ν΄ αλλάξουνε δουλειά, ή ποιηταί να γίνουν.
 
 
 
Αμμέ αυτός ο στρατηγός, που ήλθε εδώ πέρα

για να μας κόψει τον Ισθμό, αλλά με χέρια άδεια,

και όλη μας η υψηλή τον υπεδέχθη σφαίρα

με γέλια, με συμπόσια, χορούς, προπόσεις, χάδια;

Και τούτος δεν σας φαίνεται πως ξέρει τη δουλειά του

καλύτερα και απ΄ αυτούς, που τρέχουνε κοντά του;
 
 
 
Ε! τι να κάμει και ο Τουρ! θέλει κι αυτός να φάγει,

κι αφού με τη στρατηγική δεν μπόρεσε να ζήσει,

μες στης Κορίνθου βούτηξε τα γαλανά πελάγη

με την ελπίδα βέβαια πως κάτι θα κολλήσει.

Και τώρα να του λύσετε, φωνάζει, τα πουγγιά σας,

αλλιώς μονάχος δεν μπορεί να σμίξει τας θαλάσσας.
 
 
 
Λοιπόν σφικτά κρατήσετε την έρημή σας τσέπη,

και έχετε να κάμετε μ΄ ανθρώπους ένα κι ένα,

που τη δουλειά τους έμαθαν να κάνουν όπως πρέπει,

και σαν και σας δεν παίζουνε στης τύχης τα γραμμένα.

Ας βρουν κλειστή την κλειδαριά της φτωχικής σας κάσας,

να δουν και σεις πως ξέρετε λιγάκι τη δουλειά σας.-
 
 
 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Μάιος 06, 2010, 02:21:28 μμ
ΔΓ/ΔΑ

Ποιο κόμμα θα ψηφίζατε
αν γίνονταν σήμερα εκλογές;
Έχετε πρόθεση ψήφου;

Θα σας διαβάσω μερικά χαρα-
κτηριστικά και θα μου πείτε σε
ποιον ταιριάζουν περισσότερο;

Άλλαξε καθόλου η ζωή σας από
την ημέρα του πλήγματος; Πλήτ-
ετε όταν η καρδιά σας είναι άδεια;

Όταν ο ουρανός είναι μαύρος
όταν το αίμα σας κοιμάται,
σκέφτεστε το τέλος ή την αρχή;

Πόσες φορές ξυπνάτε τη νύχτα
για να δείτε το φεγγάρι;
Μιλάτε με τ΄αγάλματα;

Γιατί σας είναι δύσκολο
να εξηγείτε τις προθέσεις σας;
Σας τρομάζει η αβεβαιότητα;

Αν σας χαρίσουν ένα λεμόνι
θα τους δώσετε ένα ξινόμηλο
ή θα χαράξετε έναν κύκλο;

Μήπως θα έπρεπε
η κυβέρνηση να εκλέξει
έναν άλλο λαό;

Σας ενοχλεί η συμμετρία;
Σας φοβίζει η συμμετοχή;
Σας κάνει ευτυχισμένο η ευτυχία;

Δεν γνωρίζω
Δεν απαντώ

Βοστώνη, 1 Οκτωρίου 2001

Ντίνος Σιώτης, Δεν γνωρίζω, δεν απαντώ, 2004.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάιος 06, 2010, 02:37:54 μμ
(http://msm.cais.ntu.edu.sg/APT/images/flickr/image/0001/nature/313889290.jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=n5Tbg_qgcW0&NR=1)

Ποιήση: Κώστα Καρυωτάκη
Μουσική: Μαρίας Βουμβάκη
Ερμηνεία : Μαρία Βουμβάκη


Όταν κατέβουμε τη σκάλα,τι θα πούμε
στους ίσκιους που θα μας υποδεχτούνε,
αυστηροί γνώριμοι, αόριστοι φίλοι,
μ`ένα χαμόγελο στ`ανύπαρκτά τους χείλη;

Τουλάχιστον δω πέρα είμαστε μόνοι,
περνάει η μέρα μας, η άλλη ξημερώνει
και μες στα μάτια μας διατηρούμε ακόμα
κάτι που δίνει στα πράγματα χρώμα.

Άλλα εκεί κάτου τι να πούμε,πού να πάμε;
Αναγκαστικά ένας τον άλλον θα κοιτάμε,
με κομμένα τα χέρια στους αγκώνες,
ασάλευτοι σαν πρόσωπα σε εικόνες.

Αν έρθει κανείς την πλάκα μας να χτυπήσει,
θα φαντάζεται πως έχουμε ζήσει.
Αν πάρει ένα τριαντάφυλλο ή αφήσει χάμου,
το τριαντάφυλλο θα`ναι της άμμου.

Κι αν ποτέ στα νύχια μας ανασηκωθούμε,
τις βίλες του Posilipo θα ιδούμε,
Κύριε,Κύριε και το τερραίν του Παραδείσου
όπου θα παίζουν cricket οι οπαδοί Σου.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Μάιος 06, 2010, 02:46:56 μμ
Οι δεινόσαυροι, εμείς



γεννημένοι έτσι να είμαστε έτσι
καθώς τα ασβεστωμένα πρόσωπα χαμογελούν
καθώς ο κ.Θάνατος γελά
καθώς οι ανελκυστήρες κόβονται
καθώς τα πολιτικά τοπία διαλύονται
καθώς το αγόρι στο σουπερμάρκετ έχει πτυχίο πανεπιστημίου
καθώς τα μολυσμένα ψάρια ξεστομίζουν τις μολυσμένες προσευχές τους
καθώς ο ήλιος κρύβεται
είμαστε
γεννημένοι έτσι
να είμαστε έτσι
με αυτούς τους προσεκτικά τρελούς πολέμους
με την όψη σπασμένων παραθύρων σε εργοστάσια να ατενίζουν το κενό
με μπαρ όπου οι θαμμόνες δεν μιλούν πλέον μεταξύ τους
με τσακωμούς που καταλήγουν σε πυροβολισμούς και μαχαιρώματα
γεννημένοι έτσι......





Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Μάιος 06, 2010, 09:59:39 μμ
Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες: "Φίλοι μου, σας αποχαιρετώ"



"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέπτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια μας, χάνουμε 60 δευτερόλεπτα φωτός. Θα συνέχιζα ο΄ταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμούνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχή μου.

Θεε μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα με ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι και ένα τραγούδι του Σεράτ θα ήταν η σερενάτα που θα τη χάριζα στη Σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο απ'τα αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή...
Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν που νομίζουν οτι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται. Στους γέρους θα έδειχνα ότι τον θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατεία, αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από εσάς τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά.

Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από εσάς, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς, θα πεθαίνω.

Να λές πάντα αυτό που νοιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σου 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα ότι σ'αγαπώ και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα 'θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ και ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί (όπως θα έλεγα εγώ:η μεταμέλεια φοράει ξυλοπάπουτσα, σύμφωνα με τον Ρίτσο) και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μία τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσε με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.
Κανείς δε θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο η δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για 'σένα.

Στείλε αυτό το μήμυμα σε όποιους θέλεις.

Αν δεν το κάνεις σήμερα, αύριο θα είναι όπως και χθες. Κι αν δεν το κάνεις ποτέ, δεν πειραζει."

Οι ήρωες πεθαίνουν από αγάπη....

Tα παραπάνω όχι βέβαια στίχοι ..., μα με τόση περίσσεια ποίησης …
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Μάιος 07, 2010, 07:59:43 μμ

V

Το λέω ξανά είμαι μόνος
Σα μια μόνη πατημασιά ανθρώπου σε δάσος
Είμαι μόνος σα δάχτυλο σε χέρι
Που η μηχανή του πήρε τα άλλα τέσσερα
Αν ήμουν σταγόνα θα ΄χα σβήσει στα έγκατα διψασμένης γης
Δεν είμαι όμως σταγόνα
Είμαι μικρή πέτρα ίσως πολύτιμη
Που ο καιρός την κάμνει άμμο
Και βλέπω το σχήμα της και τη λάμψη
Και την σκληρότητά της
Και το βάρος της να γίνονται άμμος

Το λέω ξανά
Στην καρδιά μου είναι μια προσευχή
Όμως μένει μέσα
Ας ήταν τώρα που δεν υπάρχει στόμα να ΄χα μια μαχαιριά
   στο πλευρό
Να βγει από εκεί σαν τρυφερό κορίτσι
Η προσευχή.

Δημήτρης Παπαδίτσας (1922-1987), Το παράθυρο, 1955

[...Οι καταβολές του Παπαδίτσα από τον Κάλβο, το κρητικό θέατρο, το δημοτικό τραγούδι, το Σολωμό, τον Παλαμά και τον Σικελιανό είναι ορατές.
Την εποχή που γράφτηκε η ποιητική συλλογή Το παράθυρο, οι καιροί είναι δύσκολοι, κανείς δεν μπορεί να προσευχηθεί. Ωστόσο, μέσα στο ποίημα το παράθυρο είναι ανοιχτό και εκεί όλα μπορεί να συμβούν]
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάιος 08, 2010, 08:12:41 πμ
(https://6yl8cw.blu.livefilestore.com/y1m5cpVyZOcCNf1366JoKw8VrJf6figc86dd1kxdp5sMDeQgXnB_Dsv6XAvEjEW9dQ8iCcYvaDcJWUPTg_AZ548OwkHy7MqU59UDOeR-sczXKpuw805VHywSqkVfp4__Y500G7T-57ZDdHdaONAIzZFqA/emo%20love[3].jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=GmgtMkZQWrk&feature=related)


Συνέντευξις,
ποίηση: Κική Δημουλά,
μουσική και ερμηνεία: Μαρία  Βουμβακη

Φυσικά και ονειρευομαι
Ζει κανεις μόνο μ ένα ξερό μισθό;

Πόσο συχνά;
Κάθε που εγκαταλείπουν συχνότατα όλοι.

Επηρεάζουν τους απόντες τα όνειρα μας;
Βέβαια. Το ξανασκέφτονται καλά
και μάλλον μετανοιώνουν οριστικά τους όλοι.

Είναι ελευθέρα η είσοδος;
Οχι εντελώς. Ζητάω την άδεια του ονείρου
πριν ελπίσω, Μου την δίνει εν γένει
μαζί με κάποιες οδηγίες αυστηρές.
Να πιστέψω δίχως να αγγίξω

να μην μιλήσω διόλου στον καπνό
γιατί είναι υπνοβάτης και θα πέσει
μόνο δια του βλέμματος ν αφησω
το αίτημα μου στην κρεμάστρα
ότι μου δοθεί να το δεχτώ
κι ας μην έχει καμιά ομοιότητα
μ αυτό που ζωγραφίζει η έκκληση μου-
θα την επανέβρει μόλις ξαναχαθεί.

Ενα μόνο δεν μου δίνει το όνειρο
Το όριο. Ως που να κινδυνέψω.
Γιατί τότε πια δεν θα ήταν όνειρο.
Θαταν γεράματα.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: jimy100 στις Μάιος 08, 2010, 09:42:46 μμ
Αφιερωμένο στον "πρωθυπουργό" (σε εισαγωγικά, αφού άλλος πλέον κυβερνά) της χώρας. Ειδικά οι υπογραμμιεσμένοι στίχοι.

“Ηγεμών εκ δυτικής Λιβύης” του Κ. Π. Καβάφη

Άρεσε γενικώς στην Aλεξάνδρεια,
τες δέκα μέρες που διέμεινεν αυτού,
ο ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης
Aριστομένης, υιός του Μενελάου.
Ως τ’ όνομά του, κ’ η περιβολή, κοσμίως, ελληνική.
Δέχονταν ευχαρίστως τες τιμές, αλλά
δεν τες επιζητούσεν· ήταν μετριόφρων.
Aγόραζε βιβλία ελληνικά,
ιδίως ιστορικά και φιλοσοφικά.
Προ πάντων δε άνθρωπος λιγομίλητος.
Θάταν βαθύς στες σκέψεις, διεδίδετο,
κ’ οι τέτοιοι τόχουν φυσικό να μη μιλούν πολλά.

Μήτε βαθύς στες σκέψεις ήταν, μήτε τίποτε.
Ένας τυχαίος, αστείος άνθρωπος.
Πήρε όνομα ελληνικό, ντύθηκε σαν τους Έλληνας,
έμαθ’ επάνω, κάτω σαν τους Έλληνας να φέρεται·
κ’ έτρεμεν η ψυχή του μη τυχόν
χαλάσει την καλούτσικην εντύπωσι
μιλώντας με βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά,
κ’ οι Aλεξανδρινοί τον πάρουν στο ψιλό
,
ως είναι το συνήθειο τους, οι απαίσιοι.


Γι’ αυτό και περιορίζονταν σε λίγες λέξεις,
προσέχοντας με δέος τες κλίσεις και την προφορά·
κ’ έπληττεν ουκ ολίγον έχοντας
κουβέντες στοιβαγμένες μέσα του.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Μάιος 08, 2010, 11:01:35 μμ
ΣΧΕΔΟΝ ΑΙΝΙΓΜΑ (απόσπασμα)

α'
Χλωμή φωνή
δίχως δόντια σκυλί
και δαγκώνει.
Τό κέρμα;

β΄
Έλα, λοιπόν, πες μου πού είσαι.
Ολόκληρη η ιστορία να είναι
πόνος δικός σου. Ζηλότυπα
κρυμμένη κι εσύ τις νύχτες
πού είσαι;
Αντιστέκεσαι μες στο κεφάλι μου.
Και υπάρχεις στη διάσπαρτη και
αλλόκοτη μοναξιά σου.

γ΄
Σημαδεύω το χάρτη.
Εκεί.
Σημαιάκι της τελευταίας
παρέλασης καρφιτσώνω.
Ακούω που μουρμουρίζεις
το δικό σου εμβατήριο.
Το μαύρο γίνεται λιγότερο μαύρο
και το καφέ συρρικνώνεται.

δ΄
Είναι νωρίς να φανώ στην αυλή
των θαυμάτων σου. Ο χρόνος
που λείπεις και γίνεσαι
γλυκιά προσμονή και ώρα
που βρίσκεσαι. Είναι νωρίς
κι εσύ κρυφογέρνεις δειλά
και σχεδόν μυστικά. Το ασύρματο
παιχνίδι ν΄αρχίσει
ώσπου ο χρόνος να ιδρώσει.

ε΄
Βγάζω τα παπούτσια μου και
έρχομαι. Δεν είμαι πια
η κοκκινοσκουφίτσα.
Τα μαλλιά μου ξανθά
και τα ρούχα μου μαύρα.

στ΄                                                              
Το κτεσινό νωρίς                          ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ aeee  :) Παράβλεπε: Κική Δημουλά, Συνέντευξις
αργά για σήμερα.
Αύριο οριστικά και σχεδόν
νυκτωμένα. Αυτή η στιγμή.
Ο χρόνος. Άχρηστος
άχρηστος ας είναι
όσο ακόμη ονειρεύεται.

ζ'
Μια χελώνα κρύβει το κεφάλι της
ένας αχινός
τεντώνει τ΄αγκάθια του
και το άγριο περιστέρι δεν μπορείς
να το χαϊδέψεις.

Άντεια Φραντζή, Σχεδόν αίνιγμα, 1987.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάιος 08, 2010, 11:43:25 μμ
ΣΧΕΔΟΝ ΑΙΝΙΓΜΑ (απόσπασμα)
                                                               
Το κτεσινό νωρίς                         
αργά για σήμερα.
Αύριο οριστικά και σχεδόν
νυκτωμένα. Αυτή η στιγμή.
Ο χρόνος. Άχρηστος
άχρηστος ας είναι
όσο ακόμη ονειρεύεται.

Γιώργος Σαραντάρης, Θεός

Ποίηση. Ο κόσμος είναι θάλασσα. Ο νους μου
αόρατος υποφέρει

Ο νους μου εγώ θέλω λάβει σώμα
ομοούσιο
άνθος στην επιφάνεια της όρασης
φλοίσβος επί της ροής
Ο ήλιος τραγούδι αλαφρώνει τη θάλασσα
τα κύματά της πλάθει καθαρά
Εγώ παντού αισθάνομαι
Βλέπω τη θάλασσα
τον ήλιο
το τίποτα ίσως άνθρωπο ονειρεύομαι


Οι αγάπες του χρόνου (1933)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ioanna89 στις Μάιος 09, 2010, 02:37:22 μμ
Η αγάπη είναι ο φόβος


Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους.
Όταν υπόταξαν τις μέρες μας και τις κρεμάσανε σα δάκρυα
Όταν μαζί τους πεθάνανε σε μιαν οικτρή παραμόρφωση
Τα τελευταία μας σχήματα των παιδικών αισθημάτων
Και τι κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;
Ξέρει να σφίγγει γερά εκεί που ο λογισμός μας ξεγελά
Την ώρα που ο χρόνος σταμάτησε και η μνήμη ξεριζώθηκε
Σα μιαν εκζήτηση παράλογη πέρα από κάθε νόημα;
(Κι αυτοί γυρίζουν πίσω μια μέρα χωρίς στο μυαλό μια ρυτίδα
Βρίσκουνε τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους μεγάλωσαν
Πηγαίνουνε στα μικρομάγαζα και στα καφενεία της συνοικίας
Διαβάζουνε κάθε πρωί την εποποιία της καθημερινότητας).
Πεθαίνουμε τάχα για τους άλλους ή γιατί έτσι νικούμε τη ζωή
Ή γιατί έτσι φτύνουμε ένα-ένα τα τιποτένια ομοιώματα
Και μια στιγμή στο στεγνωμένο νου τους περνά μιαν ηλιαχτίδα
Κάτι σα μια θαμπήν ανάμνηση μιας ζωικής προϊστορίας.
Φτάνουμε μέρες που δεν έχεις πια τι να λογαριάσεις
Συμβάντα ερωτικά και χρηματιστηριακές επιχειρήσεις
Δε βρίσκεις καθρέφτες να φωνάξεις τ' όνομά σου
Απλές προθέσεις ζωής διασφαλίζουν μιαν επικαιρότητα
Ανία, πόθοι, όνειρα, συναλλαγές, εξαπατήσεις
Κι αν σκέφτομαι είναι γιατί η συνήθεια είναι πιο προσιτή από την τύψη.

Μα ποιος θα' ρθει να κρατήσει την ορμή μιας μπόρας που πέφτει;
Ποιος θα μετρήσει μια-μια τις σταγόνες πριν σβήσουν στο χώμα;
Πριν γίνουν ένα με τη λάσπη σαν τις φωνές των ποιητών;
Επαίτες μιας άλλης ζωής της Στιγμής λιποτάχτες
Ζητούνε μια ώρα απρόσιτη τα σάπια τους όνειρα.

Γιατί η σιωπή μας είναι ο δισταγμός για τη ζωή και το θάνατο.

Μανόλης Αναγνωστάκης

Από τη συλλογή Εποχές 3 (1951)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Μάιος 09, 2010, 04:17:22 μμ
Καλησπέρα! Για σήμερα ένα ποίημα αρκετά επίκαιρο:

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Από την άλλη πλευρά
της φωτογραφίας γράφω για να θυμάμαι
όχι το πού και το πότε αλλά ποιος

Δεν είμαι εγώ στη φωτογραφία

Τίποτα δεν μας άφησαν
να πάρουμε μαζί μας
Μονάχα ετούτη τη φωτογραφία

Άν τη γυρίσετε από την άλλη θα με δείτε

Εσύ είσαι στη φωτογραφία; με ρωτούν
Δεν ξέρω τί να σας πω

Γιώργος Χουλιάρας, Fast Food Classics, 1992.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάιος 09, 2010, 10:14:53 μμ
ΣΑΣ ΑΦΗΣΑ ΜΗΝΥΜΑ  (http://www.youtube.com/watch?v=DHtYrkpSdTI&feature=player_embedded)


Εμπρός εμπρός με ακούτε; Εμπρός
Από μακριά τηλεφωνώ.
Δεν ακούγομαι τι,
ξεφορτίστηκε η απόσταση;
Από κινητό διάστημα μιλάτε;
Να ξαναπατήσω το μηδέν;
Κι άλλο;
Με ακούτε τώρα;
Ναι μου δίνετε σας παρακαλώ τη μαμά μου;
Τι αριθμό πήρα;
Τον ουρανό αυτόν μου έχουν δώσει.
Δεν είναι κει;
Μπορώ να της ουρλιάξω ένα μήνυμα;
Είναι μεγάλη ανάγκη πείτε της,
είδα στον ύπνο μου ότι πέθανε
κι εγώ μικρό παιδί, κατουρημένο γοερά,
μούσκεμα ο φόβος ως απάνω
κι ακόμα να στεγνώσει.

Ν’ αρθει να τον αλλάξει.
Αν δεν μπορέσει,
της λέτε ότι ωρίμασε εκείνη η παλιά φοβέρα της,
πως θα με φάει ο γέρος αν δεν τελειώσω το φαγητό μου.
Ωρίμασε,
έγινα γεύμα γήρατος,
όχι σε ταβερνάκι ονείρου.
Σε κάποιο λαϊκό μαγέρικο
που άνοιξε
ο καθρέφτης.

Κικη Δημουλά  Ήχος απομακρύνσεων
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάιος 10, 2010, 10:18:24 μμ
Θέλω να μου χαρίσεις κάτι

Ανθή Δοξιάδη-Τριπ
 
Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
- Ό,τι θες.
- Ό,τι θέλω; Τ' ορκίζεσαι;
- Στ' όρκίζομαι.
- Είναι δύσκολο.
- Δεν πειράζει.
- Είναι ακριβό.
- Δεν με νοιάζει.
- Είναι σπάνιο.
- Τόσο το καλύτερο.
- Είναι επικίνδυνο.
- Δεν φοβάμαι.
- Μπορεί να καείς άμα το πιάσεις.
- Θα γίνω νερό να σβήσω την φωτιά.
- Μπορεί να σου γλιστρήσει απ' τα χέρια και να φύγει.
- Θα το ξαναπιάσω.
- Μπορεί να πάει πολύ μακριά.
- Θα το κυνηγήσω.
- Μπορεί να χαθεί στον ουρανό.
- Θα γίνω πουλί να το ψάξω.
- Μπορεί να βυθιστεί στη θάλασσα.
- Θα γίνω αγκίστρι να το πιάσω.
- Μπορεί να πνιγεί στο σκοτάδι.
- Θα περιμένω τα χαράματα.
- Μα μπορεί να διαλυθεί ως τότε.
- Θα φέρω τ' άστρα να φωτίσουν πιο νωρίς.
- Είναι τόσο μικρό, δεν θα μπορέσεις να το πιάσεις.
- Θα ζητήσω σ' ένα μυρμήγκι να με βοηθήσει.
- Κι αν είναι μεγάλο σαν σπίτι;
- Θα φέρω γερανό.
- Κι αν είναι μεγάλο σαν βουνό;
- Θα φέρω ένα γερανό πιο μεγάλο από βουνό.
- Υπάρχει;
- Θα τον φτιάξω.
- Που ξέρεις να φτιάχνεις γερανούς;
- Δεν ξέρω.
- Τότε;
- Τότε θα μάθω.
- Από που;
- Από τα βιβλία.
- Κι αν δεν το λένε τα βιβλία;
- Θα βρω τον γέροντα που φτιάχνει γερανούς.
- Κι αν έχει πεθάνει;
- Θα βρω τον άλλον γέροντα.
- Ποιον άλλον γέροντα;
- Εκείνον που ξέρει όλα τα βότανα.
- Όλα τα βότανα;
- Όλα τα χόρτα και τα μικρά άνθη του αγρού. Ξέρει τι μάγια κρύβουν.
- Και πως θα φέρει εκείνος το βουνό;
- Όχι εκείνος, εγώ. Θα μου δώσει βότανα να πιω, να γίνω τόσο δυνατός, που θα μπορέσω να το σηκώσω το βουνό.
- Εμένα θα μπορείς να με πάρεις αγκαλιά;
- Πάντα.
- Τώρα.
- Τώρα. Έλα, τι θέλεις;
- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
- Ό,τι θέλεις.
- Ό,τι, ό,τι θέλω, τ' ορκίζεσαι;
- Στ' ορκίζομαι.
- Θέλω ... θέλω κάτι που δεν υπάρχει πουθενά.
- Να το φτιάξουμε.
- Με τι;
- Με τι θέλεις;
- Δεν ξέρω.
- Να το φτιάξουμε με ξύλο καρυδιάς και χρυσά καρφιά.
- Όχι, όχι δεν είναι έτσι.
- Να το φτιάξουμε με πούπουλα και ψίχουλα, με σταγόνες και γαργαλήματα και να του βάλουμε ένα κλειδί να το κουρδίζεις.
- Όχι, όχι, δεν θέλω κλειδί.
- Γιατί;
- Μπορεί να το χάσω.
- Θα στο κρεμάσω στον λαιμό.
- Μπορεί να χαθώ κι εγώ.
- Θα έρθω να σε βρω.
- Κι αν δεν μπορείς να με βρεις;
- Θα μπορέσω.
- Κι αν είναι σκοτάδι;
- Θ' ανάψω κερί.
- Κι αν λιώσει το κερί;
- Ως τότε θα σ' έχω βρει.
- Κι αν όχι;
- Θα ψάχνω ώσπου να σε βρω.
- Πόσο θα ψάχνεις;
- ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!
- Τι θα πει για πάντα;
- Ότι Σ' ΑΓΑΠΩ!
- Κι εγώ τι θα κάνω ώσπου να με βρεις;
- Μπορείς να κοιμηθείς.
- Που;
- Κάτω από μια μυρσινιά.
- Που έχει μυρσινιές;
- Παντού.
- Έχει και λιοντάρια παντού;
- Όχι.
- Που έχει λιοντάρια;
- Στην ζούγκλα.
- Είναι κοντά η ζούγκλα;
- Πολύ μακριά. Στην άλλη άκρη του κόσμου...
- Δεν μπορούν να έρθουν εδώ ποτέ;
- Ποτέ.
- Τ' ορκίζεσαι;
- Στ' ορκίζομαι.
- Ξέχασα τι θα πει για πάντα.
- Θα πει ότι σ' αγαπώ.
- Πόσο;
- Ως τον ουρανό.
- Ναι, ναι. Να κοιμηθώ τώρα;
- Ναι.
- Θα με πάρεις αγκαλιά;
- Ναι.
- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
- Ό,τι θέλεις.
- Ό,τι, ό,τι θέλω, τ' ορκίζεσαι;
- Ναι.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: zst στις Μάιος 10, 2010, 11:13:53 μμ
H πληρωμή ενός δασκάλου σε σχέση με ένα … υδραυλικό. Φυσικά πρόκειται για μια σειρά απλών συλλογισμών που έστειλε ένας φίλος. Η πλάκα είναι πως η...

αριθμητική του είναι σωστή, δικαιώνει τις απόψεις των συνδικάτων, παρότι το ζήτημα έχει και άλλες τεράστιες εκπαιδευτικές και κοινωνικές πλευρές….

«Καταλαβαίνεις πόσο κυνικός έχει γίνει ένας λαός όταν θεωρεί
φυσιολογικό να πληρώνει περισσότερο αυτόν που ασχολείται με τις
αποχετεύσεις του παρά αυτόν που ασχολείται με τα μυαλά των παιδιών
του». J. F. Kennedy

Με τους παχυλούς μισθούς τους βάζουν μέσα το ελληνικό κράτος και δουλεύουν μόνο 9 μήνες τον χρόνο! Ήρθε η ώρα να βάλουμε τα πράγματα στην σωστή σειρά και να τους πληρώνουμε για αυτό που πραγματικά κάνουν….baby-sitting (προσέχουν τα παιδιά μας)!

Μπορούμε να πετύχουμε να το κάνουν με λιγότερο από τον βασικό μισθό. Κάτι τέτοιο θα ήταν δίκαιο. Θα τους έδινα 3 ευρώ την ώρα και μόνο
για τις ώρες που δουλεύουν και όχι για όλο τον χρόνο. Αυτό σημαίνει 15ευρώ την ημέρα (8:15 πμ to 1:30 μμ ). Κάθε γονιός θα πρέπει να πληρώνει 15ευρώ την ημέρα στους δασκάλους που κρατάνε τα παιδιά του.

Τώρα πόσα παιδιά διδάσκουν την ημέρα; Γύρω στα 25; Δηλαδή 15Χ25=375 ευρώ την ημέρα.. Όμως θυμηθείτε δουλεύουν μόνο 180 μέρες τον χρόνο! Δεν πρόκειται να τους πληρώνουμε για να κάνουν διακοπές!!! Για να δούμε…αυτό είναι 375 Χ 180 = 67.500 ευρώ τον χρόνο. (Περίεργο! μάλλον η αριθμομηχανή μου θέλει μπαταρίες!) Και τι γίνεται με τους δασκάλους ειδικής αγωγής και αυτούς που έχουν μεταπτυχιακούς τίτλους;

Για να είμαστε και λίγο δίκαιοι θα τους πληρώνουμε το βασικό ωρομίσθιο που για λόγους στρογγυλοποίησης είναι 7ευρώ. αυτό σημαίνει 7 επί 5 ώρες επί 25 παιδιά επί 180 μέρες= 157.500 ευρώ τον χρόνο! Για περιμένετε ένα λεπτό, κάτι πρέπει να γίνεται λάθος εδώ! Κάτι είναι σίγουρα λάθος!

*****
Κάντε ένα δάσκαλο να χαμογελάσει, στείλτε το σε κάποιον που καταλαβαίνει τι σημαίνει να είσαι Δάσκαλος!!! (Μέσος μισθός Δασκάλου 20,000/180 μέρες = 111 ευρώ την ημέρα /25 μαθητές =4.44/5 ώρες = 0.88 ευρώ την ώρα ανά μαθητή.) Τρομερά φτηνή φροντίδα και φύλαξη παιδιών και από πάνω μορφώνουν και τα παιδιά σας. Τρελό εεε; Τα νούμερα από την αρχική δημοσίευση έχουν αλλάξει για να ταιριάζουν με τον μέσο μισθό των δασκάλων στην Ελλάδα!

ΥΓ: Και σκεφτείτε ότι το κείμενο γράφτηκε για πολλές χώρες και ότι πια στην χώρα μας οι μισθοί και των δασκάλων συνεχώς μειώνονται, ενώ ο αριθμός των μαθητών αυξάνεται και τα αντικίνητρα για την σύνταξη κορυφώνονται… Τι αξία έχουν τα δημόσια και συλλογικά αγαθά. Έπρεπε να φτάσουμε στο χείλος του γκρεμού για να αρχίσουμε να την κατανοούμε… Ή μήπως πρέπει να πέσουμε μέσα στο ρέμα;
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: epak στις Μάιος 11, 2010, 01:25:21 μμ
Καλησπέρα....ένα από τα πιο αγαπημένα μου του μεγάλου Σεφέρη :)

Κι ἂν ὁ ἀγέρας φυσᾷ

Κι ἂν ὁ ἀγέρας φυσᾷ, δὲ μᾶς δροσίζει
κι ὁ ἴσκιος μένει στενὸς κάτω ἀπ᾿ τὰ κυπαρίσσια
κι ὅλο τριγύρω ἀνηφόρι στὰ βουνά.

Κι ἂν ὁ ἀγέρας φυσᾷ, δὲ μᾶς δροσίζει
κι ὁ ἴσκιος μένει στενὸς κάτω ἀπ᾿ τὰ κυπαρίσσια
κι ὅλο τριγύρω ἀνηφόρι στὰ βουνά.

Μᾶς βαραίνουν οἱ φίλοι
ποὺ δὲν ξέρουν πιὰ πῶς νὰ πεθάνουν.

Κι ἂν ὁ ἀγέρας φυσᾷ, δὲ μᾶς δροσίζει
κι ὁ ἴσκιος μένει στενὸς κάτω ἀπ᾿ τὰ κυπαρίσσια
κι ὅλο τριγύρω ἀνηφόρι στὰ βουνά.

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Μάιος 11, 2010, 03:56:05 μμ
T΄ΑΗΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

Έλεγα μητέρα και
πατέρα και
Τί εννοούσα όμως
τραβώντας απ΄τις φωνές τους
τ΄αηδόνια του κινδύνου

Κατεβαίνοντας
τα υπόγεια της μέρας
φανταζόμουν άλλα

Τα χάδια και το στόμα τυφλό
και έλεγα
Τί εννοούσα όμως

Κι αυτός ο πρώτος έρωτας
μ΄έσπρωχνε
να τον εναγκαλίζομαι όταν εγώ
όταν
μόνο τη φωτογραφία εκοίταζα
πως άλλαζε
μέρα με τη μέρα

και η όψη μου στον καθρέφτη
και η φωτογραφία στο νερό

Ζέφη Δαράκη, Το σώμα δίχως αντικλείδι, 2000
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Μάιος 12, 2010, 02:15:21 μμ
Σαν σήμερα το '92 πέθανε ο Νίκος Γκάτσος, έγραψε και τι δεν έγραψε... και ποιος δε τραγούδησε στίχους του.

Στην αγκαλιά μου κι απόψε σαν άστρο κοιμήσου
δεν απομένει στον κόσμο ελπίδα καμιά
τώρα που η νύχτα κεντά με φιλιά το κορμί σου
μέτρα τον πόνο κι άσε με μόνο στην ερημιά

Αν θυμηθείς τ' όνειρό μου
σε περιμένω να 'ρθεις
μ' ένα τραγούδι του δρόμου να ρθεις όνειρό μου
το καλοκαίρι που λάμπει τ' αστέρι με φως να ντυθείς

Και
Δεν έχω σπίτι κι όνομα
και κώδικες και νόμους
αιώνες τώρα περπατώ
σε στοιχειωμένους δρόμους

Την πίκρα έχω μάνα μου
γυναίκα την ανάγκη
στα χώματα που χόρεψαν
Αγαρηνοί και Φράγκοι

Είν' απ' το δέντρο του Θεού
η ρίζα που κρατεί με
δώστε μου μια ταυτότητα
να θυμηθώ ποιος είμα
ι

Δώστε μου μια ταυτότητα
να θυμηθώ ποιος είμαι


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: epak στις Μάιος 12, 2010, 02:55:13 μμ
Πολύ ωραίο ekfrasi :)

Από μένα....αυτό....

Αθανασία                 
    
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη

Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά
δε μου δίνεις σημασία κι η καρδιά μου πώς βαστά
Σ' αγαπήσανε στον κόσμο βασιλιάδες, ποιητές
κι ένα κλωναράκι δυόσμο δεν τούς χάρισες ποτές

Είσαι σκληρή σαν του θανάτου τη γροθιά
μα ήρθαν καιροί που σε πιστέψανε βαθιά
Κάθε γενιά δική της θέλει να γενείς
Ομορφονιά, που δεν σε κέρδισε κανείς

Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά
ποια παράξενη θυσία η ζωή να σου χρωστά
Ήρθαν διψασμένοι Κροίσοι, ταπεινοί προσκυνητές
κι απ' του κήπου σου τη βρύση δεν τους πότισες ποτές

Είσαι σκληρή σαν του θανάτου τη γροθιά
μα ήρθαν καιροί που σε πιστέψανε βαθιά
Κάθε γενιά δική της θέλει να γενείς
Ομορφονιά, που δεν σε κέρδισε κανείς
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ageliki87 στις Μάιος 12, 2010, 03:23:01 μμ
Για σήμερα Νίκος Γκάτσος λοιπόν κι από μένα... :)

ΧΑΡΤΙΝΟ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ

Θα φέρει η θάλασσα πουλιά
κι άστρα χρυσά τ' αγέρι
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά
να σου φιλούν το χέρι.

Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'ταν όλα αληθινά.

Δίχως τη δική σου αγάπη
δύσκολα περνά ο καιρός.
Δίχως τη δική σου αγάπη
είν' ο κόσμος πιο μικρός.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάιος 12, 2010, 03:29:55 μμ
Ν. Γκατσος Αμοργος

Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ ἥλιος δὲν ἀνατέλλει
Μόνο σκουλήκια βγαίνουνε νὰ κοροϊδέψουν τ᾿ ἄστρα
Μόνο φυτρώνουν ἄλογα στὶς μυρμηγκοφωλιὲς
Καὶ νυχτερίδες τρῶν πουλιὰ καὶ κατουρᾶνε σπέρμα.

Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ δὲ βασιλεύει ἡ νύχτα
Μόνο ξερνᾶν οἱ φυλλωσιὲς ἕνα ποτάμι δάκρυα
Ὅταν περνάει ὁ διάβολος νὰ καβαλήσει τὰ σκυλιὰ
Καὶ τὰ κοράκια κολυμπᾶν σ᾿ ἕνα πηγάδι μ᾿ αἷμα.

Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ τὸ μάτι ἔχει στερέψει
Ἔχει παγώσει τὸ μυαλὸ κι ἔχει ἡ καρδιὰ πετρώσει
Κρέμονται σάρκες βατραχιῶν στὰ δόντια τῆς ἀράχνης
Σκούζουν ἀκρίδες νηστικὲς σὲ βρυκολάκων πόδια.

Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ βγαίνει χορτάρι μαῦρο
Μόνο ἕνα βράδυ τοῦ Μαγιοῦ πέρασε ἕνας ἀγέρας
Ἕνα περπάτημα ἐλαφρὺ σὰ σκίρτημα τοῦ κάμπου
Ἕνα φιλὶ τῆς θάλασσας τῆς ἀφροστολισμένης.

Κι ἂν θὰ διψάσεις γιὰ νερὸ θὰ στίψουμε ἕνα σύννεφο
Κι ἂν θὰ πεινάσεις γιὰ ψωμὶ θὰ σφάξουμε ἕνα ἀηδόνι
Μόνο καρτέρει μία στιγμὴ ν᾿ ἀνοίξει ὁ πικραπήγανος
N᾿ ἀστράψει ὁ μαῦρος οὐρανὸς νὰ λουλουδίσει ὁ φλόμος.

Μὰ εἶταν ἀγέρας κι ἔφυγε κορυδαλλὸς κι ἐχάθη
Εἶταν τοῦ Μάη τὸ πρόσωπο τοῦ φεγγαριοῦ ἡ ἀσπράδα
Ἕνα περπάτημα ἐλαφρὺ σὰ σκίρτημα τοῦ κάμπου
Ἕνα φιλὶ τῆς θάλασσας τῆς ἀφροστολισμένης.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Μάιος 12, 2010, 04:16:23 μμ
για ολους οσοι θελουν να "ξενιτευτουν".....

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Νανά Μούσχουρη
Άλλες ερμηνείες: Αρλέτα || Γιώργος Μούτσιος

Τώρα που πας στη ξενιτειά
πουλί θα γίνω του νοτιά
γρήγορα να σ' ανταμώσω.
Για να σου φέρω τον σταυρό
που μου παράγγειλες να βρω
δαχτυλίδι να σου δώσω.

Ήσουν κυπαρίσσι στην αυλή μου αγαπημένο
ποιος θα μου χαρίσει το φιλί που περιμένω.
Στ' όμορφο ακρογιάλι καρτερώ να μου 'ρθεις πάλι
σαν μικρό χαρούμενο πουλί. (δις)

Χρυσή μου αγάπη έχε γεια
να 'ναι μαζί σου η Παναγιά
κι όταν 'ρθει το περιστέρι.

Θα χω κρεμάσει φυλαχτό
στο παραθύρι τ' ανοιχτό
την καρδιά μου σαν αστέρι.

Ήσουν κυπαρίσσι στην αυλή μου αγαπημένο
ποιος θα μου χαρίσει το φιλί που περιμένω.
Στ' όμορφο ακρογιάλι καρτερώ να μου ρθεις πάλι
σαν μικρό χαρούμενο πουλί. (δις)

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Μάιος 12, 2010, 06:38:22 μμ
Ποιός έχει δάκρυα να μου δώσει (http://www.youtube.com/watch?v=TOkxeW6z7F0)

Ποιος έχει δάκρυα να μου δώσει
για να τα κάνω ποταμό
κι όταν το κύμα του φουντώσει
να ρίξω μέσα τον καημό

Ποιος έχει πέτρα να καθίσω
ποιος έχει βράχο να σταθώ
ένα δρομάκι ν΄αντικρύσω
και μια ψυχή να θυμηθώ

Αγάπη πού' γινες φτερό
και σκέπασες τους ουρανούς μου
σε σένα πάντα τρέχει ο νους μου
μα να σε φτάσω δεν μπορώ.


Νίκος Γκάτσος (λατρεμένος και χιλιοτραγουδισμένος)

(http://aerologos.pblogs.gr/files/f/238299-rozochka_129.gif)

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάιος 12, 2010, 08:54:42 μμ
http://www.youtube.com/watch?v=WYWO-lMwn7I


Το χτύπημα και ο θάνατος         
 
Στίχοι: Federico Garcia Lorca & Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: Μάνος Κατράκης & Κώστας Πασχάλης ( Ντουέτο )

Πέντε η ώρα που βραδιάζει
πέντε ακριβώς, την ώρα που βραδιάζει
φέρνει έν' αγόρι το νεκροσέντονο
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Έτοιμος κι ο κουβάς με τον ασβέστη
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Θάνατος τ' άλλα, θάνατος μονάχα
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Ψηλά παίρνει ο αγέρας τα βαμπάκια
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Το οξείδιο σπέρνει κρύσταλλο και νίκελ
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Παλεύει η περιστέρα με το αγρίμι
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Κι η σάρκα μ' ένα κέρατο θλιμμένο
πέντε η ώρα που βραδιάζει.

Χορδή τυμπάνου αρχίζει να χτυπά
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Αρσενικού καμπάνες κι ο καπνός
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Βουβοί συντρόφοι στ' άχαρα σοκάκια
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Του ταύρου η καρδιά μονάχα ολόρθη
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Όταν ο ιδρώτας χιόνι αργά γινόταν
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Όταν η αρένα γέμισε με ιώδιο
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Τ' αυγά του στην πληγή άφησε ο θάνατος
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Πέντε η ώρα που βραδιάζει,
πέντε ακριβώς, την ώρα που βραδιάζει.

Μια κάσα από καρούλια το κρεβάτι
πέντε η ώρα που βριαδιάζει.
Σουραύλια ηχούν και κόκαλα στ' αυτί του
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Στο μέτωπό του ο ταύρος μουγκανίζει
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Η κάμαρα ιριδίζει από αγωνία
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Από μακριά σιμώνει κι όλα η σήψη
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Σάλπιγγα κρίνου στον χλοερό βουβώνα
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Οι πληγές του εκαίγανε σαν ήλιοι
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Και το πλήθος να σπάει τα παραθύρια
πέντε η ώρα που βραδιαζει.
Πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Αχ! Τι φριχτά στις πέντε που βραδιάζει.
Ήτανε πέντε σ' όλα τα ρολόγια,
ήτανε πέντε κι έπεφτε το βράδυ.

Δεν θέλω να το βλέπω!

Πες στο φεγγάρι να φανεί
γιατί δε θέλω πια να βλέπω
το αίμα του Ιγνάθιο μες στην αρένα.

Δεν θέλω να το βλέπω!

Αχνό φεγγάρι απ' άκρη σ' άκρη,
άτι από σύννεφα γαλήνια
και η σταχτιά του ονείρου αρένα
με τις ιτιές γύρω γύρω.

Δεν θέλω να το βλέπω!

Η θύμησή μου καίγεται!
Μηνύστε το στα γιασεμιά
με την αέρινη ασπράδα.

Δεν θέλω να το βλέπω!
 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Μάιος 13, 2010, 03:04:41 μμ
Θα ακολουθήσω τον MARKOS…..και θα το αφιερώσω σε όσους θέλουν να ξενιτευτούν :)

Τώρα το Μάη με τη δροσιά, τώρα το καλοκαίρι
τώρα κι ο ντόπιος  βούλεται σε ξένο τόπο  πάει
νύχτα σελώνει τ' άλογο, νύχτα το καλιγώνει
βάζει τα πέταλα χρυσά και τα καρφιά ασημένια
βάζει και τα φτερνιστήρια του, ζώνει και το σπαθί του
κι η κόρη που τον αγαπά κρατεί κερί και φέγγει
με το 'να χέρι το κερί, με τ' άλλο το ποτήρι...
κι όσα ποτήρια τον κερνά, τόσες φορές του λέει
εκεί στα ξένα που θα πας, πάρε κι εμέ μαζί σου
να μαγειρεύω να δειπνάς, να στρώνω να κοιμάσαι
να γίνω γης να με πατάς, γεφύρι να περάσεις
να γίνω κι ασημόκουπα να σε κερνώ να πίνεις
εσύ να πίνεις το κρασί κι εγώ να λάμπω μέσα
εκεί που πάω, κόρη μου, κορίτσια δεν περνάνε
γιατί είναι Τούρκοι ανύπαντροι και κλέφτες παλικάρια
και παίρνουν το κεφάλι μου κι αφήνουν το δικό σου
εκεί στα ξένα που θα πας, πολλή ακριβειά θα πέσει
θα πάει το στάρι δώδεκα κι η βρίζα δεκαπέντε
θα πάει το ταγί τ' αλόγου σου καν δυο, καν τρεις χιλιάδες
απ' τα ψηλά θα γκρεμιστείς, στα χαμηλά θα πέσεις..
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάιος 13, 2010, 08:51:58 μμ
για ολους οσοι θελουν να "ξενιτευτουν".....


Θα ακολουθήσω τον MARKOS…..και θα το αφιερώσω σε όσους θέλουν να ξενιτευτούν :)


Ευχαριστουμε!

http://www.youtube.com/watch?v=aHeQbW2qQok


"Της αγκαλιάς η ξενυχτιά" - Σωκράτης Μάλαμας

Xάθηκα απόψε στη σιωπή
και σ' ένα πέλαγος βαθύ
του νού με σέρνει η ρότα
Eίπα να φύγω σ' άλλη γη
μα της αγάπης η πληγή
δεν κλείνει με τσιρότα

Bλέπω καράβια να περνούν
μ' άσπρη σημαία να γυρνούν
στης λησμονιάς τα μέρη
και μια γοργόνα με ρωτά
αν είδα ήλιο τη νυχτιά
κι άστρο το μεσημέρι

Tης αγκαλιάς η ξενητειά
είναι η πιό μεγάλη
βάλε στη στάχτη μου φωτιά
κι αφάνισέ με πάλι

Kαλότυχα είναι τα βουνά
ψυχή δεν έχουν να πονά,
καρδιά ν' αργοπεθαίνει
πέφτει μια κίτρινη βροχή
που να 'βρουν στέγη και τροφή
του κόσμου οι κολασμένοι

Kάποτε είχες μια καρδιά
που χώραγε όλο το ντουνιά
τώρα χωράει μια πέτρα
μέχρι να βρείς τρόπο να ζείς
μην τη σκοτώνεις τη ζωή,
τι μένει κάτσε μέτρα
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aetius στις Μάιος 13, 2010, 11:12:29 μμ
«Η θάλασσα»

Θάλασσά μου αγριεμένη,
θάλασσά μου λατρεμένη,
είσαι της αλήθειας το φως
της πρώτης μου αγάπης ο στεναγμός.
Αγναντεύω τα χρυσά σου αστέρια
και τα κάτασπρα, αγνά περιστέρια
που λάμπουν ψηλά στον ουρανό
κι ένα γίνονται με τον κοραλλένιο σου βυθό.
Θάλασσά μου μαγεμένη, μάνα, πλανεύτρα, αγαπημένη,
λάμπεις μέσα στην καρδιά μου και ακτινοβολείς
στα όνειρά μου!
Θάλασσα, ήρεμη, γαλάζια, στον απέραντο ορίζοντά σου
βυθίζομαι και ένα με την ομορφιά σου γίνομαι!



Περισσότερα στο www.mypoems.gr
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Μάιος 14, 2010, 05:57:10 μμ

  αφιερωμένο στην  aeee.............. :)

 
       Παραδοσιακό
 

Ώρα καλή πουλάκι μου
 και να καλοδρομήσεις

Τα λόγια μου να θυμηθείς
 και πίσω να γυρίσεις

Εκεί στα ξένα που θα πας
αχ να μη με λησμονήσεις

αλλη αγάπη να μη βρεις
αχ κι εμένα παρατήσεις
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Μάιος 14, 2010, 11:03:18 μμ

Θάλασσα, ήρεμη, γαλάζια, στον απέραντο ορίζοντά σου
βυθίζομαι και ένα με την ομορφιά σου γίνομαι!


Έπεσα για να κολυμπήσω
κι άφησα την καρδιά μου πίσω.
Άφησα την καρδιά μου χάμω
σαν το κοχύλι μες στην άμμο.
Πέρασαν όλες οι κοπέλες
με τα μαγιό και τις ομπρέλες.
Ύστερα πέρασαν οι φίλοι
κανείς δεν βρήκε το κοχύλι.
Χρόνους και χρόνους κολυμπάω
που να'ναι η αγάπη για να πάω.
Έφαγε η θάλασσα τον βράχο
κι έμεινε το νησί μονάχο.


Οδυσσέας Ελύτης


(http://fineartamerica.com/images-medium/seashell-linda-callaghan.jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=54KA0mOTtQc&feature=related)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Μάιος 15, 2010, 11:10:41 πμ
καλημερα!
δυστυχως, αναβληθηκε το μπανιο μου σημερα στην Αιγινα λογω καιρου!! (η μοιρα του εργαζομενου: ολη την εβδομαδα να σκας στη ζεστη και το Σαββατο που θελεις να πας για μπανακι και μετρας τις μερες και τις ωρες να ρθει εκεινη η ευλογημενη στιγμη, ο καιρος να ...χαλαει!!!)

τελος παντων,
Σημερα ειπα κατι να αφιερωσω στα μωρα!  Λατρευω πολυ τα μωρα !!!!!!!

"Μπαρμπαμητουσης, Κλουβιος και Σουβλίτσα"

....." Γεια και χαρά σας ανηψούδια μου" (θυμαστε ?  ετσι ξεκινουσε το κλουκλοθεατρο. με αυτα ακριβως τα λογια)


Το Γλυκό

Ελένη Θεοχάρη-Περράκη

Ο μπαρμπα-Μυτούσης αγαπά πολύ τα δυο του ανεψούδια: τον Κλούβιο και την Σουβλίτσα. Πρέπει όμως να ’χει μεγάλη υπομονή και με τους δυο. Η Σουβλίτσα είναι άτακτη, ακατάστατη και σκανταλιάρα ένα μικρό ζιζάνιο.
Ο Κλούβιος είναι λίγο τεμπέλης. Του αρέσει να ξαπλώνεται στα μαξιλάρια και στους καναπέδες, όπως τα γατάκια. Είναι και λίγο φοβιτσιάρης. Μπουμ! να του κάνει η Σουβλίτσα, ξαφνιάζεται. Φοβάται τα σκοτάδι, τα ποντίκια, τις βροντές.
Η Σουβλίτσα δεν φοβάται τίποτα. Κι έτσι μπορεί να τον πειράζει με όλα αυτά. Όταν είναι οι δυο τους στο σπίτι, ο μπαρμπα-Μυτούσης στήνει πάντοτε αυτί. Μόλις καθίσει και φορέσει τα γυαλιά του για να διαβάσει την εφημερίδα, κάτι θα γίνει, ένας κρότος, κάποια φασαρία. Πρέπει να σηκωθεί και να τρέξει να δει τι συμβαίνει; Νά! όπως τώρα. Τι θόρυβος είν’ αυτός; Από ποια μεριά έρχεται; Από την κουζίνα; Ίσως να ’ναι η γάτα; Όχι! Τώρα νιαούριζε στην αυλή. Ο μπαρμπα-Μυτούσης είναι ανήσυχος. Περίεργο! Θα ’λεγε κανείς πως έπεσε το μισό σπίτι; Η πόρτα της κουζίνας κλειστή. Προσπάθησε να την ανοίξει.
Σουβλίτσα&; φωνάζει. Ξεκλείδωσε γρήγορα την πόρτα της κουζίνας.
Μπαρμπούλη μου, δεν είναι κλειδωμένη. Στάσου έπεσε το σκαμνί στην πόρτα, γι’ αυτό δεν ανοίγει. Μπλέχτηκα πάλι.
Μα πώς να μην μπλεχτεί. Τίποτε όρθιο δεν είχε μείνει στην κουζίνα.
Ο μπαρμπα-Μυτούσης μισάνοιξε την πόρτα και κοίταζε.
Η Σουβλίτσα έτριβε μια το γόνατό της και μια τον αγκώνα της.
Ο Κλούβιος κρυμμένος κάτω από το τραπέζι. Γύρω του όλα κάτω. Ο τρίφτης, η σχάρα, το τρυπητό, η κουτάλα. Ο μπαρμπα-Μυτούσης ξύνει το κεφάλι του. (Έτσι κάνει πάντα όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά.)
Σουβλίτσα, λέει. Τι είναι εδώ μέσα;
Μπαρμπούλη, κουζίνα ήτανε. Μη μου θυμώνεις, θα ξαναγίνει πάλι.
Εκεί κάτω από το τραπέζι κάποιος κουνιέται. Μήπως είναι η γάτα;
Εγώ είμαι, Μπαρμπούλη, ο Κλούβιος
Σήκω επάνω, έβγα από την κρυψώνα τέλος πάντων. Σουβλίτσα! αυτό το σπασμένο βάζο με το γλυκό, τι είναι;
Η Σουβλίτσα κομπιάζει. Κατεβάζει το κεφαλάκι της. Μια κοιτάζει το βάζο, μια τον μπαρπα-Mυτούση, μια τον Kλούβιο.
Mπαρμπούλη μου... Aυτό το βάζο, αυτό το βάζο, μα γι’ αυτό το βάζο έγινε όλη η ιστορία.
Άρχισε η Σουβλίτσα να τα μπερδεύει.
Είναι ένας μήνας τώρα που μας το ’στειλε απ’ το χωριό η θεία Βγενή. Το είχα ξεχασμένο. Ξαφνικά το θυμήθηκα. Ήτανε πολύ καλά κρυμμένο στο πάνω ράφι μέσα στο γουδί. Όλο αυτόν τον καιρό δεν κάναμε και καμιά σκορδαλιά βλέπεις...
Ξερόβηξε ο Μπαρμπούλης, αλλά η Σουβλίτσα δε σταμάτησε. Ανέβηκα στο τραπέζι, που λες, να το πάρω. Τεντώθηκα να το φτάσω. Όλα πηγαίνανε καλά ώς εκεί. Τη στιγμή που έπιανα το γουδί, άκουσα φτέρνισμα. Έκανα πίσω να δω ποιος είναι και πάρ’ την κάτω την Σουβλίτσα μαζί με το βάζο και ό,τι άλλο ήταν στο ράφι.
Καλά να πάθει φώναξε ξαφνικά Ο Κλούβιος. Καλά να πάθει γιατί θα το ’τρωγε όλο μονάχη της.
Και τι κατάλαβες; Μήπως έφαγες εσύ τώρα; του λέει η Σουβλίτσα.
Ο μπαρμπα-Μυτούσης χτυπάει ανυπόμονα το πόδι του. Δεν είναι καθόλου ευχαριστημένος.
Σουβλίτσα, έμενα να κοιτάς κι όχι τον Κλούβιο τώρα που σου μιλώ. Δεν μου λες, γιατί το έκρυψες;
Να σου πω, Μπαρμπούλη. Νά! όταν έχουμε γλυκό το τρώνε οι ξένοι&; Έρχεται ο κυρ Χρίστος. Λες: «Φέρτε του κυρ Χρίστου μια κουταλιά γλυκό με το νερό;» Πάει μια κουταλιά. Έρχεται η κυρα-Φρόσω της λες: «Μη φύγεις, Φρόσω μου, πριν φας ένα γλυκό» Πάει δεύτερη κουταλιά Έρχεται ο Γιαννάκης... λες: «Δώστε στο παιδί μια μεγάλη κουταλιά γλυκό». Μια,δυο,τρεις, αδειάζει το βάζο με το γλυκό
Όσο τα ’λεγε αυτά, είχε φουντώσει η Σουβλίτσα, τα μαγουλάκια της κοκκίνισαν, αλλά δεν έπαψε να μιλά.
Γλυκό από εδώ, γλυκό από εκεί, εμείς μόνο το βάζο βλέπουμε.
Ο Μπαρμπούλης έγινε σκεπτικός. Μήπως είχε κάποιο δίκιο η Σουβλίτσα; Ναι αλλά;αλλά γιατί να κρύψει το γλυκό. Ύστερα μπορούσε να χτυπούσε σαν έπεφτε. Κούνησε το κεφάλι, κοίταξε και τους δυο και είπε:
Σουβλίτσα...
Κι εκείνη, παραπονεμένα:
Ναι, Μπαρμπούλη, δεν ήτανε βλέπεις τυχερό να φάω πάλι γλυκό.

(από το βιβλίο: Aνθολόγιο για τα παιδιά του Δημοτικού, μέρος πρώτο, Oργανισμός Eκδόσεως Διδακτικών Bιβλίων, 1975)




 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Μάιος 15, 2010, 09:41:20 μμ
ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ (Χ.Λάσκαρης)

Κερδίζουν οἱ νεκροί

στά ὄνειρα,

ἡ θλίψη τους

τούς ὀμορφαίνει.

Ὅταν μᾶς ἐπισκέπτονται

στέκονται

πάντα σιωπηλοί’

δέ φλυαροῦνε

σάν τούς ζωντανούς,

δέν ἕρπουνε.


(http://vatopaidi.files.wordpress.com/2010/01/dockside-dreams-wally-rev-c.jpg)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: soul στις Μάιος 15, 2010, 10:53:29 μμ
Αφού μιλάμε για ξενιτεμό,θα αναφερθώ στον Καββαδία, τον ποιητή που μας ταξίδεψε όσο κανείς στη θάλασσα

Ιδανικός κι ανάξιος εραστής ( Mal du Départ )

θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς τη Σιγκαπούρ τ' Αλγέρι και το Σφαξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι εγώ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πια ξεχάσει,
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά:
"Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει"

Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει,
κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.

Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθειά στις μακρινές Ινδίες,
θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Μάιος 16, 2010, 04:48:39 πμ
απο το κατα Μάρκον Ευαγγέλιο... οχι της Καινής, του Γκάτσου, απο Ξαρχάκο μα Νταλάρα συνήθως, μια που σαν σήμερα, έγινε η σφαγλη στο Σούλι (τελικά θα λέτε οτι είμαι βλαμένη, ή βλέπω πολύ το ΄σαν σήμερα΄)

2. Οι αστρολόγοι

Μελετώντας τους πλανήτες κι όλους τους αστερισμούς
τους πολέμους και τις ήττες και τους δύσκολους χρησμούς
στην παλιά μας τη φυλλάδα που διαβάσαμε ξανά
τέτοιο όνομα Ελλάδα δεν υπάρχει πουθενά
μόνο σ' ένα καζαμία με περγαμηνό χαρτί
αίμα στάζαν τα σημεία σαν κομμένη αορτή

Κι όπως ρίχναμε τη σκόνη να στεγνώσει την πληγή
φάνηκαν του Ομήρου οι χρόνοι και των Αχαιών η γη
λίγα φύλλα παρακάτω καθώς έτρεχε ο καιρός
σαν τη φλεγομένη βάτο πάλι φούντωνε ο χορός
Θερμοπύλες Μαραθώνες βγαίναν τώρα στη σκηνή
του Αλεξάνδρου οι Μακεδόνες του Φωκά οι Βυζαντινοί

Ώσπου χάραξε μια μέρα κι απ' το Σούλι ως τη Γραβιά
όλα τα `σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά
όμως κύλησαν τα χρόνια και στ' αγέραστα βουνά
γύρισαν τα χελιδόνια κι ήλιος φάνηκε ξανά

Αχ, τελειώσαν οι σελίδες και τι έγινε μετά
δεν το είδα δεν το είδες μα ο νους μου αλλού πετά

γιατί γνώρισα ένα νέο λυπημένο και χλωμό
που `χε ζήσει στο Αιγαίο πριν απ' τον κατακλυσμό
τώρα που θα σταματήσει ο δικός μας ο χορός
θα `ρθει να μας τραγουδήσει για μια γέννα πυρός.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Μάιος 18, 2010, 07:18:51 πμ
Μανόλης Αναγνωστάκης
Στ᾿ Ἀστεῖα Παίζαμε!


Δὲ χάσαμε μόνο τὸν τιποτένιο μισθό μας
Μέσα στὴ μέθη τοῦ παιχνιδιοῦ σᾶς δώσαμε καὶ τὶς γυναῖκες μας
Τὰ πιὸ ἀκριβὰ ἐνθύμια ποὺ μέσα στὴν κάσα κρύβαμε
Στὸ τέλος τὸ ἴδιο τὸ σπίτι μας μὲ ὅλα τὰ ὑπάρχοντα.

Νύχτες ἀτέλειωτες παίζαμε, μακριὰ ἀπ᾿ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας
Μήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τὰ φύλλα τοῦ ἡμεροδείχτη
Δὲ βγάλαμε ποτὲ καλὸ χαρτί, χάναμε· χάναμε ὁλοένα
Πῶς θὰ φύγουμε τώρα; ποῦ θὰ πᾶμε; ποιὸς θὰ μᾶς δεχτεῖ;

Δῶστε μας πίσω τὰ χρόνια μας δῶστε μας πίσω τὰ χαρτιά μας
Κλέφτες!
Στὰ ψέματα παίζαμε!


Σε ποιους, αλήθεια, ν' αναφερόταν ο Μανόλης ...;
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Μάιος 18, 2010, 07:26:25 μμ
Πενήντα δύο χρόνια Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία

Ο υπουργός Πολιτισμού απένειμε το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας στο συγκινημένο Νάνο Βαλαωρίτη. «Με αυτό το βραβείο δικαιώνεται η ανανεωτική γραφή και θεωρία και περιλαμβάνει όλα αυτά για τα οποία αγωνίστηκα ενώ αφιερώνεται στη μνήμη του Εγγονόπουλου, του Εμπειρίκου, και του Παγουλάτου», είπε ο Νάνος Βαλαωρίτης.

Ο Νάνος Βαλαωρίτης γεννήθηκε το 1921 στη Λωζάνη της Ελβετίας.Είναι ποιητής και συγγραφέας, δισέγγονος του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Σπούδασε νομικά, φιλολογία (Αγγλική και Γαλλική) στα πανεπιστήμια των Αθηνών, Λονδίνου, και Σορβόνης.

(http://media-cdn.tripadvisor.com/media/photo-s/01/3a/31/34/one-of-seashell-s-amazing.jpg)

Ποιά θάλασσα (http://www.youtube.com/watch?v=X9ReHLGxZUk)

Πες μου που πήγε ο Αύγουστος με τα καμπαναριά του
Το γέλιο σου που γέμιζε το σπίτι μας βροχή
Τώρα μας δίνει ο άνεμος γυμνή την αγκαλιά του
Ω πρόσωπο που σκέπασε με μάρμαρο τη γη

Πόσα σβησμένα βλέμματα κοιτάνε όταν κοιτάζεις
Πόσα δεμένα στόματα μιλάνε όταν μιλάς
Ήταν του ήλιου η δύναμη το ρόδο που ωριμάζει
Κλειστά παραθυρόφυλλα τα στήθια που αγαπάς

Είναι καρδιές που μάθαμε σα γράμματα ανοιγμένα
Είναι τραπέζια όπου κανείς δε θα καθίσει πια
Μια μουσική πανάκριβη που γράψανε για σένα
Τόσες χιλιάδες δάχτυλα για τελευταία φορά

Εσάς που πήρε ο θάνατος βαριά στα δάχτυλά του
Από τα μάτια σας η αυγή πηγάζει σα νερό
ʼστρα σε κάθε μέτωπο και φως τ' ανάστημά του
Καμιά ζωή δε γράφεται χωρίς το δάκρυ αυτό

Ακουμπισμένες δυο εποχές η μια κοντά στην άλλη
Ω πρόσωπο που φώτισε μια μακρινή αστραπή
Ποια θάλασσα ποια θάλασσα θα 'ναι αρκετά μεγάλη
Για να χωρέσει τον καημό που μάζεψ' η ψυχή;

Σα μυθικό τριαντάφυλλο μια νύχτα ο κόσμος κλείνει
Είναι η πόρτα όπου κανείς δε θα περάσει πια
Είναι του δήμιου η ταραχή του ήρωα η γαλήνη
Ο ποταμός που κύλησε σαν έσπασε η καρδιά

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Μάιος 18, 2010, 08:56:53 μμ
(http://3.bp.blogspot.com/_DRYP5PMFz8c/SflWtHhTGNI/AAAAAAAAAeU/_OkuH41Fmd8/s400/P1000535.JPG)

Μανόλης Αναγνωστάκης
Ὅταν μίαν ἄνοιξη

Ὅταν μίαν ἄνοιξη χαμογελάσει
θὰ ντυθεῖς μία καινούργια φορεσιὰ
καὶ θὰ ῾ρθεῖς νὰ σφίξεις τὰ χέρια μου
παλιέ μου φίλε
Κι ἴσως κανεὶς δὲ σὲ προσμένει νὰ γυρίσεις
μὰ ἐγὼ νιώθω τοὺς χτύπους τῆς καρδιᾶς σου
κι ἕνα ἄνθος φυτρωμένο στὴν ὥριμη, πικραμένη σου μνήμη
Κάποιο τρένο, τὴ νύχτα, σφυρίζοντας,
ἢ ἕνα πλοῖο, μακρινὸ κι ἀπροσδόκητο
θὰ σὲ φέρει μαζὶ μὲ  τὴ νιότη μας
καὶ τὰ ὄνειρά μας
Κι ἴσως τίποτα, ἀλήθεια, δὲν ξέχασες
μὰ ὁ γυρισμὸς πάντα ἀξίζει περσότερο
ἀπὸ κάθε μου ἀγάπη κι ἀγάπη σου
παλιέ μου φίλε (φίλη, domenica ...)

 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aetius στις Μάιος 19, 2010, 11:18:24 μμ
«Το κυκλάμινο», Μαρίνας Παναγιωτάκη


Ένα  κυκλάμινο πάνω στο περβάζι
είναι η ψυχή μου που στη φλόγα σου βουλιάζει
με φόντο του ήλιου την πορφύρα
και του ουρανού τα δάκρυα πλημμύρα.
Διαγράφω από το χρόνο τη φθορά
και ανοίγω μεσοπέλαγα τα φτερά
δραπετεύω απ’ του ονείρου μου τη δύση
και λυτρώνομαι με τη ζωή που
απλόχερα μου έχεις χαρίσει!


www.mypoems.gr
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Μάιος 20, 2010, 10:34:04 μμ
Πρωϊνό άστρο (http://www.youtube.com/watch?v=MJ5mBQJN8Xs)


Κοριτσάκι μου, θέλω να σου φέρω

τα φαναράκια των κρίνων

να σου φέγγουν τον ύπνο σου.

...................................

Κοιμήσου,

Να μεγαλώσεις γρήγορα.

Έχεις να κάνεις πολύ δρόμο, κοριτσάκι,

κι έχεις δυο πεδιλάκια μόνο από ουρανό.

Κοιμήσου.

..................................

Κοιμήσου, κοριτσάκι.

Είναι μακρύς ο δρόμος.

Πρέπει να μεγαλώσεις.

Είναι μακρύς

μακρύς, μακρύς ο δρόμος.

...................................

Τα δέντρα ανθίζουν,

δεν ξέρουν γιατί,

ανθίζουν.

Τα λουλούδια δε νοιάζονται

να γίνουν καρποί,

γίνονται καρποί.

Κι εγώ τραγουδάω,

δεν ξέρω γιατί,

τραγουδάω.

.............................

Έχω ένα κοριτσάκι

έχω ένα κοριτσάκι.

Είμαι ένα δέντρο μες στη μέση τ' ουρανού.

..........................................

Κράτησέ με, κοριτσάκι,

με παίρνει ο αέρας

πάνω απ' τα βουνά

ψηλά, ψηλά,

γαλανά φτερά,

φτερά, φτερά,

μια θάλασσα φτερά

η χαρά.

Κράτησέ με.

......................................

Μονάχα το χαμόγελό σου

ένας ρόδινος κρίκος να πιαστώ.

Κράτησέ με.

..............................

Μια κίνηση

του τρυφερού χεριού σου

έσβησε μεμιάς όλο το μαύρο.

Έτσι παιδί που μ' έκανες, παιδί μου,

πώς θα τα βγάλω πέρα από τους ίσκιους

που στέκουν και παραμονεύουν

πίσω από τ' ανθισμένο σου χαμόγελο;

..............................

Γιατί δεν είναι, κοριτσάκι,

να μάθεις μόνο

εκείνο που είσαι

εκείνο που έχεις γίνει,

είναι να γίνεις

ό,τι σου λέει

κι ο ρόδινος καρπός που πέφτει

κι η μακρινή σελήνη

στον κοντινό καθρέφτη.

Άλλη χαρά

δεν είναι πιο μεγάλη

απ' τη χαρά που δίνεις.


Γιάννης Ρίτσος

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: mardz στις Μάιος 20, 2010, 11:16:39 μμ

Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;


Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;

Νὰ τρέφῃ ὅλους τους ἀργούς,
νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
ταμεῖο δίχως χρήματα
καὶ δόξης τόσα μνήματα;

Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;
* * *
Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,
κλέφτες χωρὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,
ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμὶ
ὁ ἄλλος τὸ ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.
* * *
Ὅλα σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ μασκαρευτῆκαν
ὀνείρατα, ἐλπίδες καὶ σκοποί,
οἱ μοῦρες μας μουτσοῦνες ἐγινῆκαν
δὲν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.
* * *
Ὁ Ἕλληνας δυὸ δίκαια ἀσκεῖ πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε καὶ οὐρεῖν εἰς ὅποιο θέλει μέρος.
* * *
Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.
* * *
Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!
* * *
Καὶ τῶν σοφῶν οἱ λόγοι θαρρῶ πὼς εἶναι ψώρα,
πιστὸς εἰς ὅ,τι λέγει κανένας δὲν ἐφάνη...
αὐτὸς ὁ πλάνος κόσμος καὶ πάντοτε καὶ τώρα,
δὲν κάνει ὅ,τι λέγει, δὲν λέγει ὅ,τι κάνει.
* * *
Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαῖο,
ὕφος τοῦ γόη, ψευτομοιραῖο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.


Σπαθὶ ἀντίληψη, μυαλὸ ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι ὅλα τὰ ξέρει.
Κι ἀπὸ προσπάππου κι ἀπὸ παπποῦ
συγχρόνως μποῦφος καὶ ἀλεποῦ.
* * *
Καὶ ψωμοτύρι καὶ γιὰ καφὲ
τὸ «δὲ βαρυέσαι» κι «ὢχ ἀδερφέ».
Ὡσὰν πολίτης, σκυφτὸς ραγιᾶς
σὰν πιάσει πόστο: δερβεναγᾶς.

Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο-
νὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.
Στὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει
στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.
* * *
Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.
Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;
* * *

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΟΥΡΗΣ (1853-1919)

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάιος 22, 2010, 10:32:21 μμ
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ (http://www.youtube.com/watch?v=5_V4wRwmqTw&feature=player_embedded)

Είμαι μεσα στο φως που προχωρεί
Tα μάτια μου είναι πλημμυρισμένα από πόθους
Ειν' ωραίος ο κόσμος
Ειν' ωραίος ο κόσμος

Τα μάτια μου δεν κουράζονται να βλέπουνε τα δέντρα
Τα δεντρα τα τόσο γεμάτα από ελπίδα
Τα δέντρα τα τόσο πράσινα

Ενα μονοπατι ηλιόλουστο τραβάει μέσα απ' τις μουριές
Eίμαι στο παράθυρο του νοσοκομείου
Δε νιώθω τη μυρωδιά των γιατρικών
Κάπου πρέπει ν' ανθίζουν τα γαρούφαλλα
Δε νιώθω τη μυρωδιά των γιατρικών

Το ζήτημα δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος
Το να μην παραδίνεσαι αυτό είναι


Ναζίμ Χικμέτ
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάιος 24, 2010, 10:01:33 πμ
Κοιτάζω τη σιωπηλή λίμνη

που το νερό της η πνοή του αέρα ρυτιδώνει

μη γνωρίζοντας, αν τα επινοώ όλα εγώ

ή εάν όλα ανίδεα είναι.

************

Η λίμνη τίποτα δε λέει. Το αεράκι

Σαλεύει μα δε με αγγίζει,

δεν ξέρω αν είμαι ευτυχής

ούτε αν επιθυμώ να είμαι.

************

Οι ρυτίδες τρεμουλιάζουν, χαμογελούν

Πάνω στα κοιμισμένα νερά.

Γιατί να έχω φτιάξει από όνειρα

τη μόνη ζωή που έχω..


Φερνάντο Πεσσόα
[/font]
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Μάιος 24, 2010, 10:10:07 πμ

Το αεράκι
Σαλεύει μα δε με αγγίζει,

Σαν αεράκι (http://www.youtube.com/watch?v=9VS_4Ls0SJ8)

Χρυσή μου αγάπη, αν ήξερες
τι μέλι είσαι για μένα...
Τα μπουμπουκάκια τα όμορφα,
τα μοσχομυρισμένα.
Και τα αγεράκια που φυσούν
Σα λιποθυμισμένα,
δεν έχουνε το βάλσαμο
που 'χεις εσύ για μένα...


Της λίμνης τ' αφρολούλουδο
και του γιαλού η γαλήνη.
Η σμύρνα, το ροδόσταμο
που αργοσταλάει και σβήνει.
Κι οι ροδωνιές, κι η ολόδροση
του κήπου ανθόπλημμύρα,
των δυο χειλιών σου των γλυκών
δεν στάζουνε τα μύρα...!!!

Πάω στην τρισέρημη αμμουδιά
και - μόνη τί να κάμω;
Χαράζω κύκλους απαλούς
Στο μουσκεμένον άμμο...
Σαν αγεράκι χάνονται στο κύμα
Απάνω - απάνω
Και απόμεινα στην ερημιά
Μονάχη... Τί να κάμω!!!

Τώρα το ετοιμοθάνατο
βαλσαμωμένο αγέρι,
γλυκά τραγούδια θλιβερά
ν' αναστενάξει ξέρει...
Αλήθεια! Ξέρει πιο γλυκά
να τραγουδάει από μένα!
Εγώ δεν ξέρω πιο γλυκά
μα ξέρω πιο θλιμμένα...


Ναπολέων Λαπαθιώτης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: samou στις Μάιος 24, 2010, 12:35:44 μμ
Che fece .... il gran rifiuto
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο το όχι -- το σωστό -- εις όλην την ζωή του.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1901)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάιος 24, 2010, 12:41:30 μμ
 ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ:  ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΓΓΕΛΑΚΗΣ


Μέχρι πριν λίγο άκουγα μόνο
το φάγωμα τής καρδιάς μου απ’ τα ποντίκια
σώπαινα καθώς σαλεύαν τα χέρια τους
τα τέρατα πού είχε θρέψει η ερημιά μου,
όλα τα πρόσωπα τα χιλιάδες
πού είχ’ αγκαλιάσει, είχα σκοτώσει.
Μέχρι πριν λίγο τα χέρια πού άγγιζα
ήταν κρύα, σαν πόμολο μιας πόρτας
πού σού αρνήθηκε ψωμί και πενταροδεκάρες
(τί άλλο ζήτησα ο φτωχός; σαν τα σκυλιά
τού δρόμου πού ακολουθάνε όποιον λάχει
κυρίως θέλοντας να δώσουν παρά να πάρουν)

ξανά όμως σήμερα όπως χαιρετούσες
όπως ανάσαινες
ακούστηκε μες στο μυαλό μου πυροβολισμός,
ένα λουλούδι πού άνοιγε, πρώτη τού Μάρτη,
και πάλι -πώς μπορεί να ξαναγίνονται θάματα;
ή βρύση πού άνοιξε ατό πλαϊνό διαμέρισμα
μού θύμισε πως κάποιος πίνει νερό
ερωτεύεται
βάζει τα χέρια του στα βλέφαρα τού άλλου
και πια τίποτα
μόνο έρωτας
είναι ωραίος ό ύπνος
ή νύχτα μερώνει τα δαιμονικά της
κορίτσια αγόρια ανεβοκατεβαίνουν σκάλες¬-
μη με κοιτάς στα μάτια μόνο
αυτό ήταν το πρώτο μου φιλί
άλλο δεν έδωσα, δεν έχω μνήμη, δε θυμάμαι,
όταν ο Άδης επιτρέπει την έξοδο
δεν έχουμε όνομα, δε ρωτάμε,
φίλησέ με πάλι να μάθω τα χείλια μου
χάιδεψε τις φλέβες μου όπως πριν
για ν’ αποκτήσω χέρια
βάφτισέ με
πες μου ποιος είμαι..........
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: O_dysseas στις Μάιος 24, 2010, 02:32:26 μμ
˙
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Μάιος 27, 2010, 03:03:26 μμ

Χρυσή μου αγάπη, αν ήξερες
τι μέλι είσαι για μένα...

Είσαι για μένα το παν στη ζωή   (http://www.youtube.com/watch?v=_OxnHjvSV5M)


Στίχοι: Γιώργος Οικονομίδης


Αγάπες εγνώρισα πολλές
μα μόνο εσύ τ’ αγαπώ γλυκά το λες
εσύ που σαν άστρο μια βραδιά
στην άδεια μου έπεσες καρδιά.

Είσαι για μένα το παν στη ζωή
κι ως τη στερνή μου πνοή
αγάπη μου το 'χω σκοπό
να σ’ αγαπώ.

Όλος ο κόσμος για μένα είσαι συ
ελπίδα χαρά μου χρυσή
και όσο η καρδιά μου χτυπά
θα σ’ αγαπά.

Τα πρώτα σου γιασεμιά
μου γέμισαν την ερημιά
αγαπούλα μου
δεν μοιάζεις εσύ με καμιά.

Είσαι για μένα το παν στη ζωή
κι ως τη στερνή μου πνοή
αγάπη μου τό’ χω σκοπό
να σ’ αγαπώ.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούνιος 03, 2010, 09:39:30 μμ

Το ναυάγιο (http://www.youtube.com/watch?v=kw7j4mcQRZk&feature=related)

 Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Πρώτη εκτέλεση: Πέτρος Πανδής


Θα μείνω κι εγώ μαζί σας μες στη βάρκα
ύστερα απ' το φριχτό ναυάγιο και το χαμό
το πλοίο βουλιάζει τώρα μακριά
που πήγαν οι άλλες βάρκες ποιοι γλίτωσαν
εμείς θα βρούμε κάποτε μια ξέρα
ένα νησί ερημικό
εκεί θα στήσουμε τα σπίτια μας
γύρω-γύρω στη μεγάλη πλατεία
και στη μέση μια εκκλησιά
θα κρεμάσουμε μέσα τη φωτογραφία
του καπετάνιου μας που χάθηκε ψηλά-ψηλά
λίγο πιο χαμηλά του δεύτερου πιο χαμηλά του τρίτου
θ' αλλάξουμε τις γυναίκες μας και θα κάνουμε πολλά παιδιά
κι ύστερα θα καλαφατήσουμε ένα μεγάλο καράβι καινούργιο
ολοκαίνουργιο και θα το ρίξουμε στη θάλασσα
θά 'χουμε γεράσει μα θα μας γνωρίζουνε
μόνο τα παιδιά μας δε θα μοιάζουνε με μας.


(http://magoulaonline.gr/wp-content/uploads/nayagio.jpg)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Damien στις Ιούνιος 05, 2010, 11:16:22 πμ

Δημόσιοι Υπάλληλοι

Κ.Γ. Καρυωτάκης


Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν
σαν στήλες δύο δύο μές στα γραφεία.
(Ηλεκτρολόγοι θα 'ναι η Πολιτεία
κι ο Θάνατος, που τους ανανεώνουν.)

Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν
αθώα λευκά χαρτιά, χωρίς αιτία.
«Συν τη παρούση αλληλογραφία
έχομεν την τιμήν» διαβεβαιώνουν.

Και μονάχα η τιμή τους απομένει,
όταν ανηφορίζουμε τους δρόμους,
το βράδυ στο οχτώ, σαν κορντισμένοι

Παίρνουν κάστανα, σκέπτονται τους νόμους,
σκέπτονται το συνάλλαγμα, του ώμους
σηκώνοντας οι υπάλληλοι οι καημένοι.


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: rozy4 στις Ιούνιος 07, 2010, 01:19:47 μμ
Το ερωτικό τραγούδι του Τζ. 'Αλφρεντ Προύφροκ
Τ.Σ. Έλιοτ

...
Μες στο δωμάτιο οι κυρίες έρχονται και πάνε
Και για τον Μικελάντζελο μιλάνε.

Κι αλήθεια θα υπάρξει χρόνος
Να αναρωτηθώ "Τολμώ; Τολμώ;"
Χρόνος για να γυρίσω, τα σκαλιά να κατεβώ,
Μ' ένα σημείο φαλακρό στη μέση του κρανίου μου -
(Θα πουν: "Α, πώς αδυνατίζουν τα μαλλιά του!"
Το πρωινό παλτό μου, το κολάρο μου σφιγμένο κάτω απ' το πιγούνι,
Ο λαιμοδέτης μου πλούσιος και σεμνός, στερεωμένος όμως
από μια απλή καρφίτσα -
(Θα πουν: "Μα πόσο είναι αδύνατα τα χέρια και τα πόδια του!"
Τολμώ
Να ενοχλώ το σύμπαν;

Σε μια στιγμή υπάρχει χρόνος
Για αποφάσεις κι αναθεωρήσεις που μια στιγμή θα ανατρέψει.
...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Ιούνιος 07, 2010, 02:07:46 μμ
Αξημερωτη  φιλοσοφια  

Κάθε πρωί, ξημέρωμα,
Που τα φυτά ψηλώνουν,
Και τα ποντίκια κάνουν sex,
Κι οι κάμπιες ξεσαλώνουν

και τα φρικιά ξεραίνονται
κι οι γέροι ξεπετιόνται
απʼ τα κρεβάτια σα στοιχειά
καθότι κατουργιόνται,

Αυτή την ώρα του καφέ,
Ο οίστρος μου με πιάνει,
Και γράφω ποιήματα για σε,
Κοιτώντας το ταβάνι.

Και ψάχνοντας για τα κοινά
Σημεία μεταξύ μας,
Μπουκώνω όλα τα κενά,
Της συγκατοίκησής μας.

Και όντως, βρίσκω αρκετά,
Καθώς μαζί πεινάμε,
Τρώμε, κοιμόμαστε μαζί
Κι ενίοτε ξυπνάμε.

Κι εδώ, αρχίζει δυστυχώς,
Σαν πρωινή βεντέτα,
Να θέλουμε αποκλειστικώς,
Την ίδια τουαλέτα.

Και να χωρίσουμε ζητάς,
Την προίκα να πουλήσεις,
Να πάρουμε δυο καμπινέ,
Να με ξαναγαπήσεις.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούνιος 07, 2010, 02:15:50 μμ
Όλα, όλα τα αφήνουμε για το αύριο που δε θα 'ρθει ποτέ...

Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά μόνο στο θάνατο, και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό που χάθηκε άλλη μια μέρα απ'τη ζωή μας, χαιρόμαστε.

Ξέρεις γιατι;

Γιατι η μέρα μας είναι φορτωμένη ,αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας.

Την καταντήσαμε έναν καθημερινό, χωρίς καμμία ελπίδα ανάστασης, θάνατο, διότι αυτός είναι ο θάνατος.  Ο άλλος, όταν γεράσουμε σε αρμονία και ελευθερία με τον εαυτό μας, όταν δηλαδή παραμείνουμε εμείς, δεν είναι θάνατος, είναι μετάβαση, είναι διάσπαση σε μύριες άλλες ζωές, στις οποίες, αν εδώ, σε τούτη τη μορφή ζωής είσαι ζωντανός, αν δε δολοφονήσεις την ουσία σου, εκεί θα δώσεις χάρη και ομορφιά, όπως η Μαρία που φούνταρε προχτές απο την ταράτσα για να μην πεθάνει.  Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της, που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη τη μορφή ζωής, θα γίνουν πανσέδες, δέντρα, πουλιά, ποτάμια ..."

Χρόνης Μίσσιος.







Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούνιος 08, 2010, 08:14:04 πμ
(http://2.bp.blogspot.com/_f4st7Sxgfwo/SxKDrfysdMI/AAAAAAAAAGw/ltGhVPyg5B0/s320/holdmyhand.jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=oQnbax8iZyE)


Οδυσσέας Ελύτης

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.

Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ.
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούνιος 09, 2010, 12:15:37 πμ
Και τώρα που ξεμπερδέψαμε πια
με τα μεγάλα λόγια,
τους άθλους, τα όνειρα,
καιρός να ξαναγυρίσουμε στη ζωή μας-

αλλά, μάταια, το σχέδιο της πόλης άλλαξε,
κατά πού πέφτει ο δρόμος που αγαπηθήκαμε παιδιά,
πού πήγε ο άνεμος που σκόρπισε τόσους συντρόφους,
υπάρχει ακόμα ο κόσμος?-

τώρα στη γλώσσα μας
μπερδεύονται παλιά τραγούδια,
κανείς δε μας καταλαβαίνει
και μόνο τα παιδιά μαντεύουν πιο πολλά,
μα μεγαλώνουν γρήγορα και τα πουλιά
πετάνε για να μη θυμούνται -
ένα τέτοιο παρελθόν και δεν απόμεινε
παρά λίγη στάχτη,

όπου σκυμμένοι τα βράδια σχεδιάζουμε
σημαίες, άστρα, λόφους, άλογα
κι ανάμεσα τους την τύψη ότι δεν τα δώσαμε όλα
ελευθερώνοντας έτσι όρκους αλλοτινούς
και τις πιο ωραίες χειρονομίες του μέλλοντος.


ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ (Από τη συλλογή : Ο τυφλός με το λύχνο- 1983)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούνιος 10, 2010, 07:48:27 μμ
Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του Γιάννη Τσαρούχη

(http://eforologia.com/sitebuilder/images/4seasons-716x350.jpg)

"Τα ποιηματα της πνευματικότητας"
Α΄
Ένας άνθρωπος έστησε μια πνευματικότητα κοντά
στη θάλασσα. Ήταν από τσίγκο, σ’ ένα τελάρο ξύλινο
βαμμένο με λαδομπογιά. Το βράδυ την έριξε ο αέρας
και σκότωσε ένα περαστικό.
1935

Β΄
Είχε πει πως η δική του πνευματικότης δε φοβάται
τίποτα, ήταν νέου συστήματος. Το τελάρο ήταν από ξύλο
εν συνδυασμώ με σιδερογωνίες. Ήταν ωραία και μεγάλη,
βαμμένη με ριπολίνα άσπρη, θαλασσιά και χρυσή.
Έγιναν και εγκαίνια. Υπήρχε κι ένας αρχιμανδρίτης.
Και χωρίς να φυσάει άνεμος, από κακό υπολογισμό, έπεσε
η πνευματικότης την ώρα του αγιασμού. Το τί γίνηκε
δεν περιγράφεται. Ο παπάς πληγώθηκε. Η γυναίκα
του δημάρχου έπαθε διάσειση. Τους πήγαν όλους στο
νοσοκομείο.
1935

Γ’
Οι άλλες πνευματικότητες που πέσανε, πέφτουνε για-
τι κάτι τους λείπει. Κάποιος κακός υπολογισμός γίνε-
ται. Εγώ ετοιμάζω να στήσω μια καινούρια και είμαι
αισιόδοξος. Μα κι αν πέσει θα κάνω μιαν άλλη, ακόμα
πιο τέλεια. Ξέρω καλά την τέχνη μου.
1935

Δ’
Εγώ δε θα στήσω ποτέ μου πια πνευματικότητα και
υπερηφανεύομαι για αυτή μου την απόφαση. Ατυχήματα
και σκοτωμοί είναι το τέλος κάθε πνευματικότητος. Αν-
θρωποι και ζώα σκοτώνονται από την πτώση τους, αν-
τρες στο άνθος της ηλικίας τους, θύματα της περιέργειάς
των, κι ανύποπτα άλογα, σκύλοι και γάτες και πρόβατα,
που κατα τύχην περνούν από κει. Όχι πια άλλες πνευ-
ματικότητες. Αλλά ποιος είναι πρόθυμος να σ΄ακούσει;
1935

(Ποιήματα, 1934-1937, εκδ. Άγρα)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούνιος 12, 2010, 08:07:40 πμ
Ποίηση στα ημίχρονα του Μουντιάλ

«Το ποδόσφαιρο είναι μια κοσμική θρησκεία στη μεταμοντέρνα Ευρώπη» γράφει ο Μανουέλ Βάσκεθ Μονταλμπάν, «και οι πιστοί είναι κοινωνικές βραδυφλεγείς βόμβες στα χέρια κάποιων διοικούντων, οι οποίοι κατέστρεψαν το συναισθηματικό και θρησκευτικό οικοσύστημα του ποδοσφαίρου για τις πλατιές μάζες... Οι ομάδες επανασχεδιάζονται σύμφωνα με τους κανόνες πανίσχυρων οικονομικών και επικοινωνιακών κολοσσών, το παιχνίδι δεν εξαρτάται πλέον από τον συντονισμό του ταλέντου κάποιων ποδοσφαιριστών που είναι ικανοί να δημιουργήσουν αξέχαστες και μυθικές μαγικές στιγμές, αλλά από συστήματα που φέρουν το επίθετο του προπονητή. Είναι λες και έχει μεταφερθεί στο ποδόσφαιρο η τάση που επικρατεί στο θέατρο, σύμφωνα με την οποία ο σκηνοθέτης είναι πιο καθοριστικός από τον θεατρικό συγγραφέα...».

 

Κάτι ωστόσο, κλωτσάει μέσα σου και σε κάνει να κοιτάς μπροστά, παραβλέποντας το καταπιεστικό πλαίσιο που υπαγορεύουν οι νόμοι της αγοράς.
Ετσι εν όψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου, μια επιλεκτική ανθολογία κειμένων για το ποδόσφαιρο από ένα ευρύτατο φάσμα λογοτεχνών και καλλιτεχνών- από τον Εγγονόπουλο («Τα γκολπόστ») έως τον Χατζιδάκι («Αιώνιο πάθος- μια μπαλάντα για τον Τζορτζ Μπεστ») και από τον (ταλαντούχο στο τόπι) Παζολίνι έως τον (οπαδό της Φενερμπαχτσέ) Παμούκ- όπως αυτή που επιμελήθηκε ο Γιάννης Η. Παππάς ( Αρχίζει το ματς ) αποτελεί ένα ιδιοσυγκρασιακό αλλά τονωτικό κοκτέιλ για την απόλαυση της «μεγάλης του ποδοσφαίρου γιορτής».

 

Ο λόγος στον Μανόλη Αναγνωστάκη και το κείμενο που είχε γράψει στις αρχές της δεκαετίας του ΄80, νοσταλγώντας τον μεγάλο Αγιαξ: «Θα μας θυμίσει πάλι κανείς την έμπνευση, τη γοητεία του απρόοπτου, τον αυθορμητισμό που γίνεται σοφία και τη σοφία που φαντάζει σαν αυθορμητισμός, το ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι το πιο μοντέρνο χορογραφικό έργο Τέχνης, όπως μας απέδειξαν οι νέοι Νιζίνσκι της δεκαετίας του ΄70; Βίβα για πάντα ΑΓΙΑΞ».

 

Μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα στις Σημειώσεις στο ημίχρονο του Ηλία Καφάογλου για την κουλτούρα του ποδοσφαίρου αναφέρονται σε χαρακτηριστικά στιγμιότυπα παλαιότερων διοργανώσεων του Παγκοσμίου Κυπέλλου (το «δολοφονικό» χτύπημα του Σουμάχερ στον Μπατιστόν, η «κεφαλιά ποίημα» του «εμ-παθή καλλιτέχνη» Ζιντάν στον Ματεράτσι). Ας κρατήσουμε όμως εδώ ως επωδό αυτό που γνωρίζουν βαθιά μέσα τους όλοι οι φίλοι του αθλήματος:
«Στο ποδόσφαιρο μαθαίνεις να παίζεις με τα όρια, να εκμεταλλεύεσαι τους κανόνες: η αυθαιρεσία (συχνά, του διαιτητή) συνυπάρχει με την απαίτηση για δικαιοσύνη (οργή λαού). Η αλληλεγγύη εκδηλώνεται συγχρόνως με το πάθος, το ταλέντο στο πλαίσιο της συλλογικότητας, η φαντασία ξεδιπλώνει πειθαρχημένα, η οργάνωση κάνει τη διαφορά. Βλέποντας ποδόσφαιρο, ζηλεύεις και θαυμάζεις: όσα δε συμβαίνουν εν ζωή τελούνται εν σταδίω. Γι΄ αυτό και δισεκατομμύρια άνθρωποι παρακολουθούν τη ζωή τους να (ανα)παριστάνεται στο γήπεδο...».

 

Μπάλα είναι και θα συνεχίσει να γυρίζει

Ο Μονταλμπάν δεν βρίσκεται πια στη ζωή για να δει τα νοσηρά φαινόμενα που περιγράφει να έχουν κάνει μετάσταση, τόσο στην πατρίδα του αλλά ακόμα πιο εμφανώς ίσως στη Βρετανία, όπου η Ρremiership έχει εξελιχθεί εδώ και χρόνια σε «παιδική χαρά ολιγαρχών» (Ρώσων, Αμερικανών, Σαουδαράβων κ.ο.κ.), ενώ μοιάζει να έχει χαθεί οριστικά η αμεσότητα του δεσμού μεταξύ οπαδών, παικτών και ομάδας.
Γράφει προς το τέλος του βιβλίου του ο Κόουλι: «... Σήμερα, το αγγλικό ποδόσφαιρο είναι εγκλωβισμένο μέσα στο μεγαλύτερο, το πιο επιδεικτικό όργιο σπατάλης στην ιστορία του και παρά την παγκόσμια οικονομική κρίση που εξελίσσεται την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, την αυξανόμενη ανεργία, την πτώση τιμών των ακινήτων και την ύφεση στη Βρετανία και την υπόλοιπη Ευρώπη, το φαινόμενο συνεχίζεται». Ενας άλλος (πολύ πιο διάσημος) άγγλος συγγραφέας, ο Μάρτιν Εϊμις είχε γράψει στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 ότι, είτε από απογοήτευση είτε από αηδία γι΄ αυτά που βλέπει γύρω του, «έρχεται κάποτε η στιγμή που κάθε Βρετανός πηγαίνει στο τελευταίο του ματς, που μπορεί να είναι και το πρώτο».

 

Το 2010 η πλειονότητα των ποδοσφαιρόφιλων του πλανήτη δεν πηγαίνει σχεδόν ποτέ στο γήπεδο και, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν θεωρεί ότι αυτό είναι πρόβλημα. Αυτό δε συμβαίνει λόγω μειωμένης άμυνας στην ακραία εμπορευματοποίηση αλλά κυρίως λόγω ενός καλώς ή κακώς εννοούμενου ντετερμινισμού («δεν μπορείς να πας κόντρα στην εποχή, άλλαξε η αίσθηση της κοινότητας με την παγκοσμιοποίηση, άλλαξε και το ποδόσφαιρο», είναι το εύλογο- ίσως - επιχείρημα). Εξάλλου, το επαγγελματικό ποδόσφαιρο δεν ήταν ποτέ υπεράνω χρημάτων και στο κάτω κάτω, θα πρέπει ακόμα και ο πιο ρομαντικός οπαδός να επιλέξει αν θέλει να βλέπει τον Μέσι ή τον «Μέσι της γειτονιάς» του.

«Βιβλιοδρόμιο», «Τα Νέα», 5 Ιουνίου 2010

ΥΓ: Μπορεί ο χουλιγκανισμός στα γήπεδα να περιορίστηκε από τη δεκαετία του ΄90 και οι παίκτες από ήρωες της γειτονιάς να έγιναν ακριβοπληρωμένοι σταρ, στην Ελλάδα πάντως έκανε… μετάσταση από το ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ, όπως μας δίδαξαν τα πρόσφατα ντροπιαστικά γεγονότα…
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Damien στις Ιούνιος 13, 2010, 12:52:36 μμ

Η δυσαρέσκεια του Σελευκίδου

Δυσαρεστήθηκεν ο Σελευκίδης
Δημήτριος να μάθει που στην Ιταλία
έφθασεν ένας Πτολεμαίος σε τέτοιο χάλι.
Με τρεις ή τέσσαρες δούλους μονάχα·
πτωχοντυμένος και πεζός. Ετσι μια ειρωνία
θα καταντήσουν πια, και παίγνιο μες στην Ρώμη
τα γένη των. Που κατά βάθος έγιναν
σαν ένα είδος υπηρέται των Ρωμαίων
το ξέρει ο Σελευκίδης, που αυτοί τους δίδουν
κι αυτοί τους παίρνουνε τους θρόνους των
αυθαίρετα, ως επιθυμούν, το ξέρει.
Αλλά τουλάχιστον στο παρουσιαστικό των
ας διατηρούν κάποια μεγαλοπρέπεια·
να μη ξεχνούν που είναι βασιλείς ακόμη,
που λέγονται (αλλοίμονον!) ακόμη βασιλείς.

Γι' αυτό συγχίσθηκεν ο Σελευκίδης
Δημήτριος· κι αμέσως πρόσφερε στον Πτολεμαίο
ενδύματα ολοπόρφυρα, διάδημα λαμπρό,
βαρύτιμα διαμαντικά, πολλούς
θεράποντας και συνοδούς, τα πιο ακριβά του άλογα,
για να παρουσιασθεί στην Ρώμη καθώς πρέπει,
σαν Αλεξανδρινός Γραικός μονάρχης.

Αλλ' ο Λαγίδης, που ήλθε για την επαιτεία,
ήξερε την δουλειά του και τ' αρνήθηκε όλα·
διόλου δεν του χρειάζονταν αυτές η πολυτέλειες.
Παληοντυμένος, ταπεινός μπήκε στην Ρώμη,
και κόνεψε σ' ενός μικρού τεχνίτου σπίτι.
Κ' έπειτα παρουσιάσθηκε σαν κακομοίρης
και σαν πτωχάνθρωπος στην Σύγκλητο,
έτσι με πιο αποτέλεσμα να ζητιανέψει
.


Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: millhaven στις Ιούνιος 13, 2010, 01:44:17 μμ


My favourite poem is the one that starts 'Thirty days hath September' because it actually tells you something.


Groucho Marx
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούνιος 13, 2010, 05:29:16 μμ
Ποιηση Καββαδία.......

Το Μαχαίρι

Απάνω μου έχω πάντοτε στη ζώνη μου σφιγμένο
ένα μικρό αφρικάνικον ατσάλινο μαχαίρι
-- όπως αυτά που συνηθούν και παίζουν οι Αραπάδες --
που από ένα γέρον έμπορο τ' αγόρασα στ' Αλγέρι.

Θυμάμαι, ως τώρα νά 'τανε, το γέρο παλαιοπώλη,
όπου έμοιαζε με μιάν παλιάν ελαιογραφία του Γκόγια,
ορθόν πλάι σε μακριά σπαθιά και σε στολές σχισμένες,
να λέει με μιά βραχνή φωνή τα παρακάτου λόγια :

"Ετούτο το μαχαίρι εδώ που θέλεις ν' αγοράσεις
με ιστορίες αλλόκοτες ο θρύλος το 'χει ζώσει,
κι όλοι το ξέρουν πως αυτοί που κάποια φορά το 'χαν,
καθένας κάποιον άνθρωπο δικό του έχει σκοτώσει.

Ο δον Μπαζίλιο σκότωσε μ' αυτό την Δόνα Τζούλια,
την όμορφη γυναίκα του, γιατί τον απατούσε.
Ο Κόντε Αντόνιο, μιά βραδιά, το δύστυχο αδερφό του
με το μαχαίρι τούτο εδώ κρυφά δολοφονούσε.

Ενας Αράπης τη μικρή ερωμένη του από ζήλεια
και κάποιος ναύτης Ιταλός ένα Γραικό λοστρόμο.
Χέρι σε χέρι ξέπεσε και στα δικά μου χέρια.
Πολλά έχουν δει τα μάτια μου, μ' αυτό μου φέρνει τρόμο.

Σκύψε και δες το, μι' άγκυρα κι ένα οικόσημο έχει,
είν' αλαφρή, για πιάσε το, δεν πάει ούτε ένα κουάρτο,
μα εγώ θα σε συμβούλευα κάτι άλλο ν' αγοράσεις."
-- Πόσο έχει; -- Μόνο φράγκα εφτά. Αφού το θέλεις, πάρ' το.

Ενα στιλέτο έχω μικρό στη ζώνη μου σφιγμένο,
που ιδιοτροπία μ' έκανε και τό 'καμα δικό μου·
κι αφού κανένα δε μισώ στο κόσμο να σκοτώσω,
φοβάμαι μη καμιά φορά το στρέψω στον εαυτό μου ...........................
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Ιούνιος 13, 2010, 05:57:49 μμ
Ιωαννης Πολέμης,

Τι είναι η πατρίδα μας;

Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι;
Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;
Μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά;

Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι
και κάθε χώρα της με τα χωριά;
κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει,
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;

Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα
αρχαία μνημεία της χρυσή στολή
που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα
μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;

Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι που 'χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούνιος 13, 2010, 09:36:21 μμ
Το πρώτο σκαλί

Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μιά μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυό χρόνια πέρασαν που γράφω
κ' ένα ειδύλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Αλλοίμονον, είν' υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
και απ' το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ' αναιβώ ο δυστυχισμένος».
Ειπ' ο Θεόκριτος· «Αυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ' ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα».

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούνιος 13, 2010, 10:27:45 μμ
Η ΘΑΛΑΣΣΑ (1962)

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:

μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις.

Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους –

μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,

γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα,

ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.

Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια

Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.

Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα

Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει.

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:

χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει.

Ντίνος Χριστιανόπουλος
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Ιούνιος 13, 2010, 10:38:32 μμ
 Μαρία Λουκά

Όπως ανάβουνε τα φώτα
τα μάτια τον πυροβολούν
επαναστάτη όπως πρώτα
θέλουν κι απόψε να τον πουν

Ένα πλανόδιο τσίρκο
μες το μυαλό του γεννιέται
μα ο αόρατος ακροβάτης
σε μια φωνή θα κρατιέται στη σκηνή

Τα λόγια πάλι τον στοιχειώνουν
του κόσμου η μέθη τον νικά
σαν ερπετά βαριά τον ζώνουν
πρόσωπα φίδια που αγαπά

Σ' ένα πλανόδιο τσίρκο
είναι κρυμμένος για χρόνια
δε ξέρω, παίζει στο έργο,
ή του μπερντέ τα σεντόνια έχει κάνει ζωή
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούνιος 13, 2010, 11:13:01 μμ
ʼΑνθος

Η πέτρα
Η πέτρα στον αέρα, που ακολουθούσα.
Το βλέμμα σου, τόσο τυφλό όπως η πέτρα.
Υπήρξαμε
χέρια,
αντλήσαμε το άδειο σκοτάδι, βρήκαμε
τη λέξη, που ανεβάζει ψηλά το καλοκαίρι:
άνθος.
ʼΑνθος- η λέξη των τυφλών
Το μάτι σου και το μάτι μου
φροντίζουν για το νερό.
Ανάπτυξη.
Καρδιακός τοίχος πάνω σε καρδιακό τοίχο
προσθέτει πέταλα.
Μία λέξη ακόμα σαν κι αυτή, και τα σφυριά
θα αιωρούνται ελεύθερα.

Paul Celan
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούνιος 14, 2010, 08:05:01 πμ
Νίκος Καββαδίας - “Γυναίκα”
 
Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία
Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα.
Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ εδώ Μαρία
Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.


Από παιδί βιαζόμουνα, μα τώρα πάω καλιά μου
Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει
Το χέρι σου που χάϊδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου
για μια στιγμή αν με λύγισε, σήμερα δε με ορίζει.


Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι
Γεμάτη φύκια και ροδάνθη, αμφίβια Μοίρα
Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι
πρώτη φορά σε μια σπηλιά στην Αλταμίρα.


Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει.
Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ που μ' είδες.
Στην άμμο πάνω σ' είχα ανάστροφα ζαβώσει
τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες.


Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο.
Διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα.
Εδώ κοντά σου χρόνια ασάλευτος να μένω
ως να μου γίνεις Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα.
 

 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aetius στις Ιούνιος 14, 2010, 04:17:25 μμ
«Μόνη το βράδυ»

Σάββατο βράδυ
βαρύ το σκοτάδι
ματώνει η καρδιά μου
γιατί είσαι μακριά μου.
Σταμάτησε ο χρόνος
κι έχω μείνει μόνη
σ’ ένα ναυάγιο της μοίρας σκοτεινό!
Στη σκιά σου αιχμάλωτη
στην καρδιά σου ευάλωτη
όταν όλα τ’ αστέρια
λάμπουν στον ουρανό.
Θα ’μαι πάντα μαζί σου
φύλακας της ζωής σου
κομμάτι αναπόσπαστο
της τρυφερής ψυχής σου!


Μαρίνα Παναγιωτάκη
www.mypoems.gr
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούνιος 15, 2010, 01:10:56 πμ
Με αφορμή το θάνατο του Αργεντινου ποιητή και συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες στις 14 Ιουνίου 1986..

Μαθαίνεις

Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις

…με κάθε αντίο μαθαίνεις
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούνιος 15, 2010, 10:05:01 μμ
Με αφορμή το θάνατο του Αργεντινου ποιητή και συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες στις 14 Ιουνίου 1986..

Μαθαίνεις

Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις

…με κάθε αντίο μαθαίνεις

Μα πόσο ωραιο ειναι !!!!! υπεροχα νοήματα!! Καταπληκτικο!!!! Ευχαριστούμε Domenica!!!! :) :-*
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούνιος 15, 2010, 10:10:46 μμ
Μάνος Χατζιδάκις - Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τα τραγούδια της αμαρτίας

(http://krotkaya.files.wordpress.com/2009/03/2.jpg)

ΕΝΟΣ  ΛΕΠΤΟΥ  ΣΙΓΗ

http://www.youtube.com/watch?v=zufoPlgQxRE

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά
έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας
έστω και μια φορά;
Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;


ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ  (ΜΕ ΚΑΤΑΝΥΞΗ)

http://www.youtube.com/watch?v=VxCmYeQ2BIg&feature=player_embedded

Έλα να ανταλλάξουμε
κορμί και μοναξιά

Να σου δώσω απόγνωση
να μην είσαι ζώο
να μου δώσεις δύναμη
να μην είμαι ράκος

Να σου δώσω συντριβή
να μην είσαι μούτρο
να μου δώσεις χόβολη
να μην ξεπαγιάσω

Κι ύστερα να πέσω
με κατάνυξη στα πόδια σου
για να μάθεις πια να μην κλοτσάς


ΤΥΨΕΙΣ

http://www.youtube.com/watch?v=xFg7Us_Roy0&feature=related

Όσο περνούν οι μέρες και μακραίνει
η ηλικία της σεμνότητας, αισθάνομαι
τις ανεπαίσθητες ραγισματιές εντός μου
από νύχτα σε νύχτα να πληθαίνουν

Δρόμοι που πήρα με χαμηλωμένα μάτια
φώτα που πέσαν πάνω μου ανηλέητα
λόγια πιο πρόστυχα κι απ' τις χειρονομίες

Μα πιο πολύ η όψη της μητέρας μου
όταν γυρνώ αργά το βράδυ και τη βρίσκω
μ' ένα βιβλίο στο χέρι να προσμένει
βουβή, ξαγρυπνισμένη και χλωμή


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούνιος 15, 2010, 10:35:01 μμ
aeee συνεχίζω με ποιήματα του Μάνου Χατζιδάκι...

Στον Οδυσσέα Ελύτη

Ό,τι χάραζε σε στίχους τάπαιρνε
η θάλασσα πούχε στα χέρια του.
Ό,τι ζωγράφιζαν τα χείλη του
τάσβηνε ο ουρανός πούχε στα μάτια του
κι έτσι δεν μπόρεσε να δει αν έπρεπε
να παραμείνει Αττικός ή Αιγαιοπελαγίτης.

Στον Γιώργο Σεφέρη

Από τη Μικρασία μετά την καταστροφή,
ένας αστός ξεκίνησε με μια βαλίτσα
αναμνήσεων στο χέρι, γύρισε χώρες μακρινές
και πολιτείες άγνωστες, μάζεψε ακριβό υλικό
και συνταγές, μέτρα, ρυθμούς και χρώματα
και τέλος γύρισε στη χώρα του, έχτισε με τα χέρια του
σπίτι σημερινό κι ελληνικό, εμπήκε μέσα, κλείδωσε
και από τότε πια κανείς δεν τον συνάντησε στην αγορά.

Στον Νίκο Γκάτσο

Η γη καθώς τον γέννησε,
τον στόλισε πράσινα φύλλα της ιτιάς,
του έλατου και της ελιάς.
Μα η σκέψη του τον βύθισε
στης πολιτείας την άσφαλτο
κ’ έγινε πέτρα αρχαϊκή
στη μνήμη των εφήβων
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούνιος 15, 2010, 10:45:57 μμ
παίρνω τη σκυτάλη και συνεχιζω... με Χατζηδάκι

Το ποτάμι


Εκεί κάτω στο ποτάμι
Ζούνε δυο μικρά παιδιά
Τόνα βλέπει δεν ακούει
Τ’ άλλο ακούει μα δε βλέπει
Και τα δυο ξέρουν πως πρέπει
Να ‘χουν μόνο μια καρδιά
Εκεί κάτω στο ποτάμι
Τα παιδιά μένουν παιδιά

Το ποτάμι όλο γεμίζει
Και τη θάλασσα ποτίζει

Εκεί κάτω στο ποτάμι
Ζει μια δύστυχη τρελή
Π’ αγαπούσε ένα πουλί

Το παιδί που δεν ακούει
Της σκοτώνει το πουλί
Κι από τότες δε γνωρίζει
Πως την βλέπει το ποτάμι
Σαν γυναίκα ή σαν πουλί;

Το ποτάμι όλο γεμίζει
Κι απ’ τη θλίψη ξεχειλίζει

Εκεί κάτω στο ποτάμι
Ζούσ’ ο κύριος Δικαστής
Κυνηγούσε τα θηρία
Κι αγαπούσε μια Κυρία
Ώς την ώρα που η τρελή
Πνίγει την μικρή Κυρία
Που τη νόμισε παιδί

Κ’ έτσι ο Δικαστής μονάχος
Προτιμά να σκοτωθεί
Εκεί κάτω στο ποτάμι
Θάψανε το Δικαστή

Το ποτάμι όλο γεμίζει
Και την πίκρα μου ποτίζει

Εκεί κάτω στο ποτάμι
Ζει μια νύφη ερημική
Που σαν τέλειωσεν ο γάμος
Έφυγε ο γαμπρός το βράδυ
Και δεν ήρθε την αυγή
Έτσι η νύφη στολισμένη
Εκεί κάτω στο ποτάμι
Έγινε κι αυτή κραυγή
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούνιος 16, 2010, 08:42:23 πμ
Άντε κι εγώ ... σπονδή στο Χατζιδάκι ...

Ιδιωτική στιγμή

Ένας παπάς
από τ’ αντικρυνό παράθυρο
κοιτάζει που κοιμάμαι.
Θέλει να διαπιστώσει
πού έχω τα χέρια μου,
πάνω ή κάτω από το προσκεφάλι.

Ένας αστυνόμος
από τ’ αντικρυνό παράθυρο
μ’ επιμονή παρατηρεί τον ύπνο μου.
Θέλει να διαπιστώσει
αν γέρνω αριστερά, αν γέρνω δεξιά.

Ένα παιδί
από τ’ αντικρυνό παράθυρο
με βλέπει μ’ απορία να κοιμάμαι.
Θέλει να διαπιστώσει
αν είμαι δράκος
για Θεός ή ένα πουλί
που τραγουδά περίεργα τραγούδια.

Εγώ μέσ’ απ’ τον ύπνο μου
τους βλέπω και χαμογελώ,
γιατί ο παπάς δεν μ’ αναγνώρισε
πως είμαι ο Χριστός κι έχω
τα χέρια μου στο στήθος σταυρωμένα.

Γιατί ο αστυνόμος δεν γνωρίζει
πως ειδικά γι αυτόν είμαι αξιωματικός
και το παιδί ούτε καν μπόρεσε
να φανταστεί πως είμαι ο ποιητής.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούνιος 16, 2010, 09:48:32 πμ
Aυτούς τους στίχους του Ναζίμ Χικμέτ τους σκέφτομαι και αισιοδοξώ, όταν αισθάνομαι νοσταλγία για κάτι που έχω αφήσει πίσω μου.

Να γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών
είμαστε μες στο δικό μας κόσμο

Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει
Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα

Κι αυτό που θέλω να σου πω
το πιο όμορφο απ' όλα,
δε στο 'χω πει ακόμα.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: EXINOS-02 στις Ιούνιος 16, 2010, 10:32:37 πμ
L.Κ. o Ναζιμ Χικμετ ειναι απο τους αγαπημενους μου. Εχουν μελοποιηθει πολλα ποιηματα του (οπως και αυτο που αναφερεις).Πραγαμτικα, σε ολους τους στιχους του κρυβονται μεγαλες αληθειες.Μια σοφία μοναδική !!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Boldini στις Ιούνιος 16, 2010, 05:21:50 μμ
Καλησπέρα!


Enrique Gonzalez Martinez (Μεξικό 1871 - 1952)

Εφιάλτης


Δυο μάτια επίμονα προσηλώνονται στα δυο μου μάτια,
τα κλεισμένα στον ύπνο,
μα που βλέπουν
όσα δε βλέπουν ανοιχτά.
Δυο μάτια φιλικά και θλιμμένα.
Δυο μάτια που έχω κάποτε δει,μα δεν ξέρω που.
Κάποια νύχτα είχαν έρθει
κι είχαν φύγει με την χρυσαυγή,
για να γυρίσουν ακόμα πιο θλιμμένα,
όμοια με δάκρυα σιωπηλά.
Ήθελαν κάτι να μου πουν
αλλά πως να μου το πουν δεν γνώριζαν,
κι εγώ θα'θελα να τους αποκριθώ
μα δεν μπορούσα.
Θα'λεγες πως ήταν δάκρυα
που είχαν χυθεί ,πάει καιρός πολύς...

Είναι ένας εφιάλτης
που συχνά τον νιώθω και τόσο πολύ διαρκεί
μα τόσο πολύ,
που θαρρώ πως σαν ξυπνήσω θα τον δω
και πως θα χαθεί
μόλις αποκοιμηθώ.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: EXINOS-02 στις Ιούνιος 16, 2010, 08:28:49 μμ
Boldini, Υπεροχο ποιημα !!!! ισως απο τα καλυτερα που εχω διαβασει ως τωρα..... Συγχαρητήρια!!!!!!!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούνιος 16, 2010, 08:38:04 μμ
Λέο Μπουσκάλια


Η ευτυχία μου είμαι εγώ... όχι εσύ........
όχι μονο γιατί εσύ μπορεί να είσαι περαστικός,
αλλά κι επειδή εσύ θέλεις να είμαι αυτό που δεν είμαι..

Δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένη όταν αλλάζω
μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω τον εγωισμό σου!

Ούτε μπορώ να νιώσω ήρεμη
όταν με κριτικάρεις που δεν σκέφτομαι σαν εσένα...
Ή που δε σε βλέπω όπως εσύ.

Με φωνάζεις επαναστάτρια.
Κι όμως κάθε φορά που απέρριψα τα πιστεύω σου,
εσύ επαναστάτησες ενάντια στα δικά μου.

Δε μπορώ να διαμορφώσω το μυαλό μου.
Ξέρω πως είναι δύσκολο να είσαι απλά εσύ..

Και δεν μπορώ να σου επιτρέψω να μου υπαγορεύσεις
τι θα είμαι ....
γιατί βάζω όλη μου την προσοχή να είμαι εγώ..

Είπες πως είμαι διάφανη...Κι εύκολα με ξεχνούν...
Γιατί τότε προσπάθησες να χρησιμοποιήσεις τη ζωή μου
για ν' αποδείξεις στον εαυτό σου ποιός είσαι......;


(http://1.bp.blogspot.com/_U6IZZBHcp4M/SfIC7fiP2rI/AAAAAAAAEkw/tDVHxB9Gyf8/s400/666_1_1a_BRIGID_MARLIN_Earth,Water,Air,Fire.jpg)  (http://assets.in.gr/assetservice/data/D2006/D0109/2ko60a.jpg)  (http://www.verisimilitudo.com/martin-camarata/new/kierkegaardtremblingpsd.jpg)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Boldini στις Ιούνιος 16, 2010, 08:40:19 μμ
KIMMERIA02  ευχαριστώ
και'μενα μ'αρέσει πολύ  :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούνιος 16, 2010, 09:10:45 μμ
Στο Αφτί Μιας Κοπέλας

Τίποτα δε θέλησα
τίποτα να σου πω.

Είδα μες στα μάτια σου
δυο δέντρα τρελά
από αέρα, γέλιο και χρυσάφι,
που σάλευαν.

Τίποτα δε θέλησα
τίποτα να σου πω.


Lorca Federico Garcia

(http://fe-mail.gr/media/Image/relationships_child/2008/sex/12/paramithi/eyes_in_the_sky.jpg)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούνιος 17, 2010, 12:13:41 πμ
Στο Αφτί Μιας Κοπέλας

Lorca Federico Garcia

Μα τι γίνεται απόψε;; Ο paraxenos με πρόλαβε στη μουσική μου επιλογή...εσύ στην ..ποιητική  :D ...
Μάλλον η παρέα έχει αρχίσει να "δένει" καλά και οι σκέψεις μας "συναντώνται" στον ουρανό του pde ...

Federico Garcia Lorca σκεφτόμουν κι εγώ ,σε ελεύθερη απόδοση Λευτέρη Παπαδόπουλου και μουσική Γιάννη Γλέζου...

Κεφαλοδέσι (http://www.youtube.com/watch?v=lUYYbyCtFiI&feature=related)

Τα χεράκια μου καλέ μου
σου κεντήσανε μια κάπα
με λουλούδια μοσχοκάρφια
πελερίνα από νερό

Το φεγγάρι είναι καλέ μου
μια σταλίτσα πηγαδάκι
και τα λούλουδα καλέ μου
τίποτ' άλλο πια δε θέλουν
μόνο τα γερά σου μπράτσα
που τη νύχτα με αγκαλιάζουν
μόν' τα μπράτσα σου καλέ μου
που τη νύχτα μ' αγκαλιάζουν

Όταν ήρθες για το γάμο
άσπρη άνοιξη καλέ μου
και του αλόγου τα νύχια
τέσσερις λυγμοί ασήμι

Το φεγγάρι είναι καλέ μου
μια σταλίτσα πηγαδάκι
και τα λούλουδα καλέ μου
τίποτ' άλλο πια δε θέλουν
μόνο τα γερά σου μπράτσα
που τη νύχτα μ' αγκαλιάζουν
μόν' τα μπράτσα σου καλέ μου
που τη νύχτα με αγκαλιάζουν

κι εδώ (http://www.youtube.com/watch?v=9aPH--ohazk&feature=related) σε πρώτη εκτέλεση από την Έλενα Κυρανά (1969)

(http://1.bp.blogspot.com/_xWZG4nqsme4/SfTnA0y7TxI/AAAAAAAAHK0/2ofBF--8tXM/s400/hug.jpg)   
               
    
               
    
               
    

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούνιος 17, 2010, 08:46:59 πμ
(http://www.astronomy.gr/images/upload/uranos.jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=Di06ZrhjpIc)

Η δίψα μου ’γινε φωτιά,
στερεύει στα φιλιά σου,
το δάκρυ μου σταλαγματιά
χάνεται στη ματιά σου.

Άκρη δεν έχει ο ουρανός (του pde  ;) ),
αρχή δεν έχει η δύση.
Τέλος δεν έχει ο καημός,
το χαμογέλιο θλίψη.

Στο παραθύρι σου κρυφά
γροίκαγα περιστέρι,
σαν το μαχαίρι απάστραφτε,
σβήσε, χλωμό μου αστέρι.

Άκρη δεν έχει ο ουρανός,
αρχή δεν έχει η δύση.
Τέλος δεν έχει ο καημός,
το χαμογέλιο θλίψη.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: eleni09 ΠΕ 02 στις Ιούνιος 17, 2010, 10:04:07 πμ
Κι εσύ, αγαπημένη, όταν με διώχνεις,

κλείνεις έξω απ' την πόρτα σου

έναν ολάκερο πικραμένο κόσμο...Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον,
...
είμαστε κιόλας νεκροί...Ποδοπάτησε με,

να έχω τουλάχιστον την ευτυχία

να μ'αγγίζεις...

Τάσος Λειβαδίτης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Boldini στις Ιούνιος 17, 2010, 12:09:31 μμ
^ Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας;
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: desperino στις Ιούνιος 17, 2010, 01:33:37 μμ
Κι εγώ Ναζίμ Χικμέτ κι εγώ νανούρισμα ( για το δεύτερο daniel ;))
Είναι ό,τι καλύτερο μπορείς να ευχηθείς σ΄ένα παιδί να γίνει μεγαλώνοντας ..



Ναζίμ Χικμέτ - "Νανούρισμα στο γιο μου"

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Στον ύπνο σου έρχεται μια θάλασσα απέραντη. Βουνά τα κύματά της, φουσκώνουν αφρισμένα, λυσσομανάνε...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Στον ύπνο σου έρχεται ένα καράβι, κι εσύ στη γέφυρα του καπετάνιου.
Στα δεξιά σου, το κύμα που χτυπιέται, και στα ζερβά σου... Για δες το που σε πολεμάει...
Μα μη σε νοιάζει, γιε μου, μη φοβάσαι! Οι μηχανές δουλεύουνε σαν την καρδιά σου. Το σκαρί γερό και το τιμόνι στα χέρια σου...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Πελώρια αέρινη γέφυρα δένει τα περιγιάλια. Στ' αστραφτερό δοκάρι της εσύ αγναντεύεις.
Κοίτα κάτου, μη ζαλιστείς. Κοίτα πάνου, το κεφάλι σου λες κι ακουμπάει τον ουρανό...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Τι πολλά βιβλία είν' αυτά; Όλα τα έχεις διαβάσει; Ρυτίδες στο μέτωπό σου, τα μαλλιά σου κατάλευκα.
Τα μάτια σου είναι τα μόνα στη γη που έχουν καταλαβει. Το πρόσωπό σου όμορφο σαν την αιωνιότητα.
Μην αμφιβάλλεις, μη φοβάσαι μη και δε βρήκες ό,τι έψαχνες.
Διάβαζε πολεμώντας, διάβαζε αυτό που διαβάζεις χωρίς να το ξεχωρίζεις από τη μάχη...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Άκου, φωνές ακούς. Κοίτα τι όμορφα χρώματα που βλέπεις...
Τα χέρια σου χαϊδεύουν το μάρμαρο, και νά, του δίνουν το πιο σταθερό, πιο ζωντανό σχήμα...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Άφοβος σαν θαλασσινός,μάστορας δημιουργός,φιλόσοφος γνώστης  και καλλιτέχνης τολμηρός
- έτσι να γίνεις...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...


....και καλλιτέχνης τολμηρός!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούνιος 17, 2010, 01:52:48 μμ
και εδω να αφιερωσω στη καλότυχη Danielitsa και τον Μπαμπά της   Daniel  το "Πρωινό Αστρο"
Το "Πρωινό Άστρο" είναι το ποίημα που έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος για το κοριτσάκι του, όταν έγινε πατέρας.
Είναι το ποίημα της πατρικής στοργής και της λυρικής φαντασίας.
Είναι ένα ποίημα που μόνο ένας παλμογράφος θα μπορούσε να "οπτικοποιήσει" και να καταγράψει τους παλμούς της εκπληκτικής ευαισθησίας του".
 Ο ίδιος ο Ρίτσος το χαρακτηρίζει "Μικρή εγκυκλοπαίδεια υποκοριστικών" για την κορούλα του.
Το βίντεο αυτό παρουσιάστηκε στην εκδήλωση του Μουσείου Μπενάκη, στις 21 Μάρτη 2009, Παγκόσμια ημέρα Ποίησης που ήταν αφιερωμένη στα 100 χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου.

Μουσική: Ευανθίας Ρεμπούτσικα, "Το Αστέρι και η Ευχή".  

http://www.youtube.com/watch?v=MJ5mBQJN8Xs


Κοριτσάκι μου, θέλω να σου φέρω
τα φαναράκια των κρίνων
να σου φέγγουν τον ύπνο σου.
...................................
Κοιμήσου,
Να μεγαλώσεις γρήγορα.
Έχεις να κάνεις πολύ δρόμο, κοριτσάκι,
κι έχεις δυο πεδιλάκια μόνο από ουρανό.
Κοιμήσου.
..................................
Κοιμήσου, κοριτσάκι.
Είναι μακρύς ο δρόμος.
Πρέπει να μεγαλώσεις.
Είναι μακρύς
μακρύς, μακρύς ο δρόμος.
...................................
Τα δέντρα ανθίζουν,
δεν ξέρουν γιατί,
ανθίζουν.
Τα λουλούδια δε νοιάζονται
να γίνουν καρποί,
γίνονται καρποί.
Κι εγώ τραγουδάω,
δεν ξέρω γιατί,
τραγουδάω.
.............................
Έχω ένα κοριτσάκι
έχω ένα κοριτσάκι.
Είμαι ένα δέντρο μες στη μέση τ' ουρανού.
..........................................
Κράτησέ με, κοριτσάκι,
με παίρνει ο αέρας
πάνω απ' τα βουνά
ψηλά, ψηλά,
γαλανά φτερά,
φτερά, φτερά,
μια θάλασσα φτερά
η χαρά.
Κράτησέ με.
......................................
Μονάχα το χαμόγελό σου
ένας ρόδινος κρίκος να πιαστώ.
Κράτησέ με.
..............................
Μια κίνηση
του τρυφερού χεριού σου
έσβησε μεμιάς όλο το μαύρο.
Έτσι παιδί που μ' έκανες, παιδί μου,
πώς θα τα βγάλω πέρα από τους ίσκιους
που στέκουν και παραμονεύουν
πίσω από τ' ανθισμένο σου χαμόγελο;
..............................
Γιατί δεν είναι, κοριτσάκι,
να μάθεις μόνο
εκείνο που είσαι
εκείνο που έχεις γίνει,
είναι να γίνεις
ό,τι σου λέει
κι ο ρόδινος καρπός που πέφτει
κι η μακρινή σελήνη
στον κοντινό καθρέφτη.
Άλλη χαρά
δεν είναι πιο μεγάλη
απ' τη χαρά που δίνεις.
Γιάννης Ρίτσος - Πρωινό Άστρο. (Το χαρίζω στα παιδιά μου, το χαμόγελο στη ζωή μου!)



και εδω απόσπασμα από το "πρωινό Άστρο " με τη φωνη του Β. Παπακωνσταντίνου

http://www.youtube.com/watch?v=KwAaqU6LgvI&feature=related



Σ ένα μαξιλάρι-φεγγαράκι
το παιδί μου αποκοιμήθηκε.
Όλη η πλάση στις μύτες των ποδιών
κοιτάζει απ το παράθυρό μας
κοιτάζει το παιδί μου που κοιμήθηκε.

Όλα τα αστέρια
μια μυγδαλιά ανθισμένη αστέρια
μπρος στο παράθυρό μας
κοιτάζει το παιδί μου που κοιμήθηκε.

Ο θεός των σπουργιτιών και των παιδιών
πίσω από μια κουρτίνα λουλουδένια
κοιτάζει το παιδί μου που κοιμήθηκε.

Σιγά, μανούλα,
σιγά.
θα το ξυπνήσεις.

Τι θόρυβο που κάνει
η πορτούλα της καρδιάς σου
καθώς ανοιγοκλείνει
στον κήπο της χαράς.

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: why στις Ιούνιος 17, 2010, 08:27:38 μμ


 Το τραγούδι της Ελένης       
 
Στίχοι: Νίκος Καζαντζάκης
Μουσική: Νίκος Μαμαγκάκης
Πρώτη εκτέλεση: Νένα Βενετσάνου

Η Ελένη σώπαινε χαρούμενη
μεσ' στη νυχτιά γρικώντας
το παραμύθι της να κλώθεται
στης φαντασιάς τ' άδραχτι
κι' άλαργα ο νους σε τόπους μακρινούς
ήταν συνεπαρμένος

Ήμουν εγώ που εγέλουν κι' έκλαιγα
στ' ακρογιαλιά της Κρής
γιατί ήταν ο άδειος ίσκιος μου
στου ανδρός μου το κλινάρι
γυρεύω μ' άρπαγες πανώριους νιούς
και παλικαροσύνες

Λάμπαν τα φρύδια της καμαρωτά
σα δυο μερών φεγγάρι
τον άνδρα της θυμήθη αχνά
και τον πανώριο Πάρι
κι' όλα τα παλικάρια που σκοτώθηκαν
για χάρη της στα ξένα

Η ανάσα της Ελένης μύρισε
σα θάλασσα δροσάτη
θεά δεν είμαι εγώ κι' οχτρεύομαι
τους ουρανούς τους άδειους
δε με χωράει το σπίτι ετούτο πια
και πλάτυν' η ψυχή μου
 


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: why στις Ιούνιος 17, 2010, 08:36:52 μμ
Θάρθει καιρός- Κατερίνα Γώγου

http://www.youtube.com/watch?v=AhLvZk259_o&feature=related

Θαρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
-μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ' η ελπίδα.

Άκου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές
με γυρμένους απέξω

Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θάμαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες.

Να φυλάξεις μονάχα
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις και έννοιες σαν και αυτές
απροσάρμοστοι - καταπίεση - μοναξιά - τιμή - κέρδος - εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.

Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί.
Και θαρθούνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά-
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο:
"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος".

Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ' όλα αυτά Μαρία.

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούνιος 17, 2010, 11:25:04 μμ
(http://earinosimeio.pblogs.gr/files/f/291735-0.jpg)
 (http://www.youtube.com/watch?v=R_3K4zkNYxw)
Θα φέρει η θάλασσα πουλιά
κι άστρα χρυσά τ' αγέρι
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά
να σου φιλούν το χέρι.

Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά.

Δίχως τη δική σου αγάπη
δύσκολα περνά ο καιρός.
Δίχως τη δική σου αγάπη
είναι ο κόσμος πιο μικρός.


Νίκος Γκάτσος

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούνιος 18, 2010, 08:58:49 πμ
Μα αν γίνει;

Πίσω από τις βουβουζέλες
και τις 1000 εννοώ
γαλανόλευκες φανέλες
δίνουν ύψιστο ρυθμό.

Ελλαδίτικο αέρα
φύσηξαν στην Αφρική,
και η Νότιος Κορέα
μοιάζει εικόνα μακρινή.

Σάλπι ένα, Τόρο δύο
κι άλλοι εννέα μαχητές,
το πειρατικό το πλοίο,
θύμισε άλλες εποχές.

Λες να γίνει; μοιάζει αστείο.
Μα ποιος νοιάζεται αδερφέ;
Και με ήττα στο εφετείο,
δε μας πάνε οι δικαστές.

Μα αν γίνει ποιος μας πιάνει;
Άρε Μέσι φουκαρά,
θα σε κάνουμε χαρμάνι
κι έλα εδώ με κουμπαρά.

Ποια κατάντια και ποια κρίση;
Θα σου δώσουμε ψιλά,
για να πας να αγοράσεις
σε κουκλάκι έναν τσολιά.

(http://www.oikade.gr/images/data/images/tsolias.gif)

Κατά τα άλλα όλα ίδια
μα με μια διαφορά.
Μοιάζει πια η βουβουζέλα
η πιο ωραία συντροφιά.

(Ποιητής ο Άκης Βαΐου)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούνιος 18, 2010, 07:36:53 μμ
Το τρελοβάπορο (http://www.youtube.com/watch?v=_0IpCkRziDg&feature=related)

Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
κι αρχίζει τις μανούβρες "βίρα-μάινα"
την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές
φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ' τις δυο μεριές

Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ' όνειρο
κι έχει λοστρόμο αθώο ναύτη πονηρό
από τα βάθη φτάνει στους παλιούς καιρούς
βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς

Έλα Χριστέ και Κύριε λέω κι απορώ
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο
χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε
χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε

Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε
κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα

Οδυσσέας Ελύτης
(http://3.bp.blogspot.com/_YL7-S8dPhkk/SE7EP0ZLjmI/AAAAAAAAAcQ/0QdjjVIgV5w/s400/%CE%B2%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%81%CE%B9.jpg)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούνιος 19, 2010, 06:00:27 μμ
(http://pf.pstatic.gr/Pathfinder/News/articles/9/7231409.jpg)

Θεατρίνοι, Μ. Α.

Στήνουμε θέατρα καὶ τὰ χαλνοῦμε
ὅπου σταθοῦμε κι ὅπου βρεθοῦμε
στήνουμε θέατρα καὶ σκηνικά,
ὅμως ἡ μοίρα μας πάντα νικᾶ.

Καὶ τὰ σαρώνει καὶ μᾶς σαρώνει
καὶ τοὺς θεατρίνους καὶ τὸ θεατρώνη
ὑποβολέα καὶ μουσικοὺς
στοὺς πέντε ἀνέμους τοὺς βιαστικούς.

Σάρκες, λινάτσες, ξύλα, φτιασίδια,
ρίμες αἰσθήματα, πέπλα στολίδια,
μάσκες, λιογέρματα, γόοι καὶ κραυγὲς
κι ἐπιφωνήματα καὶ χαραυγὲς

ριγμένα ἀνάκατα μαζὶ μ᾿ ἐμᾶς
(πές μου ποῦ πᾶμε; πές μου ποῦ πᾶς; )
Πάνω ἀπ᾿ τὸ δέρμα μας γυμνὰ τὰ νεῦρα
σὰν τὶς λουρίδες ὀνάγρου ἢ ζέβρα

γυμνὰ κι ἀνάερα, στεγνὰ στὴν κάψα
(πότε μᾶς γέννησαν; πότε μᾶς θάψαν! )
Καὶ τεντωμένα σὰν τὶς χορδὲς
μιᾶς λύρας ποὺ ὁλοένα βουίζει. Δὲς

καὶ τὴν καρδιά μας ἕνα σφουγγάρι,
στὸ δρόμο σέρνεται καὶ στὸ παζάρι
πίνοντας τὸ αἷμα καὶ τὴ χολὴ
καὶ τοῦ τετράρχη καὶ τοῦ ληστῆ.

Γιῶργος Σεφέρης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: physicaest στις Ιούνιος 19, 2010, 06:07:14 μμ
Ωραιο ποιημα Αριστο
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούνιος 20, 2010, 08:22:42 πμ
(http://www.telegraph.co.uk/telegraph/multimedia/archive/00686/philippines_686199c.jpg)

Ἡ λυπημένη

Στὴν πέτρα τῆς ὑπομονῆς
κάθισες πρὸς τὸ βράδυ
μὲ τοῦ ματιοῦ σου τὸ μαυράδι
δείχνοντας πὼς πονεῖς·

κι εἶχες στὰ χείλια τὴ γραμμὴ
ποὺ εἶναι γυμνὴ καὶ τρέμει
σὰν ἡ ψυχὴ γίνεται ἀνέμη
καὶ δέουνται οἱ λυγμοί·

κι εἶχες στὸ νοῦ σου τὸ σκοπὸ
ποὺ ξεκινᾶ τὸ δάκρυ
κι ἤσουν κορμὶ ποὺ ἀπὸ τὴν ἄκρη
γυρίζει στὸν καρπό·

μὰ τῆς καρδιᾶς σου ὁ σπαραγμὸς
δὲ βόγκηξε κι ἐγίνη
τὸ νόημα ποὺ στὸν κόσμο δίνει
ἔναστρος οὐρανός.

Γιῶργος Σεφέρης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: epak στις Ιούνιος 20, 2010, 09:01:07 πμ
(http://www.seaside-hotel.gr/media/2705-sea%20view_thumb_640.jpg)


Καλημέρα :)
Edgar Allan Poe "Άναμπελ Λη"


Άναμπελ Λη
Κάποτε, πολύ παλιά, σ' ένα βασίλειο, σε μιαν ακτή
ζούσε κάποια παρθένα. Θα την γνωρίζετε, ασφα-
λώς. Ήταν η Άναμπελ Λη. Κι αυτή η παρθένα ήθελε
να με λατρεύει να τη λατρεύω μοναχά. Ήμουν παιδί
κι ήταν παιδί σ' εκείνο το βασίλειο, σ' εκείνη την ακτή.
Κι ήταν η αγάπη μας, αγάπη που δεν ξανάγινε στη γη.
Εγώ κι η Άναμπελ Λη, η Άναμπελ Λη κι εγώ...Φτε-
ρούγιζαν στον ουρανό τα Σεραφείμ και ζήλευαν τέτοιαν
αγάπη αγγελική.

Κι ίσως γι' αυτό-βέβαια, γι' αυτό!-κάποτε, πολύ πα-
λιά, σ' εκείνο το βασίλειο, σ' εκείνην την ακτή, σύν-
νεφο ήρθε σκοτεινό κι άνεμος πήρε να φυσάει κι οι άρ-
χοντες γονείς της μου πήραν παγωμένη την όμορφη
Άναμπελ Λη. Την πήραν, μου την έκλεισαν σε τύμβο-
φυλακή. Σ' εκείνο το βασίλειο, σ' εκείνη την ακτή.

Οι άγγελοι στον ουρανό δεν είχαν καν μισή από την
ευτυχία μας. Ζήλεψαν, ναι! Γι' αυτό (έχουνε να το λέ-
νε σ' εκείνο το βασίλειο, σ' εκείνη την ακτή) το σύν-
νεφο ήρθε σκοτεινό κι ο άνεμος μου πάγωσε, το σύν-
νεφο μου πήρε την όμορφή μου Άναμπελ Λη.

Μα ούτε παλιών ούτε σοφών αγάπη άλλη είχε σταθεί
απ' τη δική μας πιο βαθιά, πιο δυνατή. Γι' αυτό οι άγ-
γελοι ψηλά στον ουρανό, κι οι δαίμονες στη θάλασσα
βαθιά, δεν θα μπορούσανε ποτέ να μου στερήσουν την
ψυχή της όμορφής μου Άναμπελ Λη.

Γιατί δεν βγαίνει-καν αχνό-φεγγάρι από τότε, δίχως
να ονειρευτώ την όμορφή μου Άναμπελ Λη. Κι αστέ-
ρι δεν φωτίζει στον ουρανό δίχως να δω το βλέμμα της
το ζωντανό. Και κάθε που αγριεύει το πέλαγο των
σκοταδιών, πάω και γέρνω πλάι της-πλάι στη γλυκιά
μου, λατρευτή γυναίκα και ζωή-στον τύμβο πλάι, στη
φυλακή, στο μνήμα της, πλάι στην ακτή, στη θάλασ-
σα που τη θρηνεί.



Μετάφραση: Γ. Μπλάνας
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούνιος 20, 2010, 02:28:51 μμ
Κάνε τον πόνο σου άρπα.
Και γίνε σαν αηδόνι,
και γίνε σα λουλούδι.
Πικροί όταν έλθουν χρόνοι,
κάνε τον πόνο σου άρπα
και πέ τονε τραγούδι.

Μη δέσεις την πληγή σου
παρά με ροδοκλώνια.
Λάγνα σου δίνω μύρα
για μπάλσαμο και αφιόνια.
Μη δέσεις την πληγή σου,
και το αίμα σου, πορφύρα.

(http://night-flights.pblogs.gr/files/36722-red-rose-picture.jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=wha30dQxGRo)

Λέγε στους θεούς «να σβήσω!»
μα κράτα το ποτήρι.
Κλότσα τις ημέρες σου όντας
θα σου ‘ναι πανηγύρι.
Λέγε στους θεούς «να σβήσω!»
μα λέγε το γελώντας.

Κάνε τον πόνο σου άρπα.
Και δρόσισε τα χείλη
στα χείλη της πληγής σου.
Ένα πρωί, ένα δείλι,
κάνε τον πόνο σου άρπα
και γέλασε και σβήσου.

Κ. Καρυωτάκης

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούνιος 21, 2010, 03:32:07 μμ
(http://vithos-psihis.pblogs.gr/files/169563-son-de-la-mer.jpg)

Πάρε ένα κοχύλι απ' το Αιγαίο
να 'χεις στο ταξίδι συντροφιά
Κι από το φιλί το τελευταίο
κράτησε στα χείλη τη δροσιά

... γαι την aeee, τη domenica και άλλους τριγύρω (εννοώ, ηλεκτρονικά) που κάπως ξέρουν από ... θερινά όνειρα ...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούνιος 21, 2010, 04:51:44 μμ
thanks Aristos2.... οχι μονο θερινα...... και εαρινα .....και  χειμερινα  .......    ;)

Έχεις ακόμα να κλάψεις πολύ

Τώρα το δέντρο σε κοιτάει κατάματα μέσα απ' τα φύλλα του,
η ρίζα σου δείχνει όλο το δρόμο της,
εσύ κοιτάς κατάματα τον κόσμο δεν έχεις τίποτα να κρύψεις.
Τα χέρια σου είναι καθαρά, πλυμένα με το χοντρό σαπούνι του ήλιου,
τα χέρια σου τ' αφήνεις στο συντροφικό τραπέζι ξέσκεπα,
τα εμπιστεύεσαι στα χέρια των συντρόφων σου.
Η κίνησή τους είναι απλή, γεμάτη ακρίβεια.
Κι όταν ακόμη βγάζεις μια τρίχα απ' το σακάκι του φίλου σου,
είναι σαν να βγάζεις ένα φύλλο απ' το ημερολόγιο
επιταχύνοντας το ρυθμό του κόσμου.

(http://2.bp.blogspot.com/_CxCMFsluPwA/SMkd6NYGLYI/AAAAAAAAAVE/y9cZKMHwlRQ/S220/dakria.jpg)

Μ' όλο που το ξέρεις πως έχεις ακόμη να κλάψεις πολύ
ώσπου να μάθεις τον κόσμο να γελάει.

 Γιάννης Ρίτσος
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Ιούνιος 21, 2010, 05:17:25 μμ
Αν και δεν έιναι ποιητής σαν σήμερα γεννήθηκε... Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, 60 ετών πια...

Ενα τραγουδάκι που έγραψε τους στίχους ο ίδιος:

Κοιμήσου εσύ     
 (http://www.youtube.com/watch?v=2zWs6MkdLJY)



Κοιμήσου εσύ     

Η νύχτα πέφτει πάντα, και σκοτώνεται,
σκορπίζεται, κομμάτια στα στενά.
Μαζί μου κάθε βράδυ, ανταμώνεται,
κομμάτι με κομμάτι, αγκαλιά.

Τρομάξαν, κάτι αδέσποτα και κρύφτηκαν,
στις γάμπες, με τα κόκκινα καλσόν,
σκιές μες στην ομίχλη, που ξεχάστηκαν,
σαν όνειρα σε κάδους σκουπιδιών.

Κοιμήσου εσύ, κοιμήσου εσύ,
ζεστά-ζεστά, και σκεπασμένα.
Κοιμήσου εσύ, κοιμήσου εσύ,
θα ζω εγώ, για σένα.

Με πήρε πάλι απόψε, το παράπονο,
στα στέκια με τραβάει, απ' το γιακά,
με βρήκε το ξημέρωμα, το άπονο,
σε μπάρες με ποτήρια, αδειανά.

Τα φώτα, ένα-ένα, παραδίνονται,
χαράζει, στις ταράτσες η αλήθεια,
εκείνους που ξεχάσανε, να δίνονται,
πισώπλατα χτυπάει, η συνήθεια.

Κοιμήσου εσύ, κοιμήσου εσύ,
ζεστά-ζεστά, και σκεπασμένα.
Κοιμήσου εσύ, κοιμήσου εσύ,
θα ζω εγώ, για σένα.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούνιος 21, 2010, 06:20:21 μμ
Στρίγκλισμα

Μέσα κι ἔξω ἀπ’ τὶς μεγαλουπόλεις μὲ πείνα μὲ τόλμη
μὲ ἁγιότητα σούρανε τὰ μακρουλά τους ποδάρια
Τὰ σβησμένα ἀπ’ τὸ ὄπιο μάτια τοὺς τ’ ἀλουμινένια
πιάτα τοὺς τὰ κουρέλια τους στὸ χωματόδρομο
Τὰ παιδιὰ τῆς γενιᾶς μου γίνανε ἀφίσες τῶν τοίχων
Ξερατὸ καὶ λουλούδια ἐνὸς πολιτισμοῦ ἄθλιου
Ὁ δρόμος ἔχει τὴν ἀγωνία του τοὺς θλιβεροὺς μαντρότοιχους
μὲ τ’ ἀγκωνάρια τῆς παραφορᾶς
Καὶ στὴ βάση κάτ’ ἀπ’ τὸ δέντρο ὁ ἐλεύθερος
ἀπλώνοντας ρίζες καὶ κλωνάρια
Ὁ δραπέτης τῆς ζούγκλας τῶν πόλεων
Σχεδὸν ριπίδι σχεδὸν ἀκάθαρτη συμμετρία
Ὥριμος γιὰ τὴ στιγμὴ τῆς κρίσης
Ἡ ἀγάπη τὸν κυριεύει, ἐπουλώνει τὴ λέπρα τῆς ἐσωτερικῆς γῆς
Ἄνθρωπε τῆς ἐποχῆς μου παράδειγμα
Δόξα σ’ αὐτὸν ποὺ τὸ σκάει
Ποδοπατώντας σάπιες ἀξίες βαραθρώνοντας τέλματα
Μὲ τὰ παπούτσια στὸ κούτελο τῆς καλοπέρασης
Ἔστω καὶ μὲ τὴ στολὴ τοῦ νικημένου
Μακαρίζω αὐτοὺς ποὺ τὸ στῆθος τους οὐρλιάζει
στὴ μυστηριακὴ ἐρημιὰ τοῦ κόσμου
σὰν ἄστρο.
Αὐτοὺς ποὺ ἀνοίγουν στὸ μέλλον δρόμο
κομμένα ἁγνὰ προϊόντα της φύσης
Στὴν ἀνώνυμη ἱστορία.

Τὸ μπρίκι
Εἶναι τὸ αἰώνιο τσίγκινο μπρίκι
αὐτὸ πού μου ἔδωσε ὅ,τι καλύτερο εἶχε
αὐτῆς τῆς ζωῆς καὶ μᾶλλον ὁλότελα ξαφνικὰ
χωρὶς οὔτε ἀρχὴ μήτε τέλος.
Νὰ ψήνει καφὲ καὶ νὰ ντιντινίζει στὸ ράφι.
Εἶναι τὸ δηλητηριῶδες τσίγκινο μπρίκι
ὁτιδήποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ ξυριστικὴ μηχανή.
Δείχνει μὲ τὸ δάχτυλο τὸ τέλος τοῦ χειμώνα
σὲ θερμότητα κανονικὴ σὰν ἐκείνη τοῦ ἥλιου.
Μουντζουρωμένο καὶ μαλακὸ ἀλλὰ ὄχι γιὰ πέταμα.

Λευτέρης Πούλιος

Για τους φίλους "δραπέτες" :aeee ,ekfrasi ,aristo2 ,rozy4 και όλους όσους δεν εφησυχάζουν....
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: apri στις Ιούνιος 26, 2010, 12:11:34 μμ
Και μια άλλη εκδοχή της διάσημης "Ιθάκης" του Καβάφη, την οποία είχα αναφέρει και στο ...απώτατο παρελθόν.
Ο ένας και μοναδικός Σον Κόνερι διαβάζει το ποίημα μεταφρασμένο στα αγγλικά, σε μουσική υπόκρουση του Βαγγέλη Παπαθανασίου και υπέροχες εικόνες....

http://www.youtube.com/watch?v=9puxoJ1f6YU&feature=player_embedded
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούνιος 27, 2010, 09:52:41 πμ
Ο Άμω που αναμένει να καταστεί Άκω θα ονομάζεται, χάριν συντομίας, Αμώκ ....

Ο ωρομίσθιος που αναμένει να καταστεί Άμω, Αμώρ ...

Ο ωρομίσθιος που αναμένει να καταστεί Άκω, τρελός ...

Όποιος εκ των προαναφερθέντων αναμένει να διοριστεί άμεσα, χιουμορίστας ...

Οι παραπάνω "άστεγες" σκέψεις συμπτωματικώς "φιλοξενούνται" στο παρών θέμα, ας με συγχωρήσουν οι αναγνώστες του και, πρωτίστως, οι διαχειριστές ...  :'( ::) 8)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούνιος 27, 2010, 01:29:12 μμ
Σώπα, μη μιλάς
Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ' τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή ειναι χρυσός.
Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα,γέλαγα,έπαιζα μου λέγανε:
"σώπασε".

Στο σχολείο μού κρύψανε την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε :"εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!"

Με φίλησε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
"κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ....σώπα!"

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.
Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,
"θα βρείς το μπελά σου, σώπα".

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις ,σώπα"

Παντρεύτηκα , έκανα παιδιά ,
η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική
και ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε "Σώπα".

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα"
Μπορεί να μην είχαμε με δ'αύτους γνωριμίες ζηλευτές
με τους γειτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ενας,σώπα ο άλλος σώπα η επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".
Μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Ευκολα , μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".

Μάθε το στη γυναίκα σου,στο παιδί σου,στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν'την να σωπάσει.
Κόψ'την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή
που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το
βραχνά να μιλάς ,
χωρίς να μιλάς να λές "έχετε δίκιο,είμαι σαν κι εσάς"
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο αχρηστος.

και δεν θα μιλάς ,
θα γίνεις φαφλατάς ,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.

Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ'την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις , καλύτερα να το τολμησεις
Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,
με έναν ψιθυρο , με ένα τραύλισμα,
με μια κραυγή που θα μου λεει:
ΜΙΛΑ!..............
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούνιος 28, 2010, 10:43:37 πμ
Στην τιμή ρεκόρ των 2240 ευρώ πουλήθηκε στη δημοπρασία βιβλίων του οίκου Π. Βέργος η πρώτη έκδοση της πρώτης ποιητικής συλλογής του Κώστα Καρυωτάκη (είχε εκτιμηθεί 300-400 ευρώ).
Ο «Πόνος του ανθρώπου και των πραμάτων», όπως τιτλοφορείται η συλλογή, κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 1919 σε 120 μόνο αντίτυπα.
Το αντίτυπο της δημοπρασίας ήταν ένα από τα 20 που τυπώθηκαν σε χαρτί πολυτελείας και έφερε ιδιόχειρη αφιέρωση του ποιητή.

(http://www.newskosmos.com/index.php?option=com_content&view=article&id=12022:2010-06-24-09-06-29&catid=37:greece&Itemid=56)

Θάλασσα

Ομως τα στήθια που τα ταράζει κάποιο
θανάσιμο πάθος δεν θα γαληνέψουν

Τα σύννεφα γιγάντικα φαντάζουν κι ασημένια
στο μολυβένιον ουρανό
σαν τα χτυπά του ήλιου το φως· σαν τα χτυπά ο αγέρας
φεύγουνε πίσω απ' το βουνό.

Κι είναι θεριό η θάλασσα. Το παρδαλό της χρώμα
δίνει της -- μπλαβό εκεί μακριά,
πιο δώθε ανοιχτοπράσινο κι ακόμα δώθε γκρίζο --
κάποια παράξενη θωριά.


(http://mauros-pit.pblogs.gr/files/f/180339-Blue%20Moon.jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=lAkKNba4ukw)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: epak στις Ιούνιος 28, 2010, 12:14:40 μμ
Γεια χαρά! :)
(http://blogs.eliamep.gr/wp-content/uploads/2008/07/goldfish.jpg)

http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Enteykt/53/ent101.gif
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Boldini στις Ιούνιος 28, 2010, 03:17:08 μμ
Ο Άμω που αναμένει να καταστεί Άκω θα ονομάζεται, χάριν συντομίας, Αμώκ ....

Ο ωρομίσθιος που αναμένει να καταστεί Άμω, Αμώρ ...

Ο ωρομίσθιος που αναμένει να καταστεί Άκω, τρελός ...

Όποιος εκ των προαναφερθέντων αναμένει να διοριστεί άμεσα, χιουμορίστας ...

Οι παραπάνω "άστεγες" σκέψεις συμπτωματικώς "φιλοξενούνται" στο παρών θέμα, ας με συγχωρήσουν οι αναγνώστες του και, πρωτίστως, οι διαχειριστές ...  :'( ::) 8)

πολύ εύστοχο aristos2  ;D

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούνιος 28, 2010, 08:55:55 μμ
Κ. Καρυωτάκης

(http://users.sch.gr/kassetas/zzzzTREES6_files/image039.jpg)

Μυγδαλιά  

Κι ακόμα δεν μπόρεσα να καταλάβω
πώς μπορεί να πεθάνει μια γυναίκα
που αγαπιέται.

Έχει στον κήπο μου μια μυγδαλιά φυτρώσει
κι είν' έτσι τρυφερή που μόλις ανασαίνει·
μα η κάθε μέρα, η κάθε αυγή τηνε μαραίνει
και τη χαρά του ανθού της δε θα μου δώσει.

Κι αλοίμονό μου! εγώ της έχω αγάπη τόση...
Κάθε πρωί κοντά της πάω και γονατίζω
και με νεράκι και με δάκρυα την ποτίζω
τη μυγδαλιά που 'χει στον κήπο μου φυτρώσει.

Αχ, της ζωούλας της το ψέμα θα τελειώσει·
όσα δεν έχουν πέσει, θα της πέσουν φύλλα
και τα κλαράκια της θε ν' απομείνουν ξύλα.
Την άνοιξη του ανθού της δε θα μου δώσει

Κι όμως εγώ ο φτωχός της είχ' αγάπη τόση...


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούνιος 29, 2010, 03:39:02 μμ
Ντίνος Χρισιανόπουλος ...

ΤΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΑΣ

Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
ποτὲ δὲ λένε τὴν ἀλήθεια
ὁ κόσμος ὑποφέρει καὶ πονᾷ
κι ἐσεῖς τὰ ἴδια παραμύθια

Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
εἶναι πολὺ ζαχαρωμένα
ταιριάζουν σὲ σοκολατόπαιδα
μὰ δὲ ταιριάζουνε γιὰ μένα

 
ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΩ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ


Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση δὲ θὰ πεῖ προδοσία,
δὲ θὰ πεῖ ἀνοίγω ἕνα παράθυρο γιὰ τὴ συναλλαγή.
Τέλειωσαν πιὰ τὰ πρελούδια, ᾖρθε ἡ ὥρα τοῦ κατακλυσμοῦ.
Ὅσοι δὲν εἶναι ἀρκετὰ κολασμένοι πρέπει ἐπιτέλους νὰ σωπάσουν,
νὰ δοῦν μὲ τί καινούριους τρόπους μποροῦν νὰ ἀπαυδήσουν τὴ ζωή.
Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση δὲ θὰ πεῖ προδοσία.
Νὰ μὴ μὲ κατηγορήσουν γιὰ εὐκολία, πὼς δὲν ἔσκαψα βαθιά,
πὼς δὲ βύθισα τὸ μαχαίρι στὰ πιὸ γυμνά μου κόκαλα.
ὅμως εἶμαι ἄνθρωπος κι ἐγώ, ἐπιτέλους κουράστηκα, πῶς τὸ λένε,
κούραση πιὸ τρομαχτικὴ ἀπὸ τὴν ποίηση ὑπάρχει;
Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση δὲ θὰ πεῖ προδοσία.
Βρίσκει κανεὶς τόσους τρόπους νὰ ἐπιμεληθεῖ τὴν καταστροφή του.

ΕΡΩΤΑΣ

Νὰ σοῦ γλείψω τὰ χέρια, νὰ σοῦ γλείψω τὰ πόδια –
ἡ ἀγάπη κερδίζεται μὲ τὴν ὑποταγή.
Δὲν ξέρω πῶς ἀντιλαμβάνεσαι ἐσὺ τὸν ἔρωτα.
Δὲν εἶναι μόνο μούσκεμα χειλιῶν,
φυτέματα ἀγκαλιασμάτων στὶς μασχάλες,
συσκότιση παραπόνου,
παρηγοριὰ σπασμῶν.
Εἶναι προπάντων ἐπαλήθευση τῆς μοναξιᾶς μας,
ὅταν ἐπιχειροῦμε νὰ κουρνιάσουμε σὲ δυσκολοκατάχτητο κορμί.

Τ' αφιερώνω σε όσους επιθυμούμε να "κουρνιάσουμε" - αν καταστεί δυνατό, δημιουργικά - "σὲ δυσκολοκατάχτητο" σχολειό ...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούνιος 30, 2010, 12:45:26 πμ
Όσο κι αν το επιθυμώ "σφόδρα" ,δύσκολα να καταφέρω να "κουρνιάσω" στο "δυσκολοκατάχτητο" σχολειό...
 

Σε βλέφαρα θα κουρνιάσω

 
«…και κούρνιασε η Πηνελόπη

στην αγκαλιά του Οδυσσέα,

και ακραγγίζοντας σιωπηλά

το υφάδι της κλωστής

ψέλλισε διστακτικά…»


Κάτι από γκρεμό

θυμίζουνε τα μάτια σου

κι αιωρούμενες συσπάσεις ψυχικές

που αναδύουν γνώριμες μυρουδιές

μοναχικών σιωπών.

Αν μ’ αρπάξεις

και γλιστρήσω  στα βλέφαρά σου

θα κουρνιάζω παντοτινά,

σ’ εκείνη τη γωνιά του πιο δικού σου εαυτού

αγνοώντας την ύπαρξή μου…

Καθώς χρόνια τώρα κάνω

ανάμεσα σε μνηστήρες που πιότερο

τον εαυτό τους αγάπησαν.


ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΚΙΤΣΗ

( 1ο βραβείο ποίησης  στον 2ο Διαγωνισμό Ποίησης Βόλου ,2006 )
 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούνιος 30, 2010, 09:22:58 μμ
Εμείς ....που.......


........ επιθυμούμε να "κουρνιάσουμε" - αν καταστεί δυνατό, δημιουργικά - "σὲ δυσκολοκατάχτητο" σχολειό ...


Εμείς δεν πολεμήσαμε με σφαίρες
εμείς δεν πολεμήσαμε με κανόνια.
Εμείς πολεμήσαμε με τον νου,
εμείς πολεμήσαμε με τον ήλιο.

Εμείς δε φιλήσαμε άρβυλα λερωμένα,
εμείς δεν ήπιαμε κανενού τα αίματα.
Εμείς δε σκύψαμε, γεφύρια δε γινήκαμε,
εμείς κι' αν δυο στρέμματα, δικά μας ήτανε,
που κερδίσαμε, που κρατήσαμε, που ορίζουμε.
Εμείς, εμείς, εμείς...


Κώστας Κατσούλης


Σε βλέφαρα θα κουρνιάσω

 
«…και κούρνιασε η Πηνελόπη

στην αγκαλιά του Οδυσσέα
 



Αμοργός

.......Πόσο πολύ σ' αγάπησα εγώ μονάχα το ξέρω
Εγώ που κάποτε σ' άγγιξα με τα μάτια της πούλιας
Και με τη χαίτη το φεγγαριού σ' αγκάλιασα και χορέψαμε μες στους
καλοκαιριάτικους κάμπους Πάνου στη θερισμένη καλαμιά και φάγαμε
μαζί το κομμένο τριφύλλι
Μαύρη μεγάλη θάλασσα με τόσα βότσαλα τριγύρω στο λαιμό τόσα
χρωματιστά πετράδια στα μαλλιά σου.
Ένα καράβι μπαίνει στο γιαλό ένα μαγκανοπήγαδο σκουριασμένο βογκάει
Μια τούφα γαλανός καπνός μες στο τριανταφυλλί του ορίζοντα
Ίδιος με τη φτερούγα του γερανού που σπαράζει
Στρατιές χελιδονιών περιμένουνε να πουν στους αντρειωμένους το καλωσόρισες. [.....]

 Νίκος Γκάτσος
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 01, 2010, 04:19:33 μμ
Εμείς ....που.......


........ επιθυμούμε να "κουρνιάσουμε" - αν καταστεί δυνατό, δημιουργικά - "σὲ δυσκολοκατάχτητο" σχολειό ...


Εμείς δεν πολεμήσαμε με σφαίρες
εμείς δεν πολεμήσαμε με κανόνια.
Εμείς πολεμήσαμε με τον νου,
εμείς πολεμήσαμε με τον ήλιο.

Εμείς δε φιλήσαμε άρβυλα λερωμένα,
εμείς δεν ήπιαμε κανενού τα αίματα.
Εμείς δε σκύψαμε, γεφύρια δε γινήκαμε,
εμείς κι' αν δυο στρέμματα, δικά μας ήτανε,
που κερδίσαμε, που κρατήσαμε, που ορίζουμε.
Εμείς, εμείς, εμείς...


Κώστας Κατσούλης




... γι' αυτό κι εμείς ακόμη ... αναμένουμε ...;
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 01, 2010, 11:49:40 μμ
«Η ποίηση χθες και αύριο» είναι το θέμα του Τριακοστού Συμποσίου Ποίησης που θα φιλοξενηθεί στο Συνεδριακό και Πολιτιστικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Πατρών από τις 1-4 Ιουλίου. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει εισηγήσεις, απαγγελίες, παρουσιάσεις νέων ποιητών από κριτικούς λογοτεχνίας αλλά και μια αναδρομή στη μακρά πορεία της διοργάνωσης.

Στο πρώτο μέρος του συμποσίου θα παρουσιαστούν οι εκδόσεις «Το Συμπόσιο Ποίησης-1981-2009», «Ανθολογίας Ηλειακής Ποίησης (1950-2010» , και «Μια σύγχρονη ματιά στην ποιητική μας παράδοση», ενώ ο Κώστας Κρεμμύδας θα αναλύσει τα «Στατιστικά στοιχεία από τα τριαντάχρονα του Συμποσίου». Στη συνέχεια θα ακουστούν από το cd «Φωνές του Συμποσίου», ηχογραφημένα αποσπάσματα ομιλητών και ποιητών που συμμετείχαν τις προηγούμενες δεκαετίες στη διοργάνωση.

Ορισμένα από τα θέματα που θα απασχολήσουν τους συνέδρους στις εισηγήσεις τους είναι «Οι νέοι Έλληνες ποιητές» (Αλέξης Ζήρας), «Οι ανατροπές στην ελληνική ποίηση της δεκαετίας του 1930» (Σόνια Ιλίνσκαγια-Αλεξανδροπούλου), «Η ποίηση το μέλλον» (Σάββας Μιχαήλ), «Η γλώσσα της ποίησης χτες και αύριo» (Γιώργος Κεντρωτής), «Η νεοελληνική ποίηση στα τέλη του 20ού και τις αρχές του 21ου αιώνα: εντάσεις και προοπτικές» (Τιτίκα Δημητρούλια) κ.α.

Στα ενδιάμεσα των εισηγήσεων θα διαβάσουν αποσπάσματα από τις συλλογές τους οι ποιητές Ζήσης Δ. Αϊναλής, Κατερίνα Αυγέρη, Νίκος Eρηνάκης, Πηνελόπη Ζαρδούκα, Κατερίνα Ζησάκη, Αντιγόνη Κατσαδήμα, Ναταλία Κατσού, Χάρις Κοντού, Χρίστος Κρεμνιώτης, Ανέστης Μελιδώνης, Εύη Μπούκλη, Θωμάς Παπαστεργίου, Γιώργος Πέππας, Nόρα Ράλλη, Ειρήνη Σουργιαδάκη κ.α.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούλιος 01, 2010, 11:50:25 μμ
Σου χρωστάω πάντα έναν Παράδεισο

Σου 'φτιαξα έναν κήπο
να στολίσει τις μέρες σου.
Να 'ρχονται τα πουλιά να χτίζουν τις φωλιές τους.
Να σε καλημερίζουν με δοξαστικά κελαηδίσματα.

Όμως εσένα δε σε γεμίζουν τα ρόδα του.
Δεν σε καλύπτουν οι φυλλωσιές του.
Εσύ έχεις στον νου τον Παράδεισο.

Εγώ σου πρόσφερα τη φωνή μου
για ν' ακούς τα τραγούδια μου.
Κι εσύ ψάχνεις να ανακαλύψεις
τους μυστικούς ρυθμούς που ορίζουν τη σκέψη μου.
Να διαβάσεις τους άγραφους στίχους
που είναι κρυμμένοι στη σιωπή μου.

Μα εγώ σου την έχω εκχωρήσει τη σκέψη μου.
Σε σένα ανήκει η σιωπή μου.

Τι μένει λοιπόν άλλο να σου χαρίσω;
Σου πρόσφερα τη φωνή μου, σου 'δωσα όλη μου την προσήλωση
σου δίνω την ίδια τη ζωή μου ακόμα.
Μα εσύ ζητάς να τη γκρεμίσω αυτή τη ζωή
και να την ξαναχτίσω
απ' την αρχή.

Κι έτσι ξεκινάω πάλι απ' το τίποτα.
Σου φτιάχνω έναν καινούργιο κήπο.
Τον στολίζω με άλλα άγνωστα δέντρα.
Μα εσύ δεν αρκείσαι
σε ό,τι σου προσφέρει το πάθος μου.
Εσύ επιμένεις να ζητάς τον Παράδεισο.

Δεν ξέρεις
πως τον Παράδεισο έχω πάντα στον νου μου.
Πως του Παραδείσου κλέβω τα άνθη, ξεσηκώνω τα δέντρα
πως αντιγράφω με τους στίχους μου τα πουλιά
όταν σου φτιάχνω τον κήπο σου.

Θανάσης Κωσταβάρας
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 02, 2010, 12:10:56 πμ
"... γραφές δακτύλων... "

αν δε βγει από μέσα σου με ορμή
σε πείσμα όλων
μην το κάνεις
αν δεν έρθει απρόσκλητο απ’ την καρδιά
κι από το μυαλό
κι από το στόμα
κι από τα σωθικά σου
μην το κάνεις

……………………….

κάντο μονάχα όταν νιώσεις
πως αν δεν το κάνεις
θα τρελαθείς
θ’ αυτοκτονήσεις
ή θα σκοτώσεις
αλλιώς μην το κάνεις

αν δε νιώσεις πως ο ήλιος σου
καίει μέσα σου τα σπλάχνα
μην το κάνεις

όταν στ’ αλήθεια έρθει η ώρα
κι έχεις το χάρισμα
θα γίνει από μόνο του
και θα συνεχίσει να γίνεται
ώσπου να σβήσει
ή να σβήσεις
άλλος τρόπος δεν υπάρχει
δεν υπάρχει
δεν υπήρξε ποτέ



Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούλιος 02, 2010, 07:34:25 μμ
Στίχοι: Γιώργος Σεφέρης
Μουσική: Δήμος Μούτσης
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς

(http://www.musicheaven.gr/html/images/stories/882_tres.jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=gN5vna_UZsI)


Πες της το μ' ένα γιουκαλίλι
γκρινιάζει κάποιος φωνογράφος
πες μου - τι να της πω Χριστέ μου
τώρα συνήθισα μονάχος

Πες της το μ' ένα γιουκαλίλι
λόγια για λόγια κι άλλα λόγια
αγάπη πού'ναι η εκκλησιά σου
βαρέθηκα πια στα μετόχια

Αχ, αν ήταν η ζωή μας ίσια
πώς θα την πέρναμε κατώπι
μα αλλιώς η μοίρα το βουλήθη
πρέπει να στρίψει σε μια κόχη


Τάχα, παρηγοριά θα βρούμε
η μέρα φόρεσε τη νύχτα
όλα είναι νύχτα - όλα είναι νύχτα
κάτι θα βρούμε ζήτα - ζήτα


Πες της το μ' ένα γιουκαλίλι
βλέπω τα κόκκινά της νύχια
μπρος στη φωτιά πως θα γυαλίζουν
και τη θυμάμαι με το βήχα.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούλιος 03, 2010, 10:51:52 πμ
Ὁ Κόσμος ΙΙΙ

Ὁλοένα κοντά μου γυρίζεις
κι ἀπ’ τίς χαραμάδες θέλεις νά μπῶ τοῦ σπιτιοῦ σου,
ὡς τήν καρδιά σου, κατάσκοπος, θέλεις νά ‘ρθω νά σέ
γνωρίσω.
Μ’ ὅλα τά σύμβολα, μ’ ὅλες τίς φωνές μέ κυκλώνεις,
νεῦμα μοῦ κάνεις, σάν πύργο τεράστιο τό νόημά σου νά
ὑψώσω,
μεγάλη λουρίδα τοῦ ἀγνώστου πού μέ πληγώνεις,
Κόσμε, πού μέ πονᾶς, σά βυθᾶς φορές-φορές ὁλάκερος
στήν καρδιά μου.
Καί τόπο δέν ἔχω γιά νά χωρέσεις, γωνιά νά σέ κλείσω,
καί σπᾶνε ἀπ’ τό βάρος τά στήθη μου καί σπάζει ἡ
καρδιά μου.
Μά κάτι σά σκόνη ἀκριβή ἀπ’ τά συντρίμμια σου
στά χέρια μου μένει.

'Ολγα Βότση
    «Ὁ μεγάλος ἦχος», 1965.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 04, 2010, 08:54:55 πμ
................................
9
Μὲ τὰ ροῦχα αἱματωμένα
ξέρω ὅτι ἔβγαινες κρυφὰ
νὰ γυρεύῃς εἰς τὰ ξένα
ἄλλα χέρια δυνατά.

10
Μοναχὴ τὸ δρόμο ἐπῆρες,
ἐξανάλθες μοναχή,
δὲν εἶν᾿ εὔκολες οἱ θύρες,
ἐὰν ἡ χρεία τὲς κουρταλῆ.

..................................

Από το Σολωμό, που μοιάζει απελπιστικά επίκαιρος ...!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Boldini στις Ιούλιος 04, 2010, 06:05:00 μμ
Μεθύστε-Σαρλ Μπωντλαίρ


Πρέπει νά ῾σαι πάντα μεθυσμένος.
Ἐκεῖ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία: εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα.
Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου
ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας καὶ σᾶς γέρνει στὴ γῆ,
πρέπει νὰ μεθᾶτε ἀδιάκοπα. Ἀλλὰ μὲ τί;
Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.
Ἀλλὰ μεθύστε.
Καὶ ἂν μερικὲς φορές, στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ,
στὸ πράσινο χορτάρι ἑνὸς χαντακιοῦ,
μέσα στὴ σκυθρωπὴ μοναξιὰ τῆς κάμαράς σας,
ξυπνᾶτε, μὲ τὸ μεθύσι κιόλα ἐλαττωμένο ἢ χαμένο,
ρωτῆστε τὸν ἀέρα, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,
τὸ κάθε τι ποὺ φεύγει, τὸ κάθε τι ποὺ βογκᾶ,
τὸ κάθε τί ποὺ κυλᾶ, τὸ κάθε τι ποὺ τραγουδᾶ,
ρωτῆστε τί ὥρα εἶναι,
καὶ ὁ ἀέρας, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,
θὰ σᾶς ἀπαντήσουν:
-Εἶναι ἡ ὥρα νὰ μεθύσετε!
Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου,
μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπῆ!
Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 04, 2010, 09:27:47 μμ
Μεθύστε-Σαρλ Μπωντλαίρ


Πρέπει νά ῾σαι πάντα μεθυσμένος.
Ἐκεῖ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία: εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα.
Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου
ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας καὶ σᾶς γέρνει στὴ γῆ,
πρέπει νὰ μεθᾶτε ἀδιάκοπα. Ἀλλὰ μὲ τί;
Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.
Ἀλλὰ μεθύστε.
Καὶ ἂν μερικὲς φορές, στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ,
στὸ πράσινο χορτάρι ἑνὸς χαντακιοῦ,
μέσα στὴ σκυθρωπὴ μοναξιὰ τῆς κάμαράς σας,
ξυπνᾶτε, μὲ τὸ μεθύσι κιόλα ἐλαττωμένο ἢ χαμένο,
ρωτῆστε τὸν ἀέρα, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,
τὸ κάθε τι ποὺ φεύγει, τὸ κάθε τι ποὺ βογκᾶ,
τὸ κάθε τί ποὺ κυλᾶ, τὸ κάθε τι ποὺ τραγουδᾶ,
ρωτῆστε τί ὥρα εἶναι,
καὶ ὁ ἀέρας, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,
θὰ σᾶς ἀπαντήσουν:
-Εἶναι ἡ ὥρα νὰ μεθύσετε!
Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου,
μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπῆ!
Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.


... με ποίηση και αρετή ..., που δε χρήζει "αποτοξίνωσης", ... ή μήπως όχι ...;
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: catwoman στις Ιούλιος 04, 2010, 10:43:06 μμ
"... γραφές δακτύλων... "

αν δε βγει από μέσα σου με ορμή
σε πείσμα όλων
μην το κάνεις
αν δεν έρθει απρόσκλητο απ’ την καρδιά
κι από το μυαλό
κι από το στόμα
κι από τα σωθικά σου
μην το κάνεις

……………………….

κάντο μονάχα όταν νιώσεις
πως αν δεν το κάνεις
θα τρελαθείς
θ’ αυτοκτονήσεις
ή θα σκοτώσεις
αλλιώς μην το κάνεις

αν δε νιώσεις πως ο ήλιος σου
καίει μέσα σου τα σπλάχνα
μην το κάνεις

όταν στ’ αλήθεια έρθει η ώρα
κι έχεις το χάρισμα
θα γίνει από μόνο του
και θα συνεχίσει να γίνεται
ώσπου να σβήσει
ή να σβήσεις
άλλος τρόπος δεν υπάρχει
δεν υπάρχει
δεν υπήρξε ποτέ
υπεροχο!
ποιος το εγραψε?



Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούλιος 05, 2010, 08:33:53 πμ
Σὰν δέσμη ἀπὸ τριαντάφυλλα (http://www.youtube.com/watch?v=YtIr16k7Srw)

Σὰν δέσμη ἀπὸ τριαντάφυλλα
εἶδα τὸ βράδυ αὐτό.
Κάποια χρυσή, λεπτότατη
στοὺς δρόμους εὐωδιά.
Καὶ στὴν καρδιὰ
αἰφνίδια καλοσύνη.
Στὰ χέρια τὸ παλτό,
στ᾿ ἀνεστραμμένο πρόσωπο ἡ σελήνη.
Ἠλεκτρισμένη ἀπὸ φιλήματα
θά ῾λεγες τὴν ἀτμόσφαιρα.
Ἡ σκέψις, τὰ ποιήματα,
βάρος περιττό.

Ἔχω κάτι σπασμένα φτερά.
Δὲν ξέρω κἂν γιατί μᾶς ἦρθε
τὸ καλοκαῖρι αὐτό.
Γιὰ ποιὰν ἀνέλπιστη χαρά,
γιὰ ποιὲς ἀγάπες
γιὰ ποιὸ ταξίδι ὀνειρευτό.


Κώστας Καρυωτάκης

(http://blue-orizon.pblogs.gr/files/f/161004-59946838_EasterSunrise.jpg)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούλιος 05, 2010, 08:39:28 πμ
Χωρίς να σε βλέπω  (http://www.youtube.com/watch?v=RjwVwASlVn4&feature=related)

Χωρίς να σε βλέπω χωρίς να σου μιλάω
χωρίς ν’ αγγίζω ούτε μια σκιά απ’ το βήμα σου
χωρίς – πόσο γυμνός ακόμα θα ‘θελες να μείνω;
Μη με πιστεύεις, σε τίποτα μη με πιστέψεις.
Κι όταν εντάσσω τις στιγμές στα σίγουρα σχήματά μου
όταν ανασκευάζω το χαμόγελό σου
όταν αποκαλώ την ομορφιά φθαρτό περίβλημα
μη με πιστεύεις – κι όμως σου λέω την αλήθεια.
Δεν την αντέχω αυτή τη μάταια ελπίδα
να επιζώ σε μια τυχαία σου σκέψη
μα κάθε βράδυ τη ζεσταίνω απ’ την αρχή.


Τίτος Πατρίκιος
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: epak στις Ιούλιος 05, 2010, 02:25:58 μμ


ΕΛΕΝΗ ΒΑΚΑΛΟ
(Κωνσταντινούπολη 1921)

 

Πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος

Θα σας πω πώς έγινε
Έτσι είναι η σειρά

Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο
δρόμο του έναν χτυπημένο
Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε
Τόσο πολύ λυπήθηκε
που ύστερα φοβήθηκε

Πριν κοντά του να πλησιάσει για να σκύψει να
τον πιάσει, σκέφτηκε καλύτερα
Τι τα θες τι τα γυρεύεις
Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω,
να ψυχοπονέσει τον καημένο
Και καλύτερα να πούμε
Ούτε πως τον έχω δει

Και επειδή φοβήθηκε
Έτσι συλλογίστηκε

Τάχα δεν θα είναι φταίχτης, ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;
Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες
Άρχισε λοιπόν και κείνος
Από πάνω να χτυπά

Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας
   :(
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 05, 2010, 02:46:51 μμ


ΕΛΕΝΗ ΒΑΚΑΛΟ
(Κωνσταντινούπολη 1921)

 

Πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος

Θα σας πω πώς έγινε
Έτσι είναι η σειρά

Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο
δρόμο του έναν χτυπημένο
Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε
Τόσο πολύ λυπήθηκε
που ύστερα φοβήθηκε

Πριν κοντά του να πλησιάσει για να σκύψει να
τον πιάσει, σκέφτηκε καλύτερα
Τι τα θες τι τα γυρεύεις
Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω,
να ψυχοπονέσει τον καημένο
Και καλύτερα να πούμε
Ούτε πως τον έχω δει

Και επειδή φοβήθηκε
Έτσι συλλογίστηκε

Τάχα δεν θα είναι φταίχτης, ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;
Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες
Άρχισε λοιπόν και κείνος
Από πάνω να χτυπά

Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας
   :(


... πάρε, λοιπόν, το χρόνο μας ... ν' απλώσεις το παραμύθι,  epak ...

"... γραφές δακτύλων... "

αν δε βγει από μέσα σου με ορμή
σε πείσμα όλων
μην το κάνεις
αν δεν έρθει απρόσκλητο απ’ την καρδιά
κι από το μυαλό
κι από το στόμα
κι από τα σωθικά σου
μην το κάνεις

……………………….

κάντο μονάχα όταν νιώσεις
πως αν δεν το κάνεις
θα τρελαθείς
θ’ αυτοκτονήσεις
ή θα σκοτώσεις
αλλιώς μην το κάνεις

αν δε νιώσεις πως ο ήλιος σου
καίει μέσα σου τα σπλάχνα
μην το κάνεις

όταν στ’ αλήθεια έρθει η ώρα
κι έχεις το χάρισμα
θα γίνει από μόνο του
και θα συνεχίσει να γίνεται
ώσπου να σβήσει
ή να σβήσεις
άλλος τρόπος δεν υπάρχει
δεν υπάρχει
δεν υπήρξε ποτέ
υπεροχο!
ποιος το εγραψε?




(Charles Bukowski NA ΠΕΡΙΦΕΡΕΣΑΙ ΣΤΗΝ ΤΡΕΛΑ (σελίδα.19)

αναζητώντας τη Λέξη το Στίχο τη Ζωή

Εκδόσεις: Ηλέκτρα

Μετάφραση: Σώτη Τριανταφύλλου

http://grafesdaktylwn.blogspot.com/

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούλιος 05, 2010, 02:50:12 μμ
Μεθύστε-Σαρλ Μπωντλαίρ


Πρέπει νά ῾σαι πάντα μεθυσμένος.
Ἐκεῖ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία: εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα.
Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου
ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας καὶ σᾶς γέρνει στὴ γῆ,
πρέπει νὰ μεθᾶτε ἀδιάκοπα. Ἀλλὰ μὲ τί;
Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.
Ἀλλὰ μεθύστε.
Καὶ ἂν μερικὲς φορές, στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ,
στὸ πράσινο χορτάρι ἑνὸς χαντακιοῦ,
μέσα στὴ σκυθρωπὴ μοναξιὰ τῆς κάμαράς σας,
ξυπνᾶτε, μὲ τὸ μεθύσι κιόλα ἐλαττωμένο ἢ χαμένο,
ρωτῆστε τὸν ἀέρα, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,
τὸ κάθε τι ποὺ φεύγει, τὸ κάθε τι ποὺ βογκᾶ,
τὸ κάθε τί ποὺ κυλᾶ, τὸ κάθε τι ποὺ τραγουδᾶ,
ρωτῆστε τί ὥρα εἶναι,
καὶ ὁ ἀέρας, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,
θὰ σᾶς ἀπαντήσουν:
-Εἶναι ἡ ὥρα νὰ μεθύσετε!
Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου,
μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπῆ!
Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.


... με ποίηση και αρετή ..., που δε χρήζει "αποτοξίνωσης", ... ή μήπως όχι ...;


Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΞΗΓΕΙ


Εγώ άλλα φωνήεντα έχω
άλλα συμφωνα
άλλες τελειες
άλλα θαυμαστικα
άλλα ερωτηματικα.

Κώστας Μόντης.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: epak στις Ιούλιος 05, 2010, 03:09:17 μμ
Για την μελαγχολία (Κώστας Μόντης)

Μη φοβόσαστε. Όταν σας κτυπήση την πόρτα και δεν ανοίξετε
θα φύγει. Είν’ εύθικτη ευτυχώς,
είν’ ευτυχώς ασυνήθιστη στα «όχι».
 :D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 05, 2010, 03:10:23 μμ



Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΞΗΓΕΙ


Εγώ άλλα φωνήεντα έχω
άλλα συμφωνα
άλλες τελειες
άλλα θαυμαστικα
άλλα ερωτηματικα.

Κώστας Μόντης.




... εμείς κατανοούμε ...;
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 05, 2010, 05:36:56 μμ
Ακμάζουν υπεριώδεις θεωρίες

κι εγώ ξεροσταλιάζω

στις ανώφελες ισημερίες

των βολεμένων.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Ιούλιος 05, 2010, 11:09:41 μμ
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ

http://www.youtube.com/watch?v=d3G1YJGDyCE&feature=related
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούλιος 06, 2010, 12:24:10 πμ
Κοντά σου (http://www.youtube.com/watch?v=YycDKeJ7wA8&feature=related)

Κοντά σου δεν αχούν άγρια οι άνεμοι
Κοντά σου είναι η γαλήνη και το φως
Στου νου μας τη χρυσόβεργη ανέμη
ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός

Κοντά σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει
Που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά,
κι αν κάποτε μιλάμε, αναφτεριάζει
πλάι μας κάπου η άνεργη χαρά

Κοντά σου η θλίψη ανθίζει σα λουλούδι
κι ανύποπτα περνά μες στη ζωή
Κοντά σου όλα γλυκά κι όλα σα χνούδι,
σα χάδι, σα δροσούλα σαν πνοή

Μαρία Πολυδούρη


(http://dromos.files.wordpress.com/2009/02/au20hasard20balthazar-bresson.jpg)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούλιος 06, 2010, 08:41:05 πμ



Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΞΗΓΕΙ


Εγώ άλλα φωνήεντα έχω
άλλα συμφωνα
άλλες τελειες
άλλα θαυμαστικα
άλλα ερωτηματικα.

Κώστας Μόντης.




... εμείς κατανοούμε ...;


Εμεις......


Ανησυχούμε που αρχίσαμε να μην ανησυχούμε,
ανησυχούμε που αρχίσαμε
να μη μένουμε πια άγρυπνοι τις νύχτες.

Δυστυχώς δε θέμε και πολύ για να μένουμε άγρυπνοι,
ευτυχώς δε θέμε και πολύ για να μένουμε άγρυπνοι

Κ.   Μόντης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Ιούλιος 07, 2010, 09:34:16 μμ
Γεώργιος  Σουρής

Δυστυχία σου Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς.
Ω Ελλάς, Ηρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,
κλέφτες χωρίς μία πήχη γη και κλέφτες με παλάτια,
ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί
ο άλλος το Έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.

Όλα σ᾿ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Ο Έλληνας δυο δίκαια ασκεί πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.

Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιὸς και δασκαλοκρατιέται.

Γι’ αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ᾿ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύη;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά'χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Νά'χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πώς είναι ψώρα,
πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη...
αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,
δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαριέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβεναγάς.
Θέλει ακόμα - κι αυτό είναι ωραίο -
να παριστάνει τον Ευρωπαίο.
Στα δυο φορώντας τα πόδια πού ’χει
στό ’να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.


απελπιστικά επίκαιρο….(οπως θα ελεγε και ο aristos2 )  
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 08, 2010, 12:42:10 πμ
στό ’να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι

μόνο μη μείνει χωρίς και αυτά

τόσοι που κλέβουν φανερά ...

... αφοπλιστικά επίκαιρο λέει ο aristos2 και συναινεί ο 3, αλλά ποιος τους ακούει γερο-paraxene ...;

 :D 8) ::)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 08, 2010, 07:34:53 πμ
Αφιέρωση

Κανένα δώρο µου
δε θα θυµίσει
τα φευγαλέα φιλιά
του πρώτου µας έρωτα.

Ανάµεσα σε δεκάδες
άθλια πρόσωπα
γυρεύω, στο δικό σου,
παρηγοριά.

Χρόνια σου πολλά ...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούλιος 08, 2010, 03:33:00 μμ
Αφιέρωση

Κανένα δώρο µου
δε θα θυµίσει
τα φευγαλέα φιλιά
του πρώτου µας έρωτα.

Ανάµεσα σε δεκάδες
άθλια πρόσωπα
γυρεύω, στο δικό σου,
παρηγοριά.

Χρόνια σου πολλά ...



(http://silia.files.wordpress.com/2009/05/firstlove.jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=fwL2NInsDNQ)

Χρόνια σας Πολλα...... και στις δυο ψυχες....... ;)

τα σέβη μου στον ποιητή!!!!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 08, 2010, 05:14:56 μμ
Σ' ευχαριστεί ...

http://www.youtube.com/watch?v=B7si1J7Bc0U

εκ μέρους των αντρών που αγαπάνε ...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούλιος 08, 2010, 11:28:43 μμ
Για να σε συναντήσω (http://www.youtube.com/watch?v=VTlQfd6W7iQ)

Κάθισε εδώ κοντά μου
Μου 'λειψες ξαφνικά
Έτσι όπως πέφτει ο ήλιος
Χτυπάει η μοναξιά
Μείνε λιγάκι ακόμα
Κάτι έχω να σου πω
Να πάρει ο αέρας χρώμα

Αχ, για να γεννηθείς εσύ κι εγώ
Γι' αυτό, για να σε συναντήσω
Γι' αυτό έγινε ο κόσμος μάτια μου
Γι' αυτό, για να σε συναντήσω

Δεν έχει αρχή και τέλος
Δεν έχει μέτρημα
θάλασσα που κυλάει
αυτό το αίσθημα
στο πιο βαθύ σκοτάδι
στη δυνατή βροχή
γιορτάζει η αγάπη,
γιορτάζει η αγάπη
της νύχτας το σκοτάδι
φωτίζει το φιλί


Τάσος Λειβαδίτης

(http://s261.photobucket.com/albums/ii73/commenthi5/Love/Love_comment_23.gif)

Για τον aristo2 και ...Εκείνη
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 09, 2010, 12:49:17 πμ
Aν και κοινωνικός άνθρωπος - οφείλω να το πω - σπάνια συνάντησα την ευαισθησία, την ανιδοτελώς εκφρασμένη, της domenica και της aeee που, παρά την ψυχρότητα του μέσου (Η/Υ), φυσικότατα την εκφράζουν ...

Στην Πάτρα ή στα μέρη τους, ελπίζω κάποτε να συναντήσω, δίχως την ηλεκτρονική διαμεσολάβηση, δυο πραγματικούς ανθρώπους.

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούλιος 09, 2010, 02:18:24 μμ
Aν και κοινωνικός άνθρωπος - οφείλω να το πω - σπάνια συνάντησα την ευαισθησία, την ανιδοτελώς εκφρασμένη, της domenica και της aeee που, παρά την ψυχρότητα του μέσου (Η/Υ), φυσικότατα την εκφράζουν ...

Στην Πάτρα ή στα μέρη τους, ελπίζω κάποτε να συναντήσω, δίχως την ηλεκτρονική διαμεσολάβηση, δυο πραγματικούς ανθρώπους.

Είναι βαθιά συγκινητικό αυτό που αναφέρεις (και μάλιστα δημόσια) ...Οτι και να πω για να σ'ευχαριστήσω μοιάζει πολύ λίγο και μικρό.Θα προτιμήσω τα λόγια του αγαπημένου σου ποιητή :

" Εγώ φοβούμενος τα τετριμμένα
πολλούς μου λόγους αποσιωπώ.
Εν τη καρδία μου είναι γραμμένα
πολλά ποιήματα· και τα θαμμένα
εκείνα άσματά μου αγαπώ.."

θα ήταν μεγάλη η χαρά μου να συναντήσω (http://www.youtube.com/watch?v=NXEcKUvJ3k8) εσένα και την aeee

 :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 09, 2010, 03:12:55 μμ
Είπα αυτό που αισθάνομαι ...

Σας περιμένω, είτε πριν είτε μετά το διορισμό, με τη γυναίκα μου να σας φιλοξενήσουμε και, γιατί όχι, να επιλέξουμε από κοινού  τo ποίημα, εκείνης, της ημέρας ...

Πάτρα κατοικώ, για την ώρα, ... λίγο πιο δω απ' τη Μεσόγειο ...  :D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούλιος 09, 2010, 04:11:33 μμ
Μέχρι να έρθει εκείνη η "ιστορική" στιγμή της συνάντησης μας ,ας διαλέξω για σήμερα κάτι καλοκαιρινό και αγαπημένο  :)

Γυμνός, Iούλιο Μήνα - Ελύτης Oδυσσέας

Γυμνός, Iούλιο μήνα, το καταμεσήμερο. Σ' ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε δυο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα, με το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του.
Kοιτάζω τον ασβέστη αντικρύ στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας. Λίγο πιο ψηλά το ταβάνι με τα δοκάρια. Πιο χαμηλά την κασέλα όπου έχω αποθέσει όλα μου τα υπάρχοντα: δυο παντελόνια, τέσσερα πουκάμισα, κάτι ασπρόρουχα. Δίπλα, η καρέκλα με την πελώρια ψάθα. Xάμου, στ' άσπρα και μαύρα πλακάκια, τα δυο μου σάνταλα. Έχω στο πλάι μου κι ένα βιβλίο.

Γεννήθηκα για να 'χω τόσα. Δεν μου λέει τίποτε να παραδοξολογώ. Aπό το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε. Mόνο που 'ναι πιο δύσκολο. Kι από το κορίτσι που αγαπάς επίσης φτάνεις, αλλά θέλει να ξέρεις να τ' αγγίξεις οπόταν η φύση σου υπακούει. Kι από τη φύση - αλλά θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της.


(από το O μικρός ναυτίλος, Ίκαρος 1985)


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 09, 2010, 11:57:53 μμ
Λένα Παππά

Ιούλιος-Αύγουστος

Ὁ ἡλιοφόρος Ἰούλιος λίγος,
ὁ εὔγευστος Αὔγουστος ἐλάχιστος
καὶ πότε κιόλα ὁ σιγαλὸς Σεπτέμβριος.
Πρὸς τὸ κενὸ καλπάζοντας
νὰ κρατηθεῖς, ἀπὸ ποῦ
νὰ φύγεις,
κλειδί—κλαδί δὲν ἔχει ὁ χρόνος λεῖος, ἀπότομος
κάθε στιγμὴ του γκρεμὸς — πῶς νὰ σώσεις
τὴν ἀστραπὴ τὴ ζωή σου
—μ' ἕνα ποίημα, μ' ἕνα παιδί,
μ' ἕνα ἄγαλμα στὸ μουσεῖο;
Μία, δύο καὶ τρεῖς φορὲς κι ἑκατοντάδες
κι ἂν ἔρθει ὁ Ἰούλιος
κι ὁ Αὔγουστος ἂν ἔρθει πάλι
στὸ θάνατό σου θὰ σ' ἐγκαταλείψουν
ποὺ λίγο-λίγο, καθημερινὸς σ’ ἔχει κερδίσει, ὅσα
φιλιὰ κι ὅσα φτερὰ
μέσα τους κι ἂν ἐπρόφτασες νὰ θησαυρίσεις.

(Ματαιότης ..., ίσως ..., ίσως και όχι ... )
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Ιούλιος 10, 2010, 12:32:12 πμ
Γεώργιος Σουρῆς

Στὴ γυναῖκα μου

Προσφιλές μου ταίρι, δίχως νὰ στὸ πῶ,
τὸ καταλαβαίνεις ὅτι σ᾿ ἀγαπῶ.
Κι ἂν μὲ σὲ κακιώνω στὴ κακή μου ὥρα
κι ἀρχινᾷ μουρμούρα καὶ κακογλωσσιά,
μοῦ ἀρέσει νά ῾χω καὶ ὀλίγη μπόρα,
μοῦ ἀρέσει λίγη φουσκοθαλασσιά.

Δίχως πεῖσμ᾿ ἀγάπη, δίχως λίγη πίκρα,
δὲν ἀξίζει διόλου καὶ δὲν ἔχει γλύκα.
Βάστα μου, γυναῖκα, μοῦτρα σοβαρὰ
καὶ κλωστὴ σοῦ κόβω, κάκια σοῦ κρατῶ,
ἐπειδὴ νομίζω πὼς καμμιὰ φορά
κι η πολλὴ μπουνάτσα φέρνει ἐμετό.

Προσφιλές μου ταίρι, δίχως νὰ στὸ πῶ,
τὸ καταλαβαίνεις ὅτι σ᾿ ἀγαπῶ.
Σ᾿ ἀγαπῶ μὲ γέλια, μὰ καὶ θυμωμένη
κι ἂν ποτὲ γυρίζω νὰ ἰδῶ καμμιά,
πάντα ὅμως κτῆμα ἰδικό σου μένει
ἡ καρδιά μου ὅλη καὶ ...ἡ ἀσχημιά.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Υπατία στις Ιούλιος 10, 2010, 01:24:54 πμ
Ασυμμετρία

Τα ποιήματα που δε διάβασα
σβήστηκαν-
δεν πρόλαβα

Τα λόγια που δεν άκουσα
χάθηκαν-
δεν μπόρεσα

Τα χείλη που δεν άγγιξα
σώπασαν-
δε γεύτηκα

Οι στιγμές που δεν έζησα
προσπέρασαν-
δεν έτρεξα

Τώρα
μόνο κοιτάζω
ένα μυωπικό φεγγάρι
έναν τόσο κάθιδρο ουρανό

Άννα Αφεντουλίδου

Ελλείπον σημείο
Ποιήματα


ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ



Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 10, 2010, 08:28:50 πμ
Όποιος δεν ... έζησε

Όποιος δε µύρισε µια νύχτα γιασεµί
όποιος δε δείπνησε µε αδέσποτο σκυλί

όποιος δε σώπασε το κλάµα ενός µωρού
όποιος δε λύγισε στο άκουσµα χαµού

όποιος δε χόρεψε στον ώµο µιας βροχής
όποιος δε γεύτηκε τη γλύκα της αφής

όποιος δεν κοίταξε τον ουρανό στα µάτια
όποιος δεν αναζήτησε δύσβατα µονοπάτια

όποιος δεν ξύπνησε πρωί µια Κυριακή
όποιος δεν ένιωσε ποτέ ξανά παιδί

όποιος δεν έδωσε το χέρι στην ελπίδα
όποιος δε νοστάλγησε καμιά πατρίδα
   
……………………………………………………………
θαρρείτε ότι έζησε;
 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούλιος 10, 2010, 08:59:57 πμ
Aν και κοινωνικός άνθρωπος - οφείλω να το πω - σπάνια συνάντησα την ευαισθησία, την ανιδοτελώς εκφρασμένη, της domenica και της aeee που, παρά την ψυχρότητα του μέσου (Η/Υ), φυσικότατα την εκφράζουν ...

Στην Πάτρα ή στα μέρη τους, ελπίζω κάποτε να συναντήσω, δίχως την ηλεκτρονική διαμεσολάβηση, δυο πραγματικούς ανθρώπους.

Είναι βαθιά συγκινητικό αυτό που αναφέρεις (και μάλιστα δημόσια) ...Οτι και να πω για να σ'ευχαριστήσω μοιάζει πολύ λίγο και μικρό.Θα προτιμήσω τα λόγια του αγαπημένου σου ποιητή :

θα ήταν μεγάλη η χαρά μου να συναντήσω (http://www.youtube.com/watch?v=NXEcKUvJ3k8) εσένα και την aeee



Πολλες και θερμες  (χμμμ...... μαλλον δροσερες )  ευχαριστίες!!!!!    Σίγουρα κάπου θα συναντηθούμε    (http://www.youtube.com/watch?v=-_9HVZUQB1s) .........


Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας

Πολύ πριν σε συναντήσω, εγώ σε περίμενα.
Πάντοτε σε περίμενα.
Σαν ήμουνα παιδί και μ’ έβλεπε λυπημένο η μητέρα,
έσκυβε και με ρωτούσε, «Τι έχεις αγόρι;»
Εγώ δεν μίλαγα, μονάχα έβλεπα πίσω απ’ τον ώμο της
έναν κόσμο άδειο από 'σένα.
Κι όταν έπαιρνα το παιδικό κοντύλι,
ήταν για να μάθω να σου γράφω τραγούδια,
όταν κοίταγα στο τζάμι τη βροχή,
ήταν που αργούσες ακόμα,
κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου και άνοιγα,
δεν ήταν κανείς, κάπου όμως μες στον κόσμο
ήταν η καρδιά σου που χτυπούσε.
Έτσι έζησα πάντοτε.
Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά
-Θυμάσαι;-
Μου άπλωσες τα χέρια τόσο τρυφερά
σαν να με γνώριζες χρόνια.
Μα και βέβαια με γνώριζες.
Γιατί πολύ πριν μπεις μες στη ζωή μου
είχες ζήσει μες στα όνειρά μου Αγαπημένη μου!
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή!


Τάσος Λειβαδίτης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Boldini στις Ιούλιος 10, 2010, 03:07:53 μμ
Υπέροχος Λειβαδίτης :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 11, 2010, 09:26:47 πμ
Τάσος Λειβαδίτης

 ΚΑΝΤΑΤΑ (απόσπασμα)


Ένα περίεργο επεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στις εφημερίδες,

ένας άντρας πήγε σ’ ένα απ’ αυτά τα «σπίτια», πήρε

μια γυναίκα,

μα μόλις μπαίνουν στο δωμάτιο, αντί να γδυθεί και να

επαναλάβει την αιώνια κίνηση,

γονάτισε μπροστά της, λέει, και της ζητούσε να τον αφήσει

να κλάψει στα πόδια της. Εκείνη βάζει τις φωνές,

«εδώ  έρχονται για άλλα πράγματα», οι άλλοι επ’ έξω

δόστου χτυπήματα στην πόρτα. Με τα πολλά

άνοιξαν και τον διώξανε με τις κλωτσιές – ακούς εκεί

διαστροφή

να θέλει, να κλάψει μπρος σε μια γυναίκα.

Εκείνος έστριψε τη γωνία και χάθηκε καταντροπιασμένος.

Κανείς δεν τον ξανάδε πια.

Και μόνο εκείνη η γυναίκα, θαρθεί η αναπότρεπτη ώρα

μια νύχτα, που θα νοιώσει τον τρόμο ξαφνικά,

πως στέρησε τον εαυτό της απ’ την πιο βαθειά, την πιο

μεγάλη ερωτική πράξη

μην αφήνοντας έναν άντρα να κλάψει στα πόδια της.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 12, 2010, 05:28:26 μμ
ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΞΙΟΣ ΕΡΑΣΤΗΣ ...

(http://eranistis2.files.wordpress.com/2009/10/kavvadias_01.jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=ARxNbklxGmc)

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς τη Σιγκαπούρ τ' Αλγέρι και το Σφαξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι εγώ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πια ξεχάσει,
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά:
"Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει"

Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει,
κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.

Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθειά στις μακρινές Ινδίες,
θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Ιούλιος 12, 2010, 05:33:52 μμ
παρακολουθω το θεμα ,σημερα ομως δεν μπορω να αντισταθω...


Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει,
κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.

Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθειά στις μακρινές Ινδίες,
θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.[/
[/font][/color]center]
++++++++++++++++++++++++++++++++

μπραβο μια απο τις καλυτερες επιλογες σου ,μη πω Η καλυτερη!!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 12, 2010, 05:40:03 μμ
παρακολουθω το θεμα ,σημερα ομως δεν μπορω να αντισταθω...


Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει,
κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.

Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθειά στις μακρινές Ινδίες,
θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.[/
[/font][/color]center]
++++++++++++++++++++++++++++++++

μπραβο μια απο τις καλυτερες επιλογες σου ,μη πω Η καλυτερη!!


... ποιες λέξεις να χρησιμοποιήσει, κανείς, για ν' αποδώσει την τιμή που πρέπει στον ... ποιητή ...!

Για την ταπεινή επιλογή ... και, κυρίως, για το ότι παρακολουθείς το θέμα, ευχαριστώ ..., τουλάχιστο δεν έμεινα μόνος ...  ;)

Σου αφιερώνω το παρακάτω:

Γιάννης Ρίτσος- Είναι ορισμένοι στίχοι

Είναι ορισμένοι στίχοι-κάποτε ολόκληρα ποιήματα-
που μήτε εγώ δεν ξέρω τι σημαίνουν. Αυτό που δεν ξέρω
ακόμη με κρατάει. Κι εσύ έχεις δίκιο να ρωτάς.
Μη με ρωτάς.
Δεν ξέρω σου λέω.
Δυο παράλληλα φώτα απ' το ίδιο κέντρο. Ο ήχος του νερού
που πέφτει τον χειμώνα, απ' το ξεχειλισμένο λούκι
ή ο ήχος μιας σταγόνας καθώς πέφτει
από 'να τριαντάφυλλο στον ποτισμένο κήπο
αργά-αργά ένα ανοιξιάτικο απόβραδο
σαν τον λυγμό ενός πουλιού. Δεν ξέρω
τι σημαίνει αυτός ο στίχος- ωστόσo εγώ τον παραδέχομαι.
Τ' άλλα που ξέρω στα εξηγώ. Δεν το αμελώ.
Όμως κι αυτά προσθέτουν στη ζωή μας. Κοιτούσα
όπως κοιμότανε, το γόνατο της να γωνιάζει το σεντόνι-
Δεν ήταν μόνο ο έρωτας. Αυτή η γωνία
είναι η κορυφογραμμή της τρυφερότητας και το άρωμα
του σεντονιού, του λευκού και της άνοιξης, συμπλήρωναν
εκείνο το ανεξήγητο που ζήτησα, άσκοπο και πάλι, να στο εξηγήσω.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούλιος 12, 2010, 06:08:52 μμ

........ ευχαριστώ ..., τουλάχιστο δεν έμεινα μόνος ........


..........Τις ημερες μου αθροισα κι εμεινα μονος.
Ειπαν οι αλλοι: γιατι; κι αυτος να κατοικησει
το σπιτι με τις γλαστρες και τη λευκη μνηστη.
Αλογα τα πυρρα και τα μαυρα μου αναψαν γινατι γι' αλλες, πιο λευκες Ελενες !
Γι' αλλη, πιο μυστικην αντρεια λαχταρησα
............................................
Μονος κυβερνησα τη θλιψη μου
Μονος αποικησα τον εγκαταλειμμενο Μάιο
Μονος εκολπωσα τις ευωδιες
Επανω στον αγρο με τις αλκυονιδες
Τάισα τα λουλουδια κιτρινο βουκολισα τους λοφους
Επυροβολησα την ερημια με κοκκινο !
Ειπα: δε θά 'ναι το Αδικο τιμιοτερο απ' το αιμα !

Το χερι των σεισμων το χερι των λιμων
Το χερι των εχτρων το χερι των δικων
Μου, εφρενιασαν εχαλασαν ερημαξαν αφανησαν
Μια και δυο και τρεις φορες
Παραδοθηκα κι απομεινα στον καμπο μονος
Παρθηκα και πατηθηκα σαν καστρο μονος
Το μυνημα που σηκωνα τ' αντεξα μονος !

Μονος απελπισα το θανατο
Μονος εδαγκωσα μες στον Καιρο με τα δοντια πετρινα
Μονος εκινησα για το μακρυ
Ταξιδι σαν της σαλλπιγγας μες στους αιθερες !

ηταν στη δυναμη μου η Νεμεση το ατσαλι κι η ατιμια
Να προχωρησω με τον κορνιαχτο και τ' αρματα

Ειπα: με μονο το σπαθι του κρυου νερου θα παραβγω
Και ειπα: με μονο το Ασπιλο του νου μου θα χτυπησω !
Στο πεισμα των σεισμων στο πεισμα των λιμων
Στο πεισμα των εχτρων στο πεισμα των δικων
Μου, αναντισα κρατηθηκα ψυχωθηκα κραταιωθηκα
Μια και δυο και τρεις φορες

Θεμελιωσα τα σπιτια μου στη μνημη μονος
Πηρα και στεφανωθηκα την αλω μονος
Το σταρι που ευαγγελισα το 'δρεψα μονος !

(http://rosetabooks.files.wordpress.com/2010/03/elytis.jpg)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: epak στις Ιούλιος 12, 2010, 06:39:06 μμ

Ξέρεις ποιο ποίημα αγαπώ;
Μα φυσικά
εκείνο που δεν έγραψα ποτέ
εκείνο που δεν άντεξε
στην εισβολή των λέξεων
κι έφυγε τρομαγμένο
για ν’ αλητέψει λεύτερο
από της γλώσσας τα δεσμά
κι από της γνώσης
την αλαζονεία

Άστεγο τριγυρίζει από τότε
Στις παιδικές χαρές νυχτώνεται
και πάντοτε κοιμάται στα παγκάκια
Κι όταν καμιά φορά τυχαία με συναπαντά
μ ’ένα χαμόγελο συνενοχής
κάνει πως δε με βλέπει :D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 12, 2010, 09:18:54 μμ

........ ευχαριστώ ..., τουλάχιστο δεν έμεινα μόνος ........


..........Τις ημερες μου αθροισα κι εμεινα μονος.
Ειπαν οι αλλοι: γιατι; κι αυτος να κατοικησει
το σπιτι με τις γλαστρες και τη λευκη μνηστη.
Αλογα τα πυρρα και τα μαυρα μου αναψαν γινατι γι' αλλες, πιο λευκες Ελενες !
Γι' αλλη, πιο μυστικην αντρεια λαχταρησα
............................................
Μονος κυβερνησα τη θλιψη μου
Μονος αποικησα τον εγκαταλειμμενο Μάιο
Μονος εκολπωσα τις ευωδιες
Επανω στον αγρο με τις αλκυονιδες
Τάισα τα λουλουδια κιτρινο βουκολισα τους λοφους
Επυροβολησα την ερημια με κοκκινο !
Ειπα: δε θά 'ναι το Αδικο τιμιοτερο απ' το αιμα !

Το χερι των σεισμων το χερι των λιμων
Το χερι των εχτρων το χερι των δικων
Μου, εφρενιασαν εχαλασαν ερημαξαν αφανησαν
Μια και δυο και τρεις φορες
Παραδοθηκα κι απομεινα στον καμπο μονος
Παρθηκα και πατηθηκα σαν καστρο μονος
Το μυνημα που σηκωνα τ' αντεξα μονος !

Μονος απελπισα το θανατο
Μονος εδαγκωσα μες στον Καιρο με τα δοντια πετρινα
Μονος εκινησα για το μακρυ
Ταξιδι σαν της σαλλπιγγας μες στους αιθερες !

ηταν στη δυναμη μου η Νεμεση το ατσαλι κι η ατιμια
Να προχωρησω με τον κορνιαχτο και τ' αρματα

Ειπα: με μονο το σπαθι του κρυου νερου θα παραβγω
Και ειπα: με μονο το Ασπιλο του νου μου θα χτυπησω !
Στο πεισμα των σεισμων στο πεισμα των λιμων
Στο πεισμα των εχτρων στο πεισμα των δικων
Μου, αναντισα κρατηθηκα ψυχωθηκα κραταιωθηκα
Μια και δυο και τρεις φορες

Θεμελιωσα τα σπιτια μου στη μνημη μονος
Πηρα και στεφανωθηκα την αλω μονος
Το σταρι που ευαγγελισα το 'δρεψα μονος !

(http://rosetabooks.files.wordpress.com/2010/03/elytis.jpg)

... αν και, κατά κάποιο - ποιητικό έστω - τρόπο, ενίσχυσες τη μοναξιά μου ..., δικό σου:

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπά σας
κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,
ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας,

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας,
ἔστω καὶ μία φορά;
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;

(ἀπὸ τὴ Συλλογή: «Ἀνυπεράσπιστος Καημός»)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούλιος 12, 2010, 11:13:49 μμ

... αν και, κατά κάποιο - ποιητικό έστω - τρόπο, ενίσχυσες τη μοναξιά μου ..., δικό σου:

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπά σας
κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,
ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας,

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας,
ἔστω καὶ μία φορά;
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;

(ἀπὸ τὴ Συλλογή: «Ἀνυπεράσπιστος   Καημός»)

 Ο  πληθυντικός  αριθμός  (http://www.youtube.com/watch?v=snHt9KPbhQ0)

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι   έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνο ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Aristos2  ο ποιητης ειναι παντα μονος...."μοναχος πορευεται κανεις στον ερωτα...... στο θανατο ....... στη δοξα...." 

epak  ουτε και εγω ξερω ποιο ποιημα αγαπω .......

Αναστασια 76  τι συμπτωσις!! και εγω δεν μπορω να αντισταθω........
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 12, 2010, 11:25:13 μμ


Aristos2  ο ποιητης ειναι παντα μονος...."μοναχος πορευεται κανεις στον ερωτα...... στο θανατο ....... στη δοξα...." 


... η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε, αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε τα πρόσωπά μας. (Μανόλης Αναγνωστάκης)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούλιος 13, 2010, 08:22:15 πμ
Η θέλησή μου βράχος (http://www.youtube.com/watch?v=Qc9eFBdUjTI&feature=related)

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Ποίηση: Διονύσιος Σολωμός
Πρώτη εκτέλεση: Λάκης Χαλκιάς

Πάλι μου ξίπασε τ' αυτί γλυκιάς φωνής αγέρας.
Κι έπλασε τ' άστρο της νυχτός και τ' άστρο της ημέρας.
Του πόνου εστρέψαν οι πηγές από το σωθικό μου,
έστρωσ' ο νους κι ανέβηκα πάλι στον εαυτό μου.

Ήταν με σένα τρεις χαρές στην πίκρα φυτρωμένες,
όμως για μένα στη χαρά τρεις πίκρες ριζωμένες.
Χιλιάδες ήχοι αμέτρητοι, πολύ βαθιά στη χτίση
η Ανατολή τ' αρχίναγε κι ετέλειωνέ το η Δύση.

Έστρωσ', εδέχθ' η θάλασσα άντρες ριψοκινδύνους
κι εδέχθηκε στα βάθη της τον ουρανό κι εκείνους.
Κι όπου η βουλή τους συφορά κι όπου το πόδι χάρος.
Η δύναμή σου πέλαγο κι η θέλησή μου βράχος.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ioanna89 στις Ιούλιος 13, 2010, 10:04:56 πμ
Πόθος

Βαθύ χινόπωρο γοερό, πόσον καιρό σε καρτερώ,
με τις πλατιές, βαριές σου στάλες
των φύλλων άραχλοι χαμοί, των δειλινών αργοί καημοί,
που με μεθούσατε τις προάλλες...

Τα καλοκαίρια μ' έψησαν, και τα λιοπύρια τα βαριά,
κι οι ξάστεροι ουρανοί οι γαλάζιοι:
απόψε μου ποθεί η καρδιά, πότε να ρθει, μες στα κλαριά,
ο θείος βοριάς και το χαλάζι!

Τότε, γερτός κι εγώ, ξανά, μες στα μουγγά τα δειλινά,
θ' αναπολώ γλυκά, –ποιός ξέρει-,
και θα με σφάζει πιο πολύ, σαν ένα μακρινό βιολί,
το περασμένο καλοκαίρι...



Ναπολέων Λαπαθιώτης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 13, 2010, 10:34:04 πμ

Μανόλης Αναγνωστάκης: Επιτύμβιον
 
Το ποίημα ανήκει στην ποιητική συλλογή Ο Στόχος (1970), που περιέχει ποιήματα γραμμένα στην περίοδο της δικτατορίας (1967-1974).
 
 
Πέθανες - κι έγινες και συ: ο καλός.
Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Τριάντα έξι στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,
εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες.
 
Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το 'ξερα τι κάθαρμα ήσουν,
τι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα.
Κοιμού εν ειρήνη δε θα 'ρθω την ησυχία σου να ταράξω.
(Εγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω
πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο).
Κοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
 
Δε θα 'σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.
 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: bella στις Ιούλιος 13, 2010, 01:45:32 μμ
ΡΙΣΚΟ

Είσαι για ένα ταξίδι στ' ανοιχτά;
Είσαι για ένα ρίσκο;
Θέλω να μου υποσχεθείς
πως δε θα πάρεις
μετεωρολογικό δελτίο.
Πως δε θα 'χεις μαζί σου
προμήθειες και αποσκευές.
Πως δε θα γεμίσεις
το πλεούμενο με σωσίβια.
Θα δέσουμε την άγκυρά μας
στα φτερά των γλάρων.
Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας
το πιο τρελό δελφίνι.
Θα σου χαρίσω
όλο το γαλάζιο του πελάγου.
Όλο το χρυσάφι του ήλιου.
Όλο το ροζ του δειλινού.
Να 'χεις χρώματα πολλά
να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.
Θα γεμίσω τ' αμπάρι μας με όνειρα.
Να 'χεις πολλά.
Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν.
Αν έχει λιακάδα θα απλώσουμε
τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα
και θα μπαλώσουμε τις τρύπες
που μας άνοιξαν τα σκυλόψαρα.
Αν έχει βροχή θα βγάλουμε τη ψυχή μας
στ΄άλμπουρο να ξεπλυθεί.
Είσαι επιτέλους, για ένα ταξίδι στ' ανοιχτά;
Για ένα ρίσκο;

Αλκυόνη Παπαδάκη
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Ιούλιος 13, 2010, 02:39:03 μμ
                              Η Μικρή Σου Πόλη

Αλήθεια, δεν μπόρεσες να ξεπεράσεις την εποχή
που φοβόσουν το λύκο και καρτερούσες τον άγγελο.
Μελέτησες τα ήθη και έθιμα της ιστορίας,
πέρασες κάτω απ'τα τόξα των σύγχρονων γεγονότων
ταξίδεψες. Ωστόσο, δεν μπόρεσες ν'αποβάλεις
τη μικρή παιδική πόλη από μέσα σου,
τη γινομένη από αγαθά πρόσωπα, τόπους
γυμνούς ή κατάφυτους, ουράνια πράγματα,
με τον σεβάσμιο γέροντα γιομάτον στοχασμό
και ύψος, τον Ταΰγετο, στην πρωτοκαθεδρία.
Κι αλήθεια, πόσο αναπαυμένα θα ένοιωθες αν μπορούσες,
γυρίζοντας τις πλάτες στις γιγάντιες πόλεις,
να επέστρεφες εκεί, στα πράγματα που σου έδωσαν
και ύφανες το ωραίο σου όνειρο, στο λόφο που κάθισες
ένα καιρό στο θρόνο του και βασίλεψες στην ειρήνη,
να επέστρεφες, να επέστρεφες κάτω από τα ιλαρά τους
βλέμματα να μαζέψεις ξύλα για το βράδυ σου.




Βρεττάκος Νικηφόρος




Έτσι μου στάθηκε ο Ταΰγετος

Έτσι μου στάθηκε ο Ταΰγετος,
όπως ο κόρφος της μητέρας μου.
Με πότισε γαλάζιο, αψύ αίμα
ήλιο και πράσινο
ως να μου δέσει την ψυχή όπως την πέτρα του,
ως να χαράξει στην καρδιά μου
τις βαθειές χαράδρες του
να σχηματίσει μες στη ζωή μου δώδεκα κορφές
να βγαίνω απάνω με μοναδικό μου όνειρο τον ήλιο.
Με δίψα μου μοναδική τον ήλιο,
δίψα βαθειά σαν ωκεανός,
υψηλή ως το φεγγάρι,
δίψα που να την λυπηθεί ο Θεός.
....Έτσι μου στάθηκε ο Ταΰγετος όσο να γεννηθούνε
τα δυό παιδιά του Θεού μέσα μου:
η ποίηση και η αγάπη.


Τον θυμαστε τον δασκαλο Λιαντινη;; :'(

Αριστο ευχαριστω.... :)

Μοναξια δεν υπαρχει


Μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που ένας άνθρωπος
σκάφτει ή σφυρίζει ή πλένει τα χέρια του.
Μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που ένα δέντρο
σαλεύει τα φύλλα του. Εκεί που ένα ανώνυμο
έντομο βρίσκει λουλούδι και κάθεται,
που ένα ρυάκι καθρεφτίζει ένα άστρο,
εκεί που βαστώντας το μαστό της μητέρας του
[...]
κοιμάται ένα βρέφος, μοναξιά δεν υπάρχει. 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: catwoman στις Ιούλιος 13, 2010, 04:31:49 μμ

Μανόλης Αναγνωστάκης: Επιτύμβιον
 
Το ποίημα ανήκει στην ποιητική συλλογή Ο Στόχος (1970), που περιέχει ποιήματα γραμμένα στην περίοδο της δικτατορίας (1967-1974).
 
 
Πέθανες - κι έγινες και συ: ο καλός.
Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Τριάντα έξι στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,
εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες.
 
Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το 'ξερα τι κάθαρμα ήσουν,
τι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα.
Κοιμού εν ειρήνη δε θα 'ρθω την ησυχία σου να ταράξω.
(Εγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω
πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο).
Κοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
 
Δε θα 'σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.
 
αυτο το ποιημα μου εχει κανει εντυπωση απο το γυμνασιο... ειναι πολυ αληθινο!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 13, 2010, 11:54:02 μμ
Τρώες

Είν' η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων·
είν' η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι
παίρνουμ' επάνω μας· κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει.--

Είν' η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη
θ' αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,
κ' έξω στεκόμεθα ν' αγωνισθούμε.

Αλλ' όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
η τόλμη κ' η απόφασίς μας χάνονται·
ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει·
κι ολόγυρα απ' τα τείχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,
στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.
Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ' αισθήματα.
Πικρά για μας ο Πρίαμος κ' η Εκάβη κλαίνε.

Σαν κάτι τέτοια θα 'λεγε ο σπουδαίος Αλεξανδρινός, αν του 'χε λάχει να είναι αδιόριστος, και δη εκπαιδευτικός, ειδικώς ανήκων στην κατηγορία του 24μήνου ...! Ευτυχώς, δι' αυτόν, διορίστηκε ενωρίς στην Υπηρεσία Αρδεύσεων της Αιγύπτου, ... δημόσια ναι, ... σήμερα θα συνέτασσε και ... την απογραφή του ...!!!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούλιος 14, 2010, 12:21:27 πμ
Κάτω απ' τα ρούχα μου (http://www.youtube.com/watch?v=CGOgwajag10)

Κάτω απ' τα ρούχα μου δε χτυπά πια
η παιδική μου καρδιά
λησμόνησα την αγάπη πού 'ναι μόνο αγάπη
μερόνυχτα να τριγυρνώ
χωρίς να σε βρίσκω μπροστά μου
ορίζοντα λευκέ της αστραπής και του ονείρου.

Ένοιωσα το στήθος μου να σπάζει στη φυγή σου
ψυχή της αγάπης μου αλήτισσα
λεπίδι του πόθου μου αδυσώπητο
νικήτρα μονάχη της σκέψης μου.

Μανώλης Αναγνωστάκης

Αναστασία76 να μην παραμείνεις  μόνο αναγνώστρια του θέματος... ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούλιος 14, 2010, 10:02:18 πμ
      Αλλά τα Βράδια     (http://www.youtube.com/watch?v=Orhs4V0j7nQ)

Τ.  Λειβαδίτης

Και να που φτάσαμε εδώ
Χωρίς αποσκευές
Μα μ' ένα τόσο ωραίο φεγγάρι
Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφαλαίο να γράψεις ακόμα
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Βέβαια αγάπησε τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά
πετούσαν πιο πέρα

Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ' το δέντρο που βρέχεται

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη
Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα
για να πεθαίνουν κι αλλού και την απληστία
για να μένουν νεκροί για πάντα

Αλλά καθώς βραδιάζει
ένα φλάουτο κάπου
ή ένα άστρο συνηγορεί για όλη την ανθρωπότητα

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,
μου 'ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες
Φοράω το σακάκι του πατέρα
κι έτσι είμαστε δυο,
κι αν κάποτε μ' άκουσαν να γαβγίζω
ήταν για να δώσω
έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ' ένα άστρο ή μ' ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη!

Δως μου το χέρι σου.......
Δως μου το χέρι σου...............................

(http://sl.glitter-graphics.net/pub/1951/1951863cfwr586a8o.gif)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: apri στις Ιούλιος 14, 2010, 01:53:08 μμ
Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ              
 
  Οδυσσέας Ελύτης


Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
και μυρσίνη συ δοξαστική
μη παρακαλώ σας μη
λησμονάτε τη χώρα μου!


Αετόμορφα έχει τα ψηλά βουνά
στα ηφαίστεια κλήματα σειρά
και τα σπίτια πιο λευκά
στου γλαυκού το γειτόνεμα!

Τα πικρά μου χέρια με τον κεραυνό
τα γυρίζω πίσω απ' τον καιρό
τους παλιούς μου φίλους καλώ
με φοβέρες και μ' αίματα!
 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 14, 2010, 02:05:59 μμ
ΠPEBEZA

Το ποίημα Πρέβεζα (ή αλλιώς Επαρχία) είναι το τελευταίο και ένα απ’ τα πιο γνωστά ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη. Το ποίημα γράφτηκε στη χρονική περίοδο από τις 25 Iουνίου ως την 1η Iουλίου 1928. Μέσα στο ποίημα αυτό ο ποιητής περιγράφει τη ασφυκτική ζωή (για τη δική του τουλάχιστον ιδιοσυγκρασία) στην ακριτική πόλη της Πρέβεζας στα τέλη της δεκαετίας του 30 και μας περιγράφει κάποια μικρά χαρακτηριστικά γεγονότα, για  τα οποία ήδη έχει ενημερώσει τα μέλη της οικογένειάς του με συνεχείς επιστολές από τις 22 Ιουνίου μέχρι την 1η Ιουλίου.   

 

Θάνατος είναι οι κάργες πού χτυπιούνται
στούς μαύρους τοίχους καί στά κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες πού αγαπιούνται
καθώς νά καθαρίζουνε κρεμμύδια.


Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
μέ τά λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μέσα στούς θανάτους.

 
Θάνατος ο αστυνόμος πού διπλώνει,
γιά νά ζυγίσει, μιά "ελλιπή" μερίδα,
θάνατος τά ζουμπούλια στό μπαλκόνι
κι ο δάσκαλος μέ τήν εφημερίδα.

 
Bάσις, Φρουρά, Eξηκονταρχία Πρεβέζης.
Tήν Κυριακή θ΄ ακούσουμε τή μπάντα.
Eπήρα ένα βιβλιάριο Tραπέζης,
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.

 
Περπατώντας αργά στήν προκυμαία,
"υπάρχω;" λες, κι ύστερα: "δέν υπάρχεις!"
Φτάνει τό πλοίο. Yψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο κύριος Νομάρχης

 
Αν τουλάχιστον, μέσα στούς ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, μέ σεμνούς τρόπους,
θά διασκεδάζαμε όλοι στήν κηδεία.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: epak στις Ιούλιος 14, 2010, 02:13:36 μμ
Καλησπέρα....

Πικρή Αλήθεια, ένα ποίημα από την Ella Wheeler Wilcox.

Υπάρχει μια πικρή αλήθεια στη ζωή, που ανακάλυψα
ταξιδεύοντας ανατολικά και δυτικά.
Οι μόνοι που πραγματικά πληγώνουμε
είναι αυτοί που αγαπάμε περισσότερο.

Κολακεύουμε όσους γνωρίζουμε ελάχιστα
Ευχαριστούμε τον περαστικό επισκέπτη
Ενώ χτυπάμε απερίσκεπτα
όσους μας αγαπούν περισσότερο.

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 14, 2010, 02:27:21 μμ
Καλησπέρα....

Πικρή Αλήθεια, ένα ποίημα από την Ella Wheeler Wilcox.

Υπάρχει μια πικρή αλήθεια στη ζωή, που ανακάλυψα
ταξιδεύοντας ανατολικά και δυτικά.
Οι μόνοι που πραγματικά πληγώνουμε
είναι αυτοί που αγαπάμε περισσότερο.

Κολακεύουμε όσους γνωρίζουμε ελάχιστα
Ευχαριστούμε τον περαστικό επισκέπτη
Ενώ χτυπάμε απερίσκεπτα
όσους μας αγαπούν περισσότερο.



Πικρή και - δυστυχώς ή όχι - μέγιστη ...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 14, 2010, 11:27:44 μμ
Νίκος Καββαδίας, Παραλληλισμοί

Τρία πράγματα στον κόσμο αυτό, πολύ να μοιάζουν είδα.
Τα ολόλευκα μα πένθιμα σχολεία των Δυτικών (και τα δικά μας ..., μπα!),
των φορτηγών οι βρώμικες σκοτεινιασμένες πλώρες
και οι κατοικίες των κοινών, χαμένων γυναικών.

Έχουνε μια παράξενη συγγένεια και τα τρία
παρ' όλη τη μεγάλη τους στο βάθος διαφορά,
μα μεταξύ τους μοιάζουνε πολύ, γιατί τους λείπει
η κίνηση, η άνεση του χώρου και η χαρά.

Από τη συλλογή: Μαραμπού (1933)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούλιος 14, 2010, 11:41:45 μμ
Καλησπέρα....

Πικρή Αλήθεια, ένα ποίημα από την Ella Wheeler Wilcox.

Υπάρχει μια πικρή αλήθεια στη ζωή, που ανακάλυψα
ταξιδεύοντας ανατολικά και δυτικά.
Οι μόνοι που πραγματικά πληγώνουμε
είναι αυτοί που αγαπάμε περισσότερο.

Κολακεύουμε όσους γνωρίζουμε ελάχιστα
Ευχαριστούμε τον περαστικό επισκέπτη
Ενώ χτυπάμε απερίσκεπτα
όσους μας αγαπούν περισσότερο.



πω πω πραγματι μεγάλη αλήθεια!!!!!!!!   πικρη ....σκληρη......
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: epak στις Ιούλιος 15, 2010, 01:16:45 μμ
Καλησπέρα.... :)

 
  Είμαι και δεν είμαι

Είμαι πνιγμένος
από την πλημμύρα
που δεν έχει ακόμα ξεχειλίσει

Είμαι αλυσοδεμένος
στη φυλακή
που δεν έχει ακόμα χτιστεί

Σε μια παρτίδα σκάκι
που δεν έχω παίξει ακόμα
χάνω το βασιλιά μου

Χωρίς να έχω πιεί από το κρασί σου
ούτε σταγόνα
Είμαι κιόλας μεθυσμένος

Χωρίς καν να έχω μπει
πεδίο της μάχης
είμαι ήδη πληγωμένος,ακρωτηριασμένος

Δε γνωρίζω πια
τη διαφορά
ανάμεσα στην αλήθεια κ τη φαντασία

Όπως η σκιά
Είμαι
Και
Δεν είμαι

Ρουμί
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 15, 2010, 02:10:18 μμ
Καλησπέρα.... :)

 
  Είμαι και δεν είμαι

Είμαι πνιγμένος
από την πλημμύρα
που δεν έχει ακόμα ξεχειλίσει

Είμαι αλυσοδεμένος
στη φυλακή
που δεν έχει ακόμα χτιστεί

Σε μια παρτίδα σκάκι
που δεν έχω παίξει ακόμα
χάνω το βασιλιά μου

Χωρίς να έχω πιεί από το κρασί σου
ούτε σταγόνα
Είμαι κιόλας μεθυσμένος

Χωρίς καν να έχω μπει
πεδίο της μάχης
είμαι ήδη πληγωμένος,ακρωτηριασμένος

Δε γνωρίζω πια
τη διαφορά
ανάμεσα στην αλήθεια κ τη φαντασία

Όπως η σκιά
Είμαι
Και
Δεν είμαι

Ρουμί

... εις υγείαν ..., χικ ...  ::) :D ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 15, 2010, 02:39:08 μμ
Δύο αποσπάσματα από τη "μπαλάντα της φυλακής του Ρήντιγκ" του Όσκαρ Ουάιλντ, που την έγραψε μέσα στη φυλακή, καθώς είχε καταδικαστεί σε δύο χρόνια κάθειρξης με την κατηγορία της ομοφυλοφιλίας.

"...Ένας σκοτώνει την αγάπη του νέος, άλλοι όταν γερνάν, ένας τη πνίγει με τα χέρια του πόθου, άλλος με τα χέρια του πλούτου. Οι πιο συμπονετικοί τη μαχαιρώνουνε γιατί έτσι ο νεκρός παγώνει γρηγορότερα. Αλλοι αγαπούνε λίγο, άλλοι πιότερο, άλλοι πουλάνε τον έρωτα, άλλοι τον αγοράζουν, άλλοι σκοτώνουν με δάκρια κι άλλοι βουβά χωρίς στεναγμό, γιατί καθένας σκοτώνει ό,τι αγαπά. Κι όμως. Δε πληρώνουν όλοι τόσο ακριβά..."

"Μες στη φυλακή του Ρήντινγκ, κοντά στη πόλη, είν' ένας ατιμασμένος τάφος. Μες σ' αυτόν κείτεται ένας άνθρωπος που η άγρια φλόγα τονε λυώνει, τυλιγμένος σ' ένα σεντόνι που 'χε το χρώμα της φωτιάς κι ο τάφος του δεν έχει λουλούδια, μήτε κι όνομα. Εκεί ας κοιμάται ως τη μέρα που ο Χριστός θα καλέσει τους νεκρούς από τους τάφους να ξυπνήσουνε. Δεν οφελούνε σ' αυτόνε στεναγμοί, σπαραγμός και δάκρυα. Ο άνθρωπος είχε σκοτώσει ό,τι αγαπούσε κι έπρεπε να πεθάνει.

Και καθένας σκοτώνει ό,τι αγαπά κι όλοι ας το ξέρουμε πως ο νέος σκοτώνει με τα μάτια γεμάτα μίσος, άλλοι με χαϊδευτικά λόγια, ο δειλός μ' ένα φιλί κι ο ανδρείος με το σπαθί."
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 15, 2010, 02:58:31 μμ
Δύο αποσπάσματα από τη "μπαλάντα της φυλακής του Ρήντιγκ" του Όσκαρ Ουάιλντ, που την έγραψε μέσα στη φυλακή, καθώς είχε καταδικαστεί σε δύο χρόνια κάθειρξης με την κατηγορία της ομοφυλοφιλίας.

"...Ένας σκοτώνει την αγάπη του νέος, άλλοι όταν γερνάν, ένας τη πνίγει με τα χέρια του πόθου, άλλος με τα χέρια του πλούτου. Οι πιο συμπονετικοί τη μαχαιρώνουνε γιατί έτσι ο νεκρός παγώνει γρηγορότερα. Αλλοι αγαπούνε λίγο, άλλοι πιότερο, άλλοι πουλάνε τον έρωτα, άλλοι τον αγοράζουν, άλλοι σκοτώνουν με δάκρια κι άλλοι βουβά χωρίς στεναγμό, γιατί καθένας σκοτώνει ό,τι αγαπά. Κι όμως. Δε πληρώνουν όλοι τόσο ακριβά..."

"Μες στη φυλακή του Ρήντινγκ, κοντά στη πόλη, είν' ένας ατιμασμένος τάφος. Μες σ' αυτόν κείτεται ένας άνθρωπος που η άγρια φλόγα τονε λυώνει, τυλιγμένος σ' ένα σεντόνι που 'χε το χρώμα της φωτιάς κι ο τάφος του δεν έχει λουλούδια, μήτε κι όνομα. Εκεί ας κοιμάται ως τη μέρα που ο Χριστός θα καλέσει τους νεκρούς από τους τάφους να ξυπνήσουνε. Δεν οφελούνε σ' αυτόνε στεναγμοί, σπαραγμός και δάκρυα. Ο άνθρωπος είχε σκοτώσει ό,τι αγαπούσε κι έπρεπε να πεθάνει.

Και καθένας σκοτώνει ό,τι αγαπά κι όλοι ας το ξέρουμε πως ο νέος σκοτώνει με τα μάτια γεμάτα μίσος, άλλοι με χαϊδευτικά λόγια, ο δειλός μ' ένα φιλί κι ο ανδρείος με το σπαθί."


Σε κάτι τόσο συγκλονιστικό ..., δε βρίσκω κάτι ν' αξίζει πιότερο:

..................................................
VII.

Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στ’ άπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό
και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδεισο.

Οδυσσέας Ελύτης: "ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ"
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Boldini στις Ιούλιος 15, 2010, 04:04:27 μμ
Δε σ' αγαπώ σαν να 'σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι,
σαίτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν:
σ' αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα,
μυστικά, μέσ' από την ψυχή και τον ίσκιο.

Σ' αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,
μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο,
και ζει απ' τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου
τ' άρωμα που σφιγμένο μ' ανέβηκε απ' το χώμα.

Σ' αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,
σ' αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:
σ' αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ'άλλον τρόπο,

παρά μ' ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,
που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σα δικό μου,
που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.



P.Neruda

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Ιούλιος 15, 2010, 05:00:35 μμ
                    ΑΠΟΝΗ ΜΙΚΡΗ ΜΠΑ ΜΠΕΣΑ


               Άπονη μικρή μπαμπέσα
               στήν καρδιά δέν είχες μπέσα
               στήν καρδία δέν είχες μπέσα
               άπονη μικρή μπαμπέσα

               Μού πουλούσες παραμύθι
               πώς δέν είχες ούτε σπίτι
               ούτε ποιός να σε νοιαστεί
               απονη μικρή απονη μικρή

               Έψαχνες να βρείς το θύμα
               γιά να σε υπηρετεί
               άπονη μικρή άπονη μικρή
               μού χες βγάλει τήν ψυχή

               Μά την πήρα όμως χαμπάρι
               μή μου κάνεις την τρελή
               νόμιζες πως θα γλιτώσεις
               αν το παίξεις όρφανή


                                 απονη μικρή άπονη μικρή !

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 15, 2010, 05:15:01 μμ
                    ΑΠΟΝΗ ΜΙΚΡΗ ΜΠΑ ΜΠΕΣΑ


               Άπονη μικρή μπαμπέσα
               στήν καρδιά δέν είχες μπέσα
               στήν καρδία δέν είχες μπέσα
               άπονη μικρή μπαμπέσα

               Μού πουλούσες παραμύθι
               πώς δέν είχες ούτε σπίτι
               ούτε ποιός να σε νοιαστεί
               απονη μικρή απονη μικρή

               Έψαχνες να βρείς το θύμα
               γιά να σε υπηρετεί
               άπονη μικρή άπονη μικρή
               μού χες βγάλει τήν ψυχή

               Μά την πήρα όμως χαμπάρι
               μή μου κάνεις την τρελή
               νόμιζες πως θα γλιτώσεις
               αν το παίξεις όρφανή


                                 απονη μικρή άπονη μικρή !



... άπονη ... και μικρή ... και μπα ... και ΜΠΕΣΑ ...; Μη μου λες τέτοια ..., μη μου λες τέτοια ...;
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Ιούλιος 15, 2010, 05:24:28 μμ


... άπονη ... και μικρή ... και μπα ... και ΜΠΕΣΑ ...; Μη μου λες τέτοια ..., μη μου λες τέτοια ...;

ελα βρε (παραπονιαρη)...μην φοβάσαι .......η τελευταια στροφη ειναι για σένα  ;)

              Μά την πήρα όμως χαμπάρι
               μή μου κάνεις την τρελή
               νόμιζες πως θα γλιτώσεις
               αν το παίξεις όρφανή
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 15, 2010, 05:40:07 μμ


... άπονη ... και μικρή ... και μπα ... και ΜΠΕΣΑ ...; Μη μου λες τέτοια ..., μη μου λες τέτοια ...;

ελα βρε (παραπονιαρη)...μην φοβάσαι .......η τελευταια στροφη ειναι για σένα  ;)

              Μά την πήρα όμως χαμπάρι
               μή μου κάνεις την τρελή
               νόμιζες πως θα γλιτώσεις
               αν το παίξεις όρφανή

... είπα κι εγώ ..., και προς στιγμή τη λυπήθηκα την μπα ...ΜΠΕΣΑ της γείτονος ...  ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 15, 2010, 11:11:17 μμ
Xαίρομαι που σου άρεσε Αρίστο ο Ουάιλντ.  ;)

  Σκόρπιο Αίμα

Σκαλί-σκαλί πάει ο Ιγνάθιο*
το θάνατό του φορτωμένος.
Γύρευε να 'βρει την αυγή
μα πουθενά η αυγή δεν ήταν.
Γυρεύει τη σωστή θωριά του
και τ' όνειρό του αλλάζει δρόμο.
Γύρευε τ' όμορφο κορμί του
και βρήκε το χυμένο του αίμα.

Στιγμή δεν έκλεισε τα μάτια
που είδε τα κέρατα κοντά του,
όμως οι τρομερές μανάδες
ανασηκώσαν το κεφάλι.
Κι από το βοσκοτόπια πέρα
ήρθ' ένα μυστικό τραγούδι
που αγελαδάρηδες ομίχλης
τραγούδαγαν σε ουράνιους ταύρους.

Δεν είχε άρχοντα η Σεβίλλια
μπροστά του για να παραβγεί
ούτε σπαθί σαν το σπαθί του
ούτε καρδιά να 'ν' τόσο αληθινή.
Σαν ποταμός από λιοντάρια
η ξακουσμένη του αντρειοσύνη,
και σαν σε πέτρα σκαλισμένη
η στοχασιά του η μετρημένη.

Τώρα για πάντα πια κοιμάται.
Τώρα τα μούσκλια και τα χόρτα
με δάχτυλα που δε λαθεύουν
το άνθος ανοίγουν του μυαλού του.
Και το τραγουδιστό του αίμα
κυλάει σε βάλτους και λιβάδια,
γλιστράει στο σύγκρυο των κεράτων,
άψυχο στέκει στην ομίχλη,
σε βουβαλιών σκοντάφτει πόδια,
σα μια πλατιά, μια λυπημένη,
μια σκοτεινή γλώσσα, ώσπου τέλμα
να γίνει από αγωνία, πλάι
στον Γουαδαλκιβίρ των άστρων.

(Η απόδοση-μετάφραση είναι του Νίκου Γκάτσου)

* Στις 11 Αυγούστου 1934, πέντε το απόγευμα, σε μιαν εκτός προγράμματος ταυρομαχία στην αρένα του Μανθανάρες, ο φημισμένος ταυρομάχος Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας χτυπήθηκε θανάσιμα από ταύρο και πέθανε τρεις μέρες αργότερα στα 43 του χρόνια. Τονε πένθησεν όλη η Ισπανία. Ήταν άνθρωπος αγαπητός, γεμάτος δόξα και πλούτη και με γνήσια καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα. Στο Πίνο Μοντάνο, το απέραντο κτήμα του στα περίχωρα της Σεβίλιας, συγκέντρωνε τους σπουδαιότερους Ισπανούς ποιητές του καιρού του, μαζί και τον Λόρκα, με τον οποίο συνδέθηκε με δυνατή, αληθινή κι αδιατάρακτη φιλία. Όλοι τον αγαπούσαν και τον θαύμαζαν σαν ένα φιλόξενο, ευαίσθητο, ιπποτικό κι ανοιχτόκαρδο προστάτη της νεότερης γενιάς των ποιητών. Έτσι το ποίημα τούτο τογραψεν ο Λόρκα στη μνήμη του φίλου του.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 16, 2010, 01:06:11 πμ


... άπονη ... και μικρή ... και μπα ... και ΜΠΕΣΑ ...; Μη μου λες τέτοια ..., μη μου λες τέτοια ...;

ελα βρε (παραπονιαρη)...μην φοβάσαι .......η τελευταια στροφη ειναι για σένα  ;)

              Μά την πήρα όμως χαμπάρι
               μή μου κάνεις την τρελή
               νόμιζες πως θα γλιτώσεις
               αν το παίξεις όρφανή

Την κάναμε… Μπεσα-μέλ ... την "ορφανή" μπα-Μπέσα ...! Πάμε γι' άλλα ... !

Με συγκλόνισε ο Ουάιλντ, LΚ ..., καθώς και η αισιοδοξία των επιλογών σου ...  ??? :D 8)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 16, 2010, 09:40:49 πμ
Θα' ρθει καιρός που θ' αλλάξουν τα πράματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα
εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη -
μη βλέπεις εμένα - μην κλαίς.
Εσύ εισ' η ελπίδα
άκου θα' ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς
δεν θα βγαίνουν στην τύχη
Δεν θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές
με γυρμένους απέξω
Και τη δουλεά θα τη διαλέγουμε
δε θα' μαστε αλογα
να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι - σκέψου!-
θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
Να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές
απροσάρμοστοι - καταπίεση - μοναξιά - τιμή -
κέρδος - εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία -
δε θέλω να λέω ψέματα -
δύσκολοι καιροί.
Και θα' ρθουνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω - μην περιμένεις κι απο μένα πολλά -
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω καλά :
"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος".
Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ' όλα αυτά Μαρία.


Κατερίνα Γώγου, "Ιδιώνυμο"
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούλιος 16, 2010, 03:12:46 μμ
Φωνή απ’ την Θάλασσα  
 
Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή —
        φωνή που μπαίνει
μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
        και την ευφραίνει.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
        ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Το ψάλλει με την θεία της φωνή εκείνη,
όταν στους ώμους της απλώνει την γαλήνη
        σαν φόρεμά της ο καιρός ο θερινός.

Φέρνει μηνύματα εις ταις ψυχαίς δροσάτα
η μελωδία της. Τα περασμένα νειάτα
        θυμίζει χωρίς πίκρα και χωρίς καϋμό.
Οι περασμένοι έρωτες κρυφομιλούνε,
αισθήματα λησμονημένα ξαναζούνε
        μες στων κυμάτων τον γλυκόν ανασασμό.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
        ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Και σαν κυττάζεις την υγρή της πεδιάδα,
σαν βλέπεις την απέραντή της πρασινάδα,
        τον κάμπο της πούναι κοντά και τόσο μακρυνός,
γεμάτος με λουλούδια κίτρινα που σπέρνει
το φως σαν κηπουρός, χαρά σε παίρνει
        και σε μεθά, και σε υψώνει την καρδιά.
Κι αν ήσαι νέος, μες σταις φλέβες σου θα τρέξη
της θάλασσας ο πόθος· θα σε ’πη μια λέξι
το κύμα απ’ τον έρωτά του, και θα βρέξη
        με μυστική τον έρωτά σου μυρωδιά.
 


Κ. Π. Καβαφης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 16, 2010, 03:23:13 μμ
Θα' ρθει καιρός που θ' αλλάξουν τα πράματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα
εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη -
μη βλέπεις εμένα - μην κλαίς.
Εσύ εισ' η ελπίδα
άκου θα' ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς
δεν θα βγαίνουν στην τύχη
Δεν θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές
με γυρμένους απέξω
Και τη δουλεά θα τη διαλέγουμε
δε θα' μαστε αλογα
να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι - σκέψου!-
θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
Να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές
απροσάρμοστοι - καταπίεση - μοναξιά - τιμή -
κέρδος - εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία -
δε θέλω να λέω ψέματα -
δύσκολοι καιροί.
Και θα' ρθουνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω - μην περιμένεις κι απο μένα πολλά -
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω καλά :
"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος".
Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ' όλα αυτά Μαρία.


Κατερίνα Γώγου, "Ιδιώνυμο"

... άντε Μαρία ..., μήπως - λέω μήπως - χαμογελάσουμε κι εμείς ... οι δυστυχοευτυχείς ...! (... νεολογισθείς, κατά τας μεσημβρινάς ώρας, κατέληξα στο προηγούμενο "ιδιώνυμο" γλωσσικό κακούργημα ...  :D :D ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 16, 2010, 04:52:41 μμ
Θα' ρθει καιρός που θ' αλλάξουν τα πράματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα
εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη -
μη βλέπεις εμένα - μην κλαίς.
Εσύ εισ' η ελπίδα
άκου θα' ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς
δεν θα βγαίνουν στην τύχη
Δεν θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές
με γυρμένους απέξω
Και τη δουλεά θα τη διαλέγουμε
δε θα' μαστε αλογα
να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι - σκέψου!-
θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
Να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές
απροσάρμοστοι - καταπίεση - μοναξιά - τιμή -
κέρδος - εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία -
δε θέλω να λέω ψέματα -
δύσκολοι καιροί.
Και θα' ρθουνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω - μην περιμένεις κι απο μένα πολλά -
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω καλά :
"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος".
Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ' όλα αυτά Μαρία.


Κατερίνα Γώγου, "Ιδιώνυμο"

... άντε Μαρία ..., μήπως - λέω μήπως - χαμογελάσουμε κι εμείς ... οι δυστυχοευτυχείς ...! (... νεολογισθείς, κατά τας μεσημβρινάς ώρας, κατέληξα στο προηγούμενο "ιδιώνυμο" γλωσσικό κακούργημα ...  :D :D ;)
Δηλαδή;  Γιατί τυγχάνω του ιστορικού-αρχαιολογικού και δεν καταλαβαίνω τα σχόλια των "γνήσιων" φιλολόγων.  ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 16, 2010, 04:59:00 μμ
Θα' ρθει καιρός που θ' αλλάξουν τα πράματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα
εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη -
μη βλέπεις εμένα - μην κλαίς.
Εσύ εισ' η ελπίδα
άκου θα' ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς
δεν θα βγαίνουν στην τύχη
Δεν θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές
με γυρμένους απέξω
Και τη δουλεά θα τη διαλέγουμε
δε θα' μαστε αλογα
να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι - σκέψου!-
θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
Να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές
απροσάρμοστοι - καταπίεση - μοναξιά - τιμή -
κέρδος - εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία -
δε θέλω να λέω ψέματα -
δύσκολοι καιροί.
Και θα' ρθουνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω - μην περιμένεις κι απο μένα πολλά -
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω καλά :
"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος".
Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ' όλα αυτά Μαρία.


Κατερίνα Γώγου, "Ιδιώνυμο"

... άντε Μαρία ..., μήπως - λέω μήπως - χαμογελάσουμε  κι εμείς ... οι δυστυχοευτυχείς ...! (... νεολογισθείς, κατά τας μεσημβρινάς ώρας, κατέληξα στο προηγούμενο "ιδιώνυμο" γλωσσικό κακούργημα ...  :D :D ;)
Δηλαδή;  Γιατί τυγχάνω του ιστορικού-αρχαιολογικού και δεν καταλαβαίνω τα σχόλια των "γνήσιων" φιλολόγων.   ;D

... γνήσιος ...; ... ούτε lacoste μπλουζάκι να ήμουν !

(μήπως χαμογελάσουμε με την πλέον αισιόδοξη των προηγούμενων επιλογών σου, εννοώ ..., ουφ ...)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 16, 2010, 05:20:03 μμ
Κάθε τόπικ έχει τον πρόεδρό του, δηλαδή! Καλά, θα επικεντρωθώ στο τόπικ της μουσικής που έχω και τα μέσα (Μάρκο, Ρόζυ, Millhaven).  ;D ;D ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 16, 2010, 05:25:37 μμ
Κάθε τόπικ έχει τον πρόεδρό του, δηλαδή! Καλά, θα επικεντρωθώ στο τόπικ της μουσικής που έχω και τα μέσα (Μάρκο, Ρόζυ, Millhaven).  ;D ;D ;D

... είσαι παντού ευπρόσδεκτη ..., στο λέει ο έσχατος στρατιώτης τούτου του τόπικ ...!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 16, 2010, 05:39:32 μμ
Νίκος Καββαδίας, Παραλληλισμοί

Τρία πράγματα στον κόσμο αυτό, πολύ να μοιάζουν είδα.
Τα ολόλευκα μα πένθιμα σχολεία των Δυτικών (και τα δικά μας ..., μπα!),
των φορτηγών οι βρώμικες σκοτεινιασμένες πλώρες
και οι κατοικίες των κοινών, χαμένων γυναικών.

Έχουνε μια παράξενη συγγένεια και τα τρία
παρ' όλη τη μεγάλη τους στο βάθος διαφορά,
μα μεταξύ τους μοιάζουνε πολύ, γιατί τους λείπει
η κίνηση, η άνεση του χώρου και η χαρά.

Από τη συλλογή: Μαραμπού (1933)

http://www.youtube.com/view_play_list?p=5F1F707F7F776B63&playnext=1&playnext_from=PL&v=ooOdotTmMr4
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 17, 2010, 09:07:45 πμ
... Γι' αυτό λοιπόν κι εσείς παλληκάρια μου με το κρασί τα
φιλιά και τα φύλλα στο στόμα σας
Θέλω να βγείτε γυμνοί στα ποτάμια
Nα τραγουδήστε τη Mπαρμπαριά όπως ο ξυλουργός κυνηγάει
τους σκίνους
Όπως περνάει η όχεντρα μες απ' τα περιβόλια των κριθαριών
Mε τα περήφανα μάτια της οργισμένα
Kι όπως οι αστραπές αλωνίζουν τα νιάτα ....

Από την "Αμοργό" του Ν. Γκάτσου
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 17, 2010, 11:23:48 πμ
Αυτό το ποίημα είναι από τα ωραιότερα του Καββαδία. Φάτα Μοργκάνα ονομάζουν οι ναυτικοί ένα οπτικό φαινόμενο, θεμοκρασιακή αναστροφή ονομάζεται επιστημονικά. Ο Καββαδίας έλεγε πως το είχε δει κάπου στα στενά της Σικελίας και μοιάζει με κοπέλες με λυμένα μαλλιά να χορεύουν. Αυτό το ποίημα είναι από τα πλέον ερωτικά του Καββαδία. Παραλληλίζεται η περιπλάνηση του ναυτικού με την περιπλάνηση για την αναζήτηση της ιδανικής γυναίκας.

FATA MORGANA.

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.

Στρείδι ωκεάνιο αρραβωνίζεται το φως.
Γεύση από φλούδι του ροδιού, στυφό κυδώνι
κι ο άρρητος τόνος, πιο πικρός και πιο στυφός,
που εναποθέτανε στα βάζα οι Καρχηδόνιοι.

Πανί δερμάτινο αλειμμένο με κερί,
οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,
όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί
χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.

Χόρτο ξανθό τρίποδο σκέπει μαντικό.
Κι ένα ποτάμι με ζεστή, λιωμένη πίσσα,
άγριο, ακαταμάχητο, απειλητικό,
ποτίζει τους αμαρτωλούς που σ' αγαπήσαν.

Rosso romano, πορφυρό της Δαμασκός,
δόξα του κρύσταλλου, κρασί απ' τη Σαντορίνη.
Ο ασκός να ρέει, κι ο Απόλλωνας βοσκός
να κολυμπάει τα βέλη του με διοσκορίνη.

Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά.
Οι κάβες της Γερακινής και το Σταρτόνι.
Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,
μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει.

Καντήλι, δισκοπότηρο χρυσό, αρτοφόρι.
Άγια λαβίδα και ιερή από λαμινάρια.
Μπροστά στην Πύλη δυο δαιμόνοι σπαθοφόροι
και τρεις Αγγέλοι με σπασμένα τα κοντάρια.

Πούθ' έρχεσαι; Απ' τη Βαβυλώνα.
Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.
Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.
Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.

Πάντα οι κυκλώνες έχουν γυναικείο
όνομα. Εύα από την Κίο.
Η μάγισσα έχει τρεις κόρες στο Αμανάτι
και η τέταρτη είν' έν' αγόρι μ' ένα μάτι.

Ψάρια που πετάν μέσα στην άπνοια,
όστρακα, λυσίκομες κοπέλες,
φίδια της στεριάς και δέντρα σάπια,
άρμπουρα, τιμόνια και προπέλες.

Να 'χαμε το λύχνο του Αλαδίνου
ή το γέρο νάνο απ' την Καντόνα.
Στείλαμε το σήμα του κινδύνου
πάνω σε άσπρη πέτρα με σφεντόνα.

Δαίμονας γεννά τη νηνεμία.
Ξόρκισε, Allodetta, τ' όνομά του.
Λούφαξεν ο δέκτης του ασυρμάτου,
και φυλλομετρά τον καζαμία.

Ο άνεμος κλαίει. Σκυλί στα λυσσιακά του.
Γεια χαρά, στεριά, κι αντίο, μαστέλο.
Γλίστρησε η ψυχή μας από κάτου,
έχει και στην κόλαση μπορντέλο.

Δείτε και εδώ αποσπάσματα από συνέντευξη του Καββαδία, που μιλά για τη σημασία του ποιήματος.

http://portal.activeradio.gr/forum/index.php?topic=2020.0 (http://portal.activeradio.gr/forum/index.php?topic=2020.0)

Aristo2, ευτυχώς που ο Κιμούλης απήγγειλε μόνο  Καββαδία. Είμαστε τυχεροί που δεν έχει γράψει και κανένα θεατρικό να το σκηνοθετήσει.  :o :o :o :o
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Ιούλιος 17, 2010, 11:39:59 πμ
Δαίμονα κικλήσκω - μεγάλαν ηγήτορα φρικτόν,
μειλίχιον Δία, παγγενέτην, βιοδώτορα θνητών,
Ζήνα μέγαν, πολύπλαγκτον, αλάστορα, παμβασιλήα,
πλουτοδότην, οπόταν γε βρυάζων οίκον εσέλθηι,
έμπαλι δέ τρύχοντα βίον θνητών πολυμόχθων:
εν σοί γάρ λύπης τε χαράς - κληίδες οχούνται.
τοιγάρ τοι, μάκαρ, αγνέ, πολύστονα κήδε' ελάσσας,
όσσα βιοφθορίην πέμπει κατά γαίαν άπασαν,
ένδοξον βιοτής γλυκερόν τέλος εσθλόν οπάζοις.

οι φιλολογοι παρακαλω εχουν τον λόγο ;) :D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: VASILIS.L στις Ιούλιος 17, 2010, 11:49:00 πμ
http://www.youtube.com/watch?v=ZT-r0XlwJOs
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 17, 2010, 12:13:41 μμ
http://www.youtube.com/watch?v=ZT-r0XlwJOs
Αυτό, μήπως, θα έπρεπε να μπει στο τόπικ της μουσικής;
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Boldini στις Ιούλιος 17, 2010, 06:32:54 μμ
Ομάρ Χαγιάμ - Ρουμπαγιάτ



Το ποτήρι σου -μια μαβιά τουλίπα- σήκωσε και πιές,

την μέρα την αυριανή φωνή καμιά δεν σου την τάζει.

Μη λησμονάς, μια χούφτα χιόνι ήμαστε

στην αμμουδιά στρωμένο, μια-δυο μέρες και θα λιώσει.


Γιαυτό φεγγάρι μου θνητό με την ψυχή σου γλέντα,

κούπες αδειάζοντας στο σεληνόφως

σαν να 'τανε φτιαγμένος για το κέφι σου ο κόσμος,

σαν να τον έχουνε στολίσει για την αφεντιά σου μόνο.


Πιες! Άσπρο πάτο! Να ξεπλύνουμε του κόσμου τη μιζέρια,

Πιες! Δεν έχει γυρισμό αυτός ο δρόμος,

μπορεί ένα μεσονύχτι να ψάχνει το φεγγάρι να μας βρει

και να 'μαστε φευγάτοι...


 ;)


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: desperino στις Ιούλιος 17, 2010, 09:29:00 μμ
Δαίμονα κικλήσκω - μεγάλαν ηγήτορα φρικτόν,
μειλίχιον Δία, παγγενέτην, βιοδώτορα θνητών,
Ζήνα μέγαν, πολύπλαγκτον, αλάστορα, παμβασιλήα,
πλουτοδότην, οπόταν γε βρυάζων οίκον εσέλθηι,
έμπαλι δέ τρύχοντα βίον θνητών πολυμόχθων:
εν σοί γάρ λύπης τε χαράς - κληίδες οχούνται.
τοιγάρ τοι, μάκαρ, αγνέ, πολύστονα κήδε' ελάσσας,
όσσα βιοφθορίην πέμπει κατά γαίαν άπασαν,
ένδοξον βιοτής γλυκερόν τέλος εσθλόν οπάζοις.

οι φιλολογοι παρακαλω εχουν τον λόγο ;) :D


paraxene,τέτοιος ύμνος στο Δία! Δεν ξέρω αν του αξίζει !

Πάντως ό,τι θέλετε στους φιλολόγους τρέχετε...Για μεταφράσεις , για βαφτίσια ,για στίχους  και πάει λέγοντας …
Και από πάνω τους λέτε και φελολόγους, φιλιλόγους κλπ.

Πάντως αν θέλεις τη μετάφραση ,την ξέρω,την ξέρω !


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 17, 2010, 09:59:12 μμ
Aristo2, ευτυχώς που ο Κιμούλης απήγγειλε μόνο  Καββαδία. Είμαστε τυχεροί που δεν έχει γράψει και κανένα θεατρικό να το σκηνοθετήσει.     



Δεν έχεις πολύ άδικο LK ..., αλλά από φωνή ...!

Ως προς τον Καββαδία .., τι να πούμε εμείς, οι ταπεινοί στεριανοί ...;

Paraxene, μετάφρασε σε παρακαλώ ..., όχι παράξενα ..., κανονικά:

"Μῆνιν ἄειδε θεὰ Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος

οὐλομένην, ἣ μυρί᾿ Ἀχαιοῖς ἄλγε᾿ ἔθηκε,

πολλὰς δ᾿ ἰφθίμους ψυχὰς Ἄϊδι προΐαψεν

ἡρώων, αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν

οἰωνοῖσί τε πᾶσι· Διὸς δ᾿ ἐτελείετο βουλή,                 

ἐξ οὗ δὴ τὰ πρῶτα διαστήτην ἐρίσαντε

Ἀτρεΐδης τε ἄναξ ἀνδρῶν καὶ δῖος Ἀχιλλεύς."

... και desperino, φτάξε μου μια πρόσκληση για βάπτιση - κοριτσάκι - ..., ως τον άλλο μήνα ..., τη βιάζομαι ...!   :D 8) ::)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 18, 2010, 12:45:46 πμ
Και ένα για καληνύχτα!

Μόνο οι ανεπιτήδευτοι καβαλούν τον
άνεμο. Και μόνο όποιος χάσει χίλιες
φορές το δρόμο του επιστρέφει στην
πατρίδα του.
Γκιμπράν, Ο κήπος του προφήτη
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Ιούλιος 18, 2010, 02:16:45 πμ
Δαίμονα κικλήσκω - μεγάλαν ηγήτορα φρικτόν,
μειλίχιον Δία, παγγενέτην, βιοδώτορα θνητών,
Ζήνα μέγαν, πολύπλαγκτον, αλάστορα, παμβασιλήα,
πλουτοδότην, οπόταν γε βρυάζων οίκον εσέλθηι,
έμπαλι δέ τρύχοντα βίον θνητών πολυμόχθων:
εν σοί γάρ λύπης τε χαράς - κληίδες οχούνται.
τοιγάρ τοι, μάκαρ, αγνέ, πολύστονα κήδε' ελάσσας,
όσσα βιοφθορίην πέμπει κατά γαίαν άπασαν,
ένδοξον βιοτής γλυκερόν τέλος εσθλόν οπάζοις.

οι φιλολογοι παρακαλω εχουν τον λόγο ;) :D


paraxene,τέτοιος ύμνος στο Δία! Δεν οίδα αν του αξίζει !

Πάντως ό,τι θέλετε στους φιλολόγους τρέχετε...Για μεταφράσεις , για βαφτίσια ,για στίχους  και πάει λέγοντας …
Και από πάνω τους λέτε και φελολόγους, φιλιλόγους κλπ.

Πάντως αν θέλεις τη μετάφραση ,την  οίδα,την οίδα !


προσπαθω να βγαλω το αχτι μου ;) ........σεις  με βαφτίσατε παραξενο :D
 

aristos2...... η   μεταφραση που μου ζητάς :D    

την ειδα την ξανθουλα
την ειδα χθες αργα
να μπαινει στην βαρκουλα
μαζι με τον psara
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 18, 2010, 09:58:26 πμ
Δαίμονα κικλήσκω - μεγάλαν ηγήτορα φρικτόν,
μειλίχιον Δία, παγγενέτην, βιοδώτορα θνητών,
Ζήνα μέγαν, πολύπλαγκτον, αλάστορα, παμβασιλήα,
πλουτοδότην, οπόταν γε βρυάζων οίκον εσέλθηι,
έμπαλι δέ τρύχοντα βίον θνητών πολυμόχθων:
εν σοί γάρ λύπης τε χαράς - κληίδες οχούνται.
τοιγάρ τοι, μάκαρ, αγνέ, πολύστονα κήδε' ελάσσας,
όσσα βιοφθορίην πέμπει κατά γαίαν άπασαν,
ένδοξον βιοτής γλυκερόν τέλος εσθλόν οπάζοις.

οι φιλολογοι παρακαλω εχουν τον λόγο ;) :D


paraxene,τέτοιος ύμνος στο Δία! Δεν οίδα αν του αξίζει !

Πάντως ό,τι θέλετε στους φιλολόγους τρέχετε...Για μεταφράσεις , για βαφτίσια ,για στίχους  και πάει λέγοντας …
Και από πάνω τους λέτε και φελολόγους, φιλιλόγους κλπ.

Πάντως αν θέλεις τη μετάφραση ,την  οίδα,την οίδα !


προσπαθω να βγαλω το αχτι μου ;) ........σεις  με βαφτίσατε παραξενο :D
 

aristos2...... η   μεταφραση που μου ζητάς :D    

την ειδα την ξανθουλα
την ειδα χθες αργα
να μπαινει στην βαρκουλα
μαζι με τον psara


... την είδες την ξανθούλα
την είδες χθες αργά
να μπαίνει στη βαρκουλα
μαζί με τον psara ...;

Ανήκουστο βεβαίως
μ' άκρως δεδομένο
του αλιέως το κλέος
να παρασύρει το καημένο ...!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούλιος 18, 2010, 01:43:49 μμ

προσπαθω να βγαλω το αχτι μου ;) ........σεις  με βαφτίσατε παραξενο :D
 

aristos2...... η   μεταφραση που μου ζητάς :D    

την ειδα την ξανθουλα
την ειδα χθες αργα
να μπαινει στην βαρκουλα
μαζι με τον psara


... την είδες την ξανθούλα
την είδες χθες αργά
να μπαίνει στη βαρκουλα
μαζί με τον psara ...;

Ανήκουστο βεβαίως
μ' άκρως δεδομένο
του αλιέως το κλέος
να παρασύρει το καημένο ...!


Εστέκονταν οι φίλοι
με λύπη με χαρά
Και αυτή με το μαντίλι
τους αποχαιρετά............................ ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούλιος 18, 2010, 01:53:47 μμ
Κάθε τόπικ έχει τον πρόεδρό του, δηλαδή! Καλά, θα επικεντρωθώ στο τόπικ της μουσικής που έχω και τα μέσα (Μάρκο, Ρόζυ, Millhaven).  ;D ;D ;D

... είσαι παντού ευπρόσδεκτη ..., στο λέει ο έσχατος στρατιώτης τούτου του τόπικ ...!

ωχ! τι εγινε; ; ; ; εχουμε εκλογες; ; ;  Προεδρος του Τοπικ "το ποιημα της ημερας" ο aristos2 ; ; ;   :o  ;)  :P  :D  ;D

 ;D  ;D

http://www.youtube.com/watch?v=MkGImQWD1xk

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Στίχοι: Κώστας Βίρβος
Ερμηνεία: Παύλος Σιδηρόπουλος, Λιζέττα Νικολάου


Τηλέφωνο μου φαίνεται πως το 'πες
κυρ-πρόεδρε το ζλάπι απ' τις Ευρώπες.
Σύρμα πάνω σύρμα κάτω
και στα Φάρσαλα μαντάτο.

Κύριε τηλεφωνητή μ' σου 'φερα
ψωμί στη γάστρα
να το στείλεις το παιδί μ'
τηλεφωνικώς στην Πάτρα.

Ανάποδα φλιτζάνια στις κολόνες
που παν και κοτσυλάν οι χελιδόνες.
Σύρμα πάνω σύρμα κάτω
και στα Φάρσαλα μαντάτο.

Κύριε τηλεφωνητή μ' σου 'φερα
ψωμί στη γάστρα
να το στείλεις το παιδί μ'
τηλεφωνικώς στην Πάτρα.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: psaras στις Ιούλιος 18, 2010, 02:33:20 μμ
Στο περιγιάλι το κρυφό - Γιώργος Σεφέρης

Στον ταβερνιάρη τον κουφό,
σαν καλιακούδα μαύρο,
παρήγγειλα μερίδα γαύρο,
μα μού 'φερε ροφό...

Πάνω στο πιάτο -ο λα λα-,
με την βλακώδη του όψη,
ποιός θα τολμήσει να τον κόψει,
ροφό δέκα κιλά;

Γαμώ την τύχη μου, γιατί;
λερώθηκα στο πέτο...
τύλιξα το φαΐ πακέτο,
να πάω και στο γατί.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 18, 2010, 06:29:27 μμ
Κάθε τόπικ έχει τον πρόεδρό του, δηλαδή! Καλά, θα επικεντρωθώ στο τόπικ της μουσικής που έχω και τα μέσα (Μάρκο, Ρόζυ, Millhaven).  ;D ;D ;D

... είσαι παντού ευπρόσδεκτη ..., στο λέει ο έσχατος στρατιώτης τούτου του τόπικ ...!

ωχ! τι εγινε; ; ; ; εχουμε εκλογες; ; ;  Προεδρος του Τοπικ "το ποιημα της ημερας" ο aristos2 ; ; ;   :o  ;)  :P  :D  ;D

 ;D  ;D

http://www.youtube.com/watch?v=MkGImQWD1xk

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Στίχοι: Κώστας Βίρβος
Ερμηνεία: Παύλος Σιδηρόπουλος, Λιζέττα Νικολάου


Τηλέφωνο μου φαίνεται πως το 'πες
κυρ-πρόεδρε το ζλάπι απ' τις Ευρώπες.
Σύρμα πάνω σύρμα κάτω
και στα Φάρσαλα μαντάτο.

Κύριε τηλεφωνητή μ' σου 'φερα
ψωμί στη γάστρα
να το στείλεις το παιδί μ'
τηλεφωνικώς στην Πάτρα.

Ανάποδα φλιτζάνια στις κολόνες
που παν και κοτσυλάν οι χελιδόνες.
Σύρμα πάνω σύρμα κάτω
και στα Φάρσαλα μαντάτο.

Κύριε τηλεφωνητή μ' σου 'φερα
ψωμί στη γάστρα
να το στείλεις το παιδί μ'
τηλεφωνικώς στην Πάτρα.


... Θα επι-παραμείνω στην περίοπτη θέση του εσχάτου στρατιώτου, δια το παρόν τόπικ ...

Η αλήθεια ... πως μου διέφευγε το παραπάνω άσμα ..., χαρά, βέβαια, προξενεί πως κάποτε γίνοταν χρήση "μέσου" δια διορισμόν εις τας Πάτρας ( η χαρά μου προερχόμενη όχι εκ της αναξιοκρατίας ..., τας θλιβεράς επιπτώσεις της οποίας γεύομαι και ο ίδιος - τώρα και ... όπισθεν -, αλλά εκ του προσφιλούς του προορισμού  ...) / { ... η σαφήνεια ..., η λακωνικότητα ..., μερικά εκ των πλεονεκτημάτων μου ...!}

Στο περιγιάλι το κρυφό - Γιώργος Σεφέρης

Στον ταβερνιάρη τον κουφό,
σαν καλιακούδα μαύρο,
παρήγγειλα μερίδα γαύρο,
μα μού 'φερε ροφό...

Πάνω στο πιάτο -ο λα λα-,
με την βλακώδη του όψη,
ποιός θα τολμήσει να τον κόψει,
ροφό δέκα κιλά;

Γαμώ την τύχη μου, γιατί;
λερώθηκα στο πέτο...
τύλιξα το φαΐ πακέτο,
να πάω και στο γατί.

... κουβέντες .... ο "τιμημένος" μας ...! Βρε psara, κάθε σου επιλογή, ποιητική ή μουσική - την όρεξη ανοίγει ...

Πάρτε και αυτά ... να τα έχετε ...:
 
Σουρής και Σούτσος

      Οι δυο αυτοι ποιητες, που δεν ειχαν τα εργα τους καμμια σοβαρη λογοτεχνικη
αξια, αφησαν στον 19ο και τις αρχες του 20ου αιωνα ιστορια για τα διαφορα
περιστατικα που συνεβαιναν μεταξυ τους, μια και εζησαν την ιδια εποχη και
ηταν Γιωργηδες και οι δυο.
      Καποια στιγμη ο Σουρης περνουσε απο το σπιτι του Σουτσου και τον
βλεπει να τακτοποιει κατι βιβλια...
      -Ρε Γιωργη, του φωναζει, τι κανεις εκει?
      -Δεν βλεπεις ρε μπαγασα, απανταει ο αλλος,.....στοιβαζω(στη βαζω)!!
  Αυτο ο Σουρης το φυλαξε και μια μερα που ο Σουτσος περνουσε απ'το σπιτι
του, τον βλεπει στ'ανοιχτο παραθυρο να γραφει κατι σ'ενα χαρτι και τον
ρωταει τι κανει, εκεινος του απανταει..."-στιχωνω...ρε
Γιωργο....στιχωνω(στην χωνω)"!!
     Ο Σουρης, αφου πρωτα προσπαθησε να κανει διαφορα αλλα επαγγελματα που
δεν του πηγαιναν καθολου ,στο τελος εκανε τον σατιρικοπολιτικο δημοσιογραφο
που του ταιριαζε πια απολυτα μια και φανατιζοταν με την σατιρα αλλα και με
την πολιτικη και κατεληξε να εκδιδει την εφημεριδα "ο Ρωμιος", που στην
εποχη της ειχε σημαντικοτατη κυκλοφοριακη επιτυχια, αφου απηχουσε τα
πραγματικα αισθηματα του λαου και με τον τροπο που σατιριζε τα πολιτικα
δρωμενα ηταν ιδιαιτερα ευχαριστη.
      Σε καποιο ποιημα του υποτιθεται οτι συνομιλει με τον Θεο σχετικα με το
αν ειναι καλο η" κακο να παει κανεις στην κολαση η" τον παραδεισο, και λεει:
      Μ'αρεσει ο παραδεισος αληθεια,
      χωρις δουλεια σκοτωνουν τον καιρο,
      βλεπω αγιους γυρω μου σωρο,
      διαβαζω συναξαρια, παραμυθια,
      και ακουω και τραγουδια θεικα,
      μα ελα που δεν εχετε συνηθεια
      να λετε κι'ενα δυο....πολιτικα?
   Και στο τελος βεβαια...καταλαβαινει και ο ιδιος οτι ειναι προτιμοτερο να
παει στην κολαση για να μπορει να σατιριζει τα πολιτικα.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Boldini στις Ιούλιος 18, 2010, 06:45:18 μμ
Στο περιγιάλι το κρυφό - Γιώργος Σεφέρης

Στον ταβερνιάρη τον κουφό,
σαν καλιακούδα μαύρο,
παρήγγειλα μερίδα γαύρο,
μα μού 'φερε ροφό...

Πάνω στο πιάτο -ο λα λα-,
με την βλακώδη του όψη,
ποιός θα τολμήσει να τον κόψει,
ροφό δέκα κιλά;

Γαμώ την τύχη μου, γιατί;
λερώθηκα στο πέτο...
τύλιξα το φαΐ πακέτο,
να πάω και στο γατί.

αριστούργημα!
 ;D ;D ;D

απορία:υπάρχει λόγος που ο ταβερνιάρης είναι κουφός;
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 18, 2010, 06:49:10 μμ
Στο περιγιάλι το κρυφό - Γιώργος Σεφέρης

Στον ταβερνιάρη τον κουφό,
σαν καλιακούδα μαύρο,
παρήγγειλα μερίδα γαύρο,
μα μού 'φερε ροφό...

Πάνω στο πιάτο -ο λα λα-,
με την βλακώδη του όψη,
ποιός θα τολμήσει να τον κόψει,
ροφό δέκα κιλά;

Γαμώ την τύχη μου, γιατί;
λερώθηκα στο πέτο...
τύλιξα το φαΐ πακέτο,
να πάω και στο γατί.

αριστούργημα!
 ;D ;D ;D

απορία:υπάρχει λόγος που ο ταβερνιάρης είναι κουφός;


ναι ..., και, μάλιστα, προφανής εκ της συνέχειας του ποιητικού πονήματος ...  ::)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Boldini στις Ιούλιος 18, 2010, 07:11:36 μμ
αλλού το πάω αρίστο
αν είναι σαλονικιός μπορεί και να καταλάβει ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 18, 2010, 08:47:40 μμ
αλλού το πάω αρίστο
αν είναι σαλονικιός μπορεί και να καταλάβει ;)

α ..., μπαρδόν ... (ο νότος μας στερεί τοιαύτας γνώσεις ...)  :(
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: apri στις Ιούλιος 18, 2010, 11:34:08 μμ
Υπάρχει μια δύναμη που σου δίνει ζωή
Αυτήν ψάξε
Υπάρχει στο σώμα σου ένα ανεκτίμητο πετράδι
Αυτό ψάξε
Ω, περιπλανώμενε Σούφι,
...αν θες να βρεις τον μεγαλύτερο θησαυρό
μην κοιτάς έξω,
κοίταξε μέσα σου
κι αυτό ψάξε

Τζελαλεντίν Ρουμί "Ο Αγαπημένος", μτφ. Καδιώς Κολύμβα
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 19, 2010, 12:17:24 πμ
Ὁ πράσινος κῆπος Νικηφόρος Βρεττάκος

Ἔχω τρεῖς κόσμους. Μιὰ θάλασσα, ἕναν
οὐρανὸ κι ἕναν πράσινο κῆπο: τὰ μάτια σου.
Θὰ μποροῦσα ἂν τοὺς διάβαινα καὶ τοὺς τρεῖς, νὰ σᾶς ἔλεγα
ποῦ φτάνει ὁ καθένας τους. Ἡ θάλασσα, ξέρω.
Ὁ οὐρανός, ὑποψιάζομαι. Γιὰ τὸν πράσινο κῆπο μου,
μὴ μὲ ρωτήσετε.
 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Boldini στις Ιούλιος 19, 2010, 12:37:48 πμ
πολύ όμορφο!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 19, 2010, 07:46:52 πμ
Πόνος   (από το βιβλίο του Χαλίλ Γκιμπράν "ο προφήτης")
 
Και μια γυναίκα μίλησε και είπε, Μίλησέ μας για τον Πόνο.
Και κείνος αποκρίθηκε:
Ο πόνος σας είναι το σπάσιμο του οστράκου που περικλείει τη γνώση σας.
Όπως το τσόφλι του καρπού πρέπει να σπάσει, για να βγει η καρδιά του στο φως του ήλιου, έτσι κι εσείς πρέπει να γνωρίσετε τον πόνο.
Κι αν μπορούσατε να κρατάτε στην καρδιά σας το θαυμασμό για τα καθημερινά θαύματα της ζωής σας. Ο πόνος δε θα σας φαινόταν λιγότερο θαυμαστός από τη χαρά σας.
Και θα δεχόσαστε τις εποχές της καρδιάς σας, όπως δέχεστε από πάντα τις εποχές που περνούν πάνω από τα χωράφια σας.
Και θα παρατηρούσατε με ηρεμία τους χειμώνες της θλίψης σας.
Πολλούς από τους πόνους σας τους διαλέγετε μονάχοι.
Είναι το πικρό φάρμακο που μ' αυτό ο γιατρός που είναι μέσα σας θεραπεύει τον άρρωστο εαυτό σας.
Γι' αυτό, να εμπιστεύεστε το γιατρό, και να πίνετε το φάρμακό του, σιωπηλά και ήρεμα.
Γιατί το χέρι του, αν και βαρύ και σκληρό, οδηγείται από το τρυφερό χέρι του Αόρατου,
Και η κούπα που σας δίνει, μ' όλο που καίει τα χείλη σας, είναι φτιαγμένη από τον πηλό που ο μεγάλος Αγγειοπλάστης μούσκεψε με τα δικά του άγια δάκρυα.


Αυτογνωσία  (από το βιβλίο "ο προφήτης", του Χαλίλ Γκιμπράν)
 
Και κάποιος άντρας είπε, Μίλησέ μας για την Αυτογνωσία.
Κι εκείνος απάντησε λέγοντας:
Οι καρδιές σας γνωρίζουν σιωπηλά τα μυστικά των ημερών και των νυχτών.
Αλλά τ' αφτιά σας διψούν για τον ήχο της γνώσης της καρδιάς σας.
Θέλετε να γνωρίσετε με λόγια αυτό που γνωρίζετε από πάντα στη σκέψη.
Θέλετε ν' αγγίξετε με τα δάχτυλά σας το γυμνό σώμα των ονείρων σας.
Και είναι καλό που το θέλετε.
Το κρυφό πηγάδι της ψυχής σας πρέπει να αναβλύσει και να τρέξει κελαρύζοντας προς τη θάλασσα.

Και ο θησαυρός του άπειρου βάθους σας πρέπει να αποκαλυφθεί στα μάτια σας.
Δεν πρέπει όμως να υπάρχουν ζυγαριές για να ζυγίζουν τον άγνωστο θησαυρό σας. Και μη μετράτε τα βάθη της γνώσης σας με το βυθομετρικό κοντάρι ή το σχοινί.
Γιατί ο εαυτός είναι μια θάλασσα απεριόριστη και άμετρη.
Μη λέτε, "Βρήκα την αλήθεια", αλλά να λέτε, "Βρήκα μιαν αλήθεια".
Μη λέτε, "Βρήκα το μονοπάτι της ψυχής", αλλά να λέτε, "Συνάντησα την ψυχή που περπατούσε στο μονοπάτι μου".
Γιατί η ψυχή περπατά πάνω σ' όλα τα μονοπάτια.
Η ψυχή δεν περπατά πάνω σε μια γραμμή, ούτε μεγαλώνει σαν καλάμι.
Η ψυχή ξεδιπλώνεται, όπως ο λωτός με τα αναρίθμητα πέταλα.
 
Καλημέρα ..., δίχως πόνο, μα με αυτογνωσία ...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 19, 2010, 11:33:18 πμ
Απ τες Eννιά -Κ.Π. Καβάφης

Δώδεκα και μισή. Γρήγορα πέρασεν η ώρα
απ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
και κάθισα εδώ. Κάθουμουν χωρίς να διαβάζω,
και χωρίς να μιλώ. Με ποιόνα να μιλήσω
κατάμονος μέσα στο σπίτι αυτό.

Το είδωλον του νέου σώματός μου,
απ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
ήλθε και με ηύρε και με θύμισε
κλειστές κάμαρες αρωματισμένες,
και περασμένην ηδονή τι τολμηρή ηδονή!
Κ επίσης μ έφερε στα μάτια εμπρός,
δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι,
κέντρα γεμάτα κίνησι που τέλεψαν,
και θέατρα και καφενεία που ήσαν μια φορά.

Το είδωλον του νέου σώματός μου
ήλθε και μ έφερε και τα λυπητερά·
πένθη της οικογένειας, χωρισμοί,
αισθήματα δικών μου, αισθήματα
των πεθαμένων τόσο λίγο εκτιμηθέντα.

Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.
Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 19, 2010, 01:16:20 μμ
Απ τες Eννιά -Κ.Π. Καβάφης

Δώδεκα και μισή. Γρήγορα πέρασεν η ώρα
απ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
και κάθισα εδώ. Κάθουμουν χωρίς να διαβάζω,
και χωρίς να μιλώ. Με ποιόνα να μιλήσω
κατάμονος μέσα στο σπίτι αυτό.

Το είδωλον του νέου σώματός μου,
απ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
ήλθε και με ηύρε και με θύμισε
κλειστές κάμαρες αρωματισμένες,
και περασμένην ηδονή τι τολμηρή ηδονή!
Κ επίσης μ έφερε στα μάτια εμπρός,
δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι,
κέντρα γεμάτα κίνησι που τέλεψαν,
και θέατρα και καφενεία που ήσαν μια φορά.

Το είδωλον του νέου σώματός μου
ήλθε και μ έφερε και τα λυπητερά·
πένθη της οικογένειας, χωρισμοί,
αισθήματα δικών μου, αισθήματα
των πεθαμένων τόσο λίγο εκτιμηθέντα.

Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.
Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.



 aristos2
Ιστορικό μέλος

Μηνύματα: 1767
Δώδεκα και μισή. Πως πέρασαν τα χρόνια.



... τι όμορφο ..., που το βρήκες ...!  :D ;) 8)
 

   

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούλιος 19, 2010, 02:31:42 μμ
 aristos2
Ιστορικό μέλος

Μηνύματα: 1767
Δώδεκα και μισή. Πως πέρασαν τα χρόνια.


Χρόνια σου Πολλά και "ποιητικά"  ;)

" Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική. "

" Την εργασία σου να την προσέχεις  και να την αγαπάς ..Πιότερο να επιθυμείς να δεις παρά να πεις..."

" Την εμορφιά έτσι πολύ να ατενίσεις,
που πλήρης να είναι αυτής η όρασίς σου. "

και

" Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις....

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους..

τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,

να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους..

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν ..."



Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 19, 2010, 02:47:27 μμ
aristos2
Ιστορικό μέλος

Μηνύματα: 1767
Δώδεκα και μισή. Πως πέρασαν τα χρόνια.


Χρόνια σου Πολλά και "ποιητικά"  ;)

" Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική. "

" Την εργασία σου να την προσέχεις  και να την αγαπάς ..Πιότερο να επιθυμείς να δεις παρά να πεις..."

" Την εμορφιά έτσι πολύ να ατενίσεις,
που πλήρης να είναι αυτής η όρασίς σου. "

και

" Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις....

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους..

τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,

να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους..

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν ..."





Ευχαριστώ καλή μου Domenica ..., παραφράζοντας; " Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς ... γενέθλια.
                                                                          Τοιαύται εκδηλώσεις ήσαν μια κάποια λύσις."
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: desperino στις Ιούλιος 19, 2010, 10:03:10 μμ
Παράθεση
... και desperino, φτάξε μου μια πρόσκληση για βάπτιση - κοριτσάκι - ..., ως τον άλλο μήνα ..., τη βιάζομαι ...!     

 

Aristο2, εγώ μίλησα για ονοματοθεσία, αλλά ευχαρίστως να σου δώσω ιδέα για τις προσκλήσεις ,έχεις και γενέθλια σήμερα , δεν θα σου χαλάσω  το χατήρι, αλλά  πρώτα απ΄όλα θα σου ευχηθώ  Έτη Πολλά!
Λοιπόν με την προυπόθεση ότι θα μας καλέσεις στα βαφτίσια η ιδέα είναι να φωτογραφίσετε την μπέμπα στην παραλία με πετσέτα και μαγιό (ή γυμνούλα) να κάνει ηλιοθεραπεία και να αναρωτιέται σε συννεφάκι « Εμένα πότε θα μου βάλετε λάδι;» ;D

Ποιητική λειτουργία της γλώσσας,συνυποδήλωση (αυτά προσφέρει ένας φιλόλογος ,αχρείαστος να΄ναι) οι προσκεκλημένοι θα ενθουσιαστούν!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 19, 2010, 10:32:44 μμ
Παράθεση
... και desperino, φτάξε μου μια πρόσκληση για βάπτιση - κοριτσάκι - ..., ως τον άλλο μήνα ..., τη βιάζομαι ...!     

 

Aristο2, εγώ μίλησα για ονοματοθεσία, αλλά ευχαρίστως να σου δώσω ιδέα για τις προσκλήσεις ,έχεις και γενέθλια σήμερα , δεν θα σου χαλάσω  το χατήρι, αλλά  πρώτα απ΄όλα θα σου ευχηθώ  Έτη Πολλά!
Λοιπόν με την προυπόθεση ότι θα μας καλέσεις στα βαφτίσια η ιδέα είναι να φωτογραφίσετε την μπέμπα στην παραλία με πετσέτα και μαγιό (ή γυμνούλα) να κάνει ηλιοθεραπεία και να αναρωτιέται σε συννεφάκι « Εμένα πότε θα μου βάλετε λάδι;» ;D

Ποιητική λειτουργία της γλώσσας,συνυποδήλωση (αυτά προσφέρει ένας φιλόλογος ,αχρείαστος να΄ναι) οι προσκεκλημένοι θα ενθουσιαστούν!


... Ευχαριστώ για όλα ..., οι 2 μου κόρες έχουν βαπτιστεί προ πολλού ..., τα γενέθλια παρέρχονται αισίως ... και αχρείαστοι ας παραμείνουν οι ιατροί και οι ν........ς  ...!  ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: desperino στις Ιούλιος 19, 2010, 10:46:47 μμ
Παράθεση
Ευχαριστώ για όλα ..., οι 2 μου κόρες έχουν βαπτιστεί προ πολλού ..., τα γενέθλια παρέρχονται αισίως ... και αχρείαστοι ας παραμείνουν οι ιατροί και οι ν........ς  ...! 

??             
ε,ομολογώ ότι αυτό δεν το κατάλαβα! 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 19, 2010, 10:59:33 μμ
Παράθεση
Ευχαριστώ για όλα ..., οι 2 μου κόρες έχουν βαπτιστεί προ πολλού ..., τα γενέθλια παρέρχονται αισίως ... και αχρείαστοι ας παραμείνουν οι ιατροί και οι ν........ς  ...! 

??             
ε,ομολογώ ότι αυτό δεν το κατάλαβα! 


ομιλώ γι' αυτούς, τους χαμογελούντες αδιακρίτως, ... που εξασφαλίζουν την αιώνιον κατοικίαν σε όσους ... αποχωρούν του ματαίου τούτου κόσμου ...  ???
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Ιούλιος 19, 2010, 11:25:54 μμ
 Λίνα Νικολακοπούλου

                                                     Μένω εκτός
 
Μένω εκτός, θυμάμαι ονόματα
τρέχω με ταχύτητα φωτός.
Μένω εκτός σαν κάτι στόματα
που διωξε απ τον κόσμο ένας λωτός.


Τα βράδια μου τα εργένικα
τραγούδια λέω αρμένικα
θέλω να γυρίσω
μα ο παράδεισος κλειστός.

Τα βράδια μου τα εργένικα
τραγούδια λέω αρμένικα
θέλω να μιλήσω
μα είν ο τόπος μου σβηστός.

Μένω εκτός, μιλάω με σύρματα
στη σιωπή ζυγιάζω σαν αητός.
Μένω εκτός σαν κάτι σχήματα
που φτιαξε στην άμμο ένας πιστός.

Τα βράδια μου τα εργένικα
τραγούδια λέω αρμένικα
θέλω να γυρίσω
μα ο παράδεισος κλειστός.

Τα βράδια μου τα εργένικα
τραγούδια λέω αρμένικα
θέλω να μιλήσω
μα είν ο τόπος μου σβηστός :(
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούλιος 20, 2010, 12:13:16 πμ
ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΑΝΤΟΥ

Σε περιμένω παντού,

Κι αν έρθει κάποτε η στιγμή να χωριστούμε,
αγάπη μου,μη χάσεις το θάρρος σου.
Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου είναι να' χει καρδιά.
Μα η πιο μεγάλη ακόμα είναι όταν χρειάζεται
να παραμερίσει την καρδιά του.
Την αγάπη μας αύριο θα τη διαβάζουν
τα παιδιά στα σχολικά βιβλία,
πλάι στα ονόματα των άστρων
και τα καθήκοντα των συντρόφων.
Αν μου χάριζαν όλη την αιωνιότητα χωρίς εσένα
θα προτιμούσα μια μικρή στιγμή πλάι σου.
Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερά και μεγάλα
σα δυο νύχτες έρωτα μες στον εμφύλιο πόλεμο.
Α! ναι, ξέχασα να σου πω,
πως τα στάχυα είναι χρυσά κι απέραντα
Γιατί σ' αγαπώ.
Κλείσε το σπίτι
Δώσε σε μια γειτόνισσα το κλειδί
Και προχώρα.
Εκεί που οι φαμίλιες μοιράζονται ένα ψωμί στα οκτώ
εκεί που κατρακυλάει ο μεγάλος ίσκιος των ντουφεκισμένων
σ' όποιο μέρος της γης
σ' όποια ώρα
εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι
για ένα καινούργιο κόσμο.
Εκεί θα σε περιμένω. Αγάπη μου.



Τάσος Λειβαδίτης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 20, 2010, 07:26:31 πμ
Για τον paraxeno, που διόλου δε μου μοιάζει παράξενος ...

Παράξενος άνθρωπος

Θανάσης Μαρκόπουλος

Βγαίνει απ' το καβούκι του
μονάχα τη νύχτα
αρτιμελής σταλαχτίτης σιωπής
όταν οι άλλοι επιστρέφουν οιμώζοντας
με κομμένα δάκτυλα
για να χαϊδέψουν τις μπαγιάτικες γυναίκιες τους
και να σπαργανώσουν των τραυμάτων τα βρέφη
στη φόδρα του ύπνου

Τότε λοιπόν ξεπορτίζει
απ' τις χαραμάδες της μνήμης
μ' ένα μολύβι κρεμασμένο στον ώμο
κι' επιστρέφει ξημερώματα
κατάκοπος
μ' ένα ματωμένο ποίημα στη ζώνη

Παράξενος άνθρωπος
ο ποιητής ...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ioanna89 στις Ιούλιος 20, 2010, 11:48:00 πμ
Τρομάζοντας από γέννηση

Κάθε πρωί ξαφνιάζομαι
ξυπνώντας απότομα·
σκέφτομαι λίγα δευτερόλεπτα
λέγοντας υπάρχω λοιπόν ακόμη.
Τέτοιος ο τρόμος που με
συνέχει από λίκνου.

Νίκος Καρούζος

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Βαγγος στις Ιούλιος 20, 2010, 01:14:03 μμ
 To νου σας,σύντροφοι ποιητές,μη και
βουλίαξουμε μέσα στο τραγούδι μας..
μη και μας εύρει ανέτοιμους η μεγάλη ώρα
-
ενας ποιητής δίνει παρών στο
πρώτο κάλεσμα της εποχής του...

                        Το χρέος των ποιητών

Τα ποιήματα είναι μεγάλα ποτάμια
δεν σταματούν ΠΟΤΕ πριν απ τη
θάλασσα.
Οι ποιητές ετοιμάζουν μια χώρα για όλα τα μάτια

                                     Αναπνοές
                                                           Γιάννης Ρίτσος

Καλησπερα στην όμορφη και ευαίσθητη παρέα των ονείρων.. :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 20, 2010, 03:12:26 μμ
To νου σας,σύντροφοι ποιητές,μη και
βουλίαξουμε μέσα στο τραγούδι μας..
μη και μας εύρει ανέτοιμους η μεγάλη ώρα
-
ενας ποιητής δίνει παρών στο
πρώτο κάλεσμα της εποχής του...

                        Το χρέος των ποιητών

Τα ποιήματα είναι μεγάλα ποτάμια
δεν σταματούν ΠΟΤΕ πριν απ τη
θάλασσα.
Οι ποιητές ετοιμάζουν μια χώρα για όλα τα μάτια

                                     Αναπνοές
                                                           Γιάννης Ρίτσος

Καλησπερα στην όμορφη και ευαίσθητη παρέα των ονείρων.. :)

Καλώς τονε ... και ας άργησε ...   ;) :D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: fivo στις Ιούλιος 20, 2010, 03:17:43 μμ
Κύματα

Ὅταν ἤμουν παιδί,
εἶχα ἕνα μικρό καραβάκι.
Τὸ φόρτωσα ὄνειρα καὶ τὄβαλα πάνω στὴ θάλασσα,
μὰ ἦρθε καὶ τ’ ἅρπαξε ἕνα κῦμα.
Μάζεψα βότσαλα, νὰ ἐκδικηθῶ.
Προσπάθησα νὰ γνωρίσω τὸ κῦμα, μὰ δὲν τὰ κατάφερα.
Ἀρώτησα, μὰ δὲν ἔμαθα τ’ ὄνομά του, καὶ θύμωσα
μὲ ὅλα τὰ κύματα, πού δὲν ἔχουνε ὄνομα.

Φώτης Αγγουλές, Πορεία μέσα στη νύχτα

καλή συνέχεια. :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Ιούλιος 20, 2010, 03:21:52 μμ
                   κατι διαφορετικό που εχει την δικη του (ποιητηκη) αξία
 

Η γραμματική του μάγκα    

 Γιώργος Καμβύσης
 

-Ω δάσκαλε κατεργάρω, ω, ω, ω, ω!
-Πηγαίνετε εις τον διάβολον "αγιόπαιδες" αθυρόστομοι.
-Δάσκαλε σου 'πεσε η γραμματική.
-Είστε εις θέσην αστοιχείωτοι να εμπαίζετε έναν σοφόν;
-Κόφτο ρε δάσκαλε, όσα γράμματα κι αν μάθεις, αν δεν πάρεις απολυτήριο
από αραμπατζήδες, από βαρκάρηδες κι από τον μυστήριο τον χασάπη,
δεν αξίζεις φράγκο. Όταν δεν σου γουστάρουνε αυτοί, κατέβα στον Πειραιά
στη Δραπετσώνα να ρουφήξεις μία από την καλή για να μαστουρωθείς
να βλέπεις διπλάσια, ατόφια σαν μικρόβιο. Εγώ από κει πήρα το δίπλωμά μου
απάνω σ' ένα στρατσόχαρτο υπογεγραμμένο. Αυτό είναι το σχολείο της μαγκιάς,
σακουλεύεσαι δάσκαλε;
-Με κάνεις νεαρέ μου να καγχάζω χα, χα, χα, χα. Φαντάζομαι τι είδους γράμματα
θα έμαθες. Εσύ δεν θα ξεύρεις να κλίνεις ούτε ένα όνομα.
-Τι λέει το μελίγγι σου ρε δάσκαλε, εγώ δεν ξέρω να κλείνω; Έχω κλείσει εγώ σπιτάκια...
Όπου πάτησε το ποδαράκι μου χορτάρι δεν φύτρωσε. Τώρα ρώτα με αν θέλεις,
να δούμε ποιος ξέρει απ' τους δυο μας περισσότερα γράμματα.
-Μένω εμβρόντητος της θρασύτητός σου, αλλά ας σε ρωτήσω ένα όνομα το οποίο ξέρει
πολύ καλά ο ελληνικός λαός, λόγου χάριν: "Η πείνα".

Ονομαστική;
-Η πείνα.
-Γενική;
-Της λόρδας.
-Δοτική;
-Τη αμασία.
-Αιτιατική;
-Την ξελιγομάρα.
-Κλητική;
-Ω λιγούρες αγιάτρευτες.

-Θαυμάσια! "Η πεθερά", ονομαστική;
-Η πεθερά.
-Γενική;
-Της γκρίνιας.
-Δοτική;
-Τη φαγομάρα.
-Αιτιατική;
-Την αγανάκτηση.
-Κλητική;
-Ω διαζύγιο.

Τώρα δάσκαλε πιστεύω
πως θε να παραδεχτείς
από μάγκα σαν και μένα
πρέπει εσύ να διδαχτείς.

-Σε θαυμάζω νεαρέ μου
και αρχίζω ν' απορώ
και γι αυτό απ' την καρδιά μου
πρέπει να σε συγχαρώ.

Μέχρι εδώ πέρα τα κατάφερες. Τώρα όμως θα σε ρωτήσω κάτι δυσκολότερο.
Λόγου χάριν "ο φοιτητής".
Ονομαστική;
-Ο φοιτητής.
-Γενική;
-Του αγράμματου.
-Δοτική;
-Τω τούβλω.
-Αιτιατική;
-Τον χαρτοπαίχτη.
-Κλητική;
-Ω λεφτά του γέρου που πάτε περίπατο.

Τώρα δάσκαλε πιστεύω
πως θε να παραδεχτείς
από μάγκα σαν και μένα
πρέπει ευθύς να διδαχτείς.

-Σε θαυμάζω νεαρέ μου..aristo2
και αρχίζω ν' απορώ
και γι αυτό με την καρδιά μου
πρέπει να σε συγχαρώ.


Ω, της ημετέρας σοφίας ωχριά ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης και ο Σωκράτης.
-Τους γνώρισα στη φυλακή, παιδάκια τζιμάνια και τα τρία.
-Τι λέγεις κτήνος; Ούτοι τεθνεόντες εισίν προ χιλιετηρίδων!
-Ώρα είναι δάσκαλε να δουλέψει καρπαζιά. Μες στο καφέ "Αμάν", στο υπόγειο
δεν πήγαινε ο Πλάτωνας με τον Αριστοτέλη να χτυπήσουνε τον Σωκράτη
που αγαπούσε την Μαρικά και τράβηξε ο Σωκράτης το λάζο
και τους καθάρισε και τους τρεις;
-Αστείον, ας γελάσουμε τρις. Χα, χα, χα.
-Μπράβο δάσκαλε γελάς πλούσια.
-Και τώρα μίαν ακόμη ερώτηση τελευταία.

"Η γυναίκα", ονομαστική;
-Η γυναίκα.
-Γενική;
-Της απάτης.
-Δοτική;
-Τη ψευτιά
-Αιτιατική;
-Την υποκρισία.
-Κλητική;
-Ω γυναίκες με κάψατε.

Δάσκαλε δε λέω άλλα
με ερώτησες πολλά,
πέρνα καμιά άλλη ώρα
σύρε κι άλλα πιο καλά.

-Εύγε νέε μου, aristo2 μαζί σου
εμορφώθην αρκετά
και ουδείς δεν θα τολμήσει
πλέον να με απατά.


καλό απογευμα...........η   paraxeni :D....φτιάχνει βαλίτσες.... μου φωναζει και ρωταει  συνέχεια.......αυτό θα το παρεις;;;......για φορεσε  αυτο σου κανει;; ……..την μασκα και το  ψαροντουφεκο  που θα τα βαλεις;;;……χεχεχε….τρεμε psara ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 20, 2010, 03:33:38 μμ
paraxene ..., κάθε σου, σε μένα, αναφορά δε μου μοιάζει διόλου παράξενη, μα πολύ τιμητική ...

Χαίρομαι που σε γνωρίζω ..., έστω "ηλεκτρονικά" ..., καλές διακοπές ..., με παράξενες απολαύσεις ..., τα προσήκοντα σέβη μου στην paraxeni ...  ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 20, 2010, 03:38:11 μμ
Λόγω της ημέρας, ένα ποίημα του Σεφέρη από τη συλλογή "ημερολόγιο καταστρώματος Γ'".

Στα περίχωρα της Κερύνειας
(Σχέδιο για ένα "ειδύλλιο")

But I'm dying and done for
What on earth was all the fun for?
For God's sake keep that sunlight out of sight.
JOHN BETJEMAN
Homer's world, not ours.
W. H. AUDEN

...................................................................................................
- Της τηλεγράφησα λουλούδια. - Ουίσκι; Τζιν;
- Σήμερα οι αργυροί της γάμοι. - Το νου σας μην
πηδήξει στο φουστάνι σας ο σκύλος·
θα το λασπώσει· τον παραμελούν· γίνεται οικείος.

- Τζιν παρακαλώ. Μένει τώρα στο Κεντ. Πάντα
θα τη θυμούμαι στην εκκλησιά. Σα βγήκαμε έβρεχε· μια μπάντα
έπαιζε στ' άλλο πεζοδρόμιο· θαρρώ Στρατός της Σωτηρίας.
- Μέρες του Μάη, ο χρόνος της Μεγάλης Απεργίας.

- Δεν είχαμε ούτε εφημερίδες. - Δέστε το βουνό·
όταν βυθίσει τέλος πάντων ο ήλιος θά ειναι μονόχρωμο και ειρηνικό.
Αυτό ειναι ο Άγιος Ιλαρίων. Το προτιμώ με το φεγγάρι.
- Γράφει πως έχει κι ένα φάντασμα που τριγυρνά μ' ένα σβηστό φανάρι.
- Ο Άγιος Ιλαρίων; - Όχι, το σπίτι της στο Κεντ.
- Εδώ το φάντασμα θα πήγαινε καλύτερα. Κάποτε - δεν
μπορώ να το εξηγήσω - η μνήμη
σ' αυτό το φως γίνεται πιο σκληρή, μια ζύμη
που τη στεγνώνει ο ήλιος ... - Ζύμη από τι;
Έχω κι εγώ πονοκεφάλους. - Γνωρίσατε τον ποιητή,
ή κάτι τέτοιο, που έμενε τον περασμένο μήνα εδώ;
Το αίσθημα τ' ονομάζει παλίμψηστη λιβιδώ·
πάρα πολύ ασυνήθιστος· τι θέλει
να πει, δεν το ξέρει κανείς· κυνικός και φιλέλλην.

- Σώστροφος σνόμπ. - Κάποτε αστείος· τώρα είναι στα λουτρά.
- Στην Ιταλία καθώς άκουσα. - Ναι, κάποιο "σπα".
Λέει πως ωφελούν την αφροδίσια ρώμη.
Του έδωσα σύσταση για τον Οράτιο στη Ρώμη.

- Πολύ αθυρόστομος, πώς του επιτρέπετε; - Αλήθεια, πώς;
Ίσως στην ηλικία μας να γίνεται κανείς συγκαταβατικός
ίσως ανάγκη να ξεφύγω τον τρεχάμενο εαυτό μου
ίσως αυτό το νησί που με πλήττει σαν αερόλιθος άλλου κόσμου.
- Γινόσαστε μελαγχολική, Μαργαρίτα. Μα είναι τόσο ωραία·
ο ήλιος, η θάλασσα· ένα παντοτινό καλοκαίρι ... - Α! τούτη η θέα
που όλο ρωτά κι όλο ρωτά. Προσέχετε κάποτε τον καθρέφτη
πώς κάνει εντάφιο το πρόσωπό μας; Και τον ήλιο τον κλέφτη
πώς παίρνει τα φτιασίδια μας κάθε πρωί; Θα προτιμούσα
τη ζεστασιά του ήλιου χωρίς τον ήλιο· θ' αποζητούσα
μια θάλασσα που δεν απογυμνώνει· ένα μαβί χωρίς φωνή,
χωρίς αυτή την ανάγωγη ανάκριση την καθημερινή.
Θα με ξεκούραζε το σιωπηλό χάδι της ομίχλης στα κρόσσια του ονείρου·
αυτός ο κόσμος δεν είναι ο δικός μας, είναι του Ομήρου,
η καλύτερη φράση που άκουσα γι' αυτό τον τόπο.
Ήσυχα, Ρεξ! - Ευχαριστώ, μην κάνετε τον κόπο,
ξέρω το δρόμο. Θα ήθελα να προλάβω ν' αγοράσω πανί,
σαράντα πήχες δίμιτο, για τον περιβολάρη μας τον Παναγή·
απίστευτο! τόσο, λέει, του χρειάζεται για μια βράκα ...
Καθώς μιλούσατε θυμόμουν ένα Σάββατο, τον Μπιλ, στη βάρκα
στον Τάμεση ... Κοίταζα το φουλάρι του όλο το δείλι.
Σφύριζε καθώς έλαμνε, "Πες της το με το γιουκαλίλι".
Τι να 'γινε άραγε;... - Σκοτώθηκε στην Κρήτη.
- Όμορφος, πολύ όμορφος ... Θα σας περιμένω την Τρίτη ...
Ήσυχα που κυλούσε ο Τάμεσης μέσα στους ίσκιους ... Καλόν ύπνο.
- Κρίμα που δεν μπορέσατε να μείνετε για το δείπνο.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 20, 2010, 03:39:29 μμ
Τρομάζοντας από γέννηση

Κάθε πρωί ξαφνιάζομαι
ξυπνώντας απότομα·
σκέφτομαι λίγα δευτερόλεπτα
λέγοντας υπάρχω λοιπόν ακόμη.
Τέτοιος ο τρόμος που με
συνέχει από λίκνου.

Νίκος Καρούζος



... εμένα .. γιατί, αλήθεια, με συνέχει στο διάβα της μέρας ...!  :(
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Βαγγος στις Ιούλιος 20, 2010, 04:08:02 μμ
Είπε: Πιστεύω στη ποίηση,στον ερωτα ,στον θάνατο
        γι αυτό ακριβώς πιστεύω στην αθανασία ;)
        Γραφω έναν στίχο,γράφω τον κόσμο
        Υπάρχω,υπάρχει ο κόσμος
       Απο την άκρη του δακτύλου μου ρέει ενα ποτάμι
       Ο ουρανός ειναι εφτά φορές γαλάζιος
       Τούτη η καθαρότητα ειναι και πάλι ή πρώτη αλήθεια,
       η τελευταία μου θέληση...



Καλώς σας βρήκα Aristos2  :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 20, 2010, 04:09:32 μμ
Είπε: Πιστεύω στη ποίηση,στον ερωτα ,στον θάνατο
        γι αυτό ακριβώς πιστεύω στην αθανασίαή Αναστασία ;)
        Γραφω έναν στίχο,γράφω τον κόσμο
        Υπάρχω,υπάρχει ο κόσμος
       Απο την άκρη του δακτύλου μου ρέει ενα ποτάμι
       Ο ουρανός ειναι εφτά φορές γαλάζιος
       Τούτη η καθαρότητα ειναι και πάλι ή πρώτη αλήθεια,
       η τελευταία μου θέληση...



Καλώς σας βρήκα Aristos2  :)

ποιος ...;
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 20, 2010, 04:14:10 μμ
 Βaudelaire

Σε Λεύκωμα Άγνωστης Κυρίας

Έχεις το βλέμμα υγρό; μαλλιά ξανθά σαν τους αγγέλους;
Ωραία τα μάτια σου μπορούν να επιβληθούν στ΄αστέρια;
Είσαι σκληρή ή είσαι γλυκιά; χωμάτινη ή αιθέρια;
Αξίζεις να σου γράφονται ποιήματα, επιτέλους;

Σαν ρούχο ελληνικής θεάς η εσάρπα που σε ζώνει
Πολύπτυχη κι αρμονική; ποιό ΄ναι τ΄αρχαίο σου σόι;
Μιας Φαίδρας το κρυφό χτικιό σε φθίνει και  σε τρώει;
Ή κλαίς κάτω απ΄τις φυλλωσιές ανέραστη και μόνη;

Άν το κορμί σου ευγενικό λυγίζει σαν καλάμι
Κι αν το βάρυ μετάξι ρέει πάνω σου σαν ποτάμι
Βαθύ που του αντιστέκονται τα στήθη σου σαν βράχοι,

Άν η ομορφιά σου ανησυχεί καλούς κακούς εξίσου,
Μη δέχεσαι να σπαταλώ την έμπνευση όπου λάχει,
Ωραία, έλα να σταθείς αντίκρυ στον Ποιητή σου.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Βαγγος στις Ιούλιος 20, 2010, 04:28:58 μμ
Είπε: Πιστεύω στη ποίηση,στον ερωτα ,στον θάνατο
        γι αυτό ακριβώς πιστεύω στην αθανασίαή Αναστασία ;)
        Γραφω έναν στίχο,γράφω τον κόσμο
        Υπάρχω,υπάρχει ο κόσμος
       Απο την άκρη του δακτύλου μου ρέει ενα ποτάμι
       Ο ουρανός ειναι εφτά φορές γαλάζιος
       Τούτη η καθαρότητα ειναι και πάλι ή πρώτη αλήθεια,
       η τελευταία μου θέληση...



Καλώς σας βρήκα Aristos2  :)

ποιος ...;

 :-[εχεις δικιο aristos2....δεν μου έμεινε μυαλό...

Του Γιάννη Ρίτσου  Σ.Δευτερόλεπτα... συγχώρα με τον άπειρο... :) :-[
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούλιος 20, 2010, 04:51:16 μμ

Ερημία


Ἔξω ἀπό μας πεθαίνουν τὰ πράγματα
Ἀπ’ ὅπου περάσης νύχτα, ἀκοῦς σὰν ἕνα ψίθυρο
Νὰ βγαίνη ἀπὸ τοὺς δρόμους ποὺ δὲν πάτησες,
Ἀπὸ τὰ σπίτια ποὺ δὲν ἐπισκέφθηκες,
Ἀπ’ τὰ παράθυρα ποὺ δὲν ἄνοιξες,
Ἀπ’ τὰ ποτάμια ποὺ δὲν ἔσκυψες νὰ πιῆς νερό,
Ἀπὸ τὰ πλοῖα ποὺ δὲν ταξίδεψες.
Ἔξω ἀπό μᾶς πεθαίνουν τὰ δέντρα ποὺ δὲν γνωρίσαμε.
Ὁ ἄνεμος περνᾶ ἀπὸ δάση ἀφανισμένα.
Πεθαίνουν τὰ ζῶα ἀπὸ ἀνωνυμία καὶ τὰ πουλιὰ ἀπὸ σιωπή.
Τὰ σώματα πεθαίνουν σιγὰ - σιγὰ ἀπὸ ἐγκατάλειψη
Μαζὶ μὲ τὰ παλιά μας φορέματα μὲς στὰ σεντούκια.
Πεθαίνουν τὰ χέρια, ποὺ δὲν ἀγγίσαμε, ἀπὸ μοναξιά.
Τὰ ὄνειρα, ποὺ δὲν εἴδαμε, ἀπὸ στέρηση φωτός.
Ἔξω ἀπό μᾶς ἀρχίζει ἡ ἐρημία τοῦ θανάτου.


Γιώργος Θέμελης

Δροσίζομαι αυτό το ζεστό απόγευμα στα "ποιητικά ποτάμια" που άφησε ο Βάγγος να "περάσουν μέσα από τα δάκτυλα" του .
Βάγγο μην τα "αφήσεις να περάσουν" ,"χωρίς να πιείς ούτε μια στάλα "

 :)

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Ιούλιος 20, 2010, 06:27:34 μμ
καλα περιττο να πω οτι πετατε σαν ομαδα....Να προτεινω και κατι,πριν φωναξετε ακουστε και σκεφτειτε οτι ειστε...ευγενικες ψυχες... αφου τα γραφετε που τα γραφετε...δεν μας κανετε και ενα σχεδιο μαθηματος να μας μεινει και κατι περισσοτερο... :-[ :-[ :-[και τωρα μπορειτε να φωναξετε...

εμ ....θα βαλω και γω ποιημα μπας και σαε ηρεμησω....ευχομαι να σας αρεσει... :-[

Μεσ' από το βάθος των καλών καιρών
οι αγάπες μας πικρά μάς χαιρετάνε.

Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες.
κι αν φούσκωσαν τα στήθη κι αν δακρύζεις
που δεν μπορείς να κλάψεις όπως πρώτα,
δεν αγαπάς και δεν θυμάσαι, ας κλαις.

Ξάφνου θα ιδείς δυο μάτια γαλανά
-- πόσος καιρός! -- τα χάιδεψες μια νύχτα·
και σα ν' ακούς εντός σου να σαλεύει
μια συφορά παλιά και να ξυπνά.

Θα στήσουνε μακάβριο το χορό
οι θύμησες στα περασμένα γύρω·
και θ' ανθίσει στο βλέφαρο σαν τότε
και θα πέσει το δάκρυ σου πικρό.

Τα μάτια που κρεμούν -- ήλιοι χλωμοί --
το φως στο χιόνι της καρδιά και λιώνει,
οι αγάπες που σαλεύουν πεθαμένες
οι πρώτοι ξανά που άναψαν καημοί...



ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 21, 2010, 12:08:55 πμ
Οι γυναίκες είναι πολύ πιο άμεσες, είναι καταπληκτικές. Είναι περισσότερο σύνθετες και λιγότερο ντροπαλές!!! Φ.Γκαρθία Λόρκα



Φ.Γκαρθία Λόρκα

ΤΟ ΣΚΟΡΠΙΟ ΑΙΜΑ

(Ελληνική απόδοση ΝΙΚΟΥ ΓΚΑΤΣΟΥ)


Σκαλί-σκαλί πάει ο Ιγνάθιο
το θάνατό του φορτωμένος.
Γύρευε να 'βρει την αυγή
μα πουθενά η αυγή δεν ήταν.
Γυρεύει τη σωστή θωριά του
και τ' όνειρό του αλλάζει δρόμο.
Γύρευε τ' όμορφο κορμί του
και βρήκε το χυμένο του αίμα.

Στιγμή δεν έκλεισε τα μάτια
που είδε τα κέρατα κοντά του,
όμως οι τρομερές μανάδες
ανασηκώσαν το κεφάλι.
Κι από το βοσκοτόπια πέρα
ήρθ' ένα μυστικό τραγούδι
που αγελαδάρηδες ομίχλης
τραγούδαγαν σε ουράνιους ταύρους.

Δεν είχε άρχοντα η Σεβίλλια
μπροστά του για να παραβγεί
ούτε σπαθί σαν το σπαθί του
ούτε καρδιά να 'ν' τόσο αληθινή.
Σαν ποταμός από λιοντάρια
η ξακουσμένη του αντρειοσύνη,
και σαν σε πέτρα σκαλισμένη
η στοχασιά του η μετρημένη.

Τώρα για πάντα πια κοιμάται.
Τώρα τα μούσκλια και τα χόρτα
με δάχτυλα που δε λαθεύουν
το άνθος ανοίγουν του μυαλού του.
Και το τραγουδιστό του αίμα
κυλάει σε βάλτους και λιβάδια,
γλιστράει στο σύγκρυο των κεράτων,
άψυχο στέκει στην ομίχλη,
σε βουβαλιών σκοντάφτει πόδια,
σα μια πλατιά, μια λυπημένη,
μια σκοτεινή γλώσσα, ώσπου τέλμα
να γίνει από αγωνία, πλάι
στον Γουαδαλκιβίρ των άστρων.



Ο Ποιητής Μ. Αναγνωστάκης έγραψε το παρακάτω ποίημα για τον Λόρκα:

ΓΑΖΕΛΑ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Θέλω να κοιμηθώ σα μήλο της μηλιάς
να ξεμακρύνω από την τύρβη των κοιμητηριών,
θέλω να κοιμηθώ τον ύπνο εκείνου του παιδιού
που ήθελε να κόψει την καρδιά του στις πλατιές θάλασσες.
Δε θέλω να μου ξαναπούν πως οι νεκροί δε χάνουν αίμα,
πως το σάπιο στόμα ζητάει ολοένα νερό.
Δε θέλω να μάθω για τα μαρτύρια της χλόης,
μήτε για το φεγγάρι που έχει στόμα σερπετού
και δουλεύει πριν έρθει η αυγή.
Θέλω να κοιμηθώ λιγάκι,
λιγάκι, ένα λεπτό, έναν αιώνα,
αλλά να μάθουν όλοι πως δεν πέθανα
πως κούπα χρυσαφιού στα χείλια μου έχω
πως είμαι ο μικρός φίλος του Δυτικού ανέμου
πως είμαι των δακρύων μου η απέραντη σκιά.
Σκέπασέ μ’ ένα τούλι την αυτή
γιατί θα μου πετάξει χούφτες τα μερμύγκια ο θάνατος
και τα ποδήματά μου θα μουσκέψει με σκληρό νερό
για να γλιστράνε οι δαγκάνες του σκορπιού του.
Γιατί θέλω να κοιμηθώ των μήλων τον ύπνο,
για να μάθω κάποιο θρήνο που θα με καθάρει από το χώμα
γιατί θέλω να ζήσω μ΄εκείνο το παιδί το σκοτεινό
που ήθελε στ΄ανοιχτά νερά να κόψει την καρδιά του Φ. Λόρκα!!

ΥΓ για την Αναστασια 76: όλη τη νύχτα θα τ' αναλύω ..., πιστεύω να είναι έτοιμο το πρώτο σχέδιο μαθήματος, νωρίς το πρωί ..., σσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσς ..., αναλύω .... 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούλιος 21, 2010, 12:42:21 πμ
Οι γυναίκες είναι πολύ πιο άμεσες, είναι καταπληκτικές. Είναι περισσότερο σύνθετες και λιγότερο ντροπαλές!!! Φ.Γκαρθία Λόρκα


Πράγματι ... ;)
Το επιβεβαιώνω διαλέγοντας (άμεσα) ένα από τα  Σονέτα του Σκοτεινού Έρωτα του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα,σε απόδοση Σωτήρη Τριβιζά ,
θαυμάσια μελοποιημένο από το συνθέτη Δημήτρη Μαραμή. Το τραγούδι ερμηνεύει εξαιρετικά ο Μίνως Θεοχάρης, ενώ πιάνο παίζει ο ίδιος ο συνθέτης.

Τραγούδι (Η νύχτα δίψασε για ίσκιους) (http://www.youtube.com/watch?v=tHI793yQVeI)

Η νύχτα δίψασε για ίσκιους
για χείλη δίψασε η πηγή
στενάζει ο άνεμος στα φύλλα
κι είναι η σελήνη μοναχή

Μα εγώ διψώ για ένα τραγούδι
να φτάνει ως τους ουρανούς
δίχως φεγγάρια δίχως κρίνους
και δίχως έρωτες νεκρούς.

Ένα τραγούδι όλο γαλήνη
ένα τραγούδι φωτείνο
παρθένο από την αγωνία
κι από τη θλίψη ορφανό

Η νύχτα δίψασε για ίσκιους
για χείλη δίψασε η πηγή
μα εγώ διψώ για ένα τραγούδι
να φτάνει μέσα στη ψυχή...

( ένα "κλικ" στον τίτλο και η μελωδία πλημμυρίζει την ψυχή )
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Boldini στις Ιούλιος 21, 2010, 02:31:02 πμ
Ο θάνατος

Ξαναγεννήθηκα πολλές φορές απ'το βάθος σβησμένων αστέρων
ενώνοντας ξανά την κλωστή από τις αιωνιότητες
που πλήθυνα με τα χέρια μοθ
και τώρα θα πεθάνω,χωρίς άλλο τίποτα παρά μονάχα χώμα
πάνω απ'το σώμα μου,προορισμένος να'μαι χώμα

Δεν αγόρασα ένα κομμάτι τ'ουρανού που παζαρεύαν οι παπάδες
ούτε δέχτηκα τα σκοτάδια που έφτιαχνε ο μεταφυσικός για ανέμελους άρχοντες

Στον θάνατο θέλω να'μαι με τους φτωχτούς,
που δεν είχαν καιρό για να τον μελετήσουν
όταν τους χτυπούσαν όσοι έχουν
χωρισμένο τον ουρανό και μοιρασμένο
Είμαι έτοιμος θάνατέ μου,σαν το κουστούμι
που με περιμένει με το χρώμα που αγαπώ
την πλατωσιά που έψαξα ανώφελα,
το βάθος που χρειάζομαι

Τώρα που η αγάπη ξόδεψε το καθαρό υλικό της
κι ο αγώνας μοιράζει τα σφυριά του σ'άλλα χέρια
δυνατά κι ενωμένα
έρχεται ο θάνατος για να σαρώσει τα σινιάλα που ορίζανε τα σύνορά σου



Π.Νερούδα
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Ιούλιος 21, 2010, 10:08:12 πμ
κοιτα τωρα που μπηκα στο τρυπακι να διαβαζω ποιηση...Μπραβο σας μπραβο σας !!!

Αριστο ασεπαναλυση αν γινεται.. ;) ;D ;D


Λορκα εεεε χμ....

Στο βιβλίο του «Εκλογή Ποιημάτων» ο Λόρκα λέει για την Ποίηση!
«Μα τι να σου πω για την Ποίηση; Τι να σου πω γι' αυτά τα σύννεφα, γι' αυτό τον ουρανό; Να τα κοιτάζω, να τα κοιτάζω, να τα κοιτάζω και τίποτ' άλλο. Καταλαβαίνεις πως ένας ποιητής δεν μπορεί να πει τίποτα για την Ποίηση· ας τ' αφήσουμε αυτά στους κριτικούς και τους δασκάλους. Μα ούτε εσύ, ούτε εγώ, ούτε κανένας ποιητής, δεν ξέρουμε τι είναι Ποίηση. Είναι εκεί! κοίταξε. Έχω τη φωτιά μέσα στα χέρια μου, το ξέρω και δουλεύω τέλεια μαζί της, μα δεν μπορώ να μιλήσω γι' αυτή χωρίς να κάνω φιλολογία. Καταλαβαίνω όλες τις ποιητικές τέχνες. Θα μπορούσα να μιλήσω γι' αυτές, αν δεν άλλαζα γνώμη κάθε πέντε λεπτά. Δεν ξέρω. Ίσως μια μέρα ν' αγαπήσω πολύ την κακή ποίηση, όπως αγαπώ σήμερα την κακή μουσική, παράφορα. Θα κάψω ένα βράδυ τον Παρθενώνα για ν' αρχίσω να τον χτίζω το πρωί και να μην τον τελειώσω ποτέ. Στις διαλέξεις μου μίλησα κάποτε για την Ποίηση, αλλά το μόνο για το οποίο δεν μπορώ να μιλήσω είναι η ποίησή μου. Όχι γιατί δεν έχω συνείδηση του τι κάνω. Αντίθετα, αν είν' αλήθεια πως είμαι ποιητής από χάρη του Θεού -ή του δαίμονα- είναι εξίσου αλήθεια ότι είμαι ποιητής χάρη στην τεχνική και την προσπάθεια, και γιατί κατέχω απόλυτα του τι είναι ποίημα.»
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 21, 2010, 10:20:59 πμ
Boldini, πολύ ωραίο το ποίημα του Νερούντα. Πιστεύω ότι ο Λόρκα ήταν κάτι σαν τον Ελύτη. Θέλω να πω ότι χρησιμοποιούσε τη γλώσσα μαγικά. Δυστυχώς, πολλοί δεν μπορούμε να απολαύσουμε την ποίηση του στα ισπανικά, αλλά και από τη μετάφραση καταλαβαίνεις τι δύναμη είχαν οι λέξεις που χρησιμοποιούσε. Εμένα μου αρέσουν τα τελευταία λόγια που προφέρει η μάνα στο  "ματωμένο γάμο".

Ούτε το χέρι δεν το πιάνει
μα κείνο μπαίνει παγωμένο
στη ξαφνιασμένη μας καρδιά,
και σταματά εκεί που τρέμει
θολή κι αξήγητη για πάντα
η σκοτεινή μας ρίζα της κραυγής

Τι ευρηματικά που περιγράφει το θάνατο, παρομοιάζοντάς τον με μαχαίρι που σταματά την κραυγή μας, δηλαδή την υπαρξιακή μας αγωνία.

ΥΓ: καλή η ανάλυση Αναστασία;
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 21, 2010, 10:23:16 πμ
Και για όσους βαριούνται... ;D ;D


Μονοτονία

Την μια μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα. θα ξαναγίνουν πάλι --
η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.
Αυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.

Κ.Π.Καβάφης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Ιούλιος 21, 2010, 10:35:14 πμ
θα σε προτιμησω οταν βγει η υλη.... ;D ;D
Δεν μπορουσα ποτε αυτο το ρητορικο κατ εμε ερωτημα..."τι θελει να πει ο ποιητης"αααααα....τραβα ρωτα τον....τα φιλια μου στην αξιαγαπητη φιλολογο μου αν και χαθηκαμε τωρα τελευταια.. :-*
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 21, 2010, 11:32:00 πμ
θα σε προτιμησω οταν βγει η υλη.... ;D ;D
Δεν μπορουσα ποτε αυτο το ρητορικο κατ εμε ερωτημα..."τι θελει να πει ο ποιητης"αααααα....τραβα ρωτα τον....τα φιλια μου στην αξιαγαπητη φιλολογο μου αν και χαθηκαμε τωρα τελευταια.. :-*
Το τι ήθελε να πει ο ποιητής είναι λίγο δύσκολο να το γνωρίζεις, εκτός και έχει μιλήσει για το ποίημα του. Το θέμα είναι τι λέει σ' εσένα το ποίημα και, γενικά, κάθε προϊόν τέχνης. Ανάλογα με τη φάση που βρίσκεσαι, τις εμπειρίες σου, μπορεί να λέει πολλά ή τίποτα. Με εκνευρίζουν και εμένα κάποιοι "δήθεν" που παριστάνουν ότι καταλαβαίνουν έναν ποιητή, γιατί, απλώς, τον αποδέχονται οι κριτικοί.  ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Ιούλιος 21, 2010, 11:37:05 πμ
θα σε προτιμησω οταν βγει η υλη.... ;D ;D
Δεν μπορουσα ποτε αυτο το ρητορικο κατ εμε ερωτημα..."τι θελει να πει ο ποιητης"αααααα....τραβα ρωτα τον....τα φιλια μου στην αξιαγαπητη φιλολογο μου αν και χαθηκαμε τωρα τελευταια.. :-*
Το τι ήθελε να πει ο ποιητής είναι λίγο δύσκολο να το γνωρίζεις, εκτός και έχει μιλήσει για το ποίημα του. Το θέμα είναι τι λέει σ' εσένα το ποίημα και, γενικά, κάθε προϊόν τέχνης. Ανάλογα με τη φάση που βρίσκεσαι, τις εμπειρίες σου, μπορεί να λέει πολλά ή τίποτα. Με εκνευρίζουν και εμένα κάποιοι "δήθεν" που παριστάνουν ότι καταλαβαίνουν έναν ποιητή, γιατί, απλώς, τον αποδέχονται οι κριτικοί.  ;)
ΠΕΣΤΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΗΗΗΗΗΗ!!!!!!  και ποιος και με τι κριτηρια ας πουμε θα με κρινει ή καποτε με βαθμολογουσε οεοοοο ;;;;;; ετσι το αντιλαμβανομουν ,αν ηθελες να σου πω την απαντηση του Χ λυσαριου πες το μου να την διαβασω να στην πω....αμα πια....Το καλο βεβαια ειναι οτι με αυτο το τοπικ εχω αρχισει να την βλεπω με αλλο ματι...ισως επειδη δεν εχω το φοβο της....κρισης...
Συμπερασμα.....ΕΞΩ Η ΠΟΙΗΣΗ ΑΠ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ... ;D ;D ;D ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 21, 2010, 11:43:24 πμ
θα σε προτιμησω οταν βγει η υλη.... ;D ;D
Δεν μπορουσα ποτε αυτο το ρητορικο κατ εμε ερωτημα..."τι θελει να πει ο ποιητης"αααααα....τραβα ρωτα τον....τα φιλια μου στην αξιαγαπητη φιλολογο μου αν και χαθηκαμε τωρα τελευταια.. :-*
Το τι ήθελε να πει ο ποιητής είναι λίγο δύσκολο να το γνωρίζεις, εκτός και έχει μιλήσει για το ποίημα του. Το θέμα είναι τι λέει σ' εσένα το ποίημα και, γενικά, κάθε προϊόν τέχνης. Ανάλογα με τη φάση που βρίσκεσαι, τις εμπειρίες σου, μπορεί να λέει πολλά ή τίποτα. Με εκνευρίζουν και εμένα κάποιοι "δήθεν" που παριστάνουν ότι καταλαβαίνουν έναν ποιητή, γιατί, απλώς, τον αποδέχονται οι κριτικοί.  ;)
ΠΕΣΤΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΗΗΗΗΗΗ!!!!!!  και ποιος και με τι κριτηρια ας πουμε θα με κρινει ή καποτε με βαθμολογουσε οεοοοο ;;;;;; ετσι το αντιλαμβανομουν ,αν ηθελες να σου πω την απαντηση του Χ λυσαριου πες το μου να την διαβασω να στην πω....αμα πια....Το καλο βεβαια ειναι οτι με αυτο το τοπικ εχω αρχισει να την βλεπω με αλλο ματι...ισως επειδη δεν εχω το φοβο της....κρισης...
Συμπερασμα.....ΕΞΩ Η ΠΟΙΗΣΗ ΑΠ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ... ;D ;D ;D ;D

Αν φύγει η ποίηση από τα σχολεία, τότε δε μένει και άλλο μάθημα σχετικό με την τέχνη  ;D ;D ;D Εγώ λέω ΜΕΣΑ Η ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ, αλλά με άλλη ματιά. Η διδασκαλία της ποίησης πρέπει να είναι και αυτή, αντίστοιχα, ποίηση, δηλαδή δημιουργία. Αυτά είχα να πω, αν και δεν είμαι "γνήσια" φιλόλογος.  :P ;D ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 21, 2010, 11:47:48 πμ
Α, και για να συμπληρώσω, ο Πωλ Βαλερύ είπε για την ποίηση:

«Ἂν ἕνα πουλὶ μποροῦσε νὰ πεῖ μὲ ἀκρίβεια τί τραγουδάει, γιατί τραγουδάει, καὶ τί εἶναι αὐτὸ ποὺ τὸ κάνει νὰ τραγουδάει, δὲν θὰ τραγούδαγε».

Επομένως, το να καθόμαστε σαν ανατόμοι και να κατατεμαχίζουμε ένα ποίημα, καταλύει την ουσία της ποίησης.

Δε λέω, να προσανατολιστεί ο μαθητής, να προβληματιστεί, αλλά από κει και πέρα πρέπει να τον βοηθήσουμε να προχωρήσει το δικό του μονοπάτι, εννοώ να βρει τι αντιπροσωπεύει για τον ίδιο το ποίημα, πώς αυτός το ερμηνεύει, τι λέει για τη δική του ζωή, τι συγκίνηση εισπράττει ο ίδιος.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Ιούλιος 21, 2010, 11:48:38 πμ
με προλαβες αυτο ακριβως ηθελα να πω...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: fivo στις Ιούλιος 21, 2010, 11:50:09 πμ
Boldini, πολύ ωραίο το ποίημα του Νερούντα. Πιστεύω ότι ο Λόρκα ήταν κάτι σαν τον Ελύτη. Θέλω να πω ότι χρησιμοποιούσε τη γλώσσα μαγικά. Δυστυχώς, πολλοί δεν μπορούμε να απολαύσουμε την ποίηση του στα ισπανικά, αλλά και από τη μετάφραση καταλαβαίνεις τι δύναμη είχαν οι λέξεις που χρησιμοποιούσε. Εμένα μου αρέσουν τα τελευταία λόγια που προφέρει η μάνα στο  "ματωμένο γάμο".

Ούτε το χέρι δεν το πιάνει
μα κείνο μπαίνει παγωμένο
στη ξαφνιασμένη μας καρδιά,
και σταματά εκεί που τρέμει
θολή κι αξήγητη για πάντα
η σκοτεινή μας ρίζα της κραυγής

Τι ευρηματικά που περιγράφει το θάνατο, παρομοιάζοντάς τον με μαχαίρι που σταματά την κραυγή μας, δηλαδή την υπαρξιακή μας αγωνία.

ΥΓ: καλή η ανάλυση Αναστασία;
γιατί αυτή η εικόνα "για μένα μόνο μια αγκαλιά λουλούδια πια"("εσύ παιδί μου" εννοείται) που λέει η μάνα για το χαμένο της παιδί; έχετε δει πατέρα σε εθνική οδό να αλλάζει καταμεσήμερο, κατακαλόκαιρο το μπουκέτο λουλουδιών του παιδιού του με μοναδική προσήλωση; κάθε φορά που βλέπω μπουκέτο λουλουδιών στους δρόμους το σκέφτομαι...ή το "μα ο άλλος ...ποτάμι που δεν μπορώ να αντισταθώ" της νύφης; Ο ματωμένος γάμος είναι κορυφαίο έργο.  Στοχεύει καθολικά στο νευρικό σύστημα του ανθρώπου ...
Όσο πιο σημαντικό είναι το προϊόν της τέχνης τόσα πιο πολλά και διαφορετικά λέει στον καθένα από εμάς με βάση τις εμπειρίες, παιδεία κλπ. Η πραγματικά σπουδαία τέχνη μπορεί να συνομιλήσει με τον οποιοδήποτε αλλά σε διαφορετικά επίπεδα.
Εννοείται πως ο τρόπος προσέγγισης (διδασκαλία) της ποίησης στο ελληνικό σχολείο είναι ο απεχθέστερος και ακαταλληλότερος. Αντί να κάνουμε τα παιδιά να νιώσουν, να δουν, να ταξιδέψουν, να ακουμπήσουν, να φανταστούν τους αναλύουμε την τρίχα κάνοντάς την τριχιά...  :(
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 21, 2010, 12:01:23 μμ
Πάνω σε αυτό που λέει η Fivo (πολύ χαίρομαι που ξαναβρισκόμαστε ηλεκτρονικά) έχω να καταθέσω την εξής εμπειρία. Φέτος δίδασκα λογοτεχνία στην Α' λυκείου, σε δύο τμήματα. Πάντα μιλούσαμε πριν κάνουμε ένα έργο για τον ποιητή και την εποχή του. Λοιπόν, όταν κάναμε τη "σατραπεία" του Καβάφη, καταλήξαμε στο ότι για τον καθένα σημαίνει κάτι διαφορετικό. Τότε ένα κορίτσι (το οποίο, σύμφωνα με το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ήταν κάτω του μετρίου" μου λέει τα εξής: για τον ίδιο τον Καβάφη η "σατραπεία" μπορεί να ήταν η ίδια η δουλειά του, που είπαμε τις προάλλες ότι δούλευε σε εκείνη την αγγλική εταιρεία αδρεύσεως, αφού ο ίδιος είπε ότι πρόδιδε την τέχνη του και συνεπώς δεν είχε την εκτίμηση των άλλων ποιητών". Παρόμοιες απαντήσεις έπαιρνα από πολλά παιδιά που θεωρούνταν "μέτροι" ή "κακοί" μαθητές.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: fivo στις Ιούλιος 21, 2010, 12:24:02 μμ
Πάνω σε αυτό που λέει η Fivo (πολύ χαίρομαι που ξαναβρισκόμαστε ηλεκτρονικά) έχω να καταθέσω την εξής εμπειρία. Φέτος δίδασκα λογοτεχνία στην Α' λυκείου, σε δύο τμήματα. Πάντα μιλούσαμε πριν κάνουμε ένα έργο για τον ποιητή και την εποχή του. Λοιπόν, όταν κάναμε τη "σατραπεία" του Καβάφη, καταλήξαμε στο ότι για τον καθένα σημαίνει κάτι διαφορετικό. Τότε ένα κορίτσι (το οποίο, σύμφωνα με το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ήταν κάτω του μετρίου" μου λέει τα εξής: για τον ίδιο τον Καβάφη η "σατραπεία" μπορεί να ήταν η ίδια η δουλειά του, που είπαμε τις προάλλες ότι δούλευε σε εκείνη την αγγλική εταιρεία αδρεύσεως, αφού ο ίδιος είπε ότι πρόδιδε την τέχνη του και συνεπώς δεν είχε την εκτίμηση των άλλων ποιητών". Παρόμοιες απαντήσεις έπαιρνα από πολλά παιδιά που θεωρούνταν "μέτροι" ή "κακοί" μαθητές.
(Και εγώ χαίρομαι γλυκιά μου LK. Ελπίζω και από κοντά κάποια στιγμή. :-*)
Αχ τι θέμα πιάσαμε 21 του Ιούλη...ξέρεις πόσο τυχερή είσαι που μπορείς και κάνεις ποίηση σε δημόσιο σχολείο και πριν τη γ λυκείου. Με εσένα η ποίηση είναι σε καλά χέρια.Σπάσε τα δεσμά όσο μπορείς...  ;) :-*
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: desperino στις Ιούλιος 21, 2010, 12:29:06 μμ
Παράθεση
γιατί αυτή η εικόνα "για μένα μόνο μια αγκαλιά λουλούδια πια"("εσύ παιδί μου" εννοείται) που λέει η μάνα για το χαμένο της παιδί; έχετε δει πατέρα σε εθνική οδό να αλλάζει καταμεσήμερο, κατακαλόκαιρο το μπουκέτο λουλουδιών του παιδιού του με μοναδική προσήλωση; κάθε φορά που βλέπω μπουκέτο λουλουδιών στους δρόμους το σκέφτομαι...ή το "μα ο άλλος ...ποτάμι που δεν μπορώ να αντισταθώ" της νύφης; Ο ματωμένος γάμος είναι κορυφαίο έργο.  Στοχεύει καθολικά στο νευρικό σύστημα του ανθρώπου ...

…κορυφαίο έργο και δίνει τη δυνατότητα και για καλή θεατρική απόδοση /για σκηνοθετικά ευρήματα, προφανώς επειδή είναι τόσο άρτιο.Θυμάμαι σε μια παράσταση που είχα δει, το αίμα που χύθηκε το αισθητοποίησαν με ένα κουβάρι κατακόκκινη κλωστή/νήμα  που έτρεξε και ξετυλίχθηκε επί σκηνής.Δεν θυμάμαι ποιου ήταν η σκηνοθεσία…

Παράθεση
Όσο πιο σημαντικό είναι το προϊόν της τέχνης τόσα πιο πολλά και διαφορετικά λέει στον καθένα από εμάς με βάση τις εμπειρίες, παιδεία κλπ. Η πραγματικά σπουδαία τέχνη μπορεί να συνομιλήσει με τον οποιοδήποτε αλλά σε διαφορετικά επίπεδα.
Εννοείται πως ο τρόπος προσέγγισης (διδασκαλία) της ποίησης στο ελληνικό σχολείο είναι ο απεχθέστερος και ακαταλληλότερος. Αντί να κάνουμε τα παιδιά να νιώσουν, να δουν, να ταξιδέψουν, να ακουμπήσουν, να φανταστούν τους αναλύουμε την τρίχα κάνοντάς την τριχιά...

Σίγουρα ,ειδικά τη λογοτεχνία μπορείς με μια τάξη παιδιών να τη φτάσεις σε πολύ εγγύτερο σημείο προσέγγισης από ένα βοήθημα.Το ίδιο συνέβαινε και με μένα σε εσπερινό σχολείο με μεγάλους σε ηλικία,όπου μου φώτιζαν με τις ερωτήσεις/απόψεις τους πλευρές που δεν υπήρχαν σχολιασμένες στο καλούπι των βοηθημάτων.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: desperino στις Ιούλιος 21, 2010, 12:36:46 μμ

ποιος ...;

ποιος είναι,  ρωτάνε
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: apri στις Ιούλιος 21, 2010, 12:37:51 μμ
Mε αφορμή τη θλιβερή επέτειο… ένα απόσπασμα από το λόγο που είχε εκφωνήσει ο Οδυσσέας Ελύτης στις 5 Αυγούστου 1980 στο πολιτικό μνημόσυνο του Μακαρίου στη Λευκωσία. Είναι σημαντικό, γιατί ξεφεύγει από τα πολιτικά γεγονότα και καταγίνεται με την ποιότητα του λαϊκού πολιτισμού και της γλώσσας διαχρονικά και τη σύνδεσή τους με την ιστορική μνήμη.

Μόνο ως ποίημα θα μπορούσα να το καταχωρίσω.

" Ο (άγνωστος) λόγος του Οδυσσέα Ελύτη στην Κύπρο

Αγαπητοί φίλοι

Με έχουν ονομάσει, κατά καιρούς, ποιητή της θάλασσας, ποιητή των νησιών και του ήλιου. Και ώς ένα σημείο είμαι. Αλλά δεν είμαι μόνο αυτό. Δεν είμαι μόνο αυτό που αντιλαμβάνεται κανείς, όταν ακούει τέτοιους χαρακτηρισμούς και νομίζει ότι έχει να κάνει με εντυπώσεις και περιγραφές, με μια απλή φυσιολατρεία.  Τα φυσικά στοιχεία έχουν μια δεύτερη και μια τρίτη σημασία, όπου η γλώσσα και η ιστορική μνήμη εμπλέκονται και δημιουργούν μια άλλη πραγματικότητα, για τις καθημερινές μας στιγμές ασύλληπτη. Αποτελούν, θα έλεγα, στην κλίμακα του πνεύματος, ένα αλφάβητο που με την κατάλληλη χρήση του, εξαιρετικά δύσκολη –πρέπει να το πω και αυτό αμέσως–, ξεκλειδώνει τα μυστικά και αποδίδει το μυστήριο που μας περιβάλλει, το κάνει προσιτό στην ψυχή μας. Και η ψυχή μας είναι μεγάλη υπόθεση. Η ατομική μας ψυχή και η ομαδική. Γιατί υπάρχει και η ομαδική ψυχή, που αντιπροσωπεύει κάθε λαό στο σύνολό του και στην ιδιοτυπία του.
Απ’ αυτή την άποψη ήθελα να πω λίγα πράγματα, και αν μίλησα στην αρχή για τον εαυτό μου –πράγμα που δεν το συνηθίζω– το έκανα για να φτάσω ακριβώς εκεί.

Μου δόθηκε η ευκαιρία στους πέντε μήνες που πέρασα στην Κύπρο το καλοκαίρι του ‘70, να την τριγυρίσω όλη, να δω τα αρχαία της, τα Βυζαντινά της, τα σημερινά της, σε αδιάσπαστη συνέχεια, σε αδιάσπαστη ενότητα ανάμεσα τους και ανάμεσά στο τοπίο. Αυτό έχει μεγάλη σημασία. Με εντυπωσίασε και μου έδωσε μια βαθιάν ικανοποίηση, θα έλεγα μιαν επαλήθευση της ταυτότητάς μου σαν μέλους μιας κοινότητας που σαν Γένος επέτυχε πάντοτε.

 Ο Ελληνισμός είναι μια κοινότητα που με ποικίλες μορφές και κάτω από ποικίλες περιστάσεις αντίξοες, δραματικές, εξοντωτικές κάποτε, κατάφερε παρ’ όλα αυτά να επιβιώσει. Δεν ξέρω αν έχουμε άλλο τέτοιο παράδειγμα στην ιστορία. Και το μόνο του όπλο, αλλά ένα όπλο μοναδικό και παντοδύναμο, εστάθηκε η γλώσσα του. Η «ελληνική λαλιά», όπως έλεγε ο Καβάφης, «ως την Βακτριανή την πήγαμε – ως τους Ινδούς».


Να γιατί είμαι υπερήφανος ασκώντας μια τέχνη που χρησιμοποιεί ακριβώς αυτό το όργανο. Και να γιατί μου έδωσε τόση ικανοποίηση η συμβίωσή μου με την πραγματικότητα της Κύπρου. Γιατί βρήκα τα «ανάλογα» της γλώσσας αυτής, έξω από κάθε ιστορική ή πολιτική σκοπιμότητα, σ’ αυτή τη «μνήμη» που την κουβαλάτε και την εξωτερικεύετε όλοι σας και που είναι μαρτυρία ενός ανεπανάληπτου πολιτισμού.

Αυτό που θαυμάζουμε στην ελληνική τέχνη της ακμής, δεν είναι αυτό που πίστεψαν οι Δυτικοί ότι συνεχίστηκε με την Αναγέννηση. Ούτε αυτό που πραγματοποιήσανε αργότερα με τα νεοκλασσικά κτίρια που κοσμούν τις πρωτεύουσές τους. Είναι μια ειδική αίσθηση για τα πράγματα και τις αναμεταξύ τους σχέσεις, που οδηγεί στην ευγένεια, είτε καταπιάνεσαι με μεγάλα είτε με ταπεινά έργα. Για την αντίληψή μου –θα μπορούσα να πω για την αντίληψη ολόκληρης της γενεάς μου– η συνέχεια του πνεύματος εκείνου πραγματοποιήθηκε αποκλειστικά και μόνον από τον λαϊκό πολιτισμό. Μια εσωτερική αυλή σπιτιού με τους ασβεστωμένους τοίχους, τα λουλούδια στους τενεκέδες, τα πέτρινα σκαλάκια, ή ένας περίβολος μοναστηριού με τα κυπαρίσσια, τη στέρνα, τις στοές και τα κελλιά, βρίσκονται πολύ πιο κοντά στην αντίληψη που έφτιαχνε τους Απόλλωνες και τις νίκες, τους Οσίους και τις Θεομήτορες, απ’ όλες τις μεγαλόπρεπες κολόνες και μετόπες των Ευρωπαϊκών Ανακτόρων. Και αυτό συνέβη επειδή, αξεδιάλυτα συνυφασμένα, το τοπίο και η γλώσσα, επιβιώσανε μέσα στο ομαδικό υποσυνείδητο, διατηρηθήκανε μέσα στους ύμνους της Ορθοδοξίας και στα Δημοτικά Τραγούδια –το παρατηρούμε αυτό εντελώς ιδιαίτερα στην Κύπρο– και έφτασαν ώς τις μέρες μας, είτε οι καιροί ήτανε καλοί είτε χαλεποί. Τολμώ, μάλιστα, να πω ότι λειτουργήσανε πιο οργανικά και πιο έντονα στη δεύτερη περίπτωση – κάτι που γεννά την απορία των ξένων και παραμένει για την αντίληψή τους ακατανόητο.

 Πολύ συχνά μου έτυχε να με ρωτήσουνε στις συνεντεύξεις: Για ποιό λόγο η ποίηση η ελληνική γυρίζει στην μοίρα του φορέα της; Καμιά σχεδόν ποίηση ξένης χώρας δεν ασχολείται με την Ιστορία και την μοίρα του λαού της. Τους απάντησα: Επειδή ο Ελληνισμός έζησε πάντοτε κοντά στον κίνδυνο. Επειδή ό,τι κινδυνεύει, ζητάς να το διασώσεις. Επειδή νιώθουμε μόνοι. Επειδή σαν πολιτιστική μονάδα δεν έχουμε συγγενείς. Και επειδή –προσθέτω εγώ τώρα μεταξύ μας– στο βάθος μας φοβόντουσαν πάντοτε, όσο αδύναμοι και αν είμασταν. Και μας πολεμούσανε, «Πέλαγο μέγα πολεμά, βαρεί το καλυβάκι!», για να ξαναθυμηθώ τον Σολωμό. Ή μήπως αυτό δεν συμβαίνει σήμερα με την Κύπρο;


Μου επεφύλαξε η τύχη την τιμή να γνωρίσω τον Εθνάρχη Μακάριο σε μιαν από τις κορυφαίες στιγμές της δράσης του. Και την θλιβερή τιμή να παραστώ εχθές στην επιμνημόσυνη δέηση για ανάπαυση της ψυχής του. Το αγωνιστικό του σθένος, την ψυχική του αντοχή, το κάλλος του, τα αντλούσε από την μεγάλη δεξαμενή που αποτελείτε όλοι σας – ολόκληρος ο κυπριακός λαός. Για αυτό τη συνέχεια την βλέπουμε σήμερα και θα την βλέπουμε πάντοτε –αρκεί να υπάρχει ενότητα– ολοένα πιο δυνατή, πιο αποφασιστική επάνω στα δικά του βήματα.
 
Αλλά αυτό είναι το θαύμα. Να δυναμώνεις και να αντρειεύεσαι τότε ακριβώς που κινδυνεύεις να χάσεις αυτά που αγαπάς, όμως να ξέρεις πως είναι δικά σου, κατάδικά σου. Και να τους δίνεις την χροιά του ακατάλυτου και του αιώνιου...




http://katatransavantguardia.org/ardindb/page/article.php?id=ARDIN_I_64_S_2_A_0



Και ένα ποίημά του που συμπυκνώνει τις ιδέες του περί σύνδεσης γλώσσας και ιστορικής μνήμης.

"Την γλώσσα μου έδωσαν ελληνική"

Την γλώσσα μου έδωσαν ελληνική
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.
Εκεί σπάροι και πέρκες
ανεμόδαρτα ρήματα
ρεύματα πράσινα μες τα γαλάζια
όσα είδα στα σπλάχνα μου ν' ανάβουνε
σφουγγάρια, μέδουσες
με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων
όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου με τα πρώτα μαύρα ρίγη.
Εκεί ρόδια, κυδώνια
θεοί μελαχρινοί, θείοι κι εξάδελφοι
το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια
και πνοές από τη ρεματιά ευωδιάζοντας
λυγαριά και σχίνο
σπάρτο και πιπερόριζα
με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων,
ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου με τα πρώτα -πρώτα Δόξα Σοι!
Εκεί δάφνες και βάγια
θυμιατό και λιβάνισμα
τις πάλες ευλογώντας και τα καρυοφύλλια.
Στο χώμα το στρωμένο με τ' αμπελομάντιλα
κνίσες, τσουγκρίσματα
και Χριστός Ανέστη
με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων.
Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου.

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Ιούλιος 21, 2010, 12:38:38 μμ
μα, πρεπει να διδαξει κανεις την....ποιηση....για να καταλαβει οτι εχει πολλες, μα παρα πολλες ερμηνειες?
τοσες, οσοι και οι ανθρωποι πιστευω.
με τη διδακαλια καταλαβαινεις τη....γοητεια της λογω της πολυσημιας !! Ετσι δεν ειναι?
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Βαγγος στις Ιούλιος 21, 2010, 12:48:56 μμ
Ποίηση είναι ΟΤΙ μιλά στις καρδίες τών ανθρώπων....ένα τοπίο ,μια μελωδία,ένας πίνακας,μια κρυφή αμαρτωλή σκέψη....ενα πρόσωπο,ο,τι άπιαστο εν τέλει.... :)
Πολύ καλημέρα σας!!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 21, 2010, 01:01:59 μμ
Πολύ ωραίος ο λόγος του Ελύτη που παρέθεσες, Apri.  Εξήγησε με πολύ όμορφο τρόπο τον προβληματισμό για το ρόλο της προσωπικότητας στην ιστορία. Οι μεγάλες προσωπικότητες είναι γέννημα των ιστορικών συγκυριών και εκφράζουν την εποχή τους και αντλούν τη μεγαλοσύνη τους από την ανεξάντλητη πηγή της παράδοσης. Και, επίσης, μου άρεσε και το άλλο που σημείωσε, ότι η αναγέννηση και ο νεοκλασικισμός κράτησαν το περίβλημα, αλλά όχι την ουσία του ελληνικού πνεύματος και ότι η ουσία της παράδοσης μας διασώζεται στο λαϊκό πολιτισμό. Πολύ ωραίο, μπράβο!!!!!!!!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Ιούλιος 21, 2010, 01:04:39 μμ
και κατι αλλο, η ποιηση γραφεται γιαυτους που την εχουν αναγκη !!!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: fivo στις Ιούλιος 21, 2010, 01:10:30 μμ
όλους δηλαδή.  ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Ιούλιος 21, 2010, 01:24:35 μμ
μμμμ,....δεν ξερω αν ολοι την εχουν αναγκη!!!! ;)  και δεν ξερω και αν μερικους τους αγγιζει εστω και λιγο....
οταν εχουν θεοποιησει το χρημα και δεν μπορουν να χαρουν τη ζωη.....
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 21, 2010, 02:09:06 μμ
Είπε: Πιστεύω στη ποίηση,στον ερωτα ,στον θάνατο
        γι αυτό ακριβώς πιστεύω στην αθανασίαή Αναστασία ;)
        Γραφω έναν στίχο,γράφω τον κόσμο
        Υπάρχω,υπάρχει ο κόσμος
       Απο την άκρη του δακτύλου μου ρέει ενα ποτάμι
       Ο ουρανός ειναι εφτά φορές γαλάζιος
       Τούτη η καθαρότητα ειναι και πάλι ή πρώτη αλήθεια,
       η τελευταία μου θέληση...



Καλώς σας βρήκα Aristos2  :)

ποιος ...;

 :-[εχεις δικιο aristos2....δεν μου έμεινε μυαλό...

Του Γιάννη Ρίτσου  Σ.Δευτερόλεπτα... συγχώρα με τον άπειρο... :) :-[

... αν με βάση τα παραπάνω, εσύ κρίνεις ορθό - σε περιεχόμενο και ύφος - να μου απευθύνεις το ακόλουθο ...:


ποιος ...;

ποιος είναι,  ρωτάνε

... όταν μάλιστα υποστηρίζεις, εμπλεκόμενος σ' έναν εποικοδομητικό διάλογο περί ποίησης, τα παρακάτω:

Παράθεση
γιατί αυτή η εικόνα "για μένα μόνο μια αγκαλιά λουλούδια πια"("εσύ παιδί μου" εννοείται) που λέει η μάνα για το χαμένο της παιδί; έχετε δει πατέρα σε εθνική οδό να αλλάζει καταμεσήμερο, κατακαλόκαιρο το μπουκέτο λουλουδιών του παιδιού του με μοναδική προσήλωση; κάθε φορά που βλέπω μπουκέτο λουλουδιών στους δρόμους το σκέφτομαι...ή το "μα ο άλλος ...ποτάμι που δεν μπορώ να αντισταθώ" της νύφης; Ο ματωμένος γάμος είναι κορυφαίο έργο.  Στοχεύει καθολικά στο νευρικό σύστημα του ανθρώπου ...

…κορυφαίο έργο και δίνει τη δυνατότητα και για καλή θεατρική απόδοση /για σκηνοθετικά ευρήματα, προφανώς επειδή είναι τόσο άρτιο.Θυμάμαι σε μια παράσταση που είχα δει, το αίμα που χύθηκε το αισθητοποίησαν με ένα κουβάρι κατακόκκινη κλωστή/μαλλί που έτρεξε και ξετυλίχθηκε επί σκηνής.Δεν θυμάμαι ποιου ήταν η σκηνοθεσία…

Παράθεση
Όσο πιο σημαντικό είναι το προϊόν της τέχνης τόσα πιο πολλά και διαφορετικά λέει στον καθένα από εμάς με βάση τις εμπειρίες, παιδεία κλπ. Η πραγματικά σπουδαία τέχνη μπορεί να συνομιλήσει με τον οποιοδήποτε αλλά σε διαφορετικά επίπεδα.
Εννοείται πως ο τρόπος προσέγγισης (διδασκαλία) της ποίησης στο ελληνικό σχολείο είναι ο απεχθέστερος και ακαταλληλότερος. Αντί να κάνουμε τα παιδιά να νιώσουν, να δουν, να ταξιδέψουν, να ακουμπήσουν, να φανταστούν τους αναλύουμε την τρίχα κάνοντάς την τριχιά...

Σίγουρα ,ειδικά τη λογοτεχνία μπορείς με μια τάξη παιδιών να τη φτάσεις σε πολύ εγγύτερο σημείο προσέγγισης από ένα βοήθημα.Το ίδιο συνέβαινε και με μένα σε εσπερινό σχολείο με μεγάλους σε ηλικία,όπου μου φώτιζαν με τις ερωτήσεις/απόψεις τους πλευρές που δεν υπήρχαν σχολιασμένες στο καλούπι των βοηθημάτων.

... τότε, μάλλον, αδυνατείς να υιοθετήσεις την ευγένεια, αλλά και την προσοχή στη λεπτομέρεια που προϋποθέτει ή συνεπάγεται η ποίηση  ..., διόλου "ποιητικό" εκ μέρους σου ...!
Χαρούμενο απόγευμα ..., και περισσότερη προσοχή στη χρήση της μαύρης σκίασης, τουλάχιστον στα γραφόμενα των άλλων ...  ???
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 21, 2010, 02:23:29 μμ
... ας είναι - αν δε με απατά η μνήμη μου - η Κ. Δημουλά είχε υποστηρίξει, σε βιβλιοπαρουσίαση που παρακολούθησα κάποτε και σε ερώτηση σχετικά με το αν διδάσκετε η ποίηση, πως ο,τιδήποτε πέρα από την πρώτη της ανάγνωση την "αδυνατίζει" (δε μεταφέρω, προφανώς, τ' ακριβή της λόγια) ..., ερμηνεύοντάς την, πάντως, και συμφωνώντας σ' ένα βαθμό, θεωρώ πως, σε σχέση με τα "δώρα" της ποίησης, πρόκρινε την πρώτη - και γι' αυτό μοναδική - αίσθηση που αφήνει ...



Μέρες του '95

Κάποιο αδιέξοδο καλοκαίρι
σε πολύβουη παραλία
µεταξύ αργόσχολων...
σε πρόσεξα.

Έκτοτε,
εµπιστεύθηκα τα όνειρά µου
στη δική σου προσοχή.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: desperino στις Ιούλιος 21, 2010, 02:28:26 μμ
Καλά βρε aristos2, τέτοιο κατεβατό ,για ποιο λόγο; Κάποιος Ερμής πρέπει να είναι ανάδρομος.
Αν πρέπει ?? σου ζητάω  συγνώμη.

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Ιούλιος 21, 2010, 02:36:25 μμ
Ειρήνη
Στον Κώστα Βαρνάλη

Τ' όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη.
Τ' όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη.
Τα λόγια της αγάπης κάτω απ' τα δέντρα,
είναι η ειρήνη.
Ο πατέρας που γυρνάει τ' απόβραδο μ' ένα
φαρδύ χαμόγελο στα μάτια
μ' ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτα
κ' οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπό του
είναι όπως οι σταγόνες του σταμνιού που
παγώνει το νερό στο παράθυρο,
είναι η ειρήνη.

Όταν οι ουλές απ' τις λαβωματιές κλείνουν
στο πρόσωπο του κόσμου
και μες στους λάκκους πούσκαψαν οι οβίδες
φυτεύουμε δέντρα
και στις καρδιές πούκαψε η πυρκαϊά δένει τα
πρώτα της μπουμπου και η ελπίδα
κ' οι νεκροίμπορούν να γείρουν στο πλευρό
τους και να κοιμηθούν δίχως παράπονο
ξέροντας πως δεν πήγε το αίμα τους του
κάκου,
είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι η μυρωδιά του φαγητού το
βράδι,
τότε που το σταμάτημα του αυτοκίνητου στο
δρόμο δεν είναι φόβος,
τότε που το χτύπημα στην πόρτα σημαίνει
φίλος,
και το άνοιγμα του παραθύρου κάθε ώρα
σημαίνει ουρανός
γιορτάζοντας τα μάτια μας με τις μακρινές
καμπάνες των χρωμάτων του,
είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κ' ένα
βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει.
Τότε που τα στάχυα γέρνουν τόνα στ' άλλο
λέγοντας: το φως, το φως, το φως,
και ξεχειλάει η στεφάνη του ορίζοντα φως
είναι η ειρήνη.

Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται να
γίνουν βιβλιοθήκες,
τότε που ένα τραγούδι ανεβαίνει από
κατώφλι σε κατώφλι τη νύχτα
τότε που τ' ανοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει απ'
το σύννεφο
όπως βγαίνει απ' το κουρείο της συνοικίας
φρεσκοξυρισμένος ο εργάτης το
Σαββατόβραδο
είναι η ειρήνη.

Τότε που η μέρα που πέρασε
δεν είναι μια μέρα που χάθηκε
μα είναι η ρίζα που ανεβάζει τα φύλλα της
χαράς μέσα στο βράδι
κ' είναι μια κερδισμένη μέρα κ' ένας δίκαιος
ύπνος
τότε που νιώθεις πάλι ο ήλιος να δένει
βιαστικά τα κορδόνια του
να κυνηγήσει τη λύπη απ' τις γωνιές του
χρόνου
είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι οι θυμωνιές των αχτίνων στους
κάμπους του καλοκαιριού
είναι τ' αλφαβητάρι της καλοσύνης στα
γόνατα της αυγής.
Όταν λες: αδελφέ μου -- όταν λέμε: αύριο θα
χτίσουμε
όταν χτίζουμε και τραγουδάμε
είναι η ειρήνη.

Τότε που ο θάνατος πιάνει λίγο τόπο στην
καρδιά
κ' οι καμινάδες δείχνουν με σίγουρα
δάχτυλα την ευτυχία,
τότε που το μεγάλο γαρύφαλλο του δειλινού
το ίδιο μπορεί να το μυρίσει ο ποιητής κι ο
προλετάριος
είναι η ειρήνη.

Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των
ανθρώπων
είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου
είναι το χαμόγελο της μάνας.
Μονάχα αυτό.
Τίποτ' άλλο δεν είναι η ειρήνη.

Και τ' αλέτρια που χαράχουν βαθειές
αυλακιές σ' όλη τη γης
ένα όνομα μονάχα γράφουν:
Ειρήνη. Τίποτ' άλλο. Ειρήνη.

Πάνω στις ράγες των στίχων μου
το τραίνο που προχωρεί στο μέλλον
φορτωμένο στάρι και τριαντάφυλλα
είναι η ειρήνη.

Αδέρφια μου,
μες στην ειρήνη διάπλατα ανασαίνει
όλος ο κόσμος με όλα τα όνειρά του.
Δώστε τα χέρια, αδέρφια μου,
αυτό 'ναι η ειρήνη.

του Γιάννη Ρίτσου
Αθήνα, Γενάρης, 1953

 :-X :-X :-X
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 21, 2010, 02:50:25 μμ
Τι θυμήθηκα με αυτό το ποίημα του Ρίτσου! Υπήρχε ένα απόσπασμα αυτού του ποίηματος σε κάποια τάξη του δημοτικού. Μας έβαλε, λοιπόν, ο δάσκαλος να γράψουμε και εμείς ένα ποίημα σε ανάλογο ύφος για την ειρήνη. Έκανα και εγώ ένα ποίημα κάπως έτσι:

Η μάνα μου που μαγειρεύει είναι η ειρήνη
ο αδελφός μου που τσιρίζει στο διπλανό δωμάτιο είναι η ειρήνη
ο αέρας που φυσάει είναι η ειρήνη
το αυτοκίνητο που σταμάτησε μπροστά από το σπίτι μας είναι η ειρήνη...

όχι δεν είχα ανακαλύψει το σουρεαλισμό σε ηλικία εννέα ετών, απλώς παρατηρούσα τι συνέβαινε γύρω μου και...έγραφα το ποίημα. Το ίδιο πίστευα ότι είχε κάνει και ο Ρίτσος. Δεν μπορούσα να χωνέψω τότε ότι μπορεί να είναι ποίημα κάτι που δεν έχει ομοιοκαταληξία και στροφές  :-[ :-[ ;D ;D ;D ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 21, 2010, 02:53:25 μμ
Καλά βρε aristos2, τέτοιο κατεβατό ,για ποιο λόγο; Κάποιος Ερμής πρέπει να είναι ανάδρομος.
Αν πρέπει ?? σου ζητάω  συγνώμη.



Eγώ συγγνώμη ..., αν δεν αντελήφθην ορθώς το ύφος ..., δε γνωρίζω από ανάδρομους φτερωτούς θεούς, αλλά από "φτερωτούς" αριστερούς χαφ (Ριέρα) ..., που η "έφοδός" τους στο Μεγάλο Λιμάνι, μάλλον, με συγκίνησε περισσότερο του δέοντος ..., επομένως περιόρισε, προς ώρας, την ευθυκρισία μου ...  ;)

Ριέρα: ισπανικό κύριο όνομα ..., ισοδύναμο με ποίημα ...!  :D :D :D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 21, 2010, 02:56:35 μμ
Τι θυμήθηκα με αυτό το ποίημα του Ρίτσου! Υπήρχε ένα απόσπασμα αυτού του ποίηματος σε κάποια τάξη του δημοτικού. Μας έβαλε, λοιπόν, ο δάσκαλος να γράψουμε και εμείς ένα ποίημα σε ανάλογο ύφος για την ειρήνη. Έκανα και εγώ ένα ποίημα κάπως έτσι:

Η μάνα μου που μαγειρεύει είναι η ειρήνη
ο αδελφός μου που τσιρίζει στο διπλανό δωμάτιο είναι η ειρήνη
ο αέρας που φυσάει είναι η ειρήνη
το αυτοκίνητο που σταμάτησε μπροστά από το σπίτι μας είναι η ειρήνη...

όχι δεν είχα ανακαλύψει το σουρεαλισμό σε ηλικία εννέα ετών, απλώς παρατηρούσα τι συνέβαινε γύρω μου και...έγραφα το ποίημα. Το ίδιο πίστευα ότι είχε κάνει και ο Ρίτσος. Δεν μπορούσα να χωνέψω τότε ότι μπορεί να είναι ποίημα κάτι που δεν έχει ομοιοκαταληξία και στροφές  :-[ :-[ ;D ;D ;D ;D

Θα μπορούσες, επιπλέον, να φανταστείς: κύριο όνομα ισοδύναμο ποιήματος ....!!!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 21, 2010, 03:10:43 μμ
Το ποιητικό μου "ίνδαλμα", τότε, ήταν ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, ξέρετε "ο γέρο βοσκός", "ο θρήνος του πεύκου" και άλλες επιτυχίες. Πού να καταλάβω το Ρίτσο.  ;D ;D ;D  Και μιας και θυμήθηκα τον αγαπημένο ποιητή των παιδικών μου χρόνων, μου επιτρέπετε να παραθέσω ένα ποίημα του.

  Tσιριτρό
Σέ μια ρώγα από σταφύλι
έπεσαν οχτώ σπουργίτες
και τρωγόπιναν οι φίλοι.
Τσίρι - τίρι, τσιριτρό,
τσιριτρί, τσιριτρό!
Έχτυπούσανε τις μύτες
και κουνούσαν τις ουρές
κι είχαν γέλια και  χαρές.
Τσίρι -τίρι, τσιριτρό,
τσιριτρί, τσιριτρό!

Πώ πω πώ πω σε μια ρώγα
φαγοπότι και φωνή!
την αφήκαν αδειανή.
Τσίρι -τίρι, τσιριτρό,
τσιριτρί, τσιριτρό!

Και μέθυσαν κι ολημέρα
πάνε δώθε, πάνε πέρα,
τραγουδώντας στον αέρα:
Τσίρι -τίρι, τσιριτρό,
τσιριτρί, τσιριτρό!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 21, 2010, 11:56:37 μμ
Τελειωμενα

Μεσα στο φοβο και στες υποψιες,
με ταραγμενο νου και τρομαγμενα ματια,
λυωνουμε και σχεδιαζουμε το πως να καμουμε
για ν'αποφυγουμε τον βεβαιο
τον κινδυνο που ετσι φρικτα μας απειλει.
Κι ομως λανθανουμε, δεν ειν'αυτος στον δρομο.
Ψευτικα ησαν τα μηνυματα
(ή δεν τ'ακουσαμε, ή δεν τα νοιωσαμε καλα).
Αλλη καταστροφη, που δεν την φανταζομεθαν,
εξαφνικη, ραγδαια πεφτει επανω μας,
κι ανετοιμους -που πια καιρος- μας συνεπαιρνει.

Καβάφης ..., βέβαια ... ( για τη Desperino ..., που ίσως αδίκησα ...)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Boldini στις Ιούλιος 22, 2010, 12:24:29 πμ
Το ποιητικό μου "ίνδαλμα", τότε, ήταν ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, ξέρετε "ο γέρο βοσκός", "ο θρήνος του πεύκου" και άλλες επιτυχίες. Πού να καταλάβω το Ρίτσο.  ;D ;D ;D  Και μιας και θυμήθηκα τον αγαπημένο ποιητή των παιδικών μου χρόνων, μου επιτρέπετε να παραθέσω ένα ποίημα του.

  Tσιριτρό
Σέ μια ρώγα από σταφύλι
έπεσαν οχτώ σπουργίτες
και τρωγόπιναν οι φίλοι.
Τσίρι - τίρι, τσιριτρό,
τσιριτρί, τσιριτρό!
Έχτυπούσανε τις μύτες
και κουνούσαν τις ουρές
κι είχαν γέλια και  χαρές.
Τσίρι -τίρι, τσιριτρό,
τσιριτρί, τσιριτρό!

Πώ πω πώ πω σε μια ρώγα
φαγοπότι και φωνή!
την αφήκαν αδειανή.
Τσίρι -τίρι, τσιριτρό,
τσιριτρί, τσιριτρό!

Και μέθυσαν κι ολημέρα
πάνε δώθε, πάνε πέρα,
τραγουδώντας στον αέρα:
Τσίρι -τίρι, τσιριτρό,
τσιριτρί, τσιριτρό!


αυτό σε κάποιο βιβλίο του δημοτικού νομίζω υπήρχε
και τι μου θύμησες τώρα-μου το μάθαινε η μαμά μου να το τραγουδάω!
 :D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: koth στις Ιούλιος 22, 2010, 12:28:32 πμ
Καλησπέρα και από μένα στην ωραία σας παρέα με τις πανέμορφες επιλογές  ...

Λίγος τρελο-Ελύτης..

Το τρελοβάπορο
Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
 

Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
κι αρχίζει τις μανούβρες "βίρα-μάινα"
την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές
φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ' τις δυο μεριές

Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ' όνειρο
κι έχει λοστρόμο αθώο ναύτη πονηρό
από τα βάθη φτάνει στους παλιούς καιρούς
βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς

Έλα Χριστέ και Κύριε λέω κι απορώ
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο
χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε
χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε

Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε
κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούλιος 22, 2010, 02:08:52 πμ
Είναι ορισμένοι στίχοι

Εἶναι ὁρισμένοι στίχοι-κάποτε ὁλόκληρα ποιήματα-
ποὺ μήτε ἐγὼ δὲν ξέρω τί σημαίνουν. Αὐτὸ ποὺ δὲν ξέρω
ἀκόμη μὲ κρατάει. Κι ἐσὺ ἔχεις δίκιο νὰ ρωτᾷς.
Μὴ μὲ ρωτᾷς.
Δὲν ξέρω σοῦ λέω.
Δυὸ παράλληλα φῶτα ἀπ᾿ τὸ ἴδιο κέντρο. Ὁ ἦχος τοῦ νεροῦ
ποὺ πέφτει τὸν χειμῶνα, ἀπ᾿ τὸ ξεχειλισμένο λοῦκι
ἢ ὁ ἦχος μιᾶς σταγόνας καθὼς πέφτει
ἀπό ῾να τριαντάφυλλο στὸν ποτισμένο κῆπο
ἀργὰ-ἀργὰ ἕνα ἀνοιξιάτικο ἀπόβραδο
σὰν τὸν λυγμὸ ἑνὸς πουλιοῦ. Δὲν ξέρω
τί σημαίνει αὐτὸς ὁ ἦχος-ὡστόσο ἐγὼ τὸν παραδέχομαι.
Τ᾿ ἄλλα ποὺ ξέρω στὰ ἐξηγῶ. Δὲν τὸ ἀμελῶ.
Ὅμως κι αὐτὰ προσθέτουν στὴ ζωή μας. Κοιτοῦσα
ὅπως κοιμότανε, τὸ γόνατό της νὰ γωνιάζει τὸ σεντόνι-
Δὲν ἦταν μόνο ὁ ἔρωτας. Αὐτὴ ἡ γωνία
εἶναι ἡ κορυφογραμμὴ τῆς τρυφερότητας, καὶ τὸ ἄρωμα
τοῦ σεντονιοῦ, τοῦ λευκοῦ καὶ τῆς ἄνοιξης, συμπλήρωναν
ἐκεῖνο τὸ ἀνεξήγητο ποὺ ζήτησα, ἄσκοπα καὶ πάλι, νὰ στὸ ἐξηγήσω.

Γιάννης Ρίτσος


για την desperino και τον aristo2

 :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 22, 2010, 07:50:11 πμ
Καλησπέρα και από μένα στην ωραία σας παρέα με τις πανέμορφες επιλογές  ...

Λίγος τρελο-Ελύτης..

Το τρελοβάπορο
Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
 

Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
κι αρχίζει τις μανούβρες "βίρα-μάινα"
την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές
φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ' τις δυο μεριές

Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ' όνειρο
κι έχει λοστρόμο αθώο ναύτη πονηρό
από τα βάθη φτάνει στους παλιούς καιρούς
βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς

Έλα Χριστέ και Κύριε λέω κι απορώ
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο
χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε
χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε

Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε
κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα

Αυτή είναι πραγματικά όμορφη επιλογή ... και ιδιαιτέρως αισιόδοξο το μήνυμά της ...



Ο κόσμος όλος έγινε άνω-κάτω

 Μπέρτολτ Μπρέχτ & Οδυσσέας Ελύτης

Μπρος αδελφή δώσε το χέρι
κι εσύ αδελφέ μου πάρε το μαχαίρι
ο κόσμος όλος έγινε άνω-κάτω
οι πλούσιοι, κοίτα, βρέθηκαν στον πάτο.
Απ' τη χαρά τους οι φτωχοί αλαλάζουν
κι αυτός όπου δεν είχε μια μπουκιά ψωμί
το στάρι όλου του κόσμου θα χαρεί.

Τι κάνεις στρατηγέ, δε βάζεις τάξη
όλα εδώ πέρα τα 'χουνε τινάξει
πεντάρα το αρχοντόπουλο δε δίνει
μιας παρακατιανής παιδάκι εγίνει.
Σκλάβοι που δε σφαλούσανε το μάτι
τώρα κοιμούνται σε ζεστό κρεβάτι,
τώρα κοιμούνται σε ζεστό κρεβάτι.
Καλημέρα ...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 22, 2010, 09:22:44 πμ
Στην οδό Αιγύπτου ―πρώτη πάροδος δεξιά―
Τώρα υψώνεται το μέγαρο της Τράπεζας Συναλλαγών
Τουριστικά γραφεία και πρακτορεία μεταναστεύσεως.
Και τα παιδάκια δεν μπορούνε πια να παίξουνε από τα τόσα τροχοφόρα που περνούνε.
Άλλωστε τα παιδιά μεγάλωσαν, ο καιρός εκείνος πέρασε που ξέρατε
Τώρα πια δε γελούν, δεν ψιθυρίζουν μυστικά, δεν εμπιστεύονται,
Όσα επιζήσαν, εννοείται, γιατί ήρθανε βαριές αρρώστιες από τότε
Πλημμύρες, καταποντισμοί, σεισμοί, θωρακισμένοι στρατιώτες·
Θυμούνται τα λόγια του πατέρα: εσύ θα γνωρίσεις καλύτερες μέρες
Δεν έχει σημασία τελικά αν δεν τις γνώρισαν, λένε το μάθημα οι ίδιοι στα παιδιά τους
Ελπίζοντας πάντοτε πως κάποτε θα σταματήσει η αλυσίδα
Ίσως στα παιδιά των παιδιών τους ή στα παιδιά των παιδιών των παιδιών τους.
Προς το παρόν, στον παλιό δρόμο που λέγαμε, υψώνεται Η Τράπεζα Συναλλαγών
―εγώ συναλλάσσομαι, εσύ συναλλάσσεσαι αυτός συναλλάσσεται―
Τουριστικά γραφεία και πρακτορεία μεταναστεύσεως
―εμείς μεταναστεύουμε, εσείς μεταναστεύετε, αυτοί μεταναστεύουν―
Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει, έλεγε κι ο Ποιητής
Η Ελλάδα με τα ωραία νησιά, τα ωραία γραφεία, τις ωραίες εκκλησιές
 
Η Ελλάς των Ελλήνων.
Μ. Αναγνωστάκης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Ιούλιος 22, 2010, 09:54:08 πμ
Καλημέρα …από την μεγάλη πόλη….πφφφ......δεν την αντέχω ….και απορώ πως έζησα μαζί της 17 χρόνια……..τώρα μπορώ μόνο να τη δω ως  ενδιάμεσο σταθμό λίγες ώρες πριν το (μπαρκάρισμα).

 


 Πέρσα Σούκα
 

Μη ρωτάς πού βρίσκομαι και χάνομαι απόψε,
να ρωτάς τι βγαίνει από μέσα μου και διώξε
τους κακούς αέρηδες .
......................................(εχουμε  και ενα φόβο εμεις οι στεργιανοι)  ;D ;D
Τις καλές νεράιδες έλα φέρε μου και πάμε,
πάμε μες στο όνειρο και άσπρα να φοράμε,
μάγοι, καμηλιέρηδες.

Ταξιδιάρικο φεγγάρι
κι οι ματιές μας στ' ανοιχτά,
ασημένιο κεχριμπάρι
μας κερνάει, μας μεθά.

Μη ρωτάς πού βρίσκομαι και χάνομαι απόψε,
να ρωτάς τι βγαίνει από μέσα μου και νιώσε
της ψυχής το κάλεσμα.
Άνοιξε ο ουρανός για μας να περπατάμε,
δώσε μου το χέρι σου στο άπειρο να πάμε,
στης ζωής το χάρισμα.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: fivo στις Ιούλιος 22, 2010, 10:43:47 πμ
Τά "πίστεψέ με" και τα "μή"
Μιά στόν αέρα , μιά στή μουσική
Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μαδάω γιασεμιά --κι έχω τή δύναμη
Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.

ΙV.

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα, μ’ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς
Είμ’εγώ,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,μ’ακούς
Σέ κρατώ καί σέ πάω
Πού μ’αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ’ακούς

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ’τούς κατακλυσμούς

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
Θά’ρθει μέρα,μ’ακούς
Νά μάς θάψουν , κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θά μάς κάνουν περώματα,μ’ακούς
Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,μ’ακούς
Τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει

Στά νερά ένα ένα , μ’ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες
Τών Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς
Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα , δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς.

V.

Γιά σένα έχω μιλήσει σέ καιρούς παλιούς
Μέ σοφές παραμάνες καί μ’αντάρτες απόμαχους
Από τί νά’ναι πού έχεις τή θλίψη του αγριμιού
Τήν ανταύγεια στό μέτωπο του νερού του τρεμάμενου
Καί γιατί,λέει,νά μέλει κοντά σου νά’ρθω
Πού δέν θέλω αγάπη αλλά θέλω τόν άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τόν καλπασμό

Καί γιά σένα κανείς δέν είχε ακούσει
Γιά σένα ούτε τό δίκταμο ούτε τό μανιτάρι
Στά μέρη τ’αψηλά της Κρήτης τίποτα
Γιά σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός νά μου οδηγεί τό χέρι


Γιά σένα μόνο εγώ,μπορεί,καί η μουσική
Πού διώχνω μέσα μου αλλ’αυτή γυρίζει δυνατότερη


VI.

Έχω δεί πολλά καί η γή μές’απ’τό νού μου φαίνεται ωραιότερη

Έτσι σ’έχω κοιτάξει πού μου αρκεί



VII.

Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή

Στίχοι από <<ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ>> του Οδυσσέα Ελύτη
Ας μου επιτραπεί η αυθαιρεσία της ελευθερίας της επιλογής...για το δικό μου ταξίδι.
Πολύ καλημέρα σε όλους. Και σε αυτούς που έχουν την ανάγκη και σε αυτούς που δεν το ξέρουν ακόμη –ελπίζω- ότι την έχουν.  :)

υγ.1 Με έχετε καταστρέψει. Έχω τρελές  δουλειές και κάθομαι και διαβάζω ποίηση πρωί πρωί τρομάρα μου... 8)

Είναι ορισμένοι στίχοι

Εἶναι ὁρισμένοι στίχοι-κάποτε ὁλόκληρα ποιήματα-
ποὺ μήτε ἐγὼ δὲν ξέρω τί σημαίνουν. Αὐτὸ ποὺ δὲν ξέρω
ἀκόμη μὲ κρατάει. Κι ἐσὺ ἔχεις δίκιο νὰ ρωτᾷς.
Μὴ μὲ ρωτᾷς.
Δὲν ξέρω σοῦ λέω.
Δυὸ παράλληλα φῶτα ἀπ᾿ τὸ ἴδιο κέντρο. Ὁ ἦχος τοῦ νεροῦ
ποὺ πέφτει τὸν χειμῶνα, ἀπ᾿ τὸ ξεχειλισμένο λοῦκι
ἢ ὁ ἦχος μιᾶς σταγόνας καθὼς πέφτει
ἀπό ῾να τριαντάφυλλο στὸν ποτισμένο κῆπο
ἀργὰ-ἀργὰ ἕνα ἀνοιξιάτικο ἀπόβραδο
σὰν τὸν λυγμὸ ἑνὸς πουλιοῦ. Δὲν ξέρω
τί σημαίνει αὐτὸς ὁ ἦχος-ὡστόσο ἐγὼ τὸν παραδέχομαι.
Τ᾿ ἄλλα ποὺ ξέρω στὰ ἐξηγῶ. Δὲν τὸ ἀμελῶ.
Ὅμως κι αὐτὰ προσθέτουν στὴ ζωή μας. Κοιτοῦσα
ὅπως κοιμότανε, τὸ γόνατό της νὰ γωνιάζει τὸ σεντόνι-
Δὲν ἦταν μόνο ὁ ἔρωτας. Αὐτὴ ἡ γωνία
εἶναι ἡ κορυφογραμμὴ τῆς τρυφερότητας, καὶ τὸ ἄρωμα
τοῦ σεντονιοῦ, τοῦ λευκοῦ καὶ τῆς ἄνοιξης, συμπλήρωναν
ἐκεῖνο τὸ ἀνεξήγητο ποὺ ζήτησα, ἄσκοπα καὶ πάλι, νὰ στὸ ἐξηγήσω.

Γιάννης Ρίτσος


domenica υπέροχη επιλογή ως συνήθως. Απολαμβάνω τη μαθηματική ποιητική ματιά σου. :) 
Ακούς Μάρκο, σύντροφε φιλόλογε; Όσο για την πισίνα (την εξωτερική, γιατί ναι ως έντιμη φιλόλογος έχω και εσωτερική! ;D) σιγά μη σε καλέσω και μου την κατουρήσεις από τη ζήλια σου, πληβείε!...που κερνάς και μπύρα... ;D :P
υγ.2 πάλι το ανέβασα το επίπεδο... ;D 8)

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: desperino στις Ιούλιος 22, 2010, 12:11:51 μμ
Τελειωμενα

Μεσα στο φοβο και στες υποψιες,
με ταραγμενο νου και τρομαγμενα ματια,
λυωνουμε και σχεδιαζουμε το πως να καμουμε
για ν'αποφυγουμε τον βεβαιο
τον κινδυνο που ετσι φρικτα μας απειλει.
Κι ομως λανθανουμε, δεν ειν'αυτος στον δρομο.
Ψευτικα ησαν τα μηνυματα
(ή δεν τ'ακουσαμε, ή δεν τα νοιωσαμε καλα).
Αλλη καταστροφη, που δεν την φανταζομεθαν,
εξαφνικη, ραγδαια πεφτει επανω μας,
κι ανετοιμους -που πια καιρος- μας συνεπαιρνει.

Καβάφης ..., βέβαια ... ( για τη Desperino ..., που ίσως αδίκησα ...)

αμαρτία εξομολογουμένη ουκ εστιν αμαρτία (αμαρτία με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου= σφάλμα,ξαστόχημα)

aristos2, τους καλύτερους φίλους μου τους έχω κάνει με παρεξήγηση πρώτα !! να μη σου πω δε για τα πολύ οικεία μου πρόσωπα τι σκέφτηκα/είπα όταν τα πρωτογνώρισα!  ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: desperino στις Ιούλιος 22, 2010, 12:21:10 μμ
Είναι ορισμένοι στίχοι

Εἶναι ὁρισμένοι στίχοι-κάποτε ὁλόκληρα ποιήματα-
ποὺ μήτε ἐγὼ δὲν ξέρω τί σημαίνουν. Αὐτὸ ποὺ δὲν ξέρω
ἀκόμη μὲ κρατάει. Κι ἐσὺ ἔχεις δίκιο νὰ ρωτᾷς.
Μὴ μὲ ρωτᾷς.
Δὲν ξέρω σοῦ λέω.
Δυὸ παράλληλα φῶτα ἀπ᾿ τὸ ἴδιο κέντρο. Ὁ ἦχος τοῦ νεροῦ
ποὺ πέφτει τὸν χειμῶνα, ἀπ᾿ τὸ ξεχειλισμένο λοῦκι
ἢ ὁ ἦχος μιᾶς σταγόνας καθὼς πέφτει
ἀπό ῾να τριαντάφυλλο στὸν ποτισμένο κῆπο
ἀργὰ-ἀργὰ ἕνα ἀνοιξιάτικο ἀπόβραδο
σὰν τὸν λυγμὸ ἑνὸς πουλιοῦ. Δὲν ξέρω
τί σημαίνει αὐτὸς ὁ ἦχος-ὡστόσο ἐγὼ τὸν παραδέχομαι.
Τ᾿ ἄλλα ποὺ ξέρω στὰ ἐξηγῶ. Δὲν τὸ ἀμελῶ.
Ὅμως κι αὐτὰ προσθέτουν στὴ ζωή μας. Κοιτοῦσα
ὅπως κοιμότανε, τὸ γόνατό της νὰ γωνιάζει τὸ σεντόνι-
Δὲν ἦταν μόνο ὁ ἔρωτας. Αὐτὴ ἡ γωνία
εἶναι ἡ κορυφογραμμὴ τῆς τρυφερότητας, καὶ τὸ ἄρωμα
τοῦ σεντονιοῦ, τοῦ λευκοῦ καὶ τῆς ἄνοιξης, συμπλήρωναν
ἐκεῖνο τὸ ἀνεξήγητο ποὺ ζήτησα, ἄσκοπα καὶ πάλι, νὰ στὸ ἐξηγήσω.

Γιάννης Ρίτσος


για την desperino και τον aristo2

 :)



domenica,

Καθώς κοιτούσα τα τελευταία  μηνύματα ,είχα σταματήσει στο δικό σου και διάβαζα το ποίημα. Δεν  είχα ανοίξει όμως ολόκληρο το μήνυμα, και απλώς  σκεφτόμουν διαβάζοντάς το για το λυρισμό του Ρίτσου και πόσο ωραίο ποίημα ήταν το συγκεκριμένο. Στιγμιαία σκέφτηκα -ειδικά για το Ρίτσο- και σε σχέση με την συζήτηση περί ερμηνείας της Ποίησης ,πως εντάξει ,δεν μπορούμε να θέσουμε μόνο το υποκειμενικό μας κριτήριο (τι λέει σε μας το ποίημα) γιατί έτσι μπορεί να ακυρώσουμε το έργο ενός ποιητή. Τότε λοιπόν προχώρησα το μήνυμα για να πάω παρακάτω και είδα πως το αφιέρωνες σε desperino και aristos2..ε, και συγκινήθηκα !  :)

τελικά από d..   πεζό  ;) είναι τα καλύτερα παιδιά
όχι πως και τα άλλα γράμματα πάνε πίσω , αλλά αν δεν ευλογήσεις και τα γένια σου... ;D


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Ιούλιος 22, 2010, 02:07:07 μμ
Καρυωτακης Κ.
                                        
Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς,
μπορούνε με χίλιους τρόπους.
Ρίξε το όπλο και σωριάσου πρηνής,
όταν ακούσεις ανθρώπους.

Όταν ακούσεις ποδοβολητά
λύκων, ο Θεός μαζί σου!
Ξαπλώσου χάμου με μάτια κλειστά
και κράτησε την πνοή σου.

Κράτησε κάποιον τόπο μυστικό,
στον πλατύ κόσμο μια θέση.
Όταν οι άνθρωποι θέλουν το κακό,
του δίνουν όψη ν’ αρέσει.

Του δίνουν λόγια χρυσά, που νικούν
με την πειθώ, με το ψέμα,
όταν οι άνθρωποι διαφιλονικούν
τη σάρκα σου και το αίμα.

Όταν έχεις μια παιδική καρδιά
και δεν έχεις ένα φίλο,
πήγαινε βάλε βέρα στα κλαδιά,
στη μπουτονιέρα σου φύλλο.

Άσε τα γύναια και το μαστροπό
Λαό σου, Ρώμε Φιλύρα.
Σε βάραθρο πέφτοντας αγριωπό,
κράτησε σκήπτρο και λύρα.
[/glow][/color]
ΥΠΟΘΗΚΑΙ
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 22, 2010, 02:49:12 μμ
Τελειωμενα

Μεσα στο φοβο και στες υποψιες,
με ταραγμενο νου και τρομαγμενα ματια,
λυωνουμε και σχεδιαζουμε το πως να καμουμε
για ν'αποφυγουμε τον βεβαιο
τον κινδυνο που ετσι φρικτα μας απειλει.
Κι ομως λανθανουμε, δεν ειν'αυτος στον δρομο.
Ψευτικα ησαν τα μηνυματα
(ή δεν τ'ακουσαμε, ή δεν τα νοιωσαμε καλα).
Αλλη καταστροφη, που δεν την φανταζομεθαν,
εξαφνικη, ραγδαια πεφτει επανω μας,
κι ανετοιμους -που πια καιρος- μας συνεπαιρνει.

Καβάφης ..., βέβαια ... ( για τη Desperino ..., που ίσως αδίκησα ...)

αμαρτία εξομολογουμένη ουκ εστιν αμαρτία (αμαρτία με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου= σφάλμα,ξαστόχημα)

aristos2, τους καλύτερους φίλους μου τους έχω κάνει με παρεξήγηση πρώτα !! να μη σου πω δε για τα πολύ οικεία μου πρόσωπα τι σκέφτηκα/είπα όταν τα πρωτογνώρισα!  ;D

"Η αληθινή φιλία είναι όπως ένα αστέρι. Δεν βλέπετε το φως της στη φωτεινότητα της
ευημερίας, αλλά στο σκοτάδι της αντιπαλότητας." Ανώνυμος


Έχει μια βάση ..., μάλλον ...  :D ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 22, 2010, 09:38:31 μμ
Θα μου συγχωρήσετε τον, αναπόφευκτο, ενθουσιασμό, σήμερα:


ΥΜΝΟΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ

Στιχοι: Μίμη Ξ.Βασιλειάδη                                  Μουσική: Γιάγκου Ε.Λαουτάρη

Tempo di Marcia

Φευγατ' από μπρος, φευγάτε από μπρος

Στο Γήπεδο μπαίνει ο Ολυμπιακός

Φτερά στα πόδια, καρδιά μεσ' στα στηθια

Πούδωσαν θρίαμβους σαν παραμύθια

Παίζουν με τέχνη, ατρόμητοι λύκοι

Και τα φτερά της ξανοίγει η Νίκη

 

Πασάρει ο ένας, ο άλλος σουτάρει,

ο εχθρός τα χάνει, σωστός πανικός,

Αυτός προσέχει, εκείνος μαρκάρει,

Θρίαμβος, Νικη, Ολυμπιακός

(Σαλπιγξ)

Ολυμπιακός, ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

ΡΕΦΡΑΙΝ

Παλληκάρια διαλεχτά, της Νίκης παιδιά,

Δύναμι, τέχνη, ατσάλι, καρδιά

Ένα, δύο, τρία γκολ παντού πανικός

Θρίαμβος, Νίκη, Ολυμπιακός

 

Κόκκινο-Ασπρο, παντιέρα γνωστή

από τις νικες παντού ξακουστή

Πρωτάθλημα, Αγώνας Φιλικός

Περαίας, θρίαμβος, «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ»

 

Πάντοτε νίκη το σύνθημά τους

Η 'περηφάνεια στα μέτωπά τους

Μπαίνουν στο γήπεδο, αλλαλαγμός

Κοκκινο, Ασπρο, «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ»

 

Ρεφραιν (Παλληκάρια διαλεκτά κ.λ.)

 

Η ΑΣΤΡΑΠΗ ΜΕ Τ' ΑΣΠΡΟ ΤΟ ΧΡΩΜΑ

ΚΟΚΚΙΝΗ ΛΑΜΨΙ Ο ΚΕΡΑΥΝΟΣ

ΟΛΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΣΤΟΥ ΠΕΡΑΙΑ ΤΟ ΧΩΜΑ

ΑΝΘΙΖΟΥΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙ «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ»

 

Ρεφραιν (Παλληκάρια διαλεκτά κ.λ.π.)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούλιος 22, 2010, 11:04:18 μμ

Τότε λοιπόν προχώρησα το μήνυμα για να πάω παρακάτω και είδα πως το αφιέρωνες σε desperino και aristos2..ε, και συγκινήθηκα !  :)

Χαίρομαι που "ένιωσες" την καλή προαίρεση της καρδιάς μου ...θεώρησα πως όποιο δικό μου "παρεμβατικό" σχόλιο στον "διάλογο" σας θα ήταν περιττό και άφησα τα λόγια του ποιητή να "μιλήσουν"  :)


"Η αληθινή φιλία είναι όπως ένα αστέρι. Δεν βλέπετε το φως της στη φωτεινότητα της
ευημερίας, αλλά στο σκοτάδι της αντιπαλότητας." Ανώνυμος


Πάρα πολύ όμορφο ...σίγουρα αποτελεί καλή "τροφή για σκέψη" και νομίζω πως ταιριάζει όμορφα με αυτό:

(http://www.desicomments.com/user/2008/03/7374/text.gif)

για σας desperino και ariste2 και για όποιον "δραπετεύει" μαζί μας  στο καταφύγιο της ποίησης   ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 23, 2010, 01:32:34 πμ

K. Καβάφης

Το Πιόνι
 
 
Πολλάκις, βλέποντας να παίζουν σκάκι,
ακολουθεί το μάτι μου ένα Πιόνι
οπού σιγά-σιγά τον δρόμο βρίσκει
και στην υστερινή γραμμή προφθαίνει.
Με τέτοια προθυμία πάει στην άκρη
οπού θαρρείς πως βέβαια εδώ θ’ αρχίσουν
οι απολαύσεις του κ’ οι αμοιβές του.
Πολλές στον δρόμο κακουχίες βρίσκει.
Λόγχες λοξά το ρίχνουν πεζοδρόμοι·
τα κάστρα το χτυπούν με τες πλατειές των
γραμμές· μέσα στα δυο τετράγωνά των
γρήγοροι καβαλλάρηδες γυρεύουν
με δόλο να το κάμουν να σκαλώσει·
κ’ εδώ κ’ εκεί με γωνιακή φοβέρα
μπαίνει στον δρόμο του κανένα πιόνι
απ’ το στρατόπεδο του εχθρού σταλμένο.

Aλλά γλιτώνει απ’ τους κινδύνους όλους
και στην υστερινή γραμμή προφθαίνει.

Τι θριαμβευτικά που εδώ προφθαίνει,
στην φοβερή γραμμή την τελευταία·
τι πρόθυμα στον θάνατό του αγγίζει!

Γιατί εδώ το Πιόνι θα πεθάνει
κ’ ήσαν οι κόποι του προς τούτο μόνο.
Για την βασίλισσα, που θα μας σώσει,
για να την αναστήσει από τον τάφο
ήλθε να πέσει στου σκακιού τον άδη.

 
 
(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)  



Σκάκι ... παίζετε ...;
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 23, 2010, 10:03:18 πμ

Μπέρτολντ Μπρεχτ

Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε
 
Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε.
Απ' αυτό βγάζω το συμπέρασμα πως είσαστε εκατομμυριούχοι.
Το μέλλον σας είναι σιγουρεμένο - το βλέπετε
μπροστά σας σ' άπλετο φως. Φρόντισαν
οι γονείς σας για να μη σκοντάψουνε τα πόδια σας
σε πέτρα. Γι' αυτό τίποτα δε χρειάζεται
να μάθεις. Έτσι όπως είσαι
εσύ μπορείς να μείνεις.
Κι έτσι κι υπάρχουνε ακόμα δυσκολίες, μιας κι οι καιροί
όπως έχω ακούσει είναι ανασφαλείς,
τους ηγέτες σου έχεις, που σου λένε ακριβώς
τι έχεις να κάνεις για να πας καλά.
Έχουνε μαθητέψει πλάι σε κείνους
που ξέρουν τις αλήθειες που ισχύουνε
για όλους τους καιρούς
μα και τις συνταγές που πάντα βοηθάνε.
 
Μιας και για σένα γίνονται τόσο πολλά
δε χρειάζεται ούτε δαχτυλάκι να κουνήσεις.
Βέβαια, αν τα πράματα ήταν διαφορετικά
Η μάθηση θα 'τανε υποχρέωσή σου.
 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούλιος 23, 2010, 01:04:55 μμ


Σκάκι ... παίζετε ...;

Πώς να σε κερδίσω.
Με παίζεις όπως θέλεις. Και μου παίρνεις
έναν-έναν τους στρατιώτες. Μου κυκλώνεις
τους πύργους. Τ’ άλογά μου έχουν τρομάξει
και τριγυρνούν εδώ κι εκεί χαμένα.

Μα πώς να σε κερδίσω. Που ακόμα
κι αυτή η βασίλισσά μου ξεπορτίζει.
Και με προδίνει αδιάκοπα μέσα στα χόρτα
με τους στρατιώτες και τους αξιωματικούς σου.

Παρτίδα, Νάσος Βαγενάς

κι όπως λέει κι ένας άλλος αγαπημένος ποιητής
"..κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα.."
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: koth στις Ιούλιος 24, 2010, 12:35:07 πμ
Το τρελοβάπορο ...

Αυτή είναι πραγματικά όμορφη επιλογή ... και ιδιαιτέρως αισιόδοξο το μήνυμά της ...


Όταν όλα είναι μαύρα διαλέγω αισιόδοξα ποιήματα... :)



Ο κόσμος όλος έγινε άνω-κάτω

 Μπέρτολτ Μπρέχτ & Οδυσσέας Ελύτης

Μπρος αδελφή δώσε το χέρι
κι εσύ αδελφέ μου πάρε το μαχαίρι
ο κόσμος όλος έγινε άνω-κάτω
οι πλούσιοι, κοίτα, βρέθηκαν στον πάτο.
Απ' τη χαρά τους οι φτωχοί αλαλάζουν
κι αυτός όπου δεν είχε μια μπουκιά ψωμί
το στάρι όλου του κόσμου θα χαρεί.

Τι κάνεις στρατηγέ, δε βάζεις τάξη
όλα εδώ πέρα τα 'χουνε τινάξει
πεντάρα το αρχοντόπουλο δε δίνει
μιας παρακατιανής παιδάκι εγίνει.
Σκλάβοι που δε σφαλούσανε το μάτι
τώρα κοιμούνται σε ζεστό κρεβάτι,
τώρα κοιμούνται σε ζεστό κρεβάτι.
Καλημέρα ...


Καλησπέρα... ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: LK στις Ιούλιος 24, 2010, 10:24:19 πμ
Η ΘΑΛΑΣΣΑ-Ντίνος Χριστιανόπουλος

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς.
Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους –
μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις,
γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα,
ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια
Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα
Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει.
Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
χίλιοι τὴ χαίρονται – ἕνας τὴν πληρώνει.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Boldini στις Ιούλιος 24, 2010, 12:12:25 μμ

πολύ όμορφο LK
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 26, 2010, 11:22:25 μμ
ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ - Ίσως η απουσία είναι παρουσία
 
Ίσως η απουσία σου είναι παρουσία, χωρίς εσύ να είσαι,
χωρίς εσύ να πας να κόψεις το μεσημέρι
σαν ένα γαλάζιο λουλούδι, χωρίς εσύ να περπατάς
πιο αργά ανάμεσα στην ομίχλη και στους πλίνθους,
χωρίς εκείνο το φως που κρατάς στο χέρι
που ίσως άλλοι δεν θα δουν να χρυσίζει,
που ίσως κανείς δεν έμαθε ότι βλασταίνει
σαν την κόκκινη καταγωγή του τριαντάφυλλου,
χωρίς εσύ να είσαι, επιτέλους, χωρίς να έρθεις
απότομη, ερεθιστική, να γνωρίσεις τη ζωή μου,
καταιγίδα από ροδώνα, σιτάρι του ανέμου,
και από τότε είμαι γιατί εσύ είσαι,
και από τότε είσαι, είμαι και είμαστε,
και για χάρη του έρωτα θα είμαι, θα είσαι, θα είμαστε.


... για τις domenica και aeee, που έχουν ψυχή ... ποιητική ....
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούλιος 27, 2010, 12:06:52 πμ

Η μόνη πανσέληνος που με μελαγχολεί ...η " πανσέληνος απουσία "
Μετά τά μεσάνυχτα

Μετά τά μεσάνυχτα,
σέ βραδιές μέ πανσέληνο,
(ἰδίως τό καλοκαίρι,
περί τά μέσα Ἰουλίου,
ἤ Αὐγούστου ἀρχές, ὅπως
συμπίπτουν οἱ φάσεις μέ τίς βραδιές).
Καθώς θά σταθεῖς ὁλομόναχος,
τό αἰχμηρό, σάν ἀνεπαίσθητο, μυστικά ὅμως
ἐπίμονο
σιωπηλό φῶς, ἀνυπόφορο σχεδόν,
ἀνεκδήλωτος κρυφός ἥλιος,
ἀόριστος, σάν ἀβέβαιος πόθος, τυραννικός
ἀπάνω σου
καραδοκεῖ
κάποι’ ἀπίστευτη νά φανεῖ σημασία.
Δοκιμασία τό σεληνόφως σέ περιλούει
ἀπερίγραπτο, ὑδάτινο κρύσταλλο
πεντακάθαρο κι ὀμιχλῶδες συνάμα
φάσμα καί γεγονός ἀπό φῶς.
Ὥ, ἡ σιωπή καί τοῦτο τό φῶς τοῦ φεγγαριοῦ,
πῶς συνθλίβονται, στό πιό σιωπηλό
ἀγκάλιασμα, ψυχρό κι ὅμως ἐρωτικά ἀπαράμιλλο.
Μήπως τοῦτον περιμένεις
τόν ἔρωτα νά συλλάβεις;
Τό ἀπίθανο φέγγος
διαστέλλεται ἀνήκουστος ἦχος.
Ἔξαφνα σά νά πλησιάζει
αὐγή φανταστική ἀνατολή, ἀθόρυβη,
ἀγνώστου συνοδεία πάρα πολύ φανταστική,
ἀπό βεβαιότητες φαντασμάτων
ἀνεξήγητα βέβαιες.
Μύχια ψυχική δοκιμασία!
Τό ἀδυσώπητο φέγγος, σκληρό, χαϊδευτικό
μαζί κι ἀδιάφορο εἰσδύει μέσα σου,
ἐρωτική, θανάτου παιδεία.

Ζωή Καρέλλη
«Της μοναξιάς και της έπαρσης», 1951.

(http://astro.pblogs.gr/files/f/158050-DSC07373-1.bmp) (http://www.youtube.com/watch?v=xmKYI5LZcsw)

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 27, 2010, 04:31:24 μμ
ΠΟΥΣΙ

Έπεσε το πούσι αποβραδίς
- το καραβοφάναρο χαμένο -
κ' έφτασες χωρίς να σε προσμένω
μες στην τιμονιέρα να με δεις.

Κάτασπρα φοράς κ' έχεις βραχεί,
πλέκω σαλαμάστρα τα μαλλιά σου.
Κάτου στα νερά του Port Pegassu
βρέχει πάντα τέτοιαν εποχή.

Μας παραμονεύει ο θερμαστής
με τα δυο του πόδια στις καδένες.
Μην κοιτάς ποτέ σου τις αντένες
με την τρικυμία· θα ζαλιστείς.

Βλαστημά ο λοστρόμος τον καιρό
κ' είν' αλάργα τόσο η Τοκοπίλλα.
Από να φοβάμαι και να καρτερώ
κάλλιο περισκόπιο και τορπίλλα.

Φύγε! Εσέ σου πρέπει στέρεα γη.
Ήρθες να με δεις κι όμως δε μ' είδες
έχω απ' τα μεσάνυχτα πνιγεί
χίλια μίλια πέρ' απ' τις Εβρίδες.

Για την Ιωάννα89 ..., με τη μοναδική ευγένεια ..., που θα διέκρινες ακόμη και σε πούσι ...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ioanna89 στις Ιούλιος 27, 2010, 05:28:39 μμ
ΠΟΥΣΙ

Έπεσε το πούσι αποβραδίς
- το καραβοφάναρο χαμένο -
κ' έφτασες χωρίς να σε προσμένω
μες στην τιμονιέρα να με δεις.

Κάτασπρα φοράς κ' έχεις βραχεί,
πλέκω σαλαμάστρα τα μαλλιά σου.
Κάτου στα νερά του Port Pegassu
βρέχει πάντα τέτοιαν εποχή.

Μας παραμονεύει ο θερμαστής
με τα δυο του πόδια στις καδένες.
Μην κοιτάς ποτέ σου τις αντένες
με την τρικυμία· θα ζαλιστείς.

Βλαστημά ο λοστρόμος τον καιρό
κ' είν' αλάργα τόσο η Τοκοπίλλα.
Από να φοβάμαι και να καρτερώ
κάλλιο περισκόπιο και τορπίλλα.

Φύγε! Εσέ σου πρέπει στέρεα γη.
Ήρθες να με δεις κι όμως δε μ' είδες
έχω απ' τα μεσάνυχτα πνιγεί
χίλια μίλια πέρ' απ' τις Εβρίδες.

Για την Ιωάννα89 ..., με τη μοναδική ευγένεια ..., που θα διέκρινες ακόμη και σε πούσι ...

Ευχαριστώ, για την τόσο ωραία αφιέρωση... aristos2... με την ευαισθησία και την αισιοδοξία που θα διέκρινες ακόμη και σε πούσι ...  :)

Κι αν μου ρημάξατε το γήπεδο
 
Κι αν μου ρημάξατε το γήπεδο η καρδιά μου είναι
κόκκινο τούβλο και υλικό για οικοδομές
σα φυσαρμόνικα μέσα στην κατεδάφιση
 
Κι αν τσουρουφλίζεται στον ήλιο αυτός ο κάμπος
θα γίνω δροσερός καρπός λουλούδι απόβραδο
βλασταίνοντας τα παιδικά σου μάτια
 
Κι αν βρέχει στο μικρό σταθμό θα σέρνω
τη μουσική σου μέσα στα χαλάσματα
σαν ξοδεμένο φως στον νεροχύτη

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 27, 2010, 11:42:48 μμ
ΠΟΥΣΙ

Έπεσε το πούσι αποβραδίς
- το καραβοφάναρο χαμένο -
κ' έφτασες χωρίς να σε προσμένω
μες στην τιμονιέρα να με δεις.

Κάτασπρα φοράς κ' έχεις βραχεί,
πλέκω σαλαμάστρα τα μαλλιά σου.
Κάτου στα νερά του Port Pegassu
βρέχει πάντα τέτοιαν εποχή.

Μας παραμονεύει ο θερμαστής
με τα δυο του πόδια στις καδένες.
Μην κοιτάς ποτέ σου τις αντένες
με την τρικυμία· θα ζαλιστείς.

Βλαστημά ο λοστρόμος τον καιρό
κ' είν' αλάργα τόσο η Τοκοπίλλα.
Από να φοβάμαι και να καρτερώ
κάλλιο περισκόπιο και τορπίλλα.

Φύγε! Εσέ σου πρέπει στέρεα γη.
Ήρθες να με δεις κι όμως δε μ' είδες
έχω απ' τα μεσάνυχτα πνιγεί
χίλια μίλια πέρ' απ' τις Εβρίδες.

Για την Ιωάννα89 ..., με τη μοναδική ευγένεια ..., που θα διέκρινες ακόμη και σε πούσι ...

Ευχαριστώ, για την τόσο ωραία αφιέρωση... aristos2... με την ευαισθησία και την αισιοδοξία που θα διέκρινες ακόμη και σε πούσι ...  :)

Κι αν μου ρημάξατε το γήπεδο
 
Κι αν μου ρημάξατε το γήπεδο η καρδιά μου είναι
κόκκινο τούβλο και υλικό για οικοδομές
σα φυσαρμόνικα μέσα στην κατεδάφιση
 
Κι αν τσουρουφλίζεται στον ήλιο αυτός ο κάμπος
θα γίνω δροσερός καρπός λουλούδι απόβραδο
βλασταίνοντας τα παιδικά σου μάτια
 
Κι αν βρέχει στο μικρό σταθμό θα σέρνω
τη μουσική σου μέσα στα χαλάσματα
σαν ξοδεμένο φως στον νεροχύτη

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

... ρωτώ πεζά, μα με αγωνία ..., και αν δεν τα καταφέρω ...;
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 27, 2010, 11:57:34 μμ
Για τις γυναίκες τούτου του διαδικτυακού τόπου που ..., κάπως, ξέρουν από λόγια ποιητών ...

ΓΥΝΑΙΚΑ

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία.
Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα.
Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία.
Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.

Από παιδί βιαζόμουνα, μα τώρα πάω καλιά μου.
Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει.
Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου,
για μια στιγμή αν με λύγισε, σήμερα δε με ορίζει.

Το μετζαρόλι ράγισε και το τεσσαροχάλι.
Την τάβλα πάρε, τζόβενο, να ξαναπάμε αρόδο.
Ποιος σκύλας γιος μας μούντζωσε κι έχουμε τέτοιο χάλι,
που γέροι και μικρά παιδιά μας πήραν στο κορόιδο;

Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι.
Γιομάτη φύκια και ροδάνθη, αμφίβια Μοίρα.
Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι,
πρώτη φορά, σε μια σπηλιά, στην Αλταμίρα.

Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει.
Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ που μ' είδες.
Στην άμμο πάνω σ' είχα ανάστροφα ζαβώσει
τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες.

Το τείχος περπατήσαμε μαζί το Σινικό.
Κοντά σου ναύτες απ' την Ουρ πρωτόσκαρο εβιδώναν.
Ανάμεσα σε ολόγυμνα σπαθιά στο Γρανικό
έχυνες λάδι στις βαθιές πληγές του Μακεδόνα.

Πράσινο. Αφρός, θαλασσινό βαθύ και βυσσινί.
Γυμνή. Μονάχα ένα χρυσό στη μέση σου ζωστήρι.
Τα μάτια σου τα χώριζαν εφτά Ισημερινοί
μες στου Giorgione το αργαστήρι.

Πέτρα θα του 'ριξα και δε με θέλει το ποτάμι.
Τι σου 'φταιξα και με ξυπνάς προτού να φέξει.
Στερνή νυχτιά του λιμανιού δεν πάει χαράμι.
Αμαρτωλός που δε χαρεί και που δε φταίξει.

Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο.
Διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα.
Εδώ κοντά σου, χρόνια ασάλευτος να μένω
ως να μου γίνεις Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα.

Ινδικός Ωκεανός 1951
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούλιος 28, 2010, 12:16:19 πμ
Καθως περνουν τα χρονια ........aristos2............... ;)


Καθὼς περνοῦν τὰ χρόνια
πληθαίνουν οἱ κριτὲς ποὺ σὲ καταδικάζουν-
καθὼς περνοῦν τὰ χρόνια καὶ κουβεντιάζεις μὲ λιγότερες
  φωνές,

βλέπεις τὸν ἥλιο μ᾿ ἄλλα μάτια-
ξέρεις πὼς ἐκεῖνοι ποὺ ἔμειναν, σὲ γελοῦσαν,
τὸ παραμίλημα τῆς σάρκας, ὁ ὄμορφος χορὸς
ποὺ τελειώνει στὴ γύμνια.
Ὅπως, τὴ νύχτα στρίβοντας στὴν ἔρμη δημοσιά,
ἄξαφνα βλέπεις νὰ γυαλίζουν τὰ μάτια ἑνὸς ζώου
ποὺ ἔφυγαν κιόλας, ἔτσι νιώθεις τὰ μάτια σου
τὸν ἥλιο τὸν κοιτᾶς, ἔπειτα χάνεσαι μὲς στὸ σκοτάδι-
ὁ δωρικὸς χιτώνας
ποὺ ἀγγίξανε τὰ δάχτυλά σου καὶ λύγισε σὰν τὰ βουνά,
εἶναι ἕνα μάρμαρο στὸ φῶς, μὰ τὸ κεφάλι του εἶναι στὸ
  σκοτάδι.
Κι αὐτοὺς ποὺ ἀφῆσαν τὴν παλαίστρα γιὰ νὰ πάρουν
  δοξάρια
καὶ χτύπησαν τὸ θεληματικὸ μαραθωνοδρόμο
κι ἐκεῖνος εἶδε τὴ σφενδόνη ν᾿ ἀρμενίζει στὸ αἷμα
ν᾿ ἀδειάζει ὁ κόσμος ὅπως τὸ φεγγάρι
καὶ νὰ μαραίνουνται τὰ νικηφόρα περιβόλια-
τοὺς βλέπεις μὲς στὸν ἥλιο, πίσω ἀπὸ τὸν ἥλιο.
Καὶ τὰ παιδιὰ ποὺ κάναν μακροβούτια ἀπ᾿ τὰ μπαστούνια
πηγαίνουν σὰν ἀδράχτια γνέθοντας ἀκόμη,
σώματα γυμνὰ βουλιάζοντας μέσα στὸ μαῦρο φῶς
μ᾿ ἕνα νόμισμα στὰ δόντια, κολυμπώντας ἀκόμη,
καθὼς ὁ ἥλιος ράβει μὲ βελονιὲς μαλαματένιες
πανιὰ καὶ ξύλα ὑγρὰ καὶ χρώματα πελαγίσια-
ἀκόμη τώρα κατεβαίνουνε λοξὰ
πρὸς τὰ χαλίκια τοῦ βυθοῦ
οἱ ἄσπρες λήκυθοι.

Ἀγγελικὸ καὶ μαῦρο, φῶς,
γέλιο τῶν κυμάτων στὶς δημοσιὲς τοῦ πόντου,
δακρυσμένο γέλιο,
σὲ βλέπει ὁ γέροντας ἱκέτης
πηγαίνοντας νὰ δρασκελίσει τὶς ἀόρατες πλάκες
καθρεφτισμένο στὸ αἷμα του
ποὺ γέννησε τὸν Ἐτεοκλῆ καὶ τὸν Πολυνείκη.
Ἀγγελικὴ καὶ μαύρη, μέρα-
ἡ γλυφὴ γέψη τῆς γυναίκας ποὺ φαρμακώνει τὸ φυλακισμένο
βγαίνει ἀπ᾿ τὸ κύμα δροσερὸ κλωνάρι στολισμένο στάλες.
Τραγούδησε μικρὴ Ἀντιγόνη, τραγούδησε, τραγούδησε...
δὲ σοῦ μιλῶ γιὰ περασμένα, μιλῶ γιὰ τὴν ἀγάπη
στόλισε τὰ μαλλιά σου μὲ τ᾿ ἀγκάθια τοῦ ἥλιου,
σκοτεινὴ κοπέλα-
ἡ καρδιὰ τοῦ Σκορπιοῦ βασίλεψε,
ὁ τύραννος μέσα ἀπ᾿ τὸν ἄνθρωπο ἔχει φύγει,
κι ὅλες οἱ κόρες τοῦ πόντου, Νηρηίδες, Γραῖες
τρέχουν στὰ λαμπυρίσματα τῆς ἀναδυομένης
ὅποιος ποτέ του δὲν ἀγάπησε θ᾿ ἀγαπήσει,
στὸ φῶς
-
  καὶ εἶσαι
σ᾿ ἕνα μεγάλο σπίτι μὲ πολλὰ παράθυρα ἀνοιχτὰ
τρέχοντας ἀπὸ κάμαρα σὲ κάμαρα, δὲν ξέροντας ἀπὸ ποῦ
  νὰ κοιτάξεις πρῶτα,
γιατὶ θὰ φύγουν τὰ πεῦκα καὶ τὰ καθρεφτισμένα βουνὰ
  καὶ τὸ τιτιβισμάτων πουλιῶν
θ᾿ ἀδειάσει ἡ θάλασσα, θρυμματισμένο γυαλί, ἀπὸ βοριὰ
  καὶ νότο
θ᾿ ἀδειάσουν τὰ μάτια σου ἀπ᾿ τὸ φῶς τῆς μέρας
πῶς σταματοῦν ξαφνικὰ κι ὅλα μαζὶ τὰ τζιτζίκια.



Τὸ φῶς
Γ. Σεφέρης
Πόρος, «Γαλήνη», 31 τοῦ Ὀχτώβρη 1946


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούλιος 28, 2010, 12:17:56 πμ
Πυρπόλησα όλες τις νύχτες
που μου όφειλε ο πρότερός μου βίος,
εξοστράκισα στον ασβέστη τα μελλούμενα,
τα μελλούμενα που κατείχα από κάτι αόρατες αστροφεγγιές
έτσι που οι βροχές μου να έχουν αποδέκτη.
Γυναίκα εγκλωβισμένη στον κόσμο της πτώσης.

Βγήκα λοιπόν το καταμεσήμερο στο ξέφωτο,
εκεί που άλλοτε ιχνηλατώντας την άβυσσο
αιμοραγούσε η αρχαία πληγή
και ύψωσα το εύρημά μου

Γυναίκα εγκλωβισμένη στον κόσμο της πτώσης
στο φως
έτσι που οι αποθαμμένοι μου όλοι να ανασαίνουν
την αναπόδεικτη γνώση της λευκότητας
που δεν αξιώθηκαν
στις παλιωμένες φλέβες τους ξαναχτυπώντας το αίμα
και να ανθοφορεθεί ο ουρανός.

Γυναίκα εγκλωβισμένη στον κόσμο της πτώσης
Εσύ κι Εγώ.
Εσύ Εγώ.
Εμείς.
Τότε ήταν που ο Θεός συνηγόρησε στο καθ' ομοίωση.

Είπαν ότι είμαι αλαφροΐσκιωτος
άλλοι είπαν ότι είμαι ερωτευμένος
κι άλλοι τρελό με εκτιμούσαν.
Όπως και να 'ναι το ίδιο είναι.

Γι αυτό δεν πάω πουθενά
Εγώ μένω εδώ
να ξορκίζω τη φθορά
να σε αγαπώ ανείπωτα
και να επιστρέφω σε εσένα.

Σε αθέατη γωνιά έχω φυλάξει
τον ήχο του γέλιου σου
και ξεδιψώ
κι ένα κομμάτι ύπνου σου
και τις νύχτες δεν φοβούμαι.

Μ' αυτά πορεύομαι
και με περιγελούν οι άνθρωποι
και με φοβούνται οι άνθρωποι.
Μ' αυτά μου φτάνουν
-γιατί αλήθεια-
εγώ σου κράτησα το χέρι σφιχτά
ένα όρθιο μεσημέρι
σ' απρόσιτο γκρεμό
σου κράτησα το χέρι
κι αυτό αρκεί.

Τότε. Για πάντα. Στην αιωνιότητα.

Θεόδωρος Παντούλας


aristos2
....δεν βρίσκω τα λόγια ..ας μείνουν "ανείπωτα"
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 28, 2010, 12:30:22 πμ
Να, λοιπόν, οι γυναίκες ... που, κάπως, ξέρουν από λόγια ποιητών ..., και κάποιες ακόμη ...

Καλή ποιητική νύχτα ..., πριν ένα από τα στερνά ξημερώματα του Ιούλη ..., ας την αφήσουμε και απόψε "προδωμένη" την αποτρόπαια - έτσι ή αλλιώς - πραγματικότητα ...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: nikgre στις Ιούλιος 28, 2010, 12:44:36 πμ
Άρης Αλεξάνδρου

ΘΑ ΕΠΙΜΕΝΕΙΣ

Όσο ψηλά κι αν ανεβείς εδώ θα παραμένεις.
Θα σκοντάφτεις και θα πέφτεις εδώ μες στα χαλάσματα

χαράζοντας γραμμές
εδώ θα επιμένεις δίχως βία
χωρίς ποτέ να καταφύγεις στη βολική απόγνωση
                                                         ποτέ στην περιφρόνηση
κι ας έχουν σήμερα τη δύναμη εκείνοι που οικοδομούνε ερημώσεις
κι ας βλέπεις φάλαγγες ανθρώπων να τραβάν συντεταγμένοι
        για το ξυλουργείο
να δέχονται περήφανοι
την εκτόρνευσή τους
και να τοποθετούνται στα αυστηρά τετράγωνα
                                                                                σαν πιόνια.
Εσύ θα επιμένεις σαν να μετράς το χρόνο με τις σειρές
                                                                          των πετρωμάτων
σάμπως νάσουν σίγουρος πως θαρθεί μια μέρα
όπου οι χωροφύλακες κ' οι επαγρυπνητές θα βγάλουν τις στολές

τους.
Εδώ μες στα χαλάσματα που τα σπείραν άλας
θέλεις δε θέλεις θα βαδίζεις
υπολογίζοντας την κλίση που θάχουν τα επίπεδα
θα επιμένεις πριονίζοντας τις πέτρες μοναχός σου
θέλεις δε θέλεις πρέπει ν' αποχτήσεις έναν δικό σου χώρο.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούλιος 28, 2010, 12:48:09 πμ
Να, λοιπόν, οι γυναίκες ... που, κάπως, ξέρουν από λόγια ποιητών ..., και κάποιες ακόμη ...

Καλή ποιητική νύχτα ..., πριν ένα από τα στερνά ξημερώματα του Ιούλη ..., ας την αφήσουμε και απόψε "προδωμένη" την αποτρόπαια - έτσι ή αλλιώς - πραγματικότητα ...


.....ας τη ζησουμε....ας την απολαυσουμε που τη ζουμε.....την......ουχι.... "προδωμενη" πραγματικότητα... παρα.... παραδιδομενη στη ζωσα αγκαλια της "ευτυχιας" μας.....που ακομη.....αναζητουμε.......
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Ιούλιος 28, 2010, 10:05:18 πμ
 
Να, λοιπόν, οι γυναίκες ... που, κάπως, ξέρουν από λόγια ποιητών ..., και κάποιες ακόμη ...

 

 η αλλη οψη της .....Γυναίκα δηλητήριο ;) :D

      
    
Προσπάθησαν πολλοί
Να σε ψυχολογήσουν
Να δουν τι κρύβεις
Μέσα στην ψυχή σου
Το μόνο που κατάφεραν
Ήταν να αμαρτήσουν
Σε τούνελ μυστικά
Πλανήθηκαν μαζί σου

Γυναίκα δηλητήριο
Κόλαση και μαρτύριο
Λύνεις και δένεις
Ξηλώνεις υφαίνεις
Γυναίκα δηλητήριο
Όνειρο και μυστήριο
Αράχνη που μαγεύει
Και θύματα παιδεύει

Προσπάθησαν πολλοί
Να σ’ αντιμετωπίσουν
Να σου χαρίσουνε στιγμές
Και να σε αγαπήσουν
Το μόνο που κατάφεραν
Ήταν να αμαρτήσουν
Σε τούνελ μυστικά
Πλανήθηκαν μαζί σου

καλημερα :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: fivo στις Ιούλιος 28, 2010, 12:52:18 μμ
Άρης Αλεξάνδρου

ΘΑ ΕΠΙΜΕΝΕΙΣ

Όσο ψηλά κι αν ανεβείς εδώ θα παραμένεις.
Θα σκοντάφτεις και θα πέφτεις εδώ μες στα χαλάσματα

χαράζοντας γραμμές
εδώ θα επιμένεις δίχως βία
χωρίς ποτέ να καταφύγεις στη βολική απόγνωση
                                                         ποτέ στην περιφρόνηση
κι ας έχουν σήμερα τη δύναμη εκείνοι που οικοδομούνε ερημώσεις
κι ας βλέπεις φάλαγγες ανθρώπων να τραβάν συντεταγμένοι
        για το ξυλουργείο
να δέχονται περήφανοι
την εκτόρνευσή τους
και να τοποθετούνται στα αυστηρά τετράγωνα
                                                                                σαν πιόνια.
Εσύ θα επιμένεις σαν να μετράς το χρόνο με τις σειρές
                                                                          των πετρωμάτων
σάμπως νάσουν σίγουρος πως θαρθεί μια μέρα
όπου οι χωροφύλακες κ' οι επαγρυπνητές θα βγάλουν τις στολές

τους.
Εδώ μες στα χαλάσματα που τα σπείραν άλας
θέλεις δε θέλεις θα βαδίζεις
υπολογίζοντας την κλίση που θάχουν τα επίπεδα
θα επιμένεις πριονίζοντας τις πέτρες μοναχός σου
θέλεις δε θέλεις πρέπει ν' αποχτήσεις έναν δικό σου χώρο.
τι ωραία επιλογή. :)

Οἱ πόνοι τῆς Παναγιᾶς, Βάρναλης

Ποῦ νὰ σὲ κρύψω, γιόκα μου, νὰ μὴ σὲ φτάνουν οἱ κακοί;
Σὲ ποιὸ νησὶ τοῦ Ὠκεανοῦ, σὲ ποιὰ κορφὴν ἐρημική;
Δὲ θὰ σὲ μάθω νὰ μιλᾷς καὶ τ᾿ ἄδικο φωνάξεις.
Ξέρω πῶς θἄχεις τὴν καρδιὰ τόσο καλή, τόσο γλυκή,
ποὺ μὲ τὰ βρόχια τῆς ὀργῆς ταχιὰ θενὰ σπαράξεις.

Σὺ θἄχεις μάτια γαλανά,θἄχεις κορμάκι τρυφερό,
θὰ σὲ φυλάω ἀπὸ ματιὰ κακὴ κι ἀπὸ κακὸν καιρό,
ἀπὸ τὸ πρῶτο ξάφνισμα τῆς ξυπνημένης νιότης.
Δὲν εἶσαι σὺ γιὰ μάχητες, δὲν εἶσαι σὺ γιὰ τὸ σταυρό.
Ἐσὺ νοικοκερόπουλο -ὄχι σκλάβος ἢ προδότης.

Τὴ νύχτα θὰ συκώνομαι κι ἀγάλια θὰ νυχοπατῶ,
νὰ σκύβω τὴν ἀνάσα σου ν᾿ ἀκῶ,
πουλάκι μου ζεστὸ
νὰ σοῦ ῾τοιμάζω στὴ φωτιὰ γάλα καὶ χαμομήλι,
κ᾿ ὕστερα ἀπ᾿ τὸ παράθυρο μὲ καρδιοχτύπι νὰ κοιτῶ
ποὺ θὰ πηγαίνεις στὸ σκολιό με πλάκα καὶ κοντύλι.

Κι ἂν κάποτε τὰ φρένα σου μ᾿ ἀλήθεια, φῶς τῆς ἀστραπῆς,
χτυπήσει ὁ Κύρης τ᾿ οὐρανοῦ, παιδάκι μου νὰ μὴ τὴν πεῖς!
Θεριὰ οἱ ἀνθρώποι, δὲ μποροῦν τὸ φῶς νὰ τὸ σηκώσουν!
Δὲν εἶν᾿ ἀλήθεια πιὸ χρυσὴ σὰν τὴν ἀλήθεια τῆς σιωπῆς.
Χίλιες φορὲς νὰ γεννηθεῖς, τόσες θὰ σὲ σταυρώσουν!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: nikgre στις Ιούλιος 28, 2010, 03:29:12 μμ
Άρης Αλεξάνδρου
Με τι μάτια τώρα πια

 

Βιάστηκες μητέρα να πεθάνεις.

Δεν λέω, είχες αρρωστήσει από φασισμό

κι ήταν λίγο το ψωμί έλειπα κι εγώ στην εξορία

ήτανε λίγος ο ύπνος κι ατέλειωτες οι νύχτες

μα πάλι ποιος ο λόγος να απελπιστείς προτού να κλείσεις τα

            εξηντατέσσερα

μπορούσες να 'σφιγγες τα δόντια

έστω κι αυτά τα ψεύτικα τα χρυσά σου δόντια

μπορούσες ν' αρπαζόσουνα από 'να φύλλο πράσινο

απ' τα γυμνά κλαδιά

απ' τον κορμό

μα ναι το ξέρω

γλιστράν τα χέρια κι ο κορμός του χρόνου δεν έχει φλούδα

            να πιαστείς

όμως εσύ να τα 'μπηγες τα νύχια

και να τραβούσες έτσι πεντέξι-δέκα χρόνια

σαν τους μισοπνιγμένους που τους τραβάει ο χείμαρρος

κολλημένους στο δοκάρι του γκρεμισμένου τους σπιτιού.

Τι βαραίνουν δέκα χρόνια για να με ξαναδείς

να ξαναδείς ειρηνικότερες ημέρες και να πας

στο παιδικό σου σπίτι με τον φράχτη πνιγμένον στα λουλούδια

να ζήσεις μες στη δίκαιη γαλήνη

ακούγοντας τον πόλεμο

σαν τον απόμακρο αχό του καταρράχτη

να 'χεις μια στέγη σίγουρη σαν άστρο

να χωράει το σπίτι μας την καρδιά των ανθρώπων

κι από τη μέσα κάμαρα–

όμως εσύ μητέρα βιάστηκες πολύ

και τώρα με τι χέρια να 'ρθεις και να μ' αγγίξεις μές από τη σίτα

με τι πόδια να ζυγώσεις εδώ που 'χω τριγύρω μου τις πέτρες

σιγουρεμένες σαν ντουβάρια φυλακής

με τι μάτια τώρα πια να δεις πως μέσα δω χωράει

όλη η καρδιά του αυριανού μας κόσμου

                                                τσαλαπατημένη

κι από τον δίπλα θάλαμο ποτίζει η θλίψη

σαν υγρασία σάπιου χόρτου.

ΥΓ. fivo, διαβάζοντας το ποίημα του Βάρναλη μου ήρθε στο μυαλό το παραπάνω ποίημα του Αλεξάνδρου. Ο λυγμός και τα "γιατί" στην απώλεια της δικιάς μας "Παναγιάς". Η απάντηση του "γιόκα" του Βάρναλη, ο οποίος "γιόκας" στην περίπτωση του Αλεξάνδρου συνδυάζει τους πόνους με την ελπίδα και τα οράματά του (αυτά, όμως, δεν πάνε πάντα μαζί;) αψηφώντας την προτροπή-συμβουλή της "Παναγιάς": "Θεριὰ οἱ ἀνθρώποι, δὲ μποροῦν τὸ φῶς νὰ τὸ σηκώσουν!"...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Ιούλιος 28, 2010, 08:08:52 μμ
Ν. Καββαδίας

FRESCO

Ο Fra Giovanni σιωπηλός οδήγαε τη γραφίδα.
Το αγγελικό του πρόσωπο χυμένος τη σπουδή.
Ορθός ο δούλος δίπλα σας, μακρύς σα νεροφίδα,
έτριβε τ' άγια χρώματα σε πέτρινο γουδί.

Όργανο, σε ξεχάσανε σε ποια κλειστή ροτόντα,
που δεν την ελειτούργησε λιβάνι και παπάς;
Από νωρίς ξεχάστηκες τους βιαστικούς ρωτώντας.
Όθε αγαπάς νυχτώθηκες, μπαίνεις και δε χτυπάς.

Σκουφί, σωκάρδι βυσσινί φορώ, μακρύ στιλέτο.
Χρυσόβουλη βαστάω γραφή και ένα πουγγί φλουριά.
Σκύβεις, κοιτάζεις το νερό που ρέει στο καναλέτο,
Γυρνάς, διώχνεις το δούλο σου και σβήνεις τα κεριά.

Άσχημος είμαι. Αμαρτωλός σε φρέσκο του Ανωνύμου,
χυμένο είναι το μάτι μου με χτύπημα σφυριού,
το αυτί κομμένο, κι έχασα μια νύχτα τη φωνή μου
στη ναυμαχία του Μισιριού.

Κι αυτός, ωραίος όπως εσύ, ψηλός, porca miseria!
το σχήμα του κρύβει λαμπρή πολεμική στολή.
Χαϊδεύει τα δυο χέρια σου, τα ευλογημένα χέρια,
πέφτει το ράσο του, ο σταυρός γλιστράει και σε φιλεί.

Με το καράβι του Θησέα σ' αφήσαμε στη Νάξο.
Γυμνή, μ' ένα στα πόδια σου θαλασσινό σκουτί.
Σε ποιες σπηλιές εκρύφτηκες και πως να σε φωνάξω;
Κοστάρω κι όλο με τραβάει μακριά το καραντί.

Ένα κοπάδι ελέφαντες, μαϊμούδες και καμήλες
σου κουβαλούσαν σε μακρύ ποντόνι τα προικιά.
Μα τα 'πιε ανεμορούφουλας απέξω από τις Μύλες
και ξέστρωσες το νυφικό κρεβάτι σου Θιακιά.

Sydney 1955
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Ιούλιος 29, 2010, 12:38:33 πμ
Σαν παιχνίδι      
    
Περίμενα τη νύχτα να μιλήσω,
την ώρα που σαν άγγελος η μοναξιά μου
στρώνει αλήθειες ανάμεσα στα πράγματα,
κι ο χρόνος καθαρός, διαλέγει τα φεγγάρια.

Ο μύθος των ματιών σου είναι το άλλο καλοκαίρι
που γίνεται τραγούδι του βοριά.
Ο άλλος μύθος της καρδιάς μου
θα κόψει τα νερά απελπισμένα,
ανήμερα γιορτής της νήσου Σαντορίνης.

Επανάλαβε το ρήμα "νερό" στους χρόνους του ονείρου
και σε όλες τις εγκλίσεις του θαύματος,
ώσπου να γίνω φως, βαθύ, στο βάθος της σκηνής,
στον άκτιστο κόσμο των χρωμάτων.

Όταν φύγεις, μην τρομάξεις τα πουλιά,
τράβηξε γερά τον ουρανό, να μετρώ τη νύχτα σαν πατρίδα
και κλείσε καλά τη θάλασσα μην κόψει το νερό
και πιάσει βροχή κι άμαθος στη μοναξιά γλιστρήσω και πνιγώ.

Διονύσης Καρατζάς
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Ιούλιος 30, 2010, 12:27:52 πμ
Το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη μελλοποιημένο απο τον Γ.  Ζουγανέλη
Ερμηνεία: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

(δεν παραθετω στιχους, κλικ στην εικονα και ακουστε)

(http://iparxei-mageia.pblogs.gr/files/109152-a_4207.jpg) (http://www.youtube.com/watch?v=dnDZqhFnr6w&feature=related)

Η μελοποίηση του "Μονογράμματος" του Οδυσσέα Ελύτη από τον Γιάννη Ζουγανέλη είναι χρονολογικά η πρώτη (1983) και η πιο δυσεύρετη.
Η περιπετειώδης ιστορία της έχει ως εξής:
1982. Αθήνα. Τρίτη βράδυ.
Στο δεύτερο πρόγραμμα της ΕΡΤ στο ραδιόφωνο, η Μαρία Παξινού και ο Γιάννης Ζουγανέλης κάνουν, όπως κάθε Τρίτη, την εκπομπή «Τρίτη βράδυ με ποίηση». Ο Γιάννης, για πρώτη φορά αναμεταδίδει ζωντανά μια δική του μελοποίηση σε ένα κομμάτι από το «Μονόγραμμα» του Οδυσσέα Ελύτη.«Πενθώ τον ήλιο»
Ο Νίκος Δήμου (γνωστός συγγραφέας και blogger στις μέρες μας) είναι ένας από τους ακροατές της εκπομπής. Δεν διστάζει να επικοινωνήσει με τον Γιάννη Ζουγανέλη και να του μεταφέρει την χαρά, την ευχαρίστηση και την ικανοποίηση του Οδυσσέα Ελύτη που άκουσε το συγκεκριμένο απόσπασμα μελοποιημένο. Ο ίδιος ο Ελύτης, μέσω του Νίκου Δήμου, ζητάει από τον Γιάννη Ζουγανέλη να μελοποιήσει όλο το «Μονόγραμμα» με σκοπό να εκδοθεί σε δίσκο Ο Γιάννης κάνει την μελοποίηση.
Στα τέλη του 1982 μπαίνει στο στούντιο και ξεκινάει να ηχογραφεί το «Μονόγραμμα». Ο Μίνως Μάτσας αναλαμβάνει την παραγωγή ενώ η ηχογράφηση γίνεται στο στούδιο PDR του Πάνου Δράκου με την συμμετοχή εξαιρετικών μουσικών:
Τραγουδούν ο συνθέτης και η Ισιδώρα Σιδέρη, ενώ συμμετέχουν η Δήμητρα Γαλάνη και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η ενορχήστρωση είναι του Γιάννη Ζουγανέλη ενώ είναι η πρώτη συμμετοχή του Βασίλη Σαλέα σε δισκογραφική δουλειά.
Το υλικό είναι έτοιμο για έκδοση όταν για άγνωστους μέχρι σήμερα λόγους, ο Οδυσσέας Ελύτης ζητάει ξαφνικά από τον Μίνω Μάτσα ένα αστρονομικό ποσό για την παραχώρηση των δικαιωμάτων του «Μονογράμματος». Ο Μάτσας, αδυνατεί να βρεί τα χρήματα αυτά και έτσι η δουλειά μένει στο συρτάρι...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Ιούλιος 31, 2010, 07:15:12 μμ
 Νίκος Γκάτσος.
 
Μια Κυριακή στην Κοκκινιά
στην παιδική μου γειτονιά
είδα μια γριά χοντρομπαλού
που ο νους της έτρεχε αλλού

Την κοίταξα με κοίταξε
σαν κουκουβάγια σε μπαξέ
και μου' πε με φωνή θολή
που μάνα θύμιζε τρελή:

Σε χώμα φύτρωσα ζεστό
αιώνες πριν απ' τον Χριστό.
Ζούσα καλά κι ευχάριστα
κι έπαιρνα μόνο άριστα

Μα σαν προχώρησε ο καιρός
έγινε ο κόσμος μοχθηρός
και με βατέψανε, που λες,
αράδα βάρβαρες φυλές

Σελτζούκοι Σλάβοι Ενετοί
λες κι ήταν όλοι τους βαλτοί
Τότε κατάλαβα γιατί
καμένο ήμουνα χαρτί
δίχως χαρά δίχως γιορτή

Σιγά σιγά και ταπεινά
μ' αγώνες και με βάσανα
καινούργια έβγαλα φτερά
μα ήρθαν τα χειρότερα

Είδα τα ίδια μου παιδιά
να δίνουν σ' άλλους τα κλειδιά
και με χιλιάδες ψέματα
με προδοσίες κι αίματα
να μου σπαράζουν την καρδιά

Γι' αυτό μια νύχτα σκοτεινή
θ' ανέβω στην Καισαριανή
με κουρασμένα βήματα
να κλάψω για τα θύματα
στ' αραχνιασμένα μνήματα

Κι εκεί ψηλά στον Υμηττό
αντίκρυ στον Λυκαβηττό
μικρό κεράκι θα κρατώ
να φέγγει χρόνους εκατό»
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: koth στις Αύγουστος 01, 2010, 12:05:06 πμ
Γιώργος Σεφέρης

Η λυπημένη


Στὴν πέτρα τῆς ὑπομονῆς
κάθισες πρὸς τὸ βράδυ
μὲ τοῦ ματιοῦ σου τὸ μαυράδι
δείχνοντας πὼς πονεῖς•

κι εἶχες στὰ χείλια τὴ γραμμὴ
ποὺ εἶναι γυμνὴ καὶ τρέμει
σὰν ἡ ψυχὴ γίνεται ἀνέμη
καὶ δέουνται οἱ λυγμοί•

κι εἶχες στὸ νοῦ σου τὸ σκοπὸ
ποὺ ξεκινᾶ τὸ δάκρυ
κι ἤσουν κορμὶ ποὺ ἀπὸ τὴν ἄκρη
γυρίζει στὸν καρπό•

μὰ τῆς καρδιᾶς σου ὁ σπαραγμὸς
δὲ βόγκηξε κι ἐγίνη
τὸ νόημα ποὺ στὸν κόσμο δίνει
ἔναστρος οὐρανός.

(και μελοποιημένο ...
http://www.youtube.com/watch?v=OIZWNV_ZcRA   )
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: markela στις Αύγουστος 01, 2010, 11:58:14 πμ
ΚΑΘΕ  ΑΝΘΡΩΠΟΥ Η  ΖΩΗ  ΜΟΙΑΖΕΙ Μ  ΕΝΑ  ΚΑΡΑΒΙ   ΠΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ  ΗΜΕΡΑ  ΜΑ ΚΑΙ   ΒΡΑΔΥ. ΔΕ ΣΥΝΑΝΤΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ  ΜΟΝΑΧΑ  ΝΙΝΕΜΙΑ.  ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΟΡΕΣ  ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΚΥΜΙΑ.                                                   
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: koth στις Αύγουστος 02, 2010, 12:35:22 πμ
http://www.youtube.com/watch?v=pGX-zLUmGPI&NR=1 (http://www.youtube.com/watch?v=pGX-zLUmGPI&NR=1)

Είναι ο μικροπρεπής εαυτός μου, κύριε μου ...


Βγήκα έξω μοναχός μου για να πάω στο ραντεβού μου. Αλλά ποιος είναι αυτός που με ακολουθεί μες στο αθόρυβο σκοτάδι;

Κάνω κατά μέρος για να αποφύγω την παρουσία του, αλλά δεν του ξεφεύγω.

Κάνει τη σκόνη να σηκώνεται με το θρασύ περπάτημά του' Σε κάθε λέξη που ξεστομίζω, προσθέτει τη δυνατή φωνή του.

Είναι ο μικροπρεπής εαυτός μου, κύριε μου, δεν ξέρει τι θα πεί ντροπή' αλλά εγώ ντρέπομαι να έρθω στην πόρτα σου με αυτόν συντροφιά.

-- Rabindranath Tagore
Gitanjali, Song Offerings


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Αύγουστος 02, 2010, 12:55:19 πμ
Γεώργιος Σουρῆς

Στὸν ἴσκιο μου

Βρὲ ἴσκιε μου γιατί μ᾿ ἀκολουθεῖς;
Δὲ μ᾿ ἀφήνεις μόνο μου νὰ τρέχω;
Βρὲ ἴσκιε μου, δὲ πᾶς νὰ μοῦ χαθεῖς,
πρέπει κι ἐσένα σύντροφο νὰ ἔχω;

Πότε στραβὸ σὲ βλέπω πότε ἴσο,
πότε μακρὺ σὰ σούβλα, πότε νᾶνο,
τὴ μιὰ πηγαίνεις μπρός, τὴν ἄλλη πίσω
σὲ ἀπαντῶ ἐδῶ, ἐκεῖ σὲ χάνω.

Χωρὶς νὰ βλέπεις, πιάνεις ὅτι πιάνω,
μὲ ὁδηγεῖς ἀλλὰ καὶ σ᾿ ὁδηγῶ.
Καὶ τέλος πάντων κάνεις ὅτι κάνω
καὶ εἶσαι ἄλλος, δεύτερος, ἐγώ.

Βρὲ ἴσκιε μου, γιατί μ᾿ ἀκολουθεῖς;
Βρὲ ἴσκιε μου δὲ πᾶς νὰ μοῦ χαθεῖς...
Σὲ ἀπαντῶ στὸ σπίτι καὶ στὸ δρόμο
καὶ μοῦ γεννᾷς πολλὲς φορὲς τὸν τρόμο.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: koth στις Αύγουστος 02, 2010, 11:23:14 μμ
Και μια και λέμε για ίσκιους...

...Πόσο νωρίς φεύγει το φως απ’ τη ζωή μας αδερφέ μου…
...Μη. Μη συνέχεια οι άνθρωποι
μαύρα αρνητικά και μεις ΚΑΜΕΝΟΙ ΗΛΙΟΙ.(Κατερίνα Γώγου)

Αλλά ..ψηφίζω...

 Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
   
Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης


Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
και μυρσίνη συ δοξαστική
μη παρακαλώ σας μη
λησμονάτε τη χώρα μου!

Αετόμορφα έχει τα ψηλά βουνά
στα ηφαίστεια κλήματα σειρά
και τα σπίτια πιο λευκά
στου γλαυκού το γειτόνεμα!

Τα πικρά μου χέρια με τον κεραυνό
τα γυρίζω πίσω απ' τον καιρό
τους παλιούς μου φίλους καλώ
με φοβέρες και μ' αίματα!


 :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Αύγουστος 03, 2010, 09:18:21 πμ
Θαλασσινή

Σε κοιτώ κι ο ήλιος μεγαλώνει
Σύντομα τη μέρα μας θα σκεπάσει
Ξύπνα καρδιά και χρώμα μπες μπροστά
Για να διαλύσεις τις δυστυχίες της νύχτας

Σε κοιτώ όλα είναι γυμνά
Eξω οι βάρκες έχουν λιγοστό νερό
Πρέπει όλα να ειπωθούν με λίγα λόγια
Είναι κρύα η θάλασσα χωρίς αγάπη

Είναι του κόσμου η αρχή
Τα κύματα θα λικνίσουν τον ουρανό
Εσύ μες στα σεντόνια σου λικνίζεσαι
Τραβάς τον ύπνο προς τα 'σένα

Ξύπνα να ακολουθήσω τα χνάρια σου
Eχω κορμί για να σε καρτερώ για να σε ακολουθώ
Από τις πόρτες της αυγής ίσαμε του ίσκιου τις πόρτες
Eνα κορμί για να περάσω τη ζωή μου αγαπώντας σε

Μια καρδιά για να ονειρεύομαι από τον ύπνο σου έξω.

PAUL ELYARD

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: koth στις Αύγουστος 03, 2010, 01:38:13 μμ
...ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει...Τάσος Λειβαδίτης
Τι υπέροχη υπογραφή...

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 04, 2010, 07:51:07 πμ
'' ... είναι πικρή η υπομονή, μα γλυκός ο καρπός της ... "
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Sun στις Αύγουστος 04, 2010, 08:27:48 πμ
Απολείπειν ο θεός Αντώνιον

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές --
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)

Για μας που (μάλλον) φεύγουμε...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: markela στις Αύγουστος 04, 2010, 06:10:35 μμ
οι  ανθρωποι  πολλες  φορες  το  'λιγο'  αναζητουνε, και δε  μπορουνε  το ' πολυ  'που  εχουνε να δουνε.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Αύγουστος 06, 2010, 02:45:27 μμ
Άλλο Ενα Καλοκαίρι


Για σκέψου να μην πρόφταινα

κι αυτό το καλοκαίρι

να δω το φως ξανά εκτυφλωτικό

να νιώσω την αφή του ήλιου στο κορμί μου

να οσμιστώ δροσερές και χαλασμένες μυρωδιές

να γευτώ γλυκόξινες και πιπεράτες γεύσεις

ν’ ακούω τα τζιτζίκια ως τα κατάβαθα της νύχτας

να καταλαβαίνω τούς δικούς μου που αγαπώ

να μην αδημονώ μ’ αυτούς που με στηρίζουν

να σκέφτομαι κι εκείνους που θέλησα να ξεχάσω

να βρίσκω φίλους που έρχονται από μακριά

ν’ αφήνω κι άλλες ζωές να μπαίνουν στη δική μου

να κολυμπάω  σε θάλασσες ζεστές

ν’ αντικρίζω φρέσκα σώματα γυμνά

ν’ αναπολήσω έρωτες, να ονειρευτώ καινούργιους

ν’ αντιληφθώ τα πράγματα που αλλάζουν.

Έτσι καθώς τα πρόφτασα αυτό το καλοκαίρι

λέω να ελπίζω για προσεχή Χριστούγεννα

για κάποια επόμενη Πρωτοχρονιά

- άσε να δούμε και για παραπέρα.


Τίτος Πατρίκιος
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Αύγουστος 06, 2010, 03:04:43 μμ
χμ...σοφα λογια ειδα πιο πανω...μ αρεσει... :)

Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω- "σταματήστε!". Μα ξέροντας πως με κρυφοκοίταζε ο χαφιές μ΄ άκουσα να φωνάζω- "Ζήτω! Προχωρήστε!"

Μπρεχτ.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: panos2 στις Αύγουστος 06, 2010, 03:30:38 μμ
Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός.
Και να που σήμερα, μου δείξανε τον κόσμο τους.
Μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος.
Και είπα ευθύς: «Μ’ αρέσει ο νόμος τους».
Τον κόσμο τον αντίκρισα μεσ’ απ’ τα ρόπαλά τους.
Στάθηκα κι είδα, ολημερίς, με προσοχή.
Είδα χασάπηδες, που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους.
Και σαν με ρώτησαν «Σε διασκεδάζει;», είπα: «πολύ!»
Κι από την ώρα εκείνη, λέω «Ναι» σε όλα.
Κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω.
Για μα μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα,
ό,τι κανένας δεν εγκρίνει, το εγκρίνω.
Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα.
Μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια.
Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα:
«Καλά τους κάνουν – για του έθνους την ομόνοια!»
Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές
κι ήθελα να φωνάξω: «σταματήστε!».
Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές,
μ’ άκουσα να φωνάζω:»Ζήτω! Προχωρήστε!»
Δεν μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά.
Γι’ αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου.
Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά
Ταιριάζει, βέβαια – το ξέρω- κι η έγκρισή μου.

B.   Brecht.


 Για να το έχουμε όλο…
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Αύγουστος 06, 2010, 03:32:39 μμ
Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός.
Και να που σήμερα, μου δείξανε τον κόσμο τους.
Μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος.
Και είπα ευθύς: «Μ’ αρέσει ο νόμος τους».
Τον κόσμο τον αντίκρισα μεσ’ απ’ τα ρόπαλά τους.
Στάθηκα κι είδα, ολημερίς, με προσοχή.
Είδα χασάπηδες, που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους.
Και σαν με ρώτησαν «Σε διασκεδάζει;», είπα: «πολύ!»
Κι από την ώρα εκείνη, λέω «Ναι» σε όλα.
Κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω.
Για μα μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα,
ό,τι κανένας δεν εγκρίνει, το εγκρίνω.
Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα.
Μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια.
Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα:
«Καλά τους κάνουν – για του έθνους την ομόνοια!»
Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές
κι ήθελα να φωνάξω: «σταματήστε!».
Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές,
μ’ άκουσα να φωνάζω:»Ζήτω! Προχωρήστε!»
Δεν μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά.
Γι’ αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου.
Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά
Ταιριάζει, βέβαια – το ξέρω- κι η έγκρισή μου.

B.   Brecht.


 Για να το έχουμε όλο…

κεφακια κεφακιαα;; ;) ;D ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: panos2 στις Αύγουστος 06, 2010, 03:37:36 μμ
Έτυχε. Την μια φορά σε διορθώνω και την άλλη σε συμπληρώνω...
Έτυχε. 8)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Αύγουστος 06, 2010, 03:39:14 μμ
Έτυχε. Την μια φορά σε διορθώνω και την άλλη σε συμπληρώνω...
Έτυχε. 8)
:P :P (καλα...)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Αύγουστος 06, 2010, 07:45:14 μμ
στιχοι;;...εεε καλά τωρα ;D

ωω θρυλέοντα aristos
σε πονάω ευχαρίστως
το χα αντιληφθεί νωρίς
πως εσύ θα λυπηθείς.

με ποια  ευρωπαϊκή ομάδα κληρώθηκε ο θρύλος για την επόμενη φάση;;……ταξίδευα και δεν το είδα. :P ;D ;D


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 06, 2010, 07:48:32 μμ
στιχοι;;...εεε καλά τωρα ;D

ωω θρυλέοντα aristos
σε πονάω ευχαρίστως
το χα αντιληφθεί νωρίς
πως εσύ θα λυπηθείς.

με ποια  ευρωπαϊκή ομάδα κληρώθηκε ο θρύλος για την επόμενη φάση;;……ταξίδευα και δεν το είδα. :P ;D ;D








... εν είδα ... ότι ουδέν οίδα ...,

γηπεδιστί: παίκτες π........ ή γ......., ο Θρύλος δεν πεθαίνει ...  8)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Αύγουστος 06, 2010, 10:16:33 μμ
Ελεγεία των Λουλουδιών

Όσα λουλούδια υπάρχουν, το καλοκαίρι ανθίζουν
        Κι’ απ’ όλα τα λουλούδια του κάμπου φαίνεται
        η νεότης πιο ωραία. Aλλά μαραίνεται
        γρήγορα, και σαν πάει δεν ξαναγένεται·
η πασχαλι[αίς] με της δροσιάς τα δάκρυα την ραντίζουν.

Όσα λουλούδια υπάρχουν, το καλοκαίρι ανθίζουν.
        Aλλά τα ίδια μάτια δεν τα κυττάζουνε.
        Και άλλα χέρια σ’ άλλα στήθεια τα βάζουνε.
        Έρχοντ’ οι ίδιοι μήνες, πλην ξένοι μοιάζουνε·
τα πρόσωπα αλλάξαν και δεν τ’ αναγνωρίζουν.

Όσα λουλούδια υπάρχουν,το καλοκαίρι ανθίζουν.
        Aλλά με την χαρά μας πάντα δεν μένουνε.
        Aυτά οπού ευφραίνουν, αυτά πικραίνουνε·
        κ’ επάνω εις τους τάφους, που κλαίμε, βγαίνουνε,
καθώς τους γελαστούς μας τους κάμπους χρωματίζουν.

Πάλ’ ήλθε καλοκαίρι κ’ οι κάμποι όλοι ανθίζουν.
        Aλλ’ απ’ το παραθύρι δύσκολα φθάνεται.
        Και το υαλί μικραίνει-μικραίνει, χάνεται.
        Το πονεμένο μάτι θολώνει, πιάνεται.
Βαρυά τα κουρασμένα πόδια, δεν μας στηρίζουν.

Για μας δεν είναι φέτος που οι κάμποι όλοι ανθίζουν.
        Λησμονημένου Aυγούστου κρίνοι μάς στέφουνε,
        τ’ αλλοτεινά μας χρόνια γοργά επιστρέφουνε,
        σκιαίς αγαπημέναις γλυκά μάς γνέφουνε
και την φτωχή μας την καρδιά γλυκά αποκοιμίζουν.

Κ.Π. Καβάφης
(Από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983)

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ioanna89 στις Αύγουστος 06, 2010, 10:25:38 μμ
Ελεγεία των Λουλουδιών

Όσα λουλούδια υπάρχουν, το καλοκαίρι ανθίζουν
        Κι’ απ’ όλα τα λουλούδια του κάμπου φαίνεται
        η νεότης πιο ωραία. Aλλά μαραίνεται
        γρήγορα, και σαν πάει δεν ξαναγένεται·
η πασχαλι[αίς] με της δροσιάς τα δάκρυα την ραντίζουν.

Όσα λουλούδια υπάρχουν, το καλοκαίρι ανθίζουν.
        Aλλά τα ίδια μάτια δεν τα κυττάζουνε.
        Και άλλα χέρια σ’ άλλα στήθεια τα βάζουνε.
        Έρχοντ’ οι ίδιοι μήνες, πλην ξένοι μοιάζουνε·
τα πρόσωπα αλλάξαν και δεν τ’ αναγνωρίζουν.

Όσα λουλούδια υπάρχουν,το καλοκαίρι ανθίζουν.
        Aλλά με την χαρά μας πάντα δεν μένουνε.
        Aυτά οπού ευφραίνουν, αυτά πικραίνουνε·
        κ’ επάνω εις τους τάφους, που κλαίμε, βγαίνουνε,
καθώς τους γελαστούς μας τους κάμπους χρωματίζουν.

Πάλ’ ήλθε καλοκαίρι κ’ οι κάμποι όλοι ανθίζουν.
        Aλλ’ απ’ το παραθύρι δύσκολα φθάνεται.
        Και το υαλί μικραίνει-μικραίνει, χάνεται.
        Το πονεμένο μάτι θολώνει, πιάνεται.
Βαρυά τα κουρασμένα πόδια, δεν μας στηρίζουν.

Για μας δεν είναι φέτος που οι κάμποι όλοι ανθίζουν.
        Λησμονημένου Aυγούστου κρίνοι μάς στέφουνε,
        τ’ αλλοτεινά μας χρόνια γοργά επιστρέφουνε,
        σκιαίς αγαπημέναις γλυκά μάς γνέφουνε
και την φτωχή μας την καρδιά γλυκά αποκοιμίζουν.

Κ.Π. Καβάφης
(Από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983)



Τι ωραίο...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Αύγουστος 06, 2010, 10:42:03 μμ
Η ΠΕΝΤΑΜΟΡΦΗ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ

Ξύπνησες τη σταλαγματιά της μέρας
Επάνω στην αρχή του τραγουδιού των δέντρων
Ω τι ωραία που είσαι
Με τα χαρούμενα μαλλιά σου ξέπλεκα
Και με τη βρύση που ήρθες ανοιχτή
Για να σ' ακούω που ζεις και που διαβαίνεις!

Ω τι ωραία που είσαι
Τρέχοντας με το χνούδι της κορυδαλλένιας
Γύρω από τις μοσκιές που σε φυσούνε
Καθώς φυσάει ο στεναγμός το πούπουλο
Μ' ένα μεγάλον ήλιο στα μαλλιά
Και με μια μέλισσα στη λάμψη του χορού σου

Ω τι ωραία που είσαι
Με το καινούριο χώμα πού πονείς
Από τη ρίζα έως την κορυφή των ίσκιων
Ανάμεσα στα δίχτυα των ευκάλυπτων
Με τον μισό ουρανό μέσα στα μάτια σου
Και με τον άλλον στα μάτια που αγαπάς

Ω τι ωραία που είσαι
Καθώς ξυπνάς τον μύλο των ανέμων
Και γέρνεις τη φωλιά σου αριστερά
Για να μην πάει χαμένος τόσος έρωτας
Για να μην παραπονεθεί ούτε μια σκιά
Στην ελληνίδα πεταλούδα που άναψες

Ψηλά με την αυγερινή ευφροσύνη σου
Γεμάτη από τη χλόη της ανατολής
Γεμάτη απ' τα πρωτάκουστα πουλιά
Ω τι ωραία που είσαι
Ρίχνοντας τη σταλαγματιά της μέρας
Επάνω στην αρχή του τραγουδιού των δέντρων!

Οδυσσέας Ελύτης

ioanna89  για σένα που είσαι πράγματι ωραία και ευγενική ψυχή  :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 06, 2010, 10:45:21 μμ
Επέστρεφε  

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με --
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ' επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ' αισθάνονται τα χέρια σαν ν' αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται....

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1912)  

Επέστρεφε ..., εκ των διακοπών έστω ...  :(
Καλώς σας βρήκα ..., ανιχνευτές, -τριες στίχων ..., και ουχί μόνον ...!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 07, 2010, 07:35:06 πμ
Ο Θάνατος δεν είναι όταν σβήνουν τα φώτα. Είναι το σβήσιμο της λάμπας επειδή ήρθε η αυγή.
Ταγκόρ, 1861-1941, Ινδός λογοτέχνης, Νόμπελ 1913

Καλημέρα και ... προσοχή ...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ioanna89 στις Αύγουστος 07, 2010, 11:51:57 πμ
Domenica, ευχαριστώ...  Τίποτα ωραιότερο από τα ποιήματα... και από εσάς που τα ξέρετε και μας τα προσφέρετε  :) (δεν ξέρω τι άλλο να πω...  :-[ )

Για σένα και τον aristos2

Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι

Being but men, we walked into the trees
Afraid, letting our syllables be soft
For fear of waking the rooks,
For fear of coming
Noiselessly into a world of wings and cries.

If we were children we might climb,
Catch the rooks sleeping, and break no twig,
And, after the soft ascent,
Thrust out our heads above the branches
To wonder at the unfailing stars.

Out of confusion, as the way is,
And the wonder, that man knows,
Out of the chaos would come bliss.

That, then, is loveliness, we said,
Children in wonder watching the stars,
Is the aim and the end.

Being but men, we walked into the trees.
 Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα
Φοβισμένοι, αφήνοντας τις λέξεις μας να είναι τρυφερές
Από φόβο μήπως ξυπνήσουμε τις κουρούνες,
Από φόβο μήπως έρθουμε
Αθόρυβα μέσα σ’ έναν κόσμο φτερών και κραυγών.

Αν ήμασταν παιδιά, ίσως να σκαρφαλώναμε,
Θα πιάναμε τις κουρούνες να κοιμούνται, και δεν θα σπάγαμε ούτε κλαράκι,
Και, μετά το μαλακό ανέβασμα,
Θα τινάζαμε τα κεφάλια μας πιο πάνω απ’ τα κλαριά
Για να θαυμάσουμε την τελειότητα των άστρων.

Πέρα απ’ τη σύγχυση, όπως συμβαίνει συνήθως,
Και τον θαυμασμό για όσα ο άνθρωπος γνωρίζει,
Πέρα απ’ το χάος θα ‘ρχόταν η μακαριότητα.

Αυτό, τότε, είναι ομορφιά, είπαμε,
Παιδιά που με θαυμασμό κοιτάζουν τ’ αστέρια,
Είναι ο σκοπός και το τέλος.

Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα.

Dylan Thomas (μτφ. Βίλκη Τσελεμέγκου-Αντωνιάδου)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 07, 2010, 12:15:56 μμ
Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα.

... πόσο λίγο, μα πόσο πολύ ... για να γίνουμε άνθρωποι ...!

Σ' ευχαριστώ Ιωάννα ..., φεύγω για το πλησιέστερο δάσος ...  ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: koth στις Αύγουστος 07, 2010, 12:41:52 μμ
Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα.

..., φεύγω για το πλησιέστερο δάσος ...  ;)

...τρέξε πριν καεί και το τελευταίο  :D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 07, 2010, 01:48:59 μμ
Εὐριπίδης, Ἀθηναῖος

Γέρασε ἀνάμεσα στὴ φωτιὰ τῆς Τροίας
καὶ στὰ λατομεῖα τῆς Σικελίας.

Τοῦ ἄρεσαν οἱ σπηλιὲς στὴν ἀμμουδιὰ κι οἱ ζωγραφιὲς τῆς
      θάλασσας.
Εἶδε τὶς φλέβες τῶν ἀνθρώπων
σὰν ἕνα δίχτυ τῶν θεῶν, ὅπου μᾶς πιάνουν σὰν τ᾿ ἀγρίμια·       5
προσπάθησε νὰ τὸ τρυπήσει.
Ἦταν στρυφνός, οἱ φίλοι του ἦταν λίγοι·
ἦρθε ὁ καιρὸς καὶ τὸν σπαράξαν τὰ σκυλιά.

Γ. Σεφέρης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Αύγουστος 07, 2010, 03:20:26 μμ
     Rainer Maria Rilke "Σ'αγαπώ" σε μετάφραση Κωστή Παλαμά       (http://www.youtube.com/watch?v=xDPygyHGKho)


Κλείσε τα μάτια μου
μπορώ να σε κοιτάζω
Τ' αυτιά μου σφράγισ' τα
να σ' ακούσω μπορώ
Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να 'ρθώ σ' εσένα
και δίχως στόμα θα μπορώ να σε παρακαλώ
Χωρίς τα χέρια μου μπορώ να σ' αγκαλιάσω
σαν να 'χα χέρια όμοια καλά με την καρδιά
Σταμάτησέ μου την καρδιά και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι-
Κι αν κάνεις το κεφάλι μου συντρίμμια στάχτη
εγώ μέσα στο αίμα μου θα σ' έχω πάλι.




ioanna89 τιποτε δεν ειμαστε... παρα μονο άνθρωποι... τι ωραίο!!!
paraxenos  ;D  ;D  ;D τι ποιησις !!!!!!
aristos2 καλώς όρισες.......!!!!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 07, 2010, 08:32:37 μμ
Cho Byung–Hwa (1921–2003) (Κορεάτης)

ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ

Το κοχύλι είναι μόνο
πλάϊ στη θάλασσα.

Σαν νιώσει απεγνωσμένο
με μάταιες ελπίδες,
το κοχύλι κρυφά
νοσταλγεί το βυθό.

Καθώς οι εποχές παρέρχονται,
τα όνειρα του κοχυλιού
σκληραίνουν από την αρμύρα.

Πάνω στην παραλία,
το κοχύλι είναι μόνο
όλη τη μέρα, όλη τη νύχτα.

Για την aeee ..., που σίγουρα θ' αγαπά τη θάλασσα και ... τους θησαυρούς της ...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 08, 2010, 12:14:04 πμ
τι τα θες …

ανάσκελα σε μιαν αιώρα
άστρα μέτραγα, για την ώρα
κι έκαμα ευχές

ξημέρωσε κι ήλθε μπόρα
ήταν ώρα; - οι καιροί, τι τα θες!  

... για όσους ξενυχτούν, απόψε, ... ανάσκελα σε μιαν αιώρα ...  
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: marianthid στις Αύγουστος 08, 2010, 01:10:45 πμ

ERIC-EMMANUEL SCHMITT

Τέσσερις εικόνες αγάπης


[...]

Δεν μπορούμε ν' αποφύγουμε τη μοίρα μας
(παύση)
Η δική μου μοίρα είσαι εσύ
(γλυκά)
Ποτέ δε θ' ανήκει ο ένας στον άλλον σωματικά,
αλλά σίγουρα ανήκουμε ο ένας στον άλλον πνευματικά
Επεσες μέσα μου, έπεσα μέσα σου -
αιχμάλωτοι είμαστε και οι δυο
ακόμα κι αν δεν είσαι ο άντρας μου στη σάρκα μου
είσαι ο άντρας μου στις αναμνήσεις μου
στα όνειρά μου, στις ελπίδες μου
Απ' αυτά με κρατάς
ίσως μπορούμε να χωριστούμε
αλλά δεν μπορούμε πια να χωρίσουμε
Ολες αυτές τις μέρες που έλειπες,
που έλειπες από δω μέσα
που έλειπες απ' τον εαυτό σου
εγώ συνέχιζα να σου απευθύνω όλες μου τις σκέψεις
μοιραζόμουνα μαζί σου τις διαθέσεις μου
Τι σημαίνει να είσαι ερωτευμένη μ' έναν άντρα;
Σημαίνει να τον αγαπάς ερήμην του εαυτού σου,
ερήμην του ίδιου,
σε πείσμα και εναντίον όλων.
Εγώ αγαπώ αυτά που επιθυμείς και αυτά που αποστρέφεσαι,
αγαπώ τον πόνο που μου προκαλείς,
έναν πόνο που δεν με πονάει,
έναν πόνο που αμέσως τον ξεχνώ,
έναν πόνο που δεν αφήνει ίχνη.
Ερωτας είναι αυτή η ανοχή...

[...]

Από το ομότιτλο θεατρικό έργο
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: tihea στις Αύγουστος 08, 2010, 02:37:30 πμ
 
Ο Ηρακλής κ’ εμείς

Μεγάλος και τρανός, σου λένε, τέκνο Θεού, κι ένα σωρό δασκάλοι
από πάνω:-
ο γερο- Λίνος, γιος του Απόλλωνα, να του μαθαίνει γράμματα·
ο Εύρυτος
την τέχνη του τοξότη· ο Εύμολπος, γιος του Φιλάμμωνα,
τραγούδι και λύρα· και, το πιο σπουδαίο απ’ όλα, ο γιος του
Ερμή, ο Αρπάλυκος,
που τα παχιά, τα τρομερά του φρύδια πιάναν το μισό του κούτελο,
του ‘μαθε για καλά την τέχνη των Αργείων: -την τρικλοποδιά·
-με τούτην
κερδίζονται τα πιο πολλά, στην πυγμαχία, στην πάλη, και
στα Γράμματα ακόμα.
Όμως εμείς, τέκνα θνητών, δίχως δασκάλους, με δικιά μας
μόνο θέληση,
μ’ επιμονή κι επιλογή και βάσανα, γίναμε αυτό που γίναμε. Καθόλου
δε νιώθουμε πιο κάτου, μήτε χαμηλώνουμε τα μάτια. Μόνες
περγαμηνές μας: τρεις λέξεις: Μακρόνησος, Γυάρος και Λέρος.
Κι αν αδέξιοι
μια μέρα σας φανούν οι στίχοι μας, θυμηθείτε μονάχα πως γραφτήκαν
κάτω απ’ τη μύτη των φρουρών, και με τη λόγχη πάντα στο πλευρό μας.
Κι ούτε χρειάζονται δικαιολογίες,- πάρτε τους γυμνούς, έτσι όπως είναι,-
πιότερα ο Θουκυδίδης ο στεγνός θα σας πει απ’ τον περίτεχνο
τον Ξενοφώντα.

Λέρος 23, ΙΙΙ. 68

(Γιάννης Ρίτσος, «Επαναλήψεις, Β’»)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 08, 2010, 07:37:39 πμ
ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ - Ίσως η απουσία είναι παρουσία

http://www.youtube.com/watch?v=RaQeCb7C5_M

Ίσως η απουσία σου είναι παρουσία, χωρίς εσύ να είσαι,
χωρίς εσύ να πας να κόψεις το μεσημέρι
σαν ένα γαλάζιο λουλούδι, χωρίς εσύ να περπατάς
πιο αργά ανάμεσα στην ομίχλη και στους πλίνθους,
χωρίς εκείνο το φως που κρατάς στο χέρι
που ίσως άλλοι δεν θα δουν να χρυσίζει,
που ίσως κανείς δεν έμαθε ότι βλασταίνει
σαν την κόκκινη καταγωγή του τριαντάφυλλου,
χωρίς εσύ να είσαι, επιτέλους, χωρίς να έρθεις
απότομη, ερεθιστική, να γνωρίσεις τη ζωή μου,
καταιγίδα από ροδώνα, σιτάρι του ανέμου,
και από τότε είμαι γιατί εσύ είσαι,
και από τότε είσαι, είμαι και είμαστε,
και για χάρη του έρωτα θα είμαι, θα είσαι, θα είμαστε.

Για τη marianthid και την απουσία της ..., από έναν ταπεινό αδιόριστο γλωσσολόγο ... (καλή τοποθέτηση ...  ;) )
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: sgrig στις Αύγουστος 08, 2010, 01:49:54 μμ
Δυνάμωσις

Όποιος το πνεύμα του ποθεί να δυναμώση
να βγη απ' το σέβας κι' από την υποταγή.
Από τους νόμους μερικούς θα τους φυλάξει,
αλλά το περισσότερο θα παραβαίνει
και νόμους κ' έθιμα κι' απ' την παραδεγμένη
και την ανεπαρκούσα ευθύτητα θα βγη.
Από ταις ηδοναίς πολλά θα διδαχθή.
Την καταστρεπτική δεν θα φοβάται πράξι·
το σπίτι το μισό πρέπει να γκρεμισθή.
Έτσι θ' αναπτυχθή ενάρετα στην γνώσι.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 08, 2010, 11:38:03 μμ
«Η τάξη που διακρίνεται για την αρετή της, δεν επιχειρεί παρά σπάνια μια επανάσταση. Αυτό, γιατί βρίσκεται πάντοτε σε μειοψηφία.» Αριστοτέλης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Blackrider στις Αύγουστος 09, 2010, 12:38:04 πμ
Κική Δημουλά
Ο πληθυντικός αριθμός

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.


Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.


Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.


Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Αύγουστος 09, 2010, 12:54:38 πμ
Κική Δημουλά
Ο πληθυντικός αριθμός

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι  έρωτες.




Ανυπεράσπιστοι  


http://www.youtube.com/watch?v=zvS-AwxDpK0&feature=related

δυστυχως, δε βρισκω τα λογια .....ειναι εξαιρετικο!!!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Boldini στις Αύγουστος 09, 2010, 02:07:59 πμ
Το μοναδικό από τα Εκατό Ερωτικά Σονέτα του Νερούδα που έχει ομοιοκαταληξία

Νο 66

Δε σε θέλω παρά γιατί σε θέλω


Δε σε θέλω παρά γιατί σε θέλω,
μα απ' το θέλω στο δε σε θέλω πέφτω
κι απ' το καρτέρα, όταν δε σε προσμένω,
περνώ απ' το παγερό στο πυρωμένο.


Σε θέλω μόνο γιατί εσένα θέλω,
 σε μισώ μα γι' αγάπη σου προσπέφτω,
κι είν' της αθώας αγάπης μου το μέτρο
σαν τυφλός που αγαπά να μη σε βλέπω.


Το σκληρόψυχο του Γενάρη φέγγος
την καρδιά μου θα σιγολιώσει εφέτος,
ανοίγοντάς μου στα κρυφά το στέρνο.


Μόνος στην ιστορία αυτή πεθαίνω
και πεθαίνω απ' αγάπη αφού σε θέλω,
σε θέλω, αγάπη, ως το αίμα κι ως το τέλος.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Αύγουστος 09, 2010, 09:14:53 πμ
Μην περνάτε τη μισή σας ζωή λέγοντας τι πρόκειται να κάνετε και την άλλη μισή εξηγώντας γιατί δεν το κάνατε. Τζων Μέισον  

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ekfrasi στις Αύγουστος 09, 2010, 12:27:20 μμ
Σκληρή μνήμη

Μετά τόσον καιρό
Μπορώ ακόμα να θυμάμαι
Θολά το πρόσωπό σου,
Σαν ένα παλιό ίχνος μνήμης
Απροσδιόριστα οδυνηρό,
Έγινες πια σκιά
Όχι γυναίκα,
Όσα δεν τολμήσαμε
Όσα δεν θέλαμε στ’ αλήθεια,
Τα αφήσαμε χωρίς γενναιότητα,
Υποκύψαμε στη συνήθεια,
Ένοχοι,
Σχεδόν νικημένοι,
Αφεθήκαμε στο χρόνο,
Αφού από καιρό είχαμε
Βάλει πλώρη,
Να αφανιστούμε.

Ίσως τώρα, που λείπεις οριστικά
Και σβήνουν τα μάτια σου,
Όπως σβήνει η βροχή
Τις πατημασιές στο σκονισμένο δρόμο,
Τώρα που σε άλλο τόπο
Γερνάς,
Χωρίς φωνή
Χωρίς βήματα
Και ξέρω πως φοβάσαι,
Να έρχεσαι το βράδυ στα όνειρά μου
,
Δροσερή κι αγαπημένη,
Όπως τότε
Κι ας μου λείπεις για πάντα.

Του Κώστα Παπαποστόλου
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 09, 2010, 01:02:51 μμ
"Δεν γνώρισα κανένα που να εμπνέη τόσον σεβασμό όσο οι Ελληνες φιλόσοφοι." ΝΙΤΣΕ

"Ολα τα πολιτισμένα έθνη εις ότι αφορά την δραστηριότητα τού πνεύματος, είναι αποικίες της Ελλάδος." ΧΕΝΡΙ ΜΕΧΝ

"Αν η διορατικότης των Ελλήνων συμβάδιζε με την ιδιοφυία τους, τότε ίσως και η βιομηχανική επανάσταση να άρχιζε χίλια χρόνια πριν απο τον Κολόμβο. Και στην εποχή μας τότε δεν θα προσπαθούσαμε να περιφερώμαστε απλώς γύρω απο την Σελήνη, αλλά θα είχαμε φθάσει και σε άλλους κοντινούς πλανήτες." ΑΡΘΟΥΡ ΚΛΑΡΚ

"Ο κόσμος είναι η διαστελλόμενη Ελλάς και η Ελλάς είναι ο συστελλόμενος κόσμος." ΒΙΚΤΩΡ ΟΥΓΚΩ

...........................

για μας ... τους Νεοέλληνες ...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Αύγουστος 09, 2010, 01:29:27 μμ
Όταν οι ανθρωποι σιωπούν,μιλούν οι πέτρες..
                               Α.Σακέτος
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 09, 2010, 01:46:52 μμ
Όταν οι ανθρωποι σιωπούν,μιλούν οι πέτρες..
                               Α.Σακέτος

πτ, πτ, πτ, ... Κε Σακέτο μας ... πτ, πτ, πτ, ... κι εσύ Αναστασια 76 ... πτ, πτ, πτ, ... (αν είναι για τα έργα τους ..., πάσο ...)  8)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Αύγουστος 09, 2010, 01:49:38 μμ
Όταν οι ανθρωποι σιωπούν,μιλούν οι πέτρες..
                               Α.Σακέτος

πτ, πτ, πτ, ... Κε Σακέτο μας ... πτ, πτ, πτ, ... κι εσύ Αναστασια 76 ... πτ, πτ, πτ, ... (αν είναι για τα έργα τους ..., πάσο ...)  8)
που ακριβως διαφωνεις;; ???
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Αύγουστος 09, 2010, 01:54:37 μμ




για μας ... τους Νεοέλληνες ...


Τὸ τραγούδι τοῦ Χάρου (Μιλτιάδης Μαλακάσης )



Ξυπνήσετε ὅλοι, μάγισσες καὶ μάγοι,
Καὶ θέλω τώρα κάτι νὰ σᾶς πῶ.
Νὰ βγῆτε ἀπὸ τὰ μνήματα χτυπῶ,
Νὰ ῾ρθῆτε πάλι στὸ δικό μου πλάγι,
Ξυπνήσετε ὅλοι, μάγισσες καὶ μάγοι,
Καὶ θέλω τώρα κάτι νὰ σᾶς πῶ.

Ξυπνῆστε καὶ ντυθῆτε γιορτινά,

Νυφάδες καὶ γαμπροὶ ξαναγενῆτε
Κ᾿ ἐλᾶτε πάλε δόξες νὰ χαρεῖτε
Μαζύ μου, σὲ ταξίδια μακρινά...
Ξυπνῆστε καὶ ντυθῆτε γιορτινά,
Νυφάδες καὶ γαμπροὶ ξαναγενῆτε.

Μὴ σᾶς τρομάζει κι ἂν φορῶ στεφάνι
Σκεβρό, καὶ μὲ κλαδόφυλλα ξερά,
Τὸ χέρι σας μ᾿ ἀστέρια, μιὰ φορά,
Καὶ μὲ ξανθοὺς ἀνθούς μοῦ τό ῾χε κάνει,
Μὴ σᾶς τρομάζει τ᾿ ἄραχνο στεφάνι,
Γιὰ σᾶς θὰ λουλουδίζει ἀστραφτερά.

Καὶ τὰ γυμνά μου κόκκαλα κι αὐτὰ
Μὴ σᾶς τρομάζουν, σηκωθῆτε, πᾶμε,
Χρυσελεφάντινος καὶ πάλι θά ῾μαι
Στὰ μαγεμένα μάτια σας μπροστά...
Καὶ ἀντὶς δρεπάνι, ρόδα θὰ βαστᾷ
Τὸ χέρι μου, ξυπνήσετε, καὶ πᾶμε.

Ἐλᾶτε, πᾶμε, ὁ κόσμος σᾶς προσμένει
Στοὺς κάμπους, ἄτια τώρα χλιμιντροῦν,
Καράβια στὸ γιαλὸ πριμοπλωροῦν,
Στοὺς γάμους σας εἶναι ὅλοι καλεσμένοι,
Ἐλᾶτε, πᾶμε, ὁ κόσμος σᾶς προσμένει,
Στοὺς κάμπους, ἄτια τώρα χλιμιντροῦν.

Ξυπνῆστε, μὴν ἀργεῖτε, καρτερῶ,
Ὢ γειά σας, γειά σας καὶ χαρά σας τώρα!
Πᾶμε, καὶ κάθε τόπο, κάθε χώρα,
Τὸ φῶς σας θὰ μαγέψει τὸ λαμπρό...
Τὴν νύχτα τώρα θά ῾χουμε χορό,
Καὶ τὴν ἡμέρα τὰ ταξίδια τώρα...

 ;)
 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 09, 2010, 01:54:48 μμ
Όταν οι ανθρωποι σιωπούν,μιλούν οι πέτρες..
                               Α.Σακέτος

πτ, πτ, πτ, ... Κε Σακέτο μας ... πτ, πτ, πτ, ... κι εσύ Αναστασια 76 ... πτ, πτ, πτ, ... (αν είναι για τα έργα τους ..., πάσο ...)  8)
που ακριβως διαφωνεις;; ???


... δε διαφωνώ ..., λούομαι εκ κατεψυγμένου ύδατος …, στο ενδεχόμενο οι ομιλούντες λίθοι ν’ «αναπαύονται» επί του μνήματος ...!  ::)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 09, 2010, 01:59:19 μμ
Τὸ τραγούδι τοῦ Χάρου (Μιλτιάδης Μαλακάσης )



... εγκαταλείπω το μνήμα ..., ε, το τόπικ ...., κύριε ελέησον ...  :D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Αύγουστος 09, 2010, 02:02:17 μμ
μαλλον δεν τον εχεις διαβασει... ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Αύγουστος 09, 2010, 02:03:44 μμ
Τὸ τραγούδι τοῦ Χάρου (Μιλτιάδης Μαλακάσης )



... εγκαταλείπω το μνήμα ..., ε, το τόπικ ...., κύριε ελέησον ...  :D

 ;D  ;D  ;D  ;D  ;D  ;D  ;D

Κι όμως ήταν τυχαίο!!!  ; ; ;   ::)


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 09, 2010, 02:04:25 μμ
μαλλον δεν τον εχεις διαβασει... ;)
... αστειεύομαι χριστιανή μου, εξαιρετικός ο γράφων ..., δεν αντιλέγω ...!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 09, 2010, 02:05:09 μμ
Τὸ τραγούδι τοῦ Χάρου (Μιλτιάδης Μαλακάσης )



... εγκαταλείπω το μνήμα ..., ε, το τόπικ ...., κύριε ελέησον ...  :D

 ;D  ;D  ;D  ;D  ;D  ;D  ;D

Κι όμως ήταν τυχαίο!!!  ; ; ;   ::)





... εσκεμμένο ...  :(
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Αύγουστος 09, 2010, 02:09:15 μμ
μαλλον δεν τον εχεις διαβασει... ;)
... αστειεύομαι χριστιανή μου, εξαιρετικός ο γράφων ..., δεν αντιλέγω ...!

χριστιανη μου;;;;;; ??? ??? ???  συ ειπας!!! ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 09, 2010, 02:12:57 μμ
μαλλον δεν τον εχεις διαβασει... ;)
... αστειεύομαι χριστιανή μου, εξαιρετικός ο γράφων ..., δεν αντιλέγω ...!

χριστιανη μου;;;;;; ??? ??? ???  συ ειπας!!! ;D

... μουσουλμάνα ..., μπούργκα ...;
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Αύγουστος 09, 2010, 02:15:21 μμ
μαλλον δεν τον εχεις διαβασει... ;)
... αστειεύομαι χριστιανή μου, εξαιρετικός ο γράφων ..., δεν αντιλέγω ...!

χριστιανη μου;;;;;; ??? ??? ???  συ ειπας!!! ;D

... μουσουλμάνα ..., μπούργκα ...;

 ;D ;D ;D καλοοο ;D ;D ;D τσου λοιπον...ουτε αυτο.. ;) ;D ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 09, 2010, 02:19:45 μμ
μαλλον δεν τον εχεις διαβασει... ;)
... αστειεύομαι χριστιανή μου, εξαιρετικός ο γράφων ..., δεν αντιλέγω ...!

χριστιανη μου;;;;;; ??? ??? ???  συ ειπας!!! ;D

... μουσουλμάνα ..., μπούργκα ...;

 ;D ;D ;D καλοοο ;D ;D ;D τσου λοιπον...ουτε αυτο.. ;) ;D ;D

Άααα ..., πιστη ...!  :(
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Αύγουστος 09, 2010, 02:22:33 μμ
μαλλον δεν τον εχεις διαβασει... ;)
... αστειεύομαι χριστιανή μου, εξαιρετικός ο γράφων ..., δεν αντιλέγω ...!

χριστιανη μου;;;;;; ??? ??? ???  συ ειπας!!! ;D

... μουσουλμάνα ..., μπούργκα ...;

 ;D ;D ;D καλοοο ;D ;D ;D τσου λοιπον...ουτε αυτο.. ;) ;D ;D

Άααα ..., πιστη ...!  :(
;D ;D ;D παρε τη βοηθεια του κοινου!!! ;D ;D ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 09, 2010, 02:23:53 μμ
... θα πάρω τη βοήθεια ... του ύπνου ..., καλό ξημέρωμα και ... με πίστη ...  :D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Αύγουστος 09, 2010, 02:29:18 μμ
... θα πάρω τη βοήθεια ... του ύπνου ..., καλό ξημέρωμα και ... με πίστη ...  :D
;καλον υπνο ετσι για να μην μπερδευεται και ο μαρκος...οσο για την πιστη συμφωνω ....αληθινη και μια υπαρχει;;;;; ;) :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 09, 2010, 07:14:30 μμ
Ο Nicolás Cristóbal Guillén Batista (1902 – 1989) είναι ο Εθνικός Ποιητής της Κούβας – μαζί με το Χοσέ Μαρτί, που αναφέρεται περισσότερο ως Εθνικός Ήρωας. Γεννήθηκε στο Καμαγκουέι και σπούδασε νομικά στην Αβάνα. Εγκατέλειψε τις σπουδές του για να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία και την ποίηση. Μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας από το 1937 με έντονη πολιτική και αγωνιστική δράση. Ταξίδεψε στην Ισπανία, όπου κάλυψε τον Εμφύλιο Πόλεμο ως ρεπόρτερ, και σε πολλές άλλες χώρες. Το 1953 του απαγορεύτηκε η είσοδος στη Κούβα από το δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα. Θα ξαναγίνει δεκτός πανηγυρικά το 1959, μετά το θρίαμβο της Επανάστασης των γενειοφόρων ανταρτών του Φιντέλ και του Τσε.

Συγκαταλέγεται στους “στρατευμένους” ποιητές, από τους πιο θερμούς υμνητές της Κουβανικής Επανάστασης και τιμημένος το 1954 με το βραβείο Λένιν. Επιπλέον, ως αφροκουβανός, θεωρείται από τους κύριους εκπροσώπους της “νέγρικης ποίησης” και το έργο του διαπνέεται έντονα από τη μίξη της λευκής και της μαύρης κουλτούρας της Καραϊβικής.


Παρακάτω παρατίθεται ένα από τα ποιήματά του, το Tengo (Έχω). Ως μη προνομιούχος και επιπλέον μαύρος, ο Γκιγιέν περιγράφει τους κοινωνικούς αποκλεισμούς και τις ταπεινώσεις που υφίστατο η φυλή του τα χρόνια της ισπανικής και βορειοαμερικής ηγεμονίας στο νησί, που καταργήθηκαν εμφατικά με το θρίαμβο της Επανάστασης. Δεν είναι υπερβολή τίποτα από αυτά που περιγράφει. Στους μαύρους Κουβανούς δεν απαγόρευαν την είσοδο μόνο στα νυχτερινά κέντρα και τις ιδιωτικές λέσχες της “υψηλής κοινωνίας”, αλλά ακόμα και το μπάνιο σε κάποιες πλαζ, με το αιτιολογικό ότι θα μπορούσαν να τις… μολύνουν λόγω του χρώματός τους!

 
Όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη κι αγγίζω τον εαυτό μου
Εγώ ο Χουάν με Τίποτα μόλις χθες
Εγώ ο Χουάν με τα Πάντα σήμερα,
Σήμερα με τα πάντα,
Γυρίζω τα μάτια μου και κοιτάζω
Κοιτάζομαι στον καθρέφτη κι αγγίζω τον εαυτό μου
Κι αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν κάτι τέτοιο να συμβεί.
 
Έχω, ας δούμε,
Έχω τη χαρά να γυρίσω τη χώρα μου
Και να είναι δικά μου όλα όσα έχει,
Κοιτάζοντας από κοντά ό,τι
Δεν είχα ούτε μπορούσα να έχω πιο πριν.
Μπορώ να πω ζαχαροκάλαμο,
Να πω βουνό,
Να πω πόλη,
Να πω στρατός,
Τώρα και για πάντα δικά μου και δικά σου, δικά μας,
Κι η απέραντη λάμψη
Της ηλιαχτίδας, του αστεριού, του λουλουδιού.
 
Έχω, ας δούμε,
Έχω τη χαρά να τριγυρίζω,
Εγώ, ένας χωρικός, ένας εργάτης, ένας απλός άνθρωπος,
Έχω τη χαρά να πηγαίνω
(για παράδειγμα)
Σε μια τράπεζα και να μιλάω στον διευθυντή,
Όχι στα αγγλικά, χωρίς να λέω “señor”,
αλλά compañero, όπως λέμε στα ισπανικά. 
 
Ας δούμε τι έχω,
Επειδή είμαι Μαύρος
Κανείς δεν θα με σταματήσει στην πόρτα μιας αίθουσας χορού ή σ’ ένα μπαρ.
Ούτε πάλι στην πόρτα ενός ξενοδοχείου,
Δεν θα μου φωνάξουν ότι δεν έχουν δωμάτια,
Έστω ένα μικρό δωμάτιο, όχι κάτι κολοσσιαίο,
Ένα μικροσκοπικό δωμάτιο που θα μπορούσα να το νοικιάσω.
 

Ας δούμε τι έχω,
Δεν υπάρχει πια χωροφυλακή
Να με συλλάβει και να με κλειδώσει σε μακρινή φυλακή
Ή να με διώξει από τη γη μου και να με πετάξει
Στη μέση του δρόμου.
Τώρα έχοντας τη γη έχω τη θάλασσα,
Όχι λέσχες στην εξοχή, όχι ζωή του σαλονιού,
Ούτε τέννις κι ούτε γιώτ,
Αλλά από ακτή σε ακτή και από κύμα σε κύμα
Γιγάντια γαλάζια ανοιχτή δημοκρατική:
Με μια κουβέντα έχω τη θάλασσα.
   

Τι άλλο έχω, ας δούμε,
Έχω μάθει να διαβάζω,
Να μετρώ,
Έχω μάθει να γράφω,
Και να σκέφτομαι.
Και να γελώ.
Έχω… έχω τώρα
Κάπου να δουλεύω
Και να κερδίζω
Ό,τι έχω να φάω.
Έχω, ας δούμε,
Έχω ό,τι έπρεπε να έχω.

Νικολάς Γκιγιέν, Έχω (1964)

 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Αύγουστος 09, 2010, 10:54:46 μμ
Το Πιόνι


Πολλάκις βλέποντας να παίζουν σκάκι
ακολουθεί το μάτι μου ένα Πιόνι
οπού σιγά, σιγά τον δρόμο βρίσκει
και στην υστερινή γραμμή προφθαίνει.
Με τέτοια προθυμία πάει στην άκρη
οπού θαρρείς πως βέβαια εδώ θ' αρχίσουν
η απολαύσεις του κ' η αμοιβές του.
Πολλαίς στον δρόμο κακουχίαις βρίσκει.
Λόγχαις λοξά το ρίχνουν πεζοδρόμοι·
τα κάστρα το χτυπούν με ταις πλατειαίς των
γραμμαίς· μέσα στα δυο τετράγωνά των
γρήγοροι καβαλλάρηδες γυρεύουν
με δόλο να το κάμουν να σκαλώση·
κ' εδώ κ' εκεί με γωνιακή φοβέρα
μπαίνει στον δρόμο του κανένα πιόνι
απ' το στρατόπεδο του εχθρού σταλμένο.

Αλλά γλυτώνει απ' τους κινδύνους όλους
και στην υστερινή γραμμή προφθαίνει.

Τι θριαμβευτικά που εδώ προφθαίνει,
στην φοβερή γραμμή την τελευταία·
τι πρόθυμα στον θάνατό του αγγίζει!

Γιατί εδώ το Πιόνι θα πεθάνη
κ' ήσαν οι κόποι του προς τούτο μόνο.
Για την βασίλισσα, που θα μας σώση,
για να την αναστήση από τον τάφο
ήλθε να πέση στου σκακιού τον άδη.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Boldini στις Αύγουστος 09, 2010, 11:04:48 μμ
Ο Nicolás Cristóbal Guillén Batista (1902 – 1989) είναι ο Εθνικός Ποιητής της Κούβας – μαζί με το Χοσέ Μαρτί, που αναφέρεται περισσότερο ως Εθνικός Ήρωας. Γεννήθηκε στο Καμαγκουέι και σπούδασε νομικά στην Αβάνα. Εγκατέλειψε τις σπουδές του για να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία και την ποίηση. Μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας από το 1937 με έντονη πολιτική και αγωνιστική δράση. Ταξίδεψε στην Ισπανία, όπου κάλυψε τον Εμφύλιο Πόλεμο ως ρεπόρτερ, και σε πολλές άλλες χώρες. Το 1953 του απαγορεύτηκε η είσοδος στη Κούβα από το δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα. Θα ξαναγίνει δεκτός πανηγυρικά το 1959, μετά το θρίαμβο της Επανάστασης των γενειοφόρων ανταρτών του Φιντέλ και του Τσε.

Συγκαταλέγεται στους “στρατευμένους” ποιητές, από τους πιο θερμούς υμνητές της Κουβανικής Επανάστασης και τιμημένος το 1954 με το βραβείο Λένιν. Επιπλέον, ως αφροκουβανός, θεωρείται από τους κύριους εκπροσώπους της “νέγρικης ποίησης” και το έργο του διαπνέεται έντονα από τη μίξη της λευκής και της μαύρης κουλτούρας της Καραϊβικής.


Παρακάτω παρατίθεται ένα από τα ποιήματά του, το Tengo (Έχω). Ως μη προνομιούχος και επιπλέον μαύρος, ο Γκιγιέν περιγράφει τους κοινωνικούς αποκλεισμούς και τις ταπεινώσεις που υφίστατο η φυλή του τα χρόνια της ισπανικής και βορειοαμερικής ηγεμονίας στο νησί, που καταργήθηκαν εμφατικά με το θρίαμβο της Επανάστασης. Δεν είναι υπερβολή τίποτα από αυτά που περιγράφει. Στους μαύρους Κουβανούς δεν απαγόρευαν την είσοδο μόνο στα νυχτερινά κέντρα και τις ιδιωτικές λέσχες της “υψηλής κοινωνίας”, αλλά ακόμα και το μπάνιο σε κάποιες πλαζ, με το αιτιολογικό ότι θα μπορούσαν να τις… μολύνουν λόγω του χρώματός τους!

 
Όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη κι αγγίζω τον εαυτό μου
Εγώ ο Χουάν με Τίποτα μόλις χθες
Εγώ ο Χουάν με τα Πάντα σήμερα,
Σήμερα με τα πάντα,
Γυρίζω τα μάτια μου και κοιτάζω
Κοιτάζομαι στον καθρέφτη κι αγγίζω τον εαυτό μου
Κι αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν κάτι τέτοιο να συμβεί.
 
Έχω, ας δούμε,
Έχω τη χαρά να γυρίσω τη χώρα μου
Και να είναι δικά μου όλα όσα έχει,
Κοιτάζοντας από κοντά ό,τι
Δεν είχα ούτε μπορούσα να έχω πιο πριν.
Μπορώ να πω ζαχαροκάλαμο,
Να πω βουνό,
Να πω πόλη,
Να πω στρατός,
Τώρα και για πάντα δικά μου και δικά σου, δικά μας,
Κι η απέραντη λάμψη
Της ηλιαχτίδας, του αστεριού, του λουλουδιού.
 
Έχω, ας δούμε,
Έχω τη χαρά να τριγυρίζω,
Εγώ, ένας χωρικός, ένας εργάτης, ένας απλός άνθρωπος,
Έχω τη χαρά να πηγαίνω
(για παράδειγμα)
Σε μια τράπεζα και να μιλάω στον διευθυντή,
Όχι στα αγγλικά, χωρίς να λέω “señor”,
αλλά compañero, όπως λέμε στα ισπανικά. 
 
Ας δούμε τι έχω,
Επειδή είμαι Μαύρος
Κανείς δεν θα με σταματήσει στην πόρτα μιας αίθουσας χορού ή σ’ ένα μπαρ.
Ούτε πάλι στην πόρτα ενός ξενοδοχείου,
Δεν θα μου φωνάξουν ότι δεν έχουν δωμάτια,
Έστω ένα μικρό δωμάτιο, όχι κάτι κολοσσιαίο,
Ένα μικροσκοπικό δωμάτιο που θα μπορούσα να το νοικιάσω.
 

Ας δούμε τι έχω,
Δεν υπάρχει πια χωροφυλακή
Να με συλλάβει και να με κλειδώσει σε μακρινή φυλακή
Ή να με διώξει από τη γη μου και να με πετάξει
Στη μέση του δρόμου.
Τώρα έχοντας τη γη έχω τη θάλασσα,
Όχι λέσχες στην εξοχή, όχι ζωή του σαλονιού,
Ούτε τέννις κι ούτε γιώτ,
Αλλά από ακτή σε ακτή και από κύμα σε κύμα
Γιγάντια γαλάζια ανοιχτή δημοκρατική:
Με μια κουβέντα έχω τη θάλασσα.
   

Τι άλλο έχω, ας δούμε,
Έχω μάθει να διαβάζω,
Να μετρώ,
Έχω μάθει να γράφω,
Και να σκέφτομαι.
Και να γελώ.
Έχω… έχω τώρα
Κάπου να δουλεύω
Και να κερδίζω
Ό,τι έχω να φάω.
Έχω, ας δούμε,
Έχω ό,τι έπρεπε να έχω.

Νικολάς Γκιγιέν, Έχω (1964)

 


πολύ ωραίο aristos2
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 10, 2010, 12:24:10 πμ
Το Πιόνι


Πολλάκις βλέποντας να παίζουν σκάκι
ακολουθεί το μάτι μου ένα Πιόνι
οπού σιγά, σιγά τον δρόμο βρίσκει
και στην υστερινή γραμμή προφθαίνει.
Με τέτοια προθυμία πάει στην άκρη
οπού θαρρείς πως βέβαια εδώ θ' αρχίσουν
η απολαύσεις του κ' η αμοιβές του.
Πολλαίς στον δρόμο κακουχίαις βρίσκει.
Λόγχαις λοξά το ρίχνουν πεζοδρόμοι·
τα κάστρα το χτυπούν με ταις πλατειαίς των
γραμμαίς· μέσα στα δυο τετράγωνά των
γρήγοροι καβαλλάρηδες γυρεύουν
με δόλο να το κάμουν να σκαλώση·
κ' εδώ κ' εκεί με γωνιακή φοβέρα
μπαίνει στον δρόμο του κανένα πιόνι
απ' το στρατόπεδο του εχθρού σταλμένο.

Αλλά γλυτώνει απ' τους κινδύνους όλους
και στην υστερινή γραμμή προφθαίνει.

Τι θριαμβευτικά που εδώ προφθαίνει,
στην φοβερή γραμμή την τελευταία·
τι πρόθυμα στον θάνατό του αγγίζει!

Γιατί εδώ το Πιόνι θα πεθάνη
κ' ήσαν οι κόποι του προς τούτο μόνο.
Για την βασίλισσα, που θα μας σώση,
για να την αναστήση από τον τάφο
ήλθε να πέση στου σκακιού τον άδη.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης


Στο σκάκι και ιδιαίτερα στο αγωνιστικό σκάκι το πρώτο πράγμα που μαθαίνει κανείς (και ας μη το ξέρει αν είναι νέος στο άθλημα) είναι να ...χάνει. Δεν είναι κακό να χάνεις. Είναι απλώς σκληρό. Είναι η δύναμη που βάζεις στο χέρι σου για να το σηκώσεις και να το δώσεις στον αντίπαλό σου παραδεχόμενος την ήττα. Είναι τα βλέφαρα που θα αφήσουν το ασπρόμαυρο φόντο και θα σηκωθούν και αυτά να κάνουν ένα νεύμα στα μάτια του αντιπάλου.

Τι υπάρχει όμως πίσω απ΄ όλα αυτά τα ανθρώπινα? Υπάρχει η αγάπη. Όχι για την ήττα βεβαίως, αλλά για το «αντικείμενο». Όσοι αγάπησαν το σκάκι π.χ. συνέχισαν και μετά το απόγειο της ισχύς τους να αγωνίζονται. Άλλοι πάλι (ακόμη και παγκόσμιοι πρωταθλητές) αποσύρθηκαν όσο ήταν ακόμη πρώτοι διότι δεν άντεχαν την ήττα. Ο φόβος της ήττας υπερέβαινε ακόμη και την αδιαμφισβήτητη αγάπη τους για το άθλημα.



Ο καπετάν-Μανώλης Αναγνωστάκης χαρακτηρίστηκε : «Ο ποιητής της ήττας» διότι σε πολλά από τα ποιήματα του αποτυπώθηκε η μεγάλη του αγάπη. Οι ηθικές αξίες της αριστεράς οι οποίες…ηττήθηκαν. Και άλλες κλάπηκαν. Ο ακτινολόγος στο επάγγελμα, διανοούμενος κατά τα λοιπά, καπετάν-Μανώλης αγαπήθηκε από σχεδόν όλους, όχι απαραίτητα για τη συγκεκριμένη του αγάπη. Αλλά αγαπήθηκε γιατί ήξερε πότε, πως και γιατί να αποσυρθεί από την τέχνη του. Τα λόγια του:

«Στο αλλοιωμένο τοπίο της εποχής μας δεν θα ξαναγράψω», είχε ξεκαθαρίσει, γιατί «το έργο μου το ολοκλήρωσα. Επιλέγω τη σιωπή». Ίσως επειδή, όπως είχε πει σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, «η ποίηση είναι έργο της νεότητας. Χρειάζεται ενθουσιασμό, αυταπάτες, ψευδαισθήσεις. Αυτά τα έχουν οι νέοι. Όσο μεγαλώνεις, κατέχεις καλύτερα τα μέσα σου. Γίνεσαι τεχνίτης, αλλά ένα ποίημα δεν χρειάζεται να είναι τέλειο για να είναι καλό».
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ioanna89 στις Αύγουστος 10, 2010, 02:17:16 μμ
                                  ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ «ΕΒΔΟΜΑΔΑ»

Τρίτη


I went down to St James Infirmary
(BLUES)


Χάθηκα μέσα στην πολιτεία.
Τα περιβόλια τα σκεπάζει το νοσοκομείο του Δον
Χουάν Ταβέρα.
Δρόμοι τυλίγοντας διαφημίσεις.
Κάθε άνθρωπος περπατά χωρίς να ξέρει
αν άρχισε ή αν τέλειωσε
αν πηγαίνει στη μητέρα του στην κόρη του ή
στην ερωμένη του
αν θα δικάσει ή αν θα δικαστεί
αν θ' αποδράσει, αν έχει διαφύγει·
δεν ξέρει.
Κάθε γωνιά κι ένα κατάστημα γραμμοφώνων
κάθε κατάστημα κι εκατό γραμμόφωνα
κάθε γραμμόφωνο κι εκατό δίσκοι
και σε κάθε δίσκο
ένας ζωντανός παίζει μ' έναν πεθαμένο.
Πάρε τη χαλύβδινη βελόνα και ξεχώρισέ τους
αν μπορείς.

Μα ποιος ποιητής· θυμάσαι ποιος ποιητής
δοκίμασε τη χαλύβδινη βελόνα
στις ραφές τ' ανθρώπινου κρανίου;
Θυμάσαι το τραγούδι του το βράδυ εκείνο;
Θυμάμαι που μας ζήτησε μιαν ασπιρίνη
τα μάτια του έπαιζαν μέσα σε μαύρους κρίκους
ήταν χλωμός και δυο βαθιές ρυτίδες
τυλίγανε το μέτωπό του. Μήπως όμως
ήσουν εσύ; μήπως εγώ; Ή μήπως ήταν
η αμίλητη Αντιγόνη με τους ώμους
τους λυγισμένους πάνω από το στήθος;
Την κράτησα κοντά μου δέκα νύχτες
έκλαιγε κάθε αυγή για το παιδί της.
Θυμάμαι γύρευα ένα φαρμακείο.
Όλα κλειστά. Για ποιον ήταν δεν ξέρω.

Χάθηκα μέσα στην πολιτεία
κανείς δε θα μετακινήσει το νοσοκομείο
γεμάτο ανάπηρα παιδιά που γνέφουν
σ' εμένα ή σ' άλλους που ακολουθάνε.
Οσμές φαρμάκων μέσα στον αγέρα
βαραίνουν ερωτεύονται και σμίγουν
αχνούς από αυτοκίνητα που φεύγουν
στην εξοχή μ' ολόξανθα ζευγάρια
προραφαηλιτικά λιγάκι εξατμισμένα.

Την άνοιξη του '23 στο λουτρό της
πέθανε η Λίβια Ρίμινι, τ' αστέρι·
τη βρήκανε μέσα στ' αρώματα νεκρή
και το νερό δεν είχε ακόμη κρυώσει.
Ωστόσο χτες στον κινηματογράφο
με κοίταζε με τ' άχρηστά της μάτια.


Γιώργος Σεφέρης
Τετράδιο Γυμνασμάτων (1928 - 1937)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 10, 2010, 03:44:53 μμ
                                  ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ «ΕΒΔΟΜΑΔΑ»

Τρίτη


I went down to St James Infirmary
(BLUES)


Χάθηκα μέσα στην πολιτεία.
Τα περιβόλια τα σκεπάζει το νοσοκομείο του Δον
Χουάν Ταβέρα.
Δρόμοι τυλίγοντας διαφημίσεις.
Κάθε άνθρωπος περπατά χωρίς να ξέρει
αν άρχισε ή αν τέλειωσε
αν πηγαίνει στη μητέρα του στην κόρη του ή
στην ερωμένη του
αν θα δικάσει ή αν θα δικαστεί
αν θ' αποδράσει, αν έχει διαφύγει·
δεν ξέρει.
Κάθε γωνιά κι ένα κατάστημα γραμμοφώνων
κάθε κατάστημα κι εκατό γραμμόφωνα
κάθε γραμμόφωνο κι εκατό δίσκοι
και σε κάθε δίσκο
ένας ζωντανός παίζει μ' έναν πεθαμένο.
Πάρε τη χαλύβδινη βελόνα και ξεχώρισέ τους
αν μπορείς.

Μα ποιος ποιητής· θυμάσαι ποιος ποιητής
δοκίμασε τη χαλύβδινη βελόνα
στις ραφές τ' ανθρώπινου κρανίου;
Θυμάσαι το τραγούδι του το βράδυ εκείνο;
Θυμάμαι που μας ζήτησε μιαν ασπιρίνη
τα μάτια του έπαιζαν μέσα σε μαύρους κρίκους
ήταν χλωμός και δυο βαθιές ρυτίδες
τυλίγανε το μέτωπό του. Μήπως όμως
ήσουν εσύ; μήπως εγώ; Ή μήπως ήταν
η αμίλητη Αντιγόνη με τους ώμους
τους λυγισμένους πάνω από το στήθος;
Την κράτησα κοντά μου δέκα νύχτες
έκλαιγε κάθε αυγή για το παιδί της.
Θυμάμαι γύρευα ένα φαρμακείο.
Όλα κλειστά. Για ποιον ήταν δεν ξέρω.

Χάθηκα μέσα στην πολιτεία
κανείς δε θα μετακινήσει το νοσοκομείο
γεμάτο ανάπηρα παιδιά που γνέφουν
σ' εμένα ή σ' άλλους που ακολουθάνε.
Οσμές φαρμάκων μέσα στον αγέρα
βαραίνουν ερωτεύονται και σμίγουν
αχνούς από αυτοκίνητα που φεύγουν
στην εξοχή μ' ολόξανθα ζευγάρια
προραφαηλιτικά λιγάκι εξατμισμένα.

Την άνοιξη του '23 στο λουτρό της
πέθανε η Λίβια Ρίμινι, τ' αστέρι·
τη βρήκανε μέσα στ' αρώματα νεκρή
και το νερό δεν είχε ακόμη κρυώσει.
Ωστόσο χτες στον κινηματογράφο
με κοίταζε με τ' άχρηστά της μάτια.


Γιώργος Σεφέρης
Τετράδιο Γυμνασμάτων (1928 - 1937)

Αυτός, βεβαίως, είναι Ποιητής ...!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ioanna89 στις Αύγουστος 10, 2010, 04:18:52 μμ
                                                      Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ
     
                              στον Χρήστο Μπράβο         το ποίημα
κάθεσαι και το ξενυχτάς
σαν τον νεκρό
         
       
                                Στις δώδεκα και μισή
τη νύχτα
την ίδια ώρα και συγχρόνως
φάνηκε στον μεγάλο καθρέφτη και στο παράθυρό μου
ο Ντύλαν Τόμας μ' ένα αναμμένο κόκκινο κερί στο στόμα

νεκρός βέβαια
κι άγιος
και τρελός
όπως τόχω ξαναπεί

— Έλα αδερφέ, μου λέει, μαζί μου
σάπισες εδώ πέρα
έλα στα βορινά φαράγγια της πατρίδας μου
εδώ ζεις σ' ένα σάπιο τόπο που σε κοροϊδεύουν
εκεί χαιρετάνε τους τρελούς και οι παπάδες
κι η πάπια δε γενάει πια πάγο
γενάει κόκκινο αυγό

Αυτά τα λίγα μου είπε ο μεγάλος ποιητής
όχι πια στον καθρέφτη και στο παράθυρό μου
αλλά μέσα από τα ψηλά χορτάρια του θανάτου του
μισός από τη μέση κι απάνω στο φως, έξω από το χορτάρι
μισός από τη μέση και κάτω στο σκοτάδι
κάτω από το φως.
       
           
                              15 Αυγούστου '81
                              της Παναγίας
           
             
                Μίλτος Σαχτούρης


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 10, 2010, 04:22:08 μμ
Ποιητικά ανήσυχη, σήμερα, θαυματουργείς Ioanna89 ...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ioanna89 στις Αύγουστος 10, 2010, 04:27:13 μμ
Άφησα το άλλο "στέκι", το μουσικό, και ήρθα εδώ :) 

http://www.youtube.com/watch?v=tPOVlWc8fyg
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Αύγουστος 10, 2010, 04:31:23 μμ
Άφησα το άλλο "στέκι", το μουσικό, και ήρθα εδώ :)


 http://www.youtube.com/watch?v=tPOVlWc8fy

ω!!!!! τι χαρα!!!!!!!

γιατι μου βγαζει : Η διεύθυνση URL περιείχε ένα αναγνωριστικό βίντεο με λανθασμένη μορφή.  ???  ???  ???
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 10, 2010, 04:35:45 μμ
Άφησα το άλλο "στέκι", το μουσικό, και ήρθα εδώ :)


 http://www.youtube.com/watch?v=tPOVlWc8fy



... τι είναι όλο ετούτο ...!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ioanna89 στις Αύγουστος 10, 2010, 04:37:41 μμ
http://www.youtube.com/watch?v=tPOVlWc8fyg

Έλειπε ένα γράμμα στο τέλος

http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=628
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Αύγουστος 10, 2010, 04:38:13 μμ
σε μενα εβγαλε αυτό ;D ;D

http://www.youtube.com/watch?v=jaBow7oqh7E&playnext=1&videos=A3FaFuNFijE&feature=rec-LGOUT-exp_fresh%2Bdiv-1r-9-HM
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 10, 2010, 04:40:29 μμ
Διαλέγω της Ιωάννας ..., του Παράξενου μου ανακάτωσε τα μετά μεσημβρίας γεμιστά ...  :(
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ioanna89 στις Αύγουστος 10, 2010, 04:42:08 μμ
 ;D  ;D  ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Αύγουστος 10, 2010, 04:44:57 μμ
Διαλέγω της Ιωάννας ..., του Παράξενου μου ανακάτωσε τα μετά μεσημβρίας γεμιστά ...  :(


καλη μεταμεσημβρία ;D ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Αύγουστος 10, 2010, 04:48:46 μμ
Διαλέγω της Ιωάννας ..., του Παράξενου μου ανακάτωσε τα μετά μεσημβρίας γεμιστά ...  :(

 :P   :P  :P  :P

(http://2.bp.blogspot.com/_2VlIgzcG7Ag/SNYP6KbhPZI/AAAAAAAAALw/F5sKejnsDlw/s320/orangutang%2520smiles%2520gallery.jpg)

 ;D  ;D  ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Αύγουστος 10, 2010, 04:51:13 μμ

ντρινννννννν!!!!!!!!!!!!!!!!   επιστροφή στο  μαθημα παρακαλω!!!!!!  ;D  ;D  ;D


                                 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ «ΕΒΔΟΜΑΔΑ»

Τρίτη


Μα ποιος ποιητής· θυμάσαι ποιος ποιητής
δοκίμασε τη χαλύβδινη βελόνα
στις ραφές τ' ανθρώπινου κρανίου;

Γιώργος Σεφέρης
Τετράδιο Γυμνασμάτων (1928 - 1937)

Αυτός, βεβαίως, είναι Ποιητής ...!

 

 Βαδίζεις σε μια έρημο.
Ακούς ένα πουλί που κελαηδάει.
Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί στην έρημο,
ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δέντρο.
Αυτό είναι το ποίημα.

(Κική Δημουλά)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ioanna89 στις Αύγουστος 10, 2010, 05:00:30 μμ
                 Η ποίηση
         
                           Κάτι παράξενο συμβαίνει στο δωμάτιό μου
σαν πέσει η νύχτα.
Ένα πουλί ολάξαφνο
με φτερουγίσματα που μαχαιρώνουν τον αέρα
εισορμά κι ύστερα πάλι ησυχία επικρατεί.
Ποτέ μου δεν ετόλμησα το φως ν’ ανοίξω
και πάντα λέω τι να ’ναι το ολάξαφνο πουλί
τι πτέρωμα να έχει
πώς άραγε να συγκινεί η μορφή του…
Πάντως όταν ξυπνώ με της αυγής το σκούντημα
δεν είμαι παρά μόνος στο δωμάτιο
σωματικά στερεωμένος απ’ τον ύπνο
πιο γνώριμος του θανάτου από χτες
ενώ η ψυχή προσμένει
το καινούργιο μήνυμα του ήλιου
όπως πάντα.
Όμως
τι να ’ναι το πουλί που ξαφνικά
σαν ερχομός πνοής μέσα στο πνεύμα
σφάζει την ησυχία του δωματίου μου
και το αισθάνομαι κοντά μου;
Ποτέ νομίζω δεν θα μάθω
και ίσως να είναι το πουλί αυτό,
όλο το μυστικό εδώ πέρα.
                 
            Νίκος Καρούζος
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Αύγουστος 10, 2010, 05:04:05 μμ
«Αν δεν ήμουν ποιητής θα ήθελα να ήμουν ζωγράφος»,

Μιλτος Σαχτούρης

(http://2.bp.blogspot.com/_VVajomQFa4Q/TES4cU6CNcI/AAAAAAAAJhw/AgY2ou1p-Ng/s400/fisi_xamogelo.jpg)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Αύγουστος 10, 2010, 05:14:13 μμ

ντρινννννννν!!!!!!!!!!!!!!!!   επιστροφή στο  μαθημα παρακαλω!!!!!!  ;D  ;D  ;D


Μάλιστα Κυρία :D

  Μάνος Ελευθερίου
 

Λόγω ανωτέρας βίας
πήρες τη μετάθεσή σου
δάσκαλος της επαρχίας
του νομού του παραδείσου.

Δίδαξε λοιπόν ανθρώπους
για να γίνουν δουλευτάδες
αλλά πες και για τους τρόπους
που 'χουνε κάποιοι φονιάδες.

Πες τους για τις πανουργίες
τη βρωμιά και την απάτη
κι άσε τις χρονολογίες
κάποιος άλλος να τους μάθει.

Μπλε σακάκι, τετριμμένο
εικοστή πέμπτη Μαρτίου
σε θυμάμαι δάσκαλέ μου
στην εξέδρα του σχολείου.

Δίδαξε λοιπόν ανθρώπους
για να γίνουν δουλευτάδες
αλλά πες και για τους τρόπους
που 'χουνε κάποιοι φονιάδες.

Πες τους για τις πανουργίες
τη βρωμιά και την απάτη
κι άσε τις χρονολογίες
κάποιος άλλος να τους μάθει.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 10, 2010, 09:16:40 μμ
Διαλέγω της Ιωάννας ..., του Παράξενου μου ανακάτωσε τα μετά μεσημβρίας γεμιστά ...  :(

 :P   :P  :P  :P

(http://2.bp.blogspot.com/_2VlIgzcG7Ag/SNYP6KbhPZI/AAAAAAAAALw/F5sKejnsDlw/s320/orangutang%2520smiles%2520gallery.jpg)

 ;D  ;D  ;D

Eπιτυχής, ποιητικά, προσέγγιση ...  :D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 10, 2010, 09:26:36 μμ
 

«Αν δεν ήμουν ποιητής θα ήθελα να ήμουν ζωγράφος»,

Μιλτος Σαχτούρης

Παράφραση για το φόρουμ: αν δεν ήμουν ο aristos2 - που δεν είμαι κι επακριβώς - θα ήθελα να ήμουν η (μην παρεξηγηθώ ..., μιλώ σε πνευματικό/μεταφυσικό και ουχί σε κυριολεκτικό/ρεαλιστικό επίπεδο ...!)  ioanna89 , με τμήμα της ευαισθησίας της aeee , κάποιες απ' τις paraxenιές ποιου άλλου, έναν τον έχουμε τον προκομμένο ...!

Παραμένω ένας ταπεινός οπαδός του Θρύλου ..., και τα παραπάνω ευσεβείς πόθοι ...!  :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 10, 2010, 11:10:22 μμ
Πάντα να συγχωρείς τους εχθρούς σου. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο για αυτούς.
Oscar Wilde

Καλύτερα ένα άθλιο τέλος παρά μια αθλιότητα χωρίς τέλος.
Καρλ Μαρξ

Δύο πράγματα είναι αιώνια: Το σύμπαν και η ανοησία των ανθρώπων… Αν και για το σύμπαν, έχω αρχίσει τελευταία να αμφιβάλλω…
Άλμπερτ Αϊνστάιν

Κυνικός είναι ο άνθρωπος που όταν μυρίζει λουλούδια, ψάχνει να βρει το φέρετρο.
H. L. Menken

Δημοσιογράφος είναι αυτός που, εκ των υστέρων, ξέρει τα πάντα εκ των προτέρων.
Karl Kraus

Είμαι μια καταπληκτική νοικοκυρά. Κάθε φορά που εγκαταλείπω έναν άντρα κρατάω εγώ το σπίτι του.
Ζα Ζα Γκαμπόρ

Δόξα τω Θεώ, είμαι άθεος.
Salvador Dali

Περισσότεροι νόμοι, λιγότερη δικαιοσύνη.
Κικέρων

Όταν η Ευρώπη ανοίγει το στόμα της, είναι για να χασμουρηθεί.
Φρανσουά Μιττεράν

Ο άντρας κλέβει το πρώτο φιλί, ικετεύει για το δεύτερο, απαιτεί το τρίτο, παίρνει το τέταρτο, δέχεται το πέμπτο και ανέχεται όλα τα υπόλοιπα.
Έλεν Ρόουλαντ


Ο άνδρας δημιουργεί την ζωή του, η γυναίκα δικαιολογεί την δική της.
Αίσωπος

Αν ένας υπουργός εξωτερικών αρχίζει να υπερασπίζεται μέχρι θανάτου μια «συμφωνία ειρήνης», πρέπει να είστε βέβαιοι ότι η κυβέρνησή του έχει ήδη παραγγείλει νέα θωρηκτά και αεροπλάνα.
Ιωσήφ Στάλιν

Κάποτε έκοψα το ποτό και τις γυναίκες. Ήταν τα χειρότερα 20 λεπτά της ζωής μου.
George Best

Πιστεύω πως το σεξ μεταξύ δύο ανθρώπων είναι πολύ ωραίο πράγμα. Μεταξύ πέντε είναι φανταστικό.
Woody Allen

Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο όπως η αφοσίωση μιας παντρεμένης γυναίκας. Κρίμα που κανένας σύζυγος δεν την έχει γνωρίσει.
Oscar Wilde

Μη μου τους κύκλους τάραττε.
Αρχιμήδης

Ουφφφφ ...!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Αύγουστος 10, 2010, 11:39:07 μμ
Αυτός που εξουσιάζει τους άλλους έχει ισχύ, αυτός που εξουσιάζει τον εαυτό του έχει δύναμη
 (Λαο Τσι)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Αύγουστος 10, 2010, 11:46:05 μμ
Αυτός που εξουσιάζει τους άλλους έχει ισχύ, αυτός που εξουσιάζει τον εαυτό του έχει δύναμη
 (Λαο Τσι)

Η αλαζονεία είναι ένα ζευγάρι ξυλοπάπουτσα ,ψηλώνουν τον άνθρωπο μα δεν τον μεγαλώνουν.  :D


Ο άνδρας δημιουργεί την ζωή του, η γυναίκα δικαιολογεί την δική της.
Αίσωπος

Ουφφφφ ...!
Ουφφφφ ...!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!   :D ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Αύγουστος 11, 2010, 12:00:36 πμ
Αυτός που εξουσιάζει τους άλλους έχει ισχύ, αυτός που εξουσιάζει τον εαυτό του έχει δύναμη
 (Λαο Τσι)

Η αλαζονεία είναι ένα ζευγάρι ξυλοπάπουτσα ,ψηλώνουν τον άνθρωπο μα δεν τον μεγαλώνουν.  :D


Ο άνδρας δημιουργεί την ζωή του, η γυναίκα δικαιολογεί την δική της.
Αίσωπος

Ουφφφφ ...!
Ουφφφφ ...!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!   :D ;D


 ουφφφφ ο ένας….ουφφφ ο άλλος…….θα μας πουντιάσετε  ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Αύγουστος 11, 2010, 12:01:32 πμ

Λόγω ανωτέρας βίας
πήρες τη μετάθεσή σου
δάσκαλος της επαρχίας
του νομού του παραδείσου.

Δίδαξε λοιπόν ανθρώπους
για να γίνουν δουλευτάδες
αλλά πες και για τους τρόπους
που 'χουνε κάποιοι φονιάδες.

Πες τους για τις πανουργίες
τη βρωμιά και την απάτη
κι άσε τις χρονολογίες
κάποιος άλλος να τους μάθει.

Μπλε σακάκι, τετριμμένο
εικοστή πέμπτη Μαρτίου
σε θυμάμαι δάσκαλέ μου
στην εξέδρα του σχολείου.

Δίδαξε λοιπόν ανθρώπους
για να γίνουν δουλευτάδες
αλλά πες και για τους τρόπους
που 'χουνε κάποιοι φονιάδες.

Πες τους για τις πανουργίες
τη βρωμιά και την απάτη
κι άσε τις χρονολογίες
κάποιος άλλος να τους μάθει.


πολύ ωραιο!!!!! Ευχαριστουμε!!!!!!
 να γινει υμνος των απανταχου αμω & ακω  ;)
υπαρχει λινκ να το ακουσουμε; ;
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Αύγουστος 11, 2010, 12:07:27 πμ

Λόγω ανωτέρας βίας
πήρες τη μετάθεσή σου
δάσκαλος της επαρχίας
του νομού του παραδείσου.

Δίδαξε λοιπόν ανθρώπους
για να γίνουν δουλευτάδες
αλλά πες και για τους τρόπους
που 'χουνε κάποιοι φονιάδες.

Πες τους για τις πανουργίες
τη βρωμιά και την απάτη
κι άσε τις χρονολογίες
κάποιος άλλος να τους μάθει.

Μπλε σακάκι, τετριμμένο
εικοστή πέμπτη Μαρτίου
σε θυμάμαι δάσκαλέ μου
στην εξέδρα του σχολείου.

Δίδαξε λοιπόν ανθρώπους
για να γίνουν δουλευτάδες
αλλά πες και για τους τρόπους
που 'χουνε κάποιοι φονιάδες.

Πες τους για τις πανουργίες
τη βρωμιά και την απάτη
κι άσε τις χρονολογίες
κάποιος άλλος να τους μάθει.


πολύ ωραιο!!!!! Ευχαριστουμε!!!!!!
 να γινει υμνος των απανταχου αμω & ακω  ;)
υπαρχει λινκ να το ακουσουμε; ;
Μουσική  Γιώργος Χατζηνάσιος
 εκτέλεση Τάνια Τσανακλίδου
  δεν βρισκω λινκ.. :-[   μην με (κόψεις) όμως……έστω την βάση να πιάσω ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Αύγουστος 11, 2010, 03:33:48 μμ
Τὸ Ψωμί


Ἕνα τεράστιο καρβέλι, μιὰ πελώρια φραντζόλα ζεστὸ ψωμί,
εἶχε πέσει στὸ δρόμο ἀπὸ τὸν οὐρανό,
ἕνα παιδὶ μὲ πράσινο κοντὸ βρακάκι καὶ μὲ μαχαίρι
ἔκοβε καὶ μοίραζε στὸν κόσμο γύρω,
ὅμως καὶ μία μικρή, ἕνας μικρὸς ἄσπρος ἄγγελος.
κι αὐτὴ μ᾿ ἕνα μαχαίρι ἔκοβε καὶ μοίραζε
κομμάτια γνήσιο οὐρανὸ
κι ὅλοι τώρα τρέχαν σ᾿ αὐτή, λίγοι πηγαῖναν στὸ ψωμί,
ὅλοι τρέχανε στὸν μικρὸν ἄγγελο ποὺ μοίραζε οὐρανό!
Ἂς μὴν τὸ κρύβουμε.
Διψᾶμε γιὰ οὐρανό.

  


Μίλτος Σαχτούρης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: panos2 στις Αύγουστος 11, 2010, 03:40:26 μμ
Τὸ Ψωμί


Ἕνα τεράστιο καρβέλι, μιὰ πελώρια φραντζόλα ζεστὸ ψωμί,
εἶχε πέσει στὸ δρόμο ἀπὸ τὸν οὐρανό,
ἕνα παιδὶ μὲ πράσινο κοντὸ βρακάκι καὶ μὲ μαχαίρι
ἔκοβε καὶ μοίραζε στὸν κόσμο γύρω,
ὅμως καὶ μία μικρή, ἕνας μικρὸς ἄσπρος ἄγγελος.
κι αὐτὴ μ᾿ ἕνα μαχαίρι ἔκοβε καὶ μοίραζε
κομμάτια γνήσιο οὐρανὸ
κι ὅλοι τώρα τρέχαν σ᾿ αὐτή, λίγοι πηγαῖναν στὸ ψωμί,
ὅλοι τρέχανε στὸν μικρὸν ἄγγελο ποὺ μοίραζε οὐρανό!
Ἂς μὴν τὸ κρύβουμε.
Διψᾶμε γιὰ οὐρανό.

  


Μίλτος Σαχτούρης

Διψάνε για Ουρανό (νερό) μόνο όσοι χόρτασαν  ψωμί. Και οι ασκητές...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Αύγουστος 11, 2010, 03:42:01 μμ
Πάντα να συγχωρείς τους εχθρούς σου. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο για αυτούς.
Oscar Wilde

Καλύτερα ένα άθλιο τέλος παρά μια αθλιότητα χωρίς τέλος.
Καρλ Μαρξ

Δύο πράγματα είναι αιώνια: Το σύμπαν και η ανοησία των ανθρώπων… Αν και για το σύμπαν, έχω αρχίσει τελευταία να αμφιβάλλω…
Άλμπερτ Αϊνστάιν

Κυνικός είναι ο άνθρωπος που όταν μυρίζει λουλούδια, ψάχνει να βρει το φέρετρο.
H. L. Menken

Δημοσιογράφος είναι αυτός που, εκ των υστέρων, ξέρει τα πάντα εκ των προτέρων.
Karl Kraus

Είμαι μια καταπληκτική νοικοκυρά. Κάθε φορά που εγκαταλείπω έναν άντρα κρατάω εγώ το σπίτι του.
Ζα Ζα Γκαμπόρ

Δόξα τω Θεώ, είμαι άθεος.
Salvador Dali

Περισσότεροι νόμοι, λιγότερη δικαιοσύνη.
Κικέρων

Όταν η Ευρώπη ανοίγει το στόμα της, είναι για να χασμουρηθεί.
Φρανσουά Μιττεράν

Ο άντρας κλέβει το πρώτο φιλί, ικετεύει για το δεύτερο, απαιτεί το τρίτο, παίρνει το τέταρτο, δέχεται το πέμπτο και ανέχεται όλα τα υπόλοιπα.
Έλεν Ρόουλαντ


Ο άνδρας δημιουργεί την ζωή του, η γυναίκα δικαιολογεί την δική της.
Αίσωπος

Αν ένας υπουργός εξωτερικών αρχίζει να υπερασπίζεται μέχρι θανάτου μια «συμφωνία ειρήνης», πρέπει να είστε βέβαιοι ότι η κυβέρνησή του έχει ήδη παραγγείλει νέα θωρηκτά και αεροπλάνα.
Ιωσήφ Στάλιν

Κάποτε έκοψα το ποτό και τις γυναίκες. Ήταν τα χειρότερα 20 λεπτά της ζωής μου.
George Best

Πιστεύω πως το σεξ μεταξύ δύο ανθρώπων είναι πολύ ωραίο πράγμα. Μεταξύ πέντε είναι φανταστικό.
Woody Allen

Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο όπως η αφοσίωση μιας παντρεμένης γυναίκας. Κρίμα που κανένας σύζυγος δεν την έχει γνωρίσει.
Oscar Wilde

Μη μου τους κύκλους τάραττε.
Αρχιμήδης

Ουφφφφ ...!

το καλυτερο αφησες.. ;)

Οι πολιτικοί είναι παντού οι ίδιοι. Υπόσχονται να χτίσουν γέφυρες ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν ποτάμια. Νικήτα Χρουτσιώφ
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aetius στις Αύγουστος 11, 2010, 04:15:59 μμ
«Η ραγισμένη ψυχή»

Η ραγισμένη μου ψυχή είναι
ένα βότσαλο στου ονείρου το βυθό
που παίζει με το κύμα,
γίνεται «ένα» με της θάλασσας
το ποίημα, μοιάζει με
καράβι στ’ ανοιχτά
με τα πανιά λευκά
στου ορίζοντα το νήμα.



Μαρίνα Παναγιωτάκη

www.mypoems.gr
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: panos2 στις Αύγουστος 11, 2010, 04:45:33 μμ
«Η ραγισμένη ψυχή»

Η ραγισμένη μου ψυχή  είναι
ένα βότσαλο στου ονείρου το βυθό
που παίζει με το κύμα,
γίνεται «ένα» με της θάλασσας
το ποίημα, μοιάζει με
καράβι  στ’ ανοιχτά
με τα πανιά λευκά
στου ορίζοντα το νήμα.



Μαρίνα Παναγιωτάκη

www.mypoems.gr


Η ραγισμένη ψυχή βότσαλο; Πέτρα; Μικρή, αλλά σκληρή;  Χμ;
Α!  Μικρόψυχη και σκληρή!
Μετά το βότσαλο επιπλέει, σαν καράβι;
Α! Έχουμε απωθημένα με τη Φυσική!!

"Του ορίζοντα το (τεντωμένο) νήμα".

Αυτό μου άρεσε! :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Αύγουστος 11, 2010, 05:33:27 μμ
Η ΣΧΟΛΙΚΗ ΖΩΗ ΣΕ ΤΙΤΛΟΥΣ ΤΑΙΝΙΩΝ :
Αντιγραφη : ο κλεψας του κλεψαντος
Λογια δασκαλου : οσα παιρνει ο ανεμος
Σηκωμα στο μαθημα : η σιωπη τν αμνων
Τελευται θρανια : συνοικια το ονειρο
...Συνελευση καθηγητων : η νυχτα τν βρικολακων
Διαγωνισμα : γυμνη απειλη!!!!


ασχετο το ξερω αλλα μετα τις κακιουλες του Πανου... ;D ;D ;D(πανο ουτε εγω δεν ειμαι τοοοοοσο πεζη... :o :o) :P
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Joanna Bear στις Αύγουστος 11, 2010, 05:51:45 μμ
Η ΣΧΟΛΙΚΗ ΖΩΗ ΣΕ ΤΙΤΛΟΥΣ ΤΑΙΝΙΩΝ :
Αντιγραφη : ο κλεψας του κλεψαντος
Λογια δασκαλου : οσα παιρνει ο ανεμος
Σηκωμα στο μαθημα : η σιωπη τν αμνων
Τελευται θρανια : συνοικια το ονειρο
...Συνελευση καθηγητων : η νυχτα τν βρικολακων
Διαγωνισμα : γυμνη απειλη!!!!

ασχετο το ξερω αλλα μετα τις κακιουλες του Πανου... ;D ;D ;D(πανο ουτε εγω δεν ειμαι τοοοοοσο πεζη... :o :o) :P
Αναστασία, πάρε και τούτο από μένα:
Εξετάσεις: "Τα Κανόνια του Ναβαρόνε"!!!  ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 11, 2010, 11:08:39 μμ
 
  "Ο κόσμος σκηνή, ο βίος πάροδος. Ήλθες, είδες, απήλθες.'Ο κόσμος είναι ένα θέατρο και η ζωή ένα δράμα: έρχεσαι,βλέπεις και φέυγεις"
 
 Δημόκριτος  (Φιλόσοφος-Μαθηματικός-Αστρονόμος) 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: lion22 στις Αύγουστος 11, 2010, 11:20:29 μμ
" του αδελφου"


Πονάς έ;
Και ποιός δεν πονά σε αυτόν
τον κόσμο αδελφέ μου;
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 12, 2010, 11:03:11 μμ
Κι αν έσβυσε σαν ίσκιος… (Κώστας Καρυωτάκης)

Κι αν έσβυσε σαν ίσκιος τόνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ’ ακάθαρτα του δρόμου
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά ̇

κι αν έχει, πριν ανοίξη, το λουλούδι,
στον κήπο της καρδιάς μου μαραθεί,
το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδι
κι αν ξέρω πώς ποτέ δε θα ειπωθή ̇

κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου
βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ, -
καθάρια πως ταράζεται η ψυχή μου
σα βλέπω το μεγάλον ουρανό,

η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
και ογραίνοντας την άμμο το πρωί,
μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,
μου λέει για κάποια πούζησα ζωή !
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 12, 2010, 11:04:47 μμ
ΣΤΕΡΙΑΝΗ ΖΑΛΗ (Νίκος Καββαδίας)

Ο λοστρόμος κρατά μια καραβέλα,
μισή μποτίλια τζίν και δυο μιγάδες,
τη νύχτα μετοικούν οι Συμπληγάδες
στα μπαρ του λιμανιού και στα μπορντέλα.
 

Πηχτό πούσι σκεπάζει τα καρνάγια.
West End – Thame’s street και διπλός έρως.
Ας φυσάνε στο Πλάτα τα Παμπέρος,
ας ρολάρει το κύμα στη Μπισκάγια.
 

Χαμηλός ουρανός γιομάτος άστρα,
μα δε μοιάζει μ’ αυτόν που σε γνωρίζει.
Η μπαρκέτα γυρίζει ; Δε γυρίζει.
Το κορίτσι νυστάζει στην Καράστρα.
 

Βαρεθήκαν οι ναύτες το τιμόνι,
το ‘να μάτι σου γέρνει και κοιμάται,
αγρυπνά το δεξί και θυμάται
το φανό που χτυπά μα δε ζυγώνει.
 

Ο λοστρόμος ξυπνάει και καταριέται
μια μιγάδα που κλαίει και μια μποτίλια.
Ανοιχτά κάπου εννιά χιλιάδες μίλια
το σκυλόψαρο προσμένει και βαριέται.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aeee στις Αύγουστος 12, 2010, 11:55:27 μμ
Κι αν έσβυσε σαν ίσκιος… (Κώστας Καρυωτάκης)

Κι αν έσβυσε σαν ίσκιος τ' όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ’ ακάθαρτα του δρόμου
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά ̇


Να 'χα τ' αθάνατο νερό
ψυχή καινούργια να 'χα
να σού 'δινα να ξύπναγες
για μια στιγμή μονάχα

Να δεις, να πεις, να το χαρείς
ακέραιο τ' όνειρό σου  (διορισμός)
να στέκεται ολοζώντανο
κοντά σου, στο πλευρό σου
  
Ριτσος
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: panos2 στις Αύγουστος 13, 2010, 12:18:56 πμ
Κι αν έσβυσε σαν ίσκιος… (Κώστας Καρυωτάκης)

Κι αν έσβυσε σαν ίσκιος τ' όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ’ ακάθαρτα του δρόμου
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά ̇


Να 'χα τ' αθάνατο νερό
ψυχή καινούργια να 'χα
να σού 'δινα να ξύπναγες
για μια στιγμή μονάχα

Να δεις, να πεις, να το χαρείς
ακέραιο τ' όνειρό σου
να στέκεται ολοζώντανο
κοντά σου, στο πλευρό σου
 
Ριτσος

Τι κάθομαι εδώ και περιμένω,
ο ηδονοβλεψίας.
Τελείωσε η ερωτική πράξη,
και εγώ ο ηλίθιος
δεν το κατάλαβα... ???


panos2
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ioanna89 στις Αύγουστος 13, 2010, 01:03:41 πμ
             Επιτυχόντες
           
                      Άγομεν ηλικίαν ώριμον
Ορθώς φρονούμεν
Ορθώς καθήμεθα –και ασφαλώς–
Δικαίως κεραυνοβολούμε τους παρίες
Σεβάσμιοι –και τρομεροί αν χρειαστεί– τοις πάσι.

Εμείς, δεν είμαστε άνθρωποι τυχαίοι.
Εδώ να φτάσουμε, ν' αρπαχτούμε απ' εδώ
να κρεμαστούμε ασθμαίνοντας, να επιπλεύσουμε όπως-όπως,
τι δεν απεμπολήσαμε,
θέλοντας μη θέλοντας τι δεν επράξαμε, οι καημένοι.

                                          *
Ενάρετα γηράσκοντες, άξια διοικούντες τώρα
και –φυσικά– γενναία μισθοδοτούμενοι,
απ' τον Ταμία - Ήλιο.
         
                 Πάνος Θασίτης
                 Από τη συλλογή Ελεεινόν θέατρον (1980)


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: MARKOS στις Αύγουστος 13, 2010, 09:36:29 πμ
Κι αν έσβυσε σαν ίσκιος… (Κώστας Καρυωτάκης)

Κι αν έσβυσε σαν ίσκιος τ' όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ’ ακάθαρτα του δρόμου
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά ̇


Να 'χα τ' αθάνατο νερό
ψυχή καινούργια να 'χα
να σού 'δινα να ξύπναγες
για μια στιγμή μονάχα

Να δεις, να πεις, να το χαρείς
ακέραιο τ' όνειρό σου
να στέκεται ολοζώντανο
κοντά σου, στο πλευρό σου
 
Ριτσος

Τι κάθομαι εδώ και περιμένω,
ο ηδονοβλεψίας.
Τελείωσε η ερωτική πράξη,
και εγώ ο ηλίθιος
δεν το κατάλαβα... ???


panos2


panos2,  σιγουρα η απαντηση σου ειναι...."Καβαφης" (απο τα ερωτικα του)
ναι, καλα το καταλαβες πως δεν καταλαβες τιποτα  ;)γιατι δεν επροκειτο για ερωτικη "πραξη" αλλα  για τη προσδοκια του διορισμου και ο ερωτισμος αναφερετε στο επαγγελμα! που ευτυχως υπαρχουν ανθρωποι που πραγματικα αξιζουν για διορισμο....
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: marianthid στις Αύγουστος 13, 2010, 10:39:21 μμ
[...] Ένας θεωρητικά υψηλός σκοπός μπορεί να αποτελέσει κίνητρο για την απογείωση, όπως επίσης μπορεί να χρησιμεύσει και ως δικαιολογία για όσους σέρνονται.

Να σου πω μια ιστορία - Διηγήσεις που με έμαθαν να ζω, Χόρχε Μπουκαϊ
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 15, 2010, 09:44:06 μμ
Επτα νυχτερινα επταστιχα

         1
Ονειρα κι ονειρα ηρθανε
Στα γενεθλια των γιασεμιων
Νυχτες και νυχτες στις λευκες
Αϋπνιες των κυκνων
Η δροσια γεννιεται μεσ'στα φυλλα
Οπως μεσ'στον απεραντο ουρανο
Το ξαστερο συναισθημα

         2
Ευνοϊκες αστροφεγγιες εφεραν τη σιωπη
Και πισω απ'τη σιωπη μια μελωδια παρεισαχτη
Ερωμενη
Αλλοτινων ηχων γοησσα
Μενει τωρα ο ισκιος που ατονει
Και η ραϊσμενη εμπιστοσυνη του
Και η αθεραπευτη σκοτοδινη του-εκει.

         3
Ολα τα κυπαρισσια δειχνουνε μεσανυχτα
Ολα τα δαχτυλα
Σιωπη
Εξω απο τ'ανοιχτο παραθυρο του ονειρου
Σιγα σιγα ξετυλιγεται
Η εξομολογηση
Και σα θωρια λοξοδρομαει προς τ'αστρα!

        4
Ενας ωμος ολογυμνος
Σαν αληθεια
Πληρωνει την ακριβεια του
Στην ακρια τουτη της βραδιας
Που φεγγει ολομοναχη
Κατω απ'τη μυστικια ημισεληνο
Της νοσταλγιας μου.

        5
Την αφρουρητη νυχτια πηρανε θυμησες
Μαβιες
Κοκκινες
Κιτρινες
Τ'ανοιχτα μπρατσα της γεμισανε υπνο
Τα ξεκουραστα μαλλια της ανεμο
Τα ματια της σιωπη.

        6
Ανεξιχνιαστη νυχτα πικρα διχως ακρη
Βλεφαρο ανυσταχτο
Πριν βρει αναφιλητο καιγεται ο πονος
Πριν ζυγιαστει γερνει ο χαμος
Καρτερι μελλοθανατο
Σαν ο συλλογισμος απο τον ματαιο μαιανδρο
Στην ποδια της μοιρας του συντριβεται.

        7
Το διαδημα του φεγγαριου στο μετωπο της νυχτας
Οταν μοιραζονται οι σκιες την επιφανεια
Της ορασης
Κι ο πονος μετρημενος απο εξασκημενο αυτι
Ακουσιος καταρρεει
Μεσ'στην ιδεα που αχρηστευεται απ'το μελαγχολικο
Σιωπητηριο.

O. Eλύτης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: marianthid στις Αύγουστος 16, 2010, 01:43:02 πμ
Όλες οι σιωπές δοθήκαν ανέραστα στο μέγα κακοποιό χρόνο.
Είναι κι αυτή η προσδοκία άλλο πράγμα –θέσει γυναίκα,
σε σαγηνεύει, σε αλλάζει, σου χαράζει δρόμο και μετά
μια μέρα, ξαφνικά, δεν της κάνεις.

Σάμπως κι αν ήταν άντρας; Μεταμφιεσμένος ρεαλισμός,
ένας ξάστερος ουρανός με διάσπαρτα αστέρια,
μαθαίνεις τη γλώσσα τους, μιλάς σε Κάποιον –ακούς;-
-   Η προσδοκία ένας άγραφος χάρτης, να τον νοηματοδοτείς
ολομόναχος.

Για αυτό και μια νύχτα που το ταξίδι στα αστέρια ήταν αυτισμός
και ο ρεαλισμός ανεπαρκής σαν από μομφή γυναίκας,
η σιωπή κοιμόταν με την ερμαφρόδιτη προσδοκία
στο νεκροκρέβατό της.
Αισθάνεται την ανυπαρξία της, άρα υπάρχει.

Μέγας κακοποιός ο χρόνος και μέγας λυτρωτής.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 16, 2010, 04:04:51 μμ
Όλες οι σιωπές δοθήκαν ανέραστα στο μέγα κακοποιό χρόνο.
Είναι κι αυτή η προσδοκία άλλο πράγμα –θέσει γυναίκα,
σε σαγηνεύει, σε αλλάζει, σου χαράζει δρόμο και μετά
μια μέρα, ξαφνικά, δεν της κάνεις.

Σάμπως κι αν ήταν άντρας; Μεταμφιεσμένος ρεαλισμός,
ένας ξάστερος ουρανός με διάσπαρτα αστέρια,
μαθαίνεις τη γλώσσα τους, μιλάς σε Κάποιον –ακούς;-
-   Η προσδοκία ένας άγραφος χάρτης, να τον νοηματοδοτείς
ολομόναχος.

Για αυτό και μια νύχτα που το ταξίδι στα αστέρια ήταν αυτισμός
και ο ρεαλισμός ανεπαρκής σαν από μομφή γυναίκας,
η σιωπή κοιμόταν με την ερμαφρόδιτη προσδοκία
στο νεκροκρέβατό της.
Αισθάνεται την ανυπαρξία της, άρα υπάρχει.

Μέγας κακοποιός ο χρόνος και μέγας λυτρωτής.


H Κική επέστρεψε ..., αν και ανώνυμα, μαζί με τη διορισμένη, πλέον, Μαριάνθη ...  ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Αύγουστος 17, 2010, 12:15:17 πμ
Από κάποια άλλη ...Κική (που δεν επέστρεψε ακόμα ) που αν και δεν είναι ποιήτρια ,συχνά  εντρυφά στην ποίηση  ;)
Οι παρακάτω στίχοι ανήκουν στον Λευτέρη Παπαδόπουλο και ίσως κάποιοι θυμηθούν πως τους μελοποίησε ο Γιώργος Χατζηνασιος και τους ερμήνευσε με ξεχωριστή ευαισθησία ο Γιάννης Κούτρας.


Έναστρος Ουρανός


Έναστρος ουρανός σαν του Σεφέρη
κι άπλωνες το χεράκι μια σταλιά
κι έκοβες το πιο κόκκινο αστέρι
για τα μαλλιά.

Φρέσκος, κρυφός γιαλός σαν του Ελύτη
βράχο το βράχο έτρεχες γδυτή
μόσχος γλυκός βαλάντωνε το σπίτι
σαν σε γιορτή.

Πίκρα σαν του φτωχού Παπαδιαμάντη
είχαν ντουφέκια, φόραγαν στολή
ειν' οι καιροί σκληροί σαν το διαμάντι
κι ήσουν γυαλί.


(https://xaao4q.blu.livefilestore.com/y1mjsfs6WHg9MA5SyTB5LXVVzIRTR5yyGNPHEzwtgI1e-Ww9Y7Au79RQvtJuLFfD0g3GQ56sjLKjaPVp1FaOSCfm68NgvV7DTX7pSqkLFjuG062IeZutP1oCleVAzNazMffTVPgM0uavmr5MNnbw_7HUA/poulia_16.png)

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: marianthid στις Αύγουστος 17, 2010, 01:12:31 πμ
H Κική επέστρεψε ..., αν και ανώνυμα, μαζί με τη διορισμένη, πλέον, Μαριάνθη ...  ;)

Το "Κική" ήταν μεγάλο κοπλιμέντο...  :) :-[
Ναι, επέστρεψα και από τη μοναχική Β Κυκλάδων προβλέπονται πολλές εργατοώρες στο pde  :P
Αν βρεθούμε ποτέ σε κανά σχολείο, κερνάω ούζα για το διορισμό... 8)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 17, 2010, 08:30:35 πμ
H Κική επέστρεψε ..., αν και ανώνυμα, μαζί με τη διορισμένη, πλέον, Μαριάνθη ...  ;)

Το "Κική" ήταν μεγάλο κοπλιμέντο...  :) :-[
Ναι, επέστρεψα και από τη μοναχική Β Κυκλάδων προβλέπονται πολλές εργατοώρες στο pde  :P
Αν βρεθούμε ποτέ σε κανά σχολείο, κερνάω ούζα για το διορισμό... 8)

Θα  κεράσω εγώ για να σε δελεάσω, ως μέντορα ...!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: marianthid στις Αύγουστος 17, 2010, 10:46:23 πμ
H Κική επέστρεψε ..., αν και ανώνυμα, μαζί με τη διορισμένη, πλέον, Μαριάνθη ...  ;)

Το "Κική" ήταν μεγάλο κοπλιμέντο...  :) :-[
Ναι, επέστρεψα και από τη μοναχική Β Κυκλάδων προβλέπονται πολλές εργατοώρες στο pde  :P
Αν βρεθούμε ποτέ σε κανά σχολείο, κερνάω ούζα για το διορισμό... 8)

Θα  κεράσω εγώ για να σε δελεάσω, ως μέντορα ...!

χαχαχαχα αρχίσανε τα διαπλεκόμενα! :P
άλλος με θέλει διευθύντρια, άλλος σχολική σύμβουλο, εσύ μέντορα... αποφασίστε, παιδιά, για να ξέρω τι θα κάνω!!!  :P :P :P
μέχρι να γίνω.. στεριανή, θα έχεις παλιώσει ariste2 ;D

ποίημα σήμερα δεν έχει;
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 17, 2010, 03:12:56 μμ
H Κική επέστρεψε ..., αν και ανώνυμα, μαζί με τη διορισμένη, πλέον, Μαριάνθη ...  ;)

Το "Κική" ήταν μεγάλο κοπλιμέντο...  :) :-[
Ναι, επέστρεψα και από τη μοναχική Β Κυκλάδων προβλέπονται πολλές εργατοώρες στο pde  :P
Αν βρεθούμε ποτέ σε κανά σχολείο, κερνάω ούζα για το διορισμό... 8)

Θα  κεράσω εγώ για να σε δελεάσω, ως μέντορα ...!

χαχαχαχα αρχίσανε τα διαπλεκόμενα! :P
άλλος με θέλει διευθύντρια, άλλος σχολική σύμβουλο, εσύ μέντορα... αποφασίστε, παιδιά, για να ξέρω τι θα κάνω!!!  :P :P :P
μέχρι να γίνω.. στεριανή, θα έχεις παλιώσει ariste2 ;D

ποίημα σήμερα δεν έχει;

... μέχρι να γίνεις ... στεριανή ..., ίσως, έχω γίνει νησιώτης ...!

Η ζωή είναι πολύ μακριά
Μεταξύ πόθου και σπασμού
Μεταξύ δύναμης και ύπαρξης
Μεταξύ ουσίας και πτώσης

Τ. Έλιοτ
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: marianthid στις Αύγουστος 17, 2010, 08:12:36 μμ
Χατζιδάκις - Ερωτικό

Κι αν γεννηθείς (=διοριστείς) κάποια στιγμή
Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω
Μη φοβηθείς
Και θα με βρείς είτε σαν άστρο
Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα
Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει
Είτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος.

για έναν ποιητή που του μέλλεται ο διορισμός και ζει ουσιωδώς, με δύναμη και γνήσιο πόθο..
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 17, 2010, 08:37:32 μμ
Χατζιδάκις - Ερωτικό

Κι αν γεννηθείς (=διοριστείς) κάποια στιγμή
Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω
Μη φοβηθείς
Και θα με βρείς είτε σαν άστρο
Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα
Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει
Είτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος.

για έναν ποιητή που του μέλλεται ο διορισμός και ζει ουσιωδώς, με δύναμη και γνήσιο πόθο..



... πέρα από το ευχαριστώ για την εξαιρετικά τιμητική αφιέρωση ..., που ασφαλώς και δεν αξίζω, ως ένας ταπεινός αδιόριστος εκπαιδευτικός που φιλοδοξεί να διοριστεί προσεχώς στη δημόσια εκπαίδευση ενός υπερχρεωμένου κράτους ... επικίνδυνων πολιτικών και αλλοτριωμένων πολιτών, στην πλειοψηφία τους ...., ανταποδίδω με:

Πάει έφυγε το τρένο

(Ποίηση Νίκου Γκάτσου, Μελοποίηση Μάνου Χατζιδάκη)

Σβήνει τ' αστέρι του βοριά
στην ανηφοριά
κι ένα ποτάμι φωτεινό
κυλάει στον ουρανό

Κοιμούνται ακόμα τα παιδιά
κάτω απ΄τη ροδιά
και μ΄ένα δάκρυ μου θολό
τα μάτια τους φιλώ

Πάει έφυγε το τρένο,
έφυγες κι εσύ
σταλαγματιά χρυσή -
σταλαγματιά χρυσή.
Πάει χάθηκε το τρένο,
χάθηκες κι εσύ
σε γαλανό νησί -
σε γαλανό νησί.

Πήρες απ' το καλοκαίρι
στο μικρό σου χέρι
το χαμηλό τ'αστέρι
και πήγες σ'άλλη γη.
Μ' όνειρο κι εγώ πηγαίνω
να σε περιμένω
νερό σταματημένο
σε δροσερή πηγή.

Πάει έφυγε το τρένο
έφυγες κι εσύ.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: marianthid στις Αύγουστος 17, 2010, 09:44:58 μμ
Π Α Ν – Κ Λ Α Μ Α - Κική Δημουλά


Τι συμβαίνει ;
Και τι προαιώνια έχθρα το χωρίζει
από αυτό που δεν συμβαίνει ;

Ασφυκτικά άδειο το ακροατήριο.
Κανείς δεν θ’ απαντήσει ;

Ετοιμάζω μεγάλο ταξίδι.
Με τις ίδιες κινήσεις που κάνει κανείς
όταν μένει.
Στη βαθιά μακρινή αλλαγή μου πηγαίνω.


Τι συμβαίνει ;
Ποιος φόβος κλαίει
κι είν’ έτσι γλιστερό ό,τι αλλάζει ;
Είχα τόσα ζευγάρια μάτια
Για μακριά για κοντά
για μέσα για έξω
για έτσι γι’ αλλιώς
για τούτο για κείνο
για ψηλά για χαμηλά
για τις εκλείψεις των προσώπων
τη χάση και τη φέξη γενικά των φαινομένων,

τόσα ζευγάρια μάτια
και ποια ωριμότητα κλεπτομανής τα πήρε
αφήνοντάς μου μόνο ένα ζευγάρι
να βλέπω τι μου κλέβεται .
Ετοιμάζουν μεγάλο αμφορέα οι στάχτες.

Ετοιμάζω μεγάλο ταξίδι.
Με τις ίδιες κινήσεις που κάνει κανείς
όταν μένει.
Στη βαθιά μακρινή αλλαγή μου πηγαίνω.

Τι συμβαίνει ;
Ποια νεκρή στάση ζωής
τιμούν τόσες ομοβροντίες σιωπών ;
Τα μάτια ποιού Τελειωμένου έχουν κλάψει
κι είν’ έτσι γλιστερό ό,τι αλλάζει ;
Ποιο Τέλος άντεξε
κατάμουτρα να πει στην Αρχή ΔΕΝ ΣΕ ΓΝΩΡΙΖΩ;
Ετοιμάζουν μεγάλο αμφορέα οι στάχτες.

Ετοιμάζω μεγάλο ταξίδι.
Με τις ίδιες κινήσεις που κάνει κανείς
όταν μένει,
όπως μένει κανείς με τις ίδιες κινήσεις
που κάνει όταν φεύγει.
Στη βαθιά μακρινή αλλαγή μου πηγαίνω.


Τι συμβαίνει ;
Μια καθυστέρηση ερωτεύτηκε το Έγκαιρο
κι εκείνο την απόδιωξε :
άσε με ήσυχο παλιόγρια.
Βρωμόπαιδο Έγκαιρο, μαμόθρεφτε Χρόνε.

Θα προφτάσω να φτάσω
έγκαιρα στη μακρινή αλλαγή μου ;
Ποιος φόβος κλαίει
κι είναι το πόσο απέχω και που πάω
βρεμένα ως το κόκαλο ;
Κι όταν φτάσω εκεί
πόσα θα χρειαστεί ακόμα να πεθάνουν,
τι ομοβροντίες τιμητικές σιωπών
κι άλλες θα ξανακούσω
και πόσο θα μου μέλλεται
πάλι να ξεκινάω
διαρκώς να ταξιδεύω
σε όλο και βαθύτερη
και μακρυνότερη αλλαγή μου ;


Τελείωσα.
Βγάζω το μοναδικό ζευγάρι μάτια που έχω
και υποκλίνομαι.
Το ασφυκτικά άδειο ακροατήριο κλαίει.
Τι παν-κλάμα !
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 17, 2010, 09:46:52 μμ
Καλό ταξίδι, λοιπόν, ... η στεριά είναι μέσα μας ...  ;)

Δεν ήταν τόσο άδειο το ακροατήριο και δεν κλαίει ..., τουλάχιστον για σένα ...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 18, 2010, 02:50:58 μμ
Γεώργιος Σουρῆς (σατιρικὸς ποιητὴς ἀπὸ τὴ Σύρο)

Τεμπελιά

Δὲν ἔχω κέφι γιὰ δουλειά,
πάλι μὲ δέρνει τεμπελιὰ
καὶ κάθομαι στὸ στρῶμα...
Βρίσκω τὸ σῶμα μου βαρὺ
καὶ ὀλ᾿ ἡ γῆ δὲ μὲ χωρεῖ
κι ὁ οὐρανὸς ἀκόμα.

Κακὰ νομίζω τὰ καλὰ
καὶ βλέπω μία στὰ χαμηλὰ
καὶ μία κοιτῶ ἐπάνω...
Σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο τὸν χαζὸ
ἂς ἠμποροῦσα νὰ μὴ ζῶ
μὰ ...δίχως νὰ πεθάνω.

Tο αφιερώνω σε ορισμένους απ' τους αδιόριστους εκπαιδευτικούς ...  :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: fotini18 στις Αύγουστος 18, 2010, 03:07:39 μμ
Ευχαριστώ!!!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 18, 2010, 05:13:39 μμ
Ευχαριστώ!!!

 ???
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: marianthid στις Αύγουστος 18, 2010, 05:52:11 μμ
Καρυωτάκης, Σταδιοδρομία (από τη συλλογή "Σάτιρες")


Τη σάρκα, το αίμα θα βάλω
σε σχήμα βιβλίου μεγάλο.

"Οι στίχοι παρέχουν ελπίδες"
θα γράψουν οι εφημερίδες.

"Κλεαρέτη Δίπλα-Μαλάμου"
και δίπλα σ'αυτό τ'όνομά μου.

Την ψυχή και το σώμα πάλι
στη δουλειά θα δίνω, στην πάλη.

Αλλά, με τη δύση του ηλίου,
θα πηγαίνω στου Βασιλείου.

Εκεί θα βρίσκω όλους τους άλλους,
λογίους και διδασκάλους.

Τα λόγια μου θα'χουν ουσία,
η σιωπή μου μια σημασία.

Θηρεύοντας πράγματα αιώνια,
θ' αφήσω να φύγουν τα χρόνια.

Θα φύγουν, και θα'ναι η καρδιά μου,
σα ρόδο που επάτησα χάμου.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Αύγουστος 18, 2010, 06:30:59 μμ

Τα λόγια μου θα'χουν ουσία,
η σιωπή μου μια σημασία.


Όποιος δεν μπορεί να καταλάβει τη σιωπή σου, δεν μπορεί να καταλάβει ούτε τα λόγια σου.

J.R.R. Tolkien, 1892-1973, Άγγλος συγγραφέας

Οι σιωπές κάνουν τις πραγματικές συζητήσεις μεταξύ φίλων. Αυτό που μετράει δεν είναι να μιλάς, αλλά να μη χρειάζεται να μιλήσεις .

Margaret Lee Runbeck, 1905-1956, Αμερικανίδα συγγραφέας

marianthid   όσες φορές "συνάντησα" τα λόγια ή τις σιωπές σου είχαν πάντα ουσία και σημασία..Χαίρομαι με την χαρά σου και εύχομαι τα καλύτερα για τη ζωή σου . Να ζεις το όνειρο κάθε μέρα ,κάθε στιγμή ...οι μαθητές σου (δεν το γνωρίζουν ακόμη) θα λάβουν σύντομα ένα υπέροχο "δώρο"  ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: marianthid στις Αύγουστος 18, 2010, 06:52:15 μμ

Τα λόγια μου θα'χουν ουσία,
η σιωπή μου μια σημασία.


Όποιος δεν μπορεί να καταλάβει τη σιωπή σου, δεν μπορεί να καταλάβει ούτε τα λόγια σου.

J.R.R. Tolkien, 1892-1973, Άγγλος συγγραφέας

Οι σιωπές κάνουν τις πραγματικές συζητήσεις μεταξύ φίλων. Αυτό που μετράει δεν είναι να μιλάς, αλλά να μη χρειάζεται να μιλήσεις .

Margaret Lee Runbeck, 1905-1956, Αμερικανίδα συγγραφέας

marianthid   όσες φορές "συνάντησα" τα λόγια ή τις σιωπές σου είχαν πάντα ουσία και σημασία..Χαίρομαι με την χαρά σου και εύχομαι τα καλύτερα για τη ζωή σου . Να ζεις το όνειρο κάθε μέρα ,κάθε στιγμή ...οι μαθητές σου (δεν το γνωρίζουν ακόμη) θα λάβουν σύντομα ένα υπέροχο "δώρο"  ;)

σ'ευχαριστώ πολύ, domenica!!!  :D
τα λόγια σου με τιμούν και τα παίρνω ως φιλοφρόνηση... δεν είμαι εξάλλου τίποτα άλλο παρά ένας αχθοφόρος σε τρένα φαντάσματα...
είσαι από τις παρουσίες που ξεχωρίζουν στο φόρουμ για την ευαισθησία και την παιδεία τους (ποίηση και μαθηματικά συγκεράζονται μόνο στα πραγματικά ξεχωριστά άτομα), οπότε χαίρομαι διπλά που έγινες αντένα για τα λόγια και τις σιωπές μου...  :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 19, 2010, 12:48:33 πμ

... πως να διακόψει κανείς τις φιλοφρονήσεις δυο πλασμάτων που βρίθουν από ποίηση, σ' ένα θέμα για την ποίηση, με ποια ποιητικά λόγια, πιο ποιητικά από ...σιωπή ...  ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: mariael στις Αύγουστος 19, 2010, 01:07:56 πμ
αποδραστε εντος (δεν αποτελει σχολιο,προσπαθω χρονια αυτη τη φραση να την κανω στιχο)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 19, 2010, 01:19:49 πμ
αποδραστε εντος (δεν αποτελει σχολιο,προσπαθω χρονια αυτη τη φραση να την κανω στιχο)

Θ' αποδράσουμε εντός ολίγου .., αν δεν την κάνεις ... στίχο ...  :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: marianthid στις Αύγουστος 19, 2010, 01:38:15 πμ
.........
+++++
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 19, 2010, 01:24:29 μμ
ΣΤΙΧΟΙ, 2

…………………………………………………………

Γιατί κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα

κανένας στίχος δεν κινητοποιεί τις μάζες

(Ποιες μάζες μεταξύ μας τώρα –

ποιοι σκέφτονται τις μάζες;)

(Τίτος Πατρίκιος, Αύγουστος 1957, “Μαθητεία”6 )

 

Ποίημα που εκφράζει την  "ποίηση της ήττας":

Η ποίηση της ήττας, μια γενεαλογία

Σε όλη την περίοδο από τα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια μέχρι τη δεκαετία του 1960, και ίσως έως το 1967, μπορούμε να διακρίνουμε τρία ρεύματα στην αριστερή λογοτεχνία και ποίηση (συμπεριλαμβάνουμε σε αυτή την τυπολογία την ποίηση και τη λογοτεχνία που αναφέρεται ευθέως στην Αριστερά μετά τον εμφύλιο και όχι κάθε αριστερό ποιητή ή λογοτέχνη). Το πρώτο, παλαιότερο και κυρίαρχο αρχικώς, η άμεσα μετεμφυλιακή ποίηση του Ρίτσου, του Λειβαδίτη, του Βρεττάκου κ.ά. –ακόμα και η πρώιμη ποίηση του Πατρίκιου–, προσπαθεί να συντηρήσει τη φλόγα της επαναστατικής δεκαετίας ενώ ταυτόχρονα, τραγικά και αδιέξοδα, αναλίσκεται σε διθυράμβους για τη σοβιετική και κομμουνιστική ηγεσία. Το δεύτερο μεγάλο ρεύμα είναι η λεγόμενη “ποίηση και λογοτεχνία της ήττας”, που αναπτύσσεται κατ’ εξοχήν μετά το 1956 και το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, την καταιγιστική εκ των ένδον κριτική στον σταλινισμό και την παραδοχή του γεγονότος ότι η αριστερά “ηττήθηκε”. Η ήττα της Αριστεράς στον εμφύλιο δεν ήταν μια απλή “περιπέτεια της πάλης των τάξεων”, αλλά η ήττα πολιτικών συμπεριφορών, αξιών, αντιλήψεων, και αυτή η ήττα πρέπει να γίνει “αποδεκτή” σε όλες της τις συνέπειες. Ο Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Τίτος Πατρίκιος, ο Βύρων Λεοντάρης, ο Κώστας Κουλουφάκος, ο Κλείτος Κύρου2 και πολλοί άλλοι– είναι οι κύριοι εκπρόσωποι αυτής της γενιάς, στο ιδίωμα της οποίας θα έρθουν να προσχωρήσουν, ιδιαίτερα μετά το 1960, και αρκετοί από τους εκπροσώπους του πρώτου ρεύματος. Τέλος, διακρίνεται και ένα τρίτο ρεύμα, μικρότερο, με κύριους εκπροσώπους τον Άρη Αλεξάνδρου και τον Μιχάλη Κατσαρό, ένα ρεύμα που είναι επικριτικό απέναντι στην παλιά αριστερά, τουλάχιστον εξ ίσου με την ποίηση της ήττας, αλλά θέλει να παραμένει ταυτόχρονα επαναστατικό. σε αυτό βρίσκεται πλησιέστερα, από ορισμένες απόψεις, και ο Κλείτος Κύρου.

Πάντως από το 1956 και μετά, τουλάχιστον μέχρι τη δικτατορία, ο τόνος δίνεται πλέον από την “ποίηση της ήττας”. Ας δούμε πώς περιγράφεται η ποίηση της ήττας και τα αίτιά της από δύο ποιητές, τον ένα μάλλον επικριτικό εκείνη την περίοδο –Λειβαδίτης– και τον άλλο υποστηρικτή της –Β. Λεοντάρης– στην Επιθεώρηση Τέχνης:

“Η ήττα μας είναι, πάνω απ’ όλα, πρόβλημα που σχετίζεται με την ηθική... είναι συνέπεια των εσωτερικών σχέσεων του προοδευτικού κινήματος... και, το χειρότερο, είδαμε με μια έκπληξη που έφτανε τη φρίκη, στο στρατόπεδό μας… μεταφερμένα μερικά από τα χαρακτηριστικά του αντίπαλου στρατοπέδου: βία, ανελευθερία, δεσποτισμό, νεποτισμό”

(Τάσου Λειβαδίτη, “Ή ποίηση της ήττας”)

“Ή καταγωγή και οι ρίζες της ποίησης της ήττας ανάγονται στην αντιστασιακή ιδεολογία. Η ποίηση της ήττας βασικά είναι μια βαθειά κρίση και ίσως το τέλος της αντιστασιακής ιδεολογίας και της αντιστασιακής ποίησης. Οι ιστορικές εξελίξεις, που αλματικά συντελούνται στα πιο κρίσιμα ανθρώπινα προβλήματα, αποκαλύπτουν μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο την εσωτερική ανεπάρκεια, την αντιφατικότητα και την ουτοπικότητα πολλών από τις βασικές αντιλήψεις της αντιστασιακής ιδεολογίας”

(Βύρων Λεοντάρης, “Η ποίηση της ήττας”)3

Η ποίηση της ήττας εκκινεί από την κριτική εξέταση των δομών του παλιού κινήματος, την κριτική της μονολιθικότητας και της “θυσίας”, την άρνηση της ατομικότητας που χαρακτήριζε το παλιό κίνημα, τον “σταλινισμό” κ.λπ. Ωστόσο, το αίτημα που τίθεται, με αυξανόμενη επίταση, από σημαντικούς εκπροσώπους αυτού του ρεύματος, υπερβαίνει τόσο την αποκάλυψη των συναισθηματικών και ψυχολογικών μηχανισμών της “γενιάς”, όσο και τον θρήνο για μια καθολική συντριβή, συλλογική και ατομική –μια γενιά που “δεν πέθαινε στα νοσοκομεία” αλλά “κραύγαζε έξαλλη στα εκτελεστικά αποσπάσματα” (Κλ. Κύρου “Κραυγή δέκατη Πέμπτη”). Η κριτική πλέον χρωματίζεται με στοιχεία “ανθρωπισμού” που στρέφεται ενάντια στον “ολοκληρωτισμό” κάθε μετωπικής και ανελέητης σύγκρουσης, ενάντια στην ίδια την “αντιστασιακή ιδεολογία”, όπως αναφέρει ο Λεοντάρης. Μια τέτοια κριτική λειτούργησε απελευθερωτικά ως προς τα ξεπερασμένα ιδεολογήματα του σταλινισμού και του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, αλλά ταυτόχρονα προετοίμασε –εν μέρει– ιδεολογικά τη μετάλλαξη των πρώην σταλινικών και με παρωπίδες αγωνιστών σε μια “ηττημένη” και, εν πολλοίς, ενσωματωμένη αριστερά.

Αφιερωμένο στον "εκπρόσωπο" - για εμάς, τον κατατρεγμένο κόσμο της αδιοριστίας - της αποψινής ήττας, ΚΟΖΖΙ ...
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 19, 2010, 01:45:49 μμ
Η ευγλωττία είναι ποίηση του πεζού λόγου  

Βύρων  
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 19, 2010, 04:29:12 μμ
Ένα σατιρικό ποίημα ενός ποιητή που δεν είναι γνωστός για την ενασχόλησή του με τη σάτιρα, του Γιώργου Σεφέρη. Γραμμένο το 1944, δείχνει την απελπισία του μπροστά στη διαφθορά και τη φαυλότητα των πολιτικών της εξόριστης κυβέρνησης της εποχής:

 

Το απομεσήμερο ενός φαύλου

 

Τράβα αγωγιάτη, καρότσα τράβα,
τράβα να φτάσουμε γοργά στην Κάβα!
Φύσα βαπόρι, βόα μηχανή,
να 'ρθούμε πρώτοι εμείς! - οι στερνοί.

Τα στερνοπαίδια και τ' αποσπόρια
και τ' αποβράσματα και τ' αποφόρια
μιας μάχης που ήτανε γι' άλλα κορμιά
για μάτια αλλιώτικα κι άλλη καρδιά.

Πολιτικάντηδες, καραβανάδες,
ψιλικατζήδες, κολλυβιστάδες,
μούργοι, μουνούχοι και θηλυκά -
τράβα αγωγιάτη! βάρα αμαξά!

Φτωχή Πατρίδα, στα μάγουλά σου
μαχαίρια γράφουνε το γολγοθά σου·
μάνα λιοντόκαρδη, μάνα ορφανή,
κοίτα αν αντέχεις τέτοια πομπή:

το ματσαράγκα, το φαταούλα
με μπογαλάκια και με μπαούλα·
τη χύτρα που έβραζε κάθε βρωμιά
λες και την άδειασαν όλη μεμιά

σ' αυτούς ανάμεσα τους ήπιους λόφους
όπου μας κλείσανε σαν υποτρόφους
ενός αδιάντροπου φρενοβλαβή
που στο βραχνά του παραμιλεί.

Δες το σελέμη, δες και το φάντη
πώς θυμιατίζουνε τον ιεροφάντη
που ρητορεύεται λειτουργικά
μπρος στα πιστά του μηρυκαστικά.

Μαυραγορίτες από τα Νάφια
της προσφυγιάς μας άθλια σινάφια,
γύφτοι ξετσίπωτοι κι αρπαχτικοί,
λένε, πατρίδα, πως πάνε εκεί

στα χώματά σου τα λαβωμένα
γιατί μαράζωσαν, τάχα, στα ξένα
και δεν μπορούνε χωρίς εσέ -
οι φαύλοι: τρέχουνε για το λουφέ.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: marianthid στις Αύγουστος 20, 2010, 02:05:13 πμ
Για να αλλάξω εντελώς το κλίμα,

απόσπασμα από το Άσμα Ασμάτων



Ἐγώ καθεύδω, καί ἡ καρδία μου ἀγρυπνεῖ.
Φωνή ἀδελφιδοῦ μου, κρούει ἐπί τήν θύραν.

Ἂνοιξόν μοι, ἀδελφή μου, ἡ πλησίον μου,
περιστερά μου, τελεία μου,
ὃτι ἡ κεφαλή μου ἐπλήσθη δρόσου
και οἱ βόστρυχοί μου ψεκάδων νυκτός.

Ἐξεδυσάμην τόν χιτῶνα μου, πῶς ἐνδύσωμαι αὐτόν;
Ἐνιψάμην τούς πόδας μου, πῶς μολυνῶ αὐτούς;

Ἀδελφιδός μου ἀπέστειλεν χεῖρα αὐτοῦ ἀπό τῆς ὀπῆς,
καί ἡ κοιλία μου ἐθροήθη ἐπ’αὐτόν.
Ἀνέστην ἐγώ ἀνοῖξαι τῷ ἀδελφιδῷ μου,
Χεῖρές μου ἒσταξαν σμύρναν,
Δάκτυλοί μου σμύρναν πλήρη
ἐπί χεῖρας τοῦ κλείθρου.

Ἢνοιξα ἐγώ τῷ ἀδελφιδῷ μου,
ἀδελφιδός μου παρῆλθεν˙
ψυχή μου ἐξῆλθεν ἐν λόγῳ αὐτοῦ˙
ἐζήτησα αὐτόν καί οὐχ εὖρον αὐτόν,
ἐκάλεσα αὐτόν καί οὐχ ὑπήκουσέν μου.

Εὕροσάν με οἱ φύλακες οἱ κυκλοῦντες ἐν τῇ πόλει,
ἐπάταξάν με, ἐτραυμάτισάν με˙
ἦραν το θέριστρόν  μου ἀπ’ἐμοῦ φύλακες τῶν τειχέων.
Ὥρκισα ὑμᾶς, θυγατέρες Ἰερουσαλήμ,
ἐν ταῖς δυνάμεσιν και ἐν ταῖς ἰσχύσεσιν τοῦ ἀγροῦ,
ἐάν εὕρητε τόν ἀδελφιδόν μου, τί ἀπαγγείλητε αὐτῷ;

Ὅτι τετρωμένη ἀγάπης ἐγώ εἰμι.


Και για μουσικό χαλί..
http://www.youtube.com/watch?v=z6oP_LoMl-U (2.36-2.58)
http://www.youtube.com/watch?v=TYRRNExD32E&feature=related
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Αύγουστος 20, 2010, 08:55:06 μμ
marianthid  ευχαριστώ για τη γλυκύτητα των λόγων σου ,υπερβάλλεις θεωρώ όμως τα δέχομαι με ευχαριστία στην καρδιά..

Θα παραθέσω κι εγώ ένα μικρό απόσπασμα από το Άσμα Ασμάτων ( αυτό κι αν ποίημα εξαίσιου Ποιητή ) που είναι απο τα αγαπημένα μου:

"  θές με ὡς σφραγῖδα ἐπὶ τὴν καρδίαν σου, ὡς σφραγῖδα ἐπὶ τὸν βραχίονά σου· ὅτι κραταιὰ ὡς θάνατος ἀγάπη, σκληρὸς ὡς ᾅδης ζῆλος· περίπτερα αὐτῆς περίπτερα πυρός, φλόγες αὐτῆς·  ὕδωρ πολὺ οὐ δυνήσεται σβέσαι τὴν ἀγάπην, καὶ ποταμοὶ οὐ συγκλύσουσιν αὐτήν. ἐὰν δῷ ἀνὴρ πάντα τὸν βίον αὐτοῦ ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἐξουδενώσει ἐξουδενώσουσιν αὐτόν. "
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Αύγουστος 24, 2010, 07:19:36 μμ
καλο μετακαλοκαιρο...

Ακόμα και αν ταξιδέψουμε σε όλο τον κόσμο αναζητώντας την ομορφιά, αν δεν την έχουμε μέσα μας δεν πρόκειται να τη βρούμε."---Ralph Emerson
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 24, 2010, 07:24:11 μμ
καλο μετακαλοκαιρο...

Ακόμα και αν ταξιδέψουμε σε όλο τον κόσμο αναζητώντας την ομορφιά, αν δεν την έχουμε μέσα μας δεν πρόκειται να τη βρούμε."---Ralph Emerson

... αυτήν αναζητούσα εντός μου ..., μόλις ...!  :D ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Αύγουστος 24, 2010, 07:42:16 μμ
καλο μετακαλοκαιρο...

Ακόμα και αν ταξιδέψουμε σε όλο τον κόσμο αναζητώντας την ομορφιά, αν δεν την έχουμε μέσα μας δεν πρόκειται να τη βρούμε."---Ralph Emerson

... αυτήν αναζητούσα εντός μου ..., μόλις ...!  :D ;)
μη μου πεις οτι δεν την βρηκες!! :o :o ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 24, 2010, 07:44:28 μμ
... κάτι βρήκα ...:

Ένα ποίημα του Pablo Neruda από τα "Εκατό ερωτικά Σονέτα"

ΙΣΩΣ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Ίσως η απουσία σου είναι παρουσία, χωρίς εσύ να είσαι,
χωρίς εσύ να πας να κόψεις το μεσημέρι
σαν ένα γαλάζιο λουλούδι, χωρίς εσύ να περπατάς
πιο αργά ανάμεσα στην ομίχλη και στου πλίνθους,

χωρίς εκείνο το φως που κρατάς στο χέρι
που ίσως άλλοι δεν θα δουν να χρυσίζει,
που ίσως κανείς δεν έμαθε ότι βλασταίνει
σαν την κόκκινη καταγωγή του τριαντάφυλλου,

χωρίς εσύ να είσαι, επιτέλους, χωρίς να έρθεις
απότομη, ερεθιστική, να γνωρίσεις τη ζωή μου,
καταιγίδα από ροδώνα, σιτάρι ανέμου,

και από τότε είμαι γιατί είσαι,
και από τότε είσαι, είμαι και είμαστε,
και για χάρη του έρωτα θα είμαι, θα είσαι, θα είμαστε.


http://www.youtube.com/watch?v=RaQeCb7C5_M
http://www.youtube.com/watch?v=h9uL2s_rlU4
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: dinateacher στις Αύγουστος 24, 2010, 07:47:57 μμ
Τα ποιήματα είναι υπέροχα και ακόμα πιο υπέροχοι είστε όλοι εσείς που τα γράφετε και μας κάνετε να ταξιδεύουμε.... :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 24, 2010, 07:49:49 μμ
Τα ποιήματα είναι υπέροχα και ακόμα πιο υπέροχοι είστε όλοι εσείς που τα γράφετε και μας κάνετε να ταξιδεύουμε.... :)

... υπέροχοι, πρωτίστως, όσοι δε λησμονούν - και είναι τόσοι οι λόγοι - να εκτιμούν ...  ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Αύγουστος 24, 2010, 07:53:20 μμ
Μ αῤεσει αμα σωπαινεις Π.Νερουντα


Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν σε φτάνει.
Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας
κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται,
στα χείλη σου τη σφραγίδα του βάνει.

Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μέσ’ απ’ τα πράγματα,
ποτισμένη απ’ τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενιτιά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ’ την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.
Κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ’ αγγίξει:

Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες τη δική σου σιωπή.
Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή
τη δικιά σου
που είναι απέριττη σα δαχτυλίδι αρραβώνων
και που λάμπει σαν αστραπή.
Είσαι όμοια με την νύχτα, αγάπη μου,
η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.
Απόμακρη και τόση δα και απ’ τα αστέρια φτιαγμένη
είναι η δικιά σου σιωπή.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.
Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα.
Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο – μου αρκεί
για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.

Αριστε μετα απο την γαληνη των διακοπων..εισαι η επομενη οαση μας.. :-* :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: marianthid στις Αύγουστος 24, 2010, 10:02:43 μμ
Σημαδεύονται οι νύχτες από τα μπηγμένα στην καρδιά νύχια
Κάποια φωνή σ’ ακολουθεί, της λες σκάσε και εκείνη σωπαίνει
Γελώντας
Που προσπαθείς έτσι αρματωμένος ολόκληρο το σώμα να επιβληθείς
Στην άυλη ψυχή σου


Πώς είναι το φεγγάρι να ξεχνά τ’ όνομά σου
Τη στιγμή που στέκεις για να σ’ αναγνωρίσουν τα κύτταρά σου
Πώς είναι δυνατόν τα σχισμένα στα δύο πρόσωπά μας ν’ αγαπιούνται τόσο πολύ
Κοινή η μήτρα μας. Με κρατάς απ’ το χέρι, το ένα που σου απέμεινε
Αφού το άλλο βαστά το κεφάλι που σου περίσσεψε από την ξεριζωμένη μάσκα
Σε κρατώ απ’ τον ώμο
Κρεμώ το ραγισμένο μου χέρι στον σπασμένο σου αυχένα
Οι αρτηρίες κρεμιούνται ξέπνοα καλώδια, προσπαθώ να κάνω τη σύνδεση
Με την ψυχή μου
Ο αριθμός κατειλημμένος, προσπαθήστε αργότερα, ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή άφησα που ψέλλιζε τρομαγμένα δεν υπάρχω
Βλέπεις από το άλλο κολάζ ήταν το κεφάλι και η φωνή
Μου μόστραρες ένα χαμόγελο, πιο συμπαγές και από την απελπισία μας
Λες και τα δόντια από φυλακή των λόγων έγιναν γέφυρα σιωπής
Πλήκτρα να παίζει πάνω τους η απέλπιδα προσπάθεια για συμμετοχική ύπαρξη
Σε κούρασα. Με κούρασα. Μας έμεινε η αγάπη.


(Θα σε περιμένω
Ολόκληρη
Ολόκληρέ μου)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 25, 2010, 05:56:11 μμ
Μ αῤεσει αμα σωπαινεις Π.Νερουντα


Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν σε φτάνει.
Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας
κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται,
στα χείλη σου τη σφραγίδα του βάνει.

Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μέσ’ απ’ τα πράγματα,
ποτισμένη απ’ τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενιτιά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ’ την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.
Κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ’ αγγίξει:

Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες τη δική σου σιωπή.
Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή
τη δικιά σου
που είναι απέριττη σα δαχτυλίδι αρραβώνων
και που λάμπει σαν αστραπή.
Είσαι όμοια με την νύχτα, αγάπη μου,
η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.
Απόμακρη και τόση δα και απ’ τα αστέρια φτιαγμένη
είναι η δικιά σου σιωπή.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.
Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα.
Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο – μου αρκεί
για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.

Αριστε μετα απο την γαληνη των διακοπων..εισαι η επομενη οαση μας.. :-* :)

Δεν "παριστάνω" την όαση ..., από απέχθεια προς την υγρασία ...  :D

Ζωή Σαμαρά, Καιρός τού σιγάν

Από τα βάθη τού χρονου
η έρημος ακολουθεί τα βήματά μας
Πήρε το λόγο     τον έσπειρε στην άμμο
πήρε τη σιωπή     τη φύτεψε στην όαση

Μην κλαις για το νερό που χάθηκε
τα δάκρυα σβήνουν τη γραφή σου στην άμμο
Η όαση είναι δώρο τής ερήμου
κι η ποίηση είναι κόρη τής σιωπής

Από τα βάθη τής ερήμου
ο χρόνος ακολουθεί τα βήματά μας.
Πήρε την άμμο τη φύτεψε στο λόγο
Φωνή άφρονος βοούσε στην όαση

Από τη συλλογή Ημέρες αβροχίας (1994)

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Boldini στις Αύγουστος 25, 2010, 08:26:36 μμ
Ποιος φιλόλογος θα βοηθήσει;;;

Προσπαθώ να βρω ένα ποίημα που πρέπει να βρισκόταν σε βιβλίο λυκείου προς τις τελευταίες σελίδες(ό,τι θυμάμαι λέω αλλά μπορεί να κάνω και λάθος ;D)
περιέγραφε κάποιον που ένα απόγευμα χάζευε τον κόσμο/την γειτονιά απ'το παράθυρό του,(κάτι πρέπει να έλεγε και για παιδάκια που παίζαν σχοινάκι?)και τελείωνε κάπως έτσι
πολύ αγάπησα (τη ζωή?τους ανθρώπους?)εκείνο το απόγευμα
σαν να'μουν μελλοθάνατος


σας λέει κάτι;
έκανα αναζήτηση αλλά δεν έβγαλα άκρη
είναι όντως σε σχολικό βιβλίο;


ευχαριστώ προκαταβολικά όποιον βοηθήσει! :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: dinateacher στις Αύγουστος 25, 2010, 08:46:46 μμ
Μήπως εννοείς ''Το απόγευμα" του Χριστιανόπουλου;
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: dinateacher στις Αύγουστος 25, 2010, 08:55:08 μμ
Απόγευμα

Ήταν ωραίο εκείνο το απόγευμα με την ατέλειωτη
συζήτηση στο πεζοδρόμιο.
Τα πουλιά κελαηδούσαν, οι άνθρωποι πέρναγαν,
τ’ αυτοκίνητα τρέχανε.
Στο απέναντι παράθυρο το ράδιο έπαιζε ρεμπέτικα
και το κορίτσι του διπλανού μας τραγούδαγε το ντέρτι του.
Φυλλορροούσε η ακακία κι ευώδιαζε το γιασεμί
και μες στην Τάπια τα παιδιά παίζαν κρυφτούλι
και τα κορίτσια γύρναγαν σχοινί -
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν από θάνατο,
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν από τύψη,
κι εγώ τους αγάπησα πολύ τους ανθρώπους εκείνο το
απόγευμα,
δεν ξέρω γιατί, πολύ τους αγάπησα, σαν ένας μελλοθάνατος.

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Αύγουστος 25, 2010, 11:10:12 μμ
Το μέλλον
 
 
Το μέλλον είναι ο θεριστής σε μια πλαγιά με στάχυ
Είναι το βλέμμα που μετρά πόσο σιτάρι θα 'χει
Το μέλλον είναι αστραπή, τυφώνας που σαρώνει
κόπους ολόκληρης ζωής τους κάνει να 'ναι σκόνη

Το μέλλον είναι η παγωνιά που νιώθω το χειμώνα
Ένα κοστούμι που φοράς να βγάλεις τον αιώνα
Το μέλλον είναι το μετά, που τρέχω για να φτάσω
το καλοκαίρι που θα 'ρθει κι εγώ που θα ξεχάσω

Το μέλλον είναι μια βροχή που κάποτε τελειώνει
Μετά θα γίνει συννεφιά και θα ξανάρθει χιόνι
Το μέλλον είναι ουρανός την ώρα που βραδιάζει
Ο ήλιος που θα γεννηθεί, σαν έρθει να χαράζει

 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Αύγουστος 26, 2010, 11:45:40 πμ
apri αληθινά σ'ευχαριστώ που άνοιξες αυτό το θέμα και μας έχεις κάνει "φανατικούς" αναγνώστες του ..Διαπιστώνω με χαρά πως με περιμένει πολύ διάβασμα (με την επιστροφή στο σπιτάκι μου)

Κι επειδή εκτος απο το διάβασμα έμαθα να αγαπώ και τις σιωπές ,το παρακάτω ποίημα είναι αφιερωμένο σε όλη την παρέα και ειδικά στην dinateacher που μας αποκάλεσε υπέροχους ..

Σύναξη σιωπής

Σαν τη γραμμή στο φως,
Που γράφει το πουλί
Μ’ αστραφτερό φτερό και χτύπο,
Μες στη μετέωρη θαμπή του αποδημία,

Θα χαράζει το γλήγορο πέρασμά σου.

Κάτω από κάθε σύγνεφο κυνηγημένο
Από Βοριά και Νότο, κάτω από κάθε ήλιου στροφή.

Πώς φωσφορίζει η θάλασσα
Στη θαμπωμένη καταχνιά.

Η αναμμένη λάμπα, που έσβησε,
Κι αντιφεγγίζει και θ’ αντιφεγγίζει.
Η έξαφνη λάμψη που έλαμψε.

Ατελείωτη εξαφάνιση εκθαμβωτική.

Τόσοι ήλιοι σβηστοί,
Τόσα κλειστά
Βλέφαρα, φώτα μες στη νύχτα.

Μια αγάπη εδώ αγαπήθηκε,
Μια αγάπη, όσο καμιά.

Βαραίνουν τα σώματα μέσα στο χρόνο
Σηκώνοντας απάνω τους τη θλίψη τους
Την ακατάλυτη, σηκώνοντας τη μοναξιά.

Σαν τα πανάρχαια σταματημένα δέντρα.

Βαραίνουν τα πράγματα, που βρέθηκαν
Γύρω μας, μέσα μας, μες στην αγάπη,
Φορτωμένα την άφθαρτη ουσία μας.

Συνοδεία αχώριστη,
Σύναξη σιωπής.

Γιώργος Θέμελης

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: dinateacher στις Αύγουστος 26, 2010, 12:04:29 μμ
Εἶδα

Εἶδα μία χώρα ξωτικιὰ στ᾿ ἀνήσυχο ὄνειρό μου:
πόσ᾿ ὄμορφη δὲ θὰ τὸ πεῖ ποτὲ καμιὰ ψυχή.
Τὸ νοῦ μου πῆρε κι ἄφησα τὸ φτωχικὸ χωριό μου
κι ἔκανα τάμα μόνο ἐκεῖ ν᾿ ἀράξω· μόνο ἐκεῖ.

Τρελλὸ παιδὶ ξεκίνησα δεμένο μὲ τὰ μάγια
τοῦ ὀνείρου μου, κι ἐγνώρισα τὶς χῶρες τοῦ γιαλοῦ,
εἶδα τὶς χῶρες π᾿ ἄστραφταν σὲ κάμπους καὶ σὲ πλάγια,
μὰ ἡ χώρα μου, ὅλο πήγαινα- κι ἤτανε πάντ᾿ ἀλλοῦ.

Διαβάτες μ᾿ ἀνταμώσανε καλοὶ καὶ μοῦ ῾παν: Μεῖνε
εἶν᾿ ὄμορφη κι ἡ χώρα μας· καιρὸς ν᾿ ἀράξεις πιά.
εἶν᾿ ὄμορφη κι ἡ χώρα σας, διαβάτες, μὰ δὲν εἶναι
ἐκείνη ποὺ ὀνειρεύτηκα καὶ μὲ τραβάει μακριά.

Ἔτσ᾿ εἶναι. Σῦρτε, κι ἄστε μὲ νὰ σιγοταξιδεύω
καὶ νὰ περνάω μονάχος μου καὶ κάμπους καὶ βουνά,
ἴσως τὴ βρῶ· μ᾿ ἂν δὲν τὴ βρῶ τὴ χώρα ποὺ γυρεύω
μὴ μοῦ ζητᾶτε, ἀδέρφια μου, ν᾿ ἀράξω πουθενά...

Λάμπρος Πορφύρας

domenica ευχαριστώ για την αφιέρωση!!! :-*
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 26, 2010, 02:04:54 μμ
Νανά Ησαΐα

Επιστροφή

Επιστρέφοντας
για να βρω μερικές σκέψεις.
Λέξεις που δεν σκέφτηκα να σου πω.
Απογεύματα σιωπής στη λεωφόρο.
Επιστρέφοντας μ' ένα παράθυρο τραίνου
για να δω τον κόσμο.
Ξέρω ότι θα βρω στη θέση τους
θρησκευτικά τα αντικείμενα
του χωρισμού.
Την επιστροφή στη θέση της φυγής μου.
Στα χέρια μου όμως δεν θα υπάρξει
καμιά ύλη προσώπων
και τελευταίων στιγμών.
Ομοιώματα μόνο των λυγμών.
Και κάποια ελάχιστη στάχτη από τη ζωή.
Σαν άχρηστη λύπη.

Από τη συλλογή Στην τακτική του πάθους (1982)

... για κάποια που επιστρέφει ...  :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Αύγουστος 26, 2010, 02:34:57 μμ
εε δεν μπορώ να μείνω (στην απέξω) και να μην   καλωσορίσω την domenica :)

ούτε αντέχω να μονοπωλεί  και να εισπράττει  ο aristos2 τα εύσημα  της dinateacher

  δεν είμαι βέβαια ποιητικοποιοτικός ……..ασθμαίνοντας προσπαθώ   άριστε aristo2.

το ποίημα, μου το θύμισε μια φίλη ( χε… έχω και εγώ τα περάσματα μου) ….και ελπίζω να μην  έχει ανέβει ξανά..


   Η ΑΛΗΘΕΙΑ

  Βαγγέλης Κορακάκης
 

Η αλήθεια καθενός είναι ο δρόμος του
Είναι ο Σταυρός και το δικό του το βουνό
Η αλήθεια καθενός είναι το ψέμα του
Που το έφτιαξε να μοιάζει αληθινό

Δεν υπάρχει μια αλήθεια στη ζωή
Είναι ένα ψέμα
Δεν υπάρχει μια αλήθεια στη ζωή
Ο καθένας ξεκινάει για να βγει σε κάποιο τέρμα
Που ορίζει το μυαλό του κι η ψυχή

Σαν δυο μαχαίρια μοιάζει η αλήθεια στη ζωή και με τρομάζει
Σαν δυο μαχαίρια μοιάζει η αλήθεια στη ζωή
Το ένα κόβει και μοιράζει το ψωμί και το άλλο σφάζει
Το ένα δίνει συμφορά, το άλλο πνοή
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 26, 2010, 02:40:00 μμ
εε δεν μπορώ να μείνω (στην απέξω) και να μην   καλωσορίσω την domenica :)

ούτε αντέχω να μονοπωλεί  και να εισπράττει  ο aristos2 τα εύσημα  της dinateacher

  δεν είμαι βέβαια ποιητικοποιοτικός ……..ασθμαίνοντας προσπαθώ   άριστε aristo2.

το ποίημα, μου το θύμισε μια φίλη ( χε… έχω και εγώ τα περάσματα μου) ….και ελπίζω να μην  έχει ανέβει ξανά..


   Η ΑΛΗΘΕΙΑ

  Βαγγέλης Κορακάκης
 

Η αλήθεια καθενός είναι ο δρόμος του
Είναι ο Σταυρός και το δικό του το βουνό
Η αλήθεια καθενός είναι το ψέμα του
Που το έφτιαξε να μοιάζει αληθινό

Δεν υπάρχει μια αλήθεια στη ζωή
Είναι ένα ψέμα
Δεν υπάρχει μια αλήθεια στη ζωή
Ο καθένας ξεκινάει για να βγει σε κάποιο τέρμα
Που ορίζει το μυαλό του κι η ψυχή

Σαν δυο μαχαίρια μοιάζει η αλήθεια στη ζωή και με τρομάζει
Σαν δυο μαχαίρια μοιάζει η αλήθεια στη ζωή
Το ένα κόβει και μοιράζει το ψωμί και το άλλο σφάζει
Το ένα δίνει συμφορά, το άλλο πνοή


paraxen-η που είναι η αλήθεια , προφανώς, αντίστοιχα ποιητικοποιοτικέ ( ... πω, πω νεολογισμός ...!) paraxen-ε ...  :D ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 26, 2010, 02:54:20 μμ
Ανδρέα Κάλβο
που έσφιγγες με τους στίχους σου
το λαιμό τυράννων
σήμερα οι τύραννοι έχουν οργανωθεί
σ' απρόσωπους μηχανισμούς
δύσκολα ξεχωρίζουμε το λαιμό τους.
Ίσως να 'ναι κι αυτό ένας λόγος
που δυσκολεύονται οι ποιητές
στο πιο αληθινό τους έργο.

Τίτος Πατρίκιος, "Στον Ανδρέα Κάλβο"
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 26, 2010, 03:03:54 μμ
Μέσα στη φούχτα της αγάπης
χωράει το σύμπαν.

Αξιζε να υπάρξουμε
για να συναντηθούμε

Γιάννης Ρίτσος, "Εαρινή Συμφωνία"
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: dinateacher στις Αύγουστος 26, 2010, 03:32:22 μμ
Το Μονόγραμμα

Οδυσσέας Ελύτης

Σ' αγαπάω μ' ακούς;
Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς
και τραγουδάω για τα αλλά που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια.
Για τα "πίστεψέ με" και τα "μη."
Μια στον αέρα μια στη μουσική,
εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδάω
κλαίω για το σώμα πού άγγιξα και είδα τον κόσμο.
Έτσι μιλώ για 'σένα και για 'μένα..
Επειδή σ' αγαπάω και στην αγάπη
ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος
από παντού, για 'σένα
μέσα στα σεντόνια, να μαδάω λουλούδια κι έχω τη δύναμη.
Αποκοιμισμένο, να φυσάω να σε πηγαίνω παντού,
σ' έχουν ακούσει τα κύματα πως χαϊδεύεις,
πως φιλάς, πως λες ψιθυριστά το "τι" και το "ε."
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά.
Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτάδι,
πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει.
Το κλειστό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού το ανοίγει εγώ.
Επειδή σ' αγαπάω και σ' αγαπάω.
Πάντα εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει
τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο.
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή που πια
δεν έχω τίποτε άλλο μες στους τέσσερις τοίχους,
το ταβάνι, το πάτωμα να φωνάζω από 'σένα
και να με χτυπά η φωνή μου
να μυρίζω από 'σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι.
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ακούς;
Είναι νωρίς ακόμη μέσα στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
να μιλώ για 'σένα και για μένα.
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς;
Είμ' εγώ, μ' ακούς; Σ' αγαπάω, μ' ακούς;
Πού μ' αφήνεις, που πας, μ' ακούς;
Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς; για μας, μ' ακούς;
Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς;
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς;
το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ' ακούς;
Της αγάπης μια για πάντα το κόψαμε
και δεν γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς;
Σ' άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ' ακούς;
δεν υπάρχει το χώμα δεν υπάρχει ο αέρας που αγγίξαμε,
ο ίδιος, μ' ακούς;
και κανείς δεν κατάφερε από τόσον χειμώνα
κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς;
Νά τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς;
Μες στη μέση της θάλασσας
από το μόνο θέλημα της αγάπης, μ 'ακούς.
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς.
Άκου, ποιος μιλάει στα νερά και ποιος κλαίει, ακούς;
Είμαι εγώ που φωνάζω κι είμαι εγώ που κλαίω, μ' ακούς;
Σ' αγαπάω, σ’ αγαπάω, μ' ακούς;
Για 'σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς
και γιατί, λέει, να μέλει κοντά σου να 'ρθω.
Που δεν θέλω αγάπη αλλά θέλω τον αέρα που αναπνέεις
και για 'σένα κανείς δεν είχε ακούσει.
Μόνη να περιμένω που θα πρωτοφανείς
σαν από μια εικόνα καταστραμμένη.
Που κανείς να μην έχει δει για σένα για 'σένα μόνο εγώ,
μπορεί, και η μουσική που διώχνω μέσα μου
αλλά αυτή γυρίζει δυνατότερη για 'σένα,
όλα για 'σένα, για 'σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή.
Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση
έτσι σ' έχω κοιτάξει που μου αρκεί.
Να' χει ο χρόνος όλος αθωωθεί μες σε αυτά που το πέρασμα σου αφήνει.
Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί πριν από εσένα και μαζί σου.
Πήγαινε, και ας έχω εγώ χαθεί ένα κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μέσα μια φωνή κι έναν καθρέφτη να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ.
Να σε βλέπω μισό να περνάς από μπροστά μου
και μισή να κλαίω για αυτό που χάνω, σ' αγαπάω... Μ' ακούς;

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: ioanna89 στις Αύγουστος 26, 2010, 03:53:18 μμ
Περίπτωση σιωπής

Πόσο τα σπίτια ομορφαίνουν
Από πολλή μουσική
Το δικό μου σπίτι
Είναι μια βαθιά εικόνα
Φωτισμένη και βαθύσκιωτη

Αν με βγάλεις απ' αυτή τη σιωπή μου
Θα 'μαι ένα ψάρι πεθαμένο
Έξω από τη θάλασσα πεταμένο
Και άταφο

Μέσα μου είμαι μια αλλιώτικη νύχτα
Το δέντρο το εκστατικό το δεόμενο

Πλουτίζω φτωχαίνοντας
Από λόγο και φωνή

Μαρία Κέντρου - Αγαθοπούλου

Από τη συλλογή Περίπτωση σιωπής (1968)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: marianthid στις Αύγουστος 27, 2010, 12:34:49 πμ
JORGE LUIS BORGES - Είμαι


Είμαι αυτός που ξέρει πως άδικα παλεύει
σαν κι εκείνον που κοιτάζει μάταια
μέσα στον σιωπηλό, κρυστάλλινο καθρέφτη
κι ακολουθεί την αντανάκλαση ή το σώμα (το ίδιο κάνει)
του ομοίου του.
Είμαι, σιωπηλοί μου φίλοι, αυτός που ξέρει
πως άλλη τιμωρία από τη λησμονιά δεν υπάρχει
ούτε κι άλλη συγγνώμη. Κάποιος θεός έδωσε
στο ανθρώπινο μίσος τούτη την παράξενη δικλείδα.
Είμαι κείνος που, μ' όλες τις φοβερές παραπλανήσεις του,
ποτέ δεν μπόρεσε ν' αποκρυπτογραφήσει τον απλό και μαζί πολλαπλό
αδιάβατο λαβύρινθο του χρόνου,
που ανήκει ταυτόχρονα σε έναν και σ' όλους.
Είμαι κάποιος που δεν είναι κανένας, εκείνος που στον πόλεμο
δεν έπιασε σπαθί. Είμαι αντίλαλος, λήθη, τίποτα.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Αύγουστος 27, 2010, 12:48:50 πμ
Επιστροφή

«… qui ne pouvait pas
croire à la fin du voyage»

J. Supervielle

Το τέλος ενός ταξιδιού μοιάζει πάντοτε με προδοσία
Μοιάζει με τις φυλακισμένες αναμνήσεις
Πως ήμασταν κάποτε νέοι
Και πιάναμε το σφυγμό της γης
Και γέρναμε απρόσεχτα στα κάγκελα της νύχτας
Μια σύντομη εναλλαγή
Κάθε φορά και νέες γνωριμίες
Ξεχνιούνται γρήγορα σαν τις παλιές κινηματογραφικές ταινίες
Τα ξενοδοχεία σού γνέφουν ερεθιστικά
Και φωτίζονται τη νύχτα με υποσχέσεις
Ανηφορίζεις την ανησυχία σου
Και φτάνεις στα τελευταία περίπου σπίτια μιας επαρχιακής πολιτείας
Εκεί ανάβεις την προσδοκία σου
Και ταλαντεύεσαι ανάμεσα στις τρεις αδερφές
Τρεις αδερφές τριπλή χαρά συλλαβίζεις με θλίψη
Σου εξηγούν πως το χιόνι θα στρώσει
Μα οι ματιές αφήνουν αυλάκια πύρινα το κατόπι τους
Νιώθεις απύθμενα ρίγη καθώς το τζάκι γελάει
Σκέφτεσαι την αυγή θα ‘σαι φευγάτος
Κάθε άνθρωπος έστω και ο πιο άσημος θα προδοθεί κάποια μέρα
Πολύ πριν απ’ το σπασμό
Ύστερα από την προσφορά του κυκλάμινου
Κάποιος φίλος ψιθύριζε κλεφτά
Πως κάποτε ένα σούρουπο
Έκλαψε ασυλλόγιστα μες στο μουσείο
Μπροστά στον πίνακα ενός ανώνυμου του 14ου αιώνα
Δεν ξαφνιαστήκαμε
Θρηνήσαμε κι εμείς χειρότερα
Για ακατάληπτα σχήματα
Για μουσικές αγίνωτες
Για έρωτες που εκπληρώθηκαν και για έρωτες που δεν θα ξαναρθούν

Ένα ταξίδι τελείωσε
Τώρα
Στην κορφή του ήρεμου βουνού
Σταυρώθηκαν οι τριάντα μας πόθοι
Κι ολονυχτίς υφαίνουμε τον σάλαγο της φλύαρής μας μνήμης

Κλείτος Κύρου

Από τη συλλογή Αναζήτηση – Αναμνήσεις μιας αμφίβολης εποχής (1949)

Ωραίο να επιστρέφεις εκεί από όπου δεν έφυγες ποτέ ... ;)
ariste2 ,paraxene ευχαριστώ για το καλωσόρισμα  :-*

Υπέροχη ποιητική παρέα ευχαριστώ για τις ...σιωπές
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Αύγουστος 27, 2010, 12:56:39 πμ
άλλος για μπάρτσα τράβηξε
και άλλοι για τους ομίλους
κι απέμειναν μονάχοι τους
αυτούς που  λένε θρύλους



 τώρα γιατί όλοι νομίζεται ότι το έγραψα για τον aristo2;; ;)
σας είπα εγώ κατι τετοιο;; ;) ;D ;D
ααα….θα σας μαλώσω :P ;D


καλώς ηρθες στο (λημέρι)σου domenica
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 27, 2010, 07:39:35 πμ
άλλος για μπάρτσα τράβηξε
και άλλοι για τους ομίλους
κι απέμειναν μονάχοι τους
αυτούς που  λένε θρύλους



 τώρα γιατί όλοι νομίζεται ότι το έγραψα για τον aristo2;; ;)
σας είπα εγώ κατι τετοιο;; ;) ;D ;D
ααα….θα σας μαλώσω :P ;D


καλώς ηρθες στο (λημέρι)σου domenica


Άλλος για Μπάρτσα τράβηξε
και άλλοι για τους ομίλους
μα γρήγορα θα λαβωθούν
και όχι μόνο από Θρύλους ...

 :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: epak στις Αύγουστος 27, 2010, 11:57:07 πμ
Καλημέρα....


ΙΣΑΡΗΣ ΑΛΑΕΞΑΝΔΡΟΣ
 
ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΙ
 
Εμπιστεύομαι τη θάλασσα
Αυτή πάντοτε θα με δέχεται
Στην αγκαλιά της.
Εμπιστεύομαι το θάνατο
Ξέρω πώς θα' ρθει.
Εμπιστεύομαι τη μουσική, τον ήλιο
Το όνειρο που συντροφεύει.
Εμπιστεύομαι την Μποβαρύ, τον Άμλετ
Τον Ροβινσώνα, την Ιοκάστη
Κοντά μου θα' ναι ως το τέλος.
Εμπιστεύομαι τη νήσο Τήνο, τον Μολδάβα
Το Βερολίνο της μνήμης.
Τους πεθαμένους εμπιστεύομαι
Που κολυμπούν σε μαύρο φως γαλάζιο
Το σώμα της μιας νύχτας.
Εμπιστεύομαι τ' αγάλματα, τα πνεύματα
Τον σκύλο, την πέστροφα, την πεταλούδα.
Τη βάρκα, την εκκλησία, τον ουρανό που τα σκεπάζει.
Τη νύχτα, το δροσερό νερό, το άστρο Αφροδίτη.
Το χρόνο, το πένθος, αυτήν που κλαίει.
Τη λήθη, την ανατολή, τη μέρα.
 
Δεν εμπιστεύομαι τον φίλο που χαμογελά
Κι αιώνια αγάπη μου προσφέρει.
 
Αλέξανδρος 'Ισαρης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Boldini στις Αύγουστος 27, 2010, 12:13:01 μμ
Απόγευμα

Ήταν ωραίο εκείνο το απόγευμα με την ατέλειωτη
συζήτηση στο πεζοδρόμιο.
Τα πουλιά κελαηδούσαν, οι άνθρωποι πέρναγαν,
τ’ αυτοκίνητα τρέχανε.
Στο απέναντι παράθυρο το ράδιο έπαιζε ρεμπέτικα
και το κορίτσι του διπλανού μας τραγούδαγε το ντέρτι του.
Φυλλορροούσε η ακακία κι ευώδιαζε το γιασεμί
και μες στην Τάπια τα παιδιά παίζαν κρυφτούλι
και τα κορίτσια γύρναγαν σχοινί -
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν από θάνατο,
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν από τύψη,
κι εγώ τους αγάπησα πολύ τους ανθρώπους εκείνο το
απόγευμα,
δεν ξέρω γιατί, πολύ τους αγάπησα, σαν ένας μελλοθάνατος.




σ'ευχαριστω!αυτό είναι :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: dinateacher στις Αύγουστος 27, 2010, 01:02:44 μμ
Η πιο όμορφη θάλασσα

Ναζίμ Χικμέτ


Να γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών
Eίμαστε μες στο δικό μας κόσμο

Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει
Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα

Κι αυτό που θέλω να σου πω
το πιο όμορφο απ' όλα,
δε στο 'χω πει ακόμα.

Αφιερωμένο σε όλους, Ευρωπαίους και μη... ;)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 27, 2010, 02:11:18 μμ
Ανταποδίδω - ως διαχρονικά Ευρωπαίος, μα πριν απ' όλα Έλλην - με:


ΜΕΤΑΡΣΙΩΣΗ

Το πνεύμα μου, σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα,
λύνεται απόψε στο άπειρο χωρίς να βρίσκει αναπαμό.
Τις ζώνες γύρω του έσπασε και ανατινάζεται θερμό
το πνεύμα μου σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα.

Σαν γαλαξίας απέραντος το σύμπαν σέρνω στο χορό.
'Hλιο τον ήλιο γκρέμισα, θόλο το θόλο χάλασα,
κι είμαι σαν μιαν απέραντη, πλατιά γαλάζια θάλασσα,
που οι στενοί πάνω μου ουρανοί δε μου σκεπάζουν το νερό.

 

Νικηφόρος Βρεττάκος
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 27, 2010, 05:12:05 μμ
A BORD DE L'"ASPASIA"


Ταξίδευες κυνηγημένη από τη μοίρα σου
για την κατάλευκη μα πένθιμη Ελβετία,
πάντα στο deck, σε μιά σαιζ-λογκ πεσμένη, κάτωχρη
απ' τη γνωστή και θλιβερώτατην αιτία.

Πάντοτε ανήσυχα οι δικοί σου σε τριγύριζαν,
μα εσύ κοιτάζοντας τα μάκρη αδιαφορούσες.
Σ' ότι σούλεγαν πικρογέλαγες, γιατί ένοιωθες
πως γιά τη χώρα του θανάτου οδοιπορούσες.

Κάποια βαρδυά, που από το Στρόμπολι περνούσαμε,
είπες σε κάποιον γελαστή, σε τόνο αστείου :
"Πώς μοιάζει τ' άρρωστο κορμί μου, καθώς καίγεται,
με την κορφή τη φλεγομένη του ηφαιστείου!"

Υστερα σ' είδα στη Μαρσίλια σαν εχάθηκες
μέσα στο θόρυβο χωρίς να στρέψεις πίσω.
Κ' εγώ, που μόνο την υγρήν έκταση αγάπησα,
λέω : πως εσένα θα μπορούσα ν' αγαπήσω.

Ν. Καββαδίας

(http://www.greekmusicshop.gr/eshop/images/T/t-1926-1781.jpeg)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Boldini στις Αύγουστος 27, 2010, 09:11:23 μμ
Λόρκα - Ποιήματα της Ανδαλουσίας


Το αίνιγμα της κιθάρας

Στο σταυροδρόμι στην πλατεία
έξι κοπελιές χορεύουν
τρεις από σάρκα
τρεις από ασήμι
Τα όνειρα του χθες τις ψάχνουν
όμως τις έχει αγκαλιά
ένας πολύφημος χρυσός
Η κιθάρα
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: dinateacher στις Αύγουστος 27, 2010, 11:56:07 μμ
Αργύρης Μαρνέρος

ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Κάποια μέρα σε μια σχολική γιορτή
Οι μαθητές ντύθηκαν παπαγάλoι
Και έλεγαν το μάθημα χωρίς χάνoυν λέξη
Και όλοι βαθμoλoγήθηκαν με άριστα.
Και από τότε δεν ήταν μόνο σχολική γιορτή
Αλλά επίσημο πλέον σύστημα παιδείας.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 28, 2010, 07:29:18 πμ
Αργύρης Μαρνέρος

ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Κάποια μέρα σε μια σχολική γιορτή
Οι μαθητές ντύθηκαν παπαγάλoι
Και έλεγαν το μάθημα χωρίς χάνoυν λέξη
Και όλοι βαθμoλoγήθηκαν με άριστα.
Και από τότε δεν ήταν μόνο σχολική γιορτή
Αλλά επίσημο πλέον σύστημα παιδείας.


η ποίηση αντικατοπτρίζει τη ζωή ... ή η ζωή μιμείται - συχνά, ως φάρσα - την ποίηση ...!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Αύγουστος 28, 2010, 09:54:30 πμ
Μέσα στο ποίημα σε χάνω

Μέσα στο ποίημα σε χάνω Έξω από μένα
άλλη ομορφιά σε παίρνει, αγαπημένη
Τί θα γίνω και τί με περιμένει
σε άδειες αισθήσεις και χωρίς εσένα

που είσαι για μένα ό,τι είμαι και που τώρα
δεν είσαι μυστικό και πια δεν είμαι ό,τι είμαι
Τί να μου κάνουν νοσταλγίες και μνήμες
Το απτό με αρνιέται αυτή την άχρονη ώρα

το απτό που ήταν η τρέλλα μου και το άγχος
α, όλα αυτά που γίναν τώρα στίχοι . . .
Τί άδοξα που έχασα το στοίχη-
μα ανάμεσα στο «υπάρχω – δεν υπάρχω»

Να χάνω όσα είχα το άντεχα· μα εσύ ήσουν
και όσα ποτέ δε γίναν και δεν είχα
Αυτά, πώς να τα χάσω αυτά που ματαιωθήκαν ;
Σε άλλη ομορφιά θ’ αγιάζουνε μαζί σου

λόγια που αρνήθηκαν να ειπωθούνε
αγγίγματα που πήραν πίσω το αίνιγμά τους
σημάδια του έρωτα και του θανάτου
γραφές που γράφτηκαν για να σβηστούνε


Μέσα στο ποίημα σε χάνω και δεν ξέρω
εσύ μου φεύγεις ή εγώ σου φεύγω ;
Πώς σκοτεινιάζω απ’ το δικό σου φέγγος . . .
Και δε με θέλω πια και δε με ξέρω

Σε άλλη ομορφιά φριχτή και δίχως έλεος
θα ’σαι για πάντα, έξω από μένα, ωραία ωραία
τόσο άδικα τόσο άσπλαχνα ωραία . . .
Και δε με ξέρω πια και δε με θέλω


Βύρων Λεοντάρης

Εν γη αλμυρά, 1996
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 28, 2010, 03:12:02 μμ
Tο σπάνιο δώρο - Δημουλά Κική

Kαινούργιες θεωρίες.
Tα μωρά δεν πρέπει να τ' αφήνετε να κλαίνε.
Aμέσως να τα παίρνετε αγκαλιά. Aλλιώς
υπόκειται σε πρόωρη ανάπτυξη
το αίσθημα εγκατάλειψης ενηλικιώνεται
αφύσικα το παιδικό τους τραύμα
βγάζει δόντια μαλλιά νύχια γαμψά μαχαίρια.

Για τους μεγάλους, ούτως ειπείν τους γέροντες
–ό,τι δεν είναι άνοιξη είναι γερόντιο πια–
ισχύουν πάντα οι παμπάλαιες απόψεις.
Ποτέ αγκαλιά. Aφήστε τους να σκάσουνε στο κλάμα
μέχρι να τους κοπεί η ανάσα
δυναμώνουν έτσι τα αποσιωπητικά τους.
Aς κλαίνε οι μεγάλοι. Δεν έχει αγκαλιά.
Γεμίστε μοναχά το μπιμπερό τους
με άγλυκην υπόσχεση –δεν κάνει να παχαίνουν
οι στερήσεις– πως θά 'ρθει μία και καλή
να τους επικοιμήσει λιπόσαρκα
η αγκαλιά της μάνας τους.
Bάλτε κοντά τους το μηχάνημα εκείνο
που καταγράφει τους θορύβους του μωρού
ώστε ν' ακούτε από μακριά
αν είναι ρυθμικά μοναχική η αναπνοή τους.
Ποτέ μη γελαστείτε να τους πάρετε αγκαλιά.
Tυλίγονται άγρια
γύρω απ' τον σπάνιο λαιμό αυτού του δώρου,
θα σας πνίξουν.

Tίποτα. Όταν σας ζητάνε αγκαλιά
μολών λαβέ μωρό μου, μολών λαβέ να απαντάτε.


(από το H εφηβεία της λήθης, Στιγμή 1994)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: dinateacher στις Αύγουστος 29, 2010, 12:08:25 μμ
Μικρή πράσινη θάλασσα

Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
Που θα 'θελα να σε υιοθετήσω
Να σε στείλω σχολείο στην Ιωνία
Να μάθεις μανταρίνι και άψινθο
Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
Στο πυργάκι του φάρου το καταμεσήμερο
Να γυρίσεις τον ήλιο και ν' ακούσεις
Πως η μοίρα ξεγίνεται και πως
Από λόφο σε λόφο συνεννοούνται
Ακόμα οι μακρινοί μας συγγενείς
Που κρατούν τον αέρα σαν αγάλματα
Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
Με τον άσπρο γιακά και την κορδέλα
Να μπεις απ' το παράθυρο στη Σμύρνη
Να μου αντιγράψεις τις αντιφεγγιές στην οροφή
Από τα Κυριελέησον και τα Δόξα σοι
Και με λίγο Βοριά λίγο Λεβάντε
Κύμα το κύμα να γυρίσεις πίσω
Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
Για να σε κοιμηθώ παράνομα
Και να βρίσκω βαθιά στην αγκαλιά σου
Κομμάτια πέτρες τα λόγια των Θεών
Κομμάτια πέτρες τ' αποσπάσματα του Ηράκλειτου.

Οδυσσέας Ελύτης (Το Φωτόδεντρο και η Δεκάτη Τετάρτη Ομορφιά, Ίκαρος, 1971)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 29, 2010, 11:18:46 μμ
Γιάννης Ρίτσος - «Ποιητές»

Στὸν Κώστα ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ

Ὤ, δὲ χωρεῖ καμία ἀμφισβήτηση, ποιητὲς
εἴμαστ᾿ ἐμεῖς μὲ κυματίζουσα τὴν κόμη
-- ἔμβλημ᾿ ἀρχαῖο καλλιτεχνῶν -- καὶ χτυπητὲς
μάθαμε φράσεις ν᾿ ἀραδιάζουμε κι ἀκόμη

μιὰ εὐαισθησία μας συνοδεύει ὑστερική,
ποῦ μας πικραίνει ἕνα χλωμό, σβησμένο φύλλο,
μακριὰ ἕνα σύννεφο μαβί. Χιμαιρικὴ
τὴ ζωή μας λέμε καὶ δὲν ἔχουμ᾿ ἕνα φίλο.

Μένουμε πάντα σιωπηλοὶ καὶ μοναχοί,
ὅμως περήφανα στὰ βάθη μας κρατοῦμε
τὸ μυστικό μας θησαυρό, κι ὅταν ἠχεῖ
ἡ βραδινὴ καμπάνα ἀνήσυχα σκιρτοῦμε.

Θεωροῦμε ἀνίδεους, ἀνάξιους κι εὐτελεῖς
γύρω μας ὅλους, κι ἀπαξιοῦμε μιὰ ματιά μας
σ' αὐτοὺς νὰ ρίξουμε, κι ἡ νέα ξανὰ σελὶς
τὸ θρῆνο δέχεται τοῦ ἀνούσιου ἔρωτά μας.

Ἀναμασᾶμε κάθε μέρα τὰ παλιὰ
χιλιοειπωμένα αἰσθήματά μας· ἐξηγοῦμε
τὸ τάλαντό μας: «κελαηδοῦμε σὰν πουλιά»·
τὴν ἀσχολία μας τόσ᾿ ὡραῖα δικαιολογοῦμε.

Γιὰ μᾶς ὁ κόσμος ὅλος μόνο εἴμαστ᾿ ἐμεῖς,
καὶ τυλιγόμαστε, μανδύα μας, ἕνα τοῖχο.
Μ' ἔπαρση ἐκφράζουμε τὰ πάθη τῆς στιγμῆς
σ' ἕναν -- μὲ δίχως χασμωδίες -- μουσικὸ στίχο.

Γύρω μας κι ἄλλοι κι ἂν πονοῦν κι ἂν δυστυχοῦν,
κι ἂν τοὺς λυγίζει, ἂν τοὺς φλογίζει ἡ ἀδικία -
ὤ, τέτοια θέματα πεζὰ ν' ἀνησυχοῦν
τοὺς ἀστρικούς μας στοχασμούς, εἶναι βλακεία.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: marianthid στις Αύγουστος 30, 2010, 01:47:22 πμ
Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς που σκύβουν - Γιάννης Αγγελάκας

Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς που σκύβουν
Πάνω από ένα καθαρό κομμάτι χαρτί
Μέσα σε βρόμικες διαλυμένες κάμαρες
Γεμάτοι οργή κι απόγνωση
Αποφασισμένοι ωστόσο
Να το λεκιάσουν με λέξεις
                       βρόμικες λέξεις
                         άγιες λέξεις
                             λέξεις κλειδιά
                               ιδέες φαντάσματα
                                 λυτρωτικές φράσεις

Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς τους μανιακούς του λόγου

Να γλείψω το μελάνι από τα δάχτυλά τους
Να φιλήσω τα παραμορφωμένα τους μέτωπα
Να συμμαζέψω τις τσαλακωμένες τους ονειρώξεις
Να διορθώσω τα ορθογραφικά λάθη του έρωτά τους
Να τους καθησυχάσω
Να τους πείσω πως δε χρειαζόμαστε άλλο αίμα γι'απόψε
Πως χορτάσαμε
Κι ύστερα να τους βάλω στο κρεβάτι
Και να τους νανουρίσω

από το "Πώς τολμάς και νοσταλγείς, τσόγλανε;"
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 30, 2010, 08:53:57 μμ
Γιάννης Ρίτσος – Μετά


Μάρτυρες γιὰ τὰ λάθη σου δὲν εἶχες. Μόνος μάρτυρας
ὁ ἴδιος ἐσύ. Τὰ τακτοποίησες, τὰ μονόγραψες, τὰ σφράγισες
σὲ λευκοὺς πάντοτε φακέλους σὰ νὰ ἑτοίμαζες
τὴ δίκαιη διαθήκη σου. Ὕστερα
τὰ τοποθέτησες προσεχτικὰ στὰ ράφια. Τώρα, γαλήνιος,
(ἴσως καὶ κάπως φοβισμένος) οὔτε βιάζεσαι
οὔτε καθυστερεῖς, γνωρίζοντας ὅτι, μετὰ τὸ θάνατό σου,
θ᾿ ἀνακαλύψουμε πόσον ὡραῖος ἤσουν,
πόσο πολὺ πιὸ ὡραῖος πέρα ἀπ᾿ τὶς ἀρετές σου.

Ἀθήνα, 16.1.1988
ἀπὸ τὸ Ἀργά, πολὺ ἀργὰ μέσα στὴ νύχτα, Κέδρος 1991
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: dinateacher στις Αύγουστος 30, 2010, 10:51:07 μμ
Αφιερωμένο σε όσους περιμένουν να μάθουν πού θα περάσουν τους υπόλοιπους 10 μήνες της ζωής τους... :)


Μην Αργείς

Μην αργείς. Τούτο μόνο σου λέω. Μην αργείς.
Γιατί σε λίγο, σαν θα χτυπάς την πόρτα μου,
θα νομίζω πως είναι τα γηρατειά
πως είναι ο χειμώνας, πως ειν' ο θάνατος.
Μην αργείς.

Στάσου κι αφουγκράσου κάτω απ' τα σπίτια
κι απ' τους δρόμους που περνάς.
Απ' τα παράθυρα κρέμουνται τα χέρια μου
και σε καλούν.
Στάσου κι αφουγκράσου κάτω απ' τα σπίτια.
Σ' όλα κυλάει ο αέρας σου.
Όλα ξέρουν τ' όνομά σου
Μην αργείς.

Να σε περιμένω είναι πιο γλυκό κι απ' το να 'ρχεσαι.
Είναι σαν το σκάσιμο της μυγδαλιάς.
Σαν το πανί που πλέει στο λιμάνι.
Σαν κελάιδισμα, σαν γέλιο πρωινό.

Να σε περιμένω είναι σα να ξανάρχομαι στη γη.
Στο δρόμο μην αργείς.
Είναι γιομάτοι Φαίακες, είναι γεμάτοι πλάνεμα
οι δρόμοι.
Οι δρόμοι γλιστρούν, χυμούν αρπαχτικοί
και κλέβουν.
Μην αργείς.

Μην αργείς.
Γιατί ώσπου να 'ρθεις θα περπατήσω όλη
την Υδρόγειο του πόνου μου.
Θα περπατήσω όλα τ' αγκάθια, κι όλους τους γκρεμούς.
Γιατί να περιμένω είναι σα να πεθαίνω.
Γι αυτό : Μην αργείς.

Μενέλαος Λουντέμης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 31, 2010, 02:37:53 μμ
Γιάννης Ρίτσος - Ἡ καμπάνα

Ποιὸς ἦταν ποὺ κρέμασε ( καὶ πότε; ) πάνω ἀκριβῶς ἀπ᾿ τὸ τραπέζι
καταμεσὶς στὸ ταβάνι, αὐτὴ τὴ μαύρη καμπάνα; - πρὶν μῆνες; πρὶν χρόνια;
Σκυμμένοι στὸ πιάτο μας, δὲν τὴν εἴχαμε δεῖ. Ποτὲ δὲ σηκώσαμε
λίγο πιὸ πάνω τὸ κεφάλι, - ποιὸς ὁ λόγος ἄλλωστε; Μά, τώρα,
τὸ ξέρουμε· εἶναι ἐκεῖ, ἀμετάθετη. Ποιὸς τάχα τὴν πρωτό 'δε; ποιὸς μᾶς τό 'πε
ἀφοῦ κανείς μας δὲ μιλάει; Ἴσως, μιὰ νύχτα, ἀκολουθώντας τὸ ποτήρι,
στραγγίζοντας τὴν τελευταία σταγόνα τοῦ κρασιοῦ, μέσ᾿ ἀπ᾿ τὸ ἄδειο
θαμπωμένο ποτήρι, νὰ τὴν πῆρε τὸ μάτι μας. Σκύψαμε ἀμέσως
ἀκόμη πιὸ πολύ. Πεινᾶμε, δὲν πεινᾶμε, τρῶμε· περιμένοντας πάντα,
ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμή, ἕνα μεγάλο ἀόρατο χέρι νὰ χτυπήσει τὴν καμπάνα
ἐννέα ἢ δώδεκα φορὲς ἢ μία καὶ μόνη, ἀπέραντα μόνη, ἀπειθάρχητα μόνη,
ἐνῷ, ἀπὸ μέσα μας, μετρᾶμε κιόλας, μήπως συμπέσουμε τουλάχιστον στοὺς χτύπους.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Αύγουστος 31, 2010, 10:28:44 μμ
Μέσα στη φούχτα της αγάπης
χωράει το σύμπαν.

Αξιζε να υπάρξουμε
για να συναντηθούμε

Γιάννης Ρίτσος, "Εαρινή Συμφωνία"


Τόσο υπέροχο  :'( ....ισως όπως κι αυτό :
Για να σε συναντήσω (http://www.youtube.com/watch?v=vo4EeNV_R4U)

Κάθισε εδώ κοντά μου
Μου 'λειψες ξαφνικά
Έτσι όπως πέφτει ο ήλιος
Χτυπάει η μοναξιά
Μείνε λιγάκι ακόμα
Κάτι έχω να σου πω
Να πάρει ο αέρας χρώμα

Αχ, για να γεννηθείς εσύ κι εγώ
Γι' αυτό, για να σε συναντήσω
Γι' αυτό έγινε ο κόσμος μάτια μου
Γι' αυτό, για να σε συναντήσω

Δεν έχει αρχή και τέλος
Δεν έχει μέτρημα
θάλασσα που κυλάει
αυτό το αίσθημα
στο πιο βαθύ σκοτάδι
στη δυνατή βροχή
γιορτάζει η αγάπη,
γιορτάζει η αγάπη
της νύχτας το σκοτάδι
φωτίζει το φιλί

(αγαπημένος) Τάσος Λειβαδίτης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Αύγουστος 31, 2010, 10:59:03 μμ

Ο κόσμος είναι ένα βουνό
τα λόγια του πετούνε
αντιλαλούνε στις πλαγιές
σε μας ξαναγυρνούνε

Καλύτερα να μη μιλάς
κακές αν κάνεις σκέψεις
μα αν συλλογάσαι όμορφα
είναι χρυσές οι λέξεις

Ο κόσμος είναι ποταμός
και θάλασσα που αφρίζει
άμα μολύνεις το νερό
πια, δεν σε καθαρίζει

Καλύτερα να μη μιλάς
αν δεν πολυκατέχεις
μα αν ξέρεις, μην κρατάς κρυφό
τον θησαυρό που έχεις

   Γιώργος Κορδέλλας

για τους (φίλους)  που προσπαθούν να κερδίσουν :o  με  κακοήθειες  :o :-\
 
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Αύγουστος 31, 2010, 11:28:13 μμ
Γιάννης Ρίτσος - Καπνισμένο Τσουκάλι (ἀπόσπασμα)

Καὶ νὰ ἀδελφέ μου ποὺ μάθαμε νὰ κουβεντιάζουμε ἥσυχα κι ἁπλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα, δὲν χρειάζονται περισσότερα.
Κι αὔριο λέω θὰ γίνουμε ἀκόμα πιὸ ἁπλοί.
Θὰ βροῦμε αὐτὰ τὰ λόγια ποὺ παίρνουνε τὸ ἴδιο βάρος
σ' ὅλες τὶς καρδιές, σ' ὅλα τὰ χείλη.
Ἔτσι νὰ λέμε πιὰ τὰ σύκα-σύκα καὶ τὴ σκάφη-σκάφη.
Κι ἔτσι ποὺ νὰ χαμογελᾶνε οἱ ἄλλοι καὶ νὰ λένε,
«Τέτοια ποιήματα, σοῦ φτιάχνουμε ἑκατὸ τὴν ὥρα.»
Αὐτὸ θέλουμε κι ἐμεῖς.
Γιατὶ ἐμεῖς δὲν τραγουδᾶμε γιὰ νὰ ξεχωρίσουμε ἀδελφέ μου ἀπ' τὸν κόσμο.
Ἐμεῖς τραγουδᾶμε γιὰ νὰ σμίξουμε τὸν κόσμο.

...ἔχεις ἀκόμη νὰ κλάψεις πολὺ
ὥσπου νὰ μάθεις τὸν κόσμο νὰ γελάει.
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Σεπτέμβριος 01, 2010, 03:26:40 μμ
"Εγω, όταν θα μεγαλώσω θα  γίνω Σεπτέμβριος ,έλεγε ο Αύγουστος .."

Κική Δημουλά

Καινούριος χειμώνας (http://www.youtube.com/watch?v=2Jf9LH3jDvU&p=BC9865C17372B2BB&playnext=1&index=49)

Εκείνο που μας ένωσε
εκείνο και μας χώρισε.
Κι αυτό που δεν προχώρησε
δεν ήμασταν εμείς.
Σεπτέμβριο το λέγανε
το κύμα που μας γνώρισε.
Τι κρίμα που δεν ένοιωσε
κανένανε κανείς.

Χωριστά θα μας βρει ο καινούργιος χειμώνας,
με πουλόβερ καινούργια και παλτά περσινά.
Μια κουρτίνα μπροστά ο καινούργιος χειμώνας
που θα γράφει στην ούγια: “Δυο καρδιές χωριστά”.

Εκείνο που μας ένωσε
εκείνο θα μετρήσει.
Το αίνιγμα κι η λύση
δεν ήμασταν εμείς.
Σεπτέμβριο τη λέγανε
την πέτρα που δεν κύλησε.
Και πες της πως δεν φίλησε
κανένανε κανείς.
 
Μάνος Τσιλιμίδης
 
 (Στα Βόρεια το σκηνικό άλλαξε ...καλό φθινόπωρο,καλό μήνα  :) )
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: mohitto στις Σεπτέμβριος 01, 2010, 03:59:40 μμ
Κοντά σου, Μαρία Πολυδούρη

Κοντά σου δεν αχούν άγρια οι ανέμοι.
Κοντά σου είναι η γαλήνη και το φως.
Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη
ο ρόδινος τυλιέται τοχασμός.

Κοντά σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει
που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά
κι αν κάποτε μιλάμε αναφτεριάζει,
πλάι μας κάπου η άνεργη χαρά.

Κοντά σου η θλίψη ανοίγει σα λουλούδι
κι ανύποπτα περνά μες στη ζωή.
Κοντά σου όλα γλύκα και όλα σα χνούδι
σα χάδι, σα δροσούλα, σαν πνοή.

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Σεπτέμβριος 01, 2010, 04:30:18 μμ
ΕΛΑ ΓΛΥΚΕ...¨

Ἔλα γλυκέ, κι᾿ ἂν φτάνη ἡ νύχτα
καὶ τὸ σκοτάδι δὲ σ᾿ ἀρέση,
ἀστέρινο θαμπὸ στεφάνι
ἡ ἀγάπη μου θὰ σοῦ φορέση.

Στὸ ταραγμένο μέτωπό σου
ἀργὰ τὰ δάχτυλα θὰ σύρω
κι᾿ ὅ,τι εἶνε πάθος στὴν καρδιά σου
θ᾿ ἀνθίση δάκρια καὶ μύρο.

Θὰ σοῦ καρφώσω ἕνα λουλούδι
τ᾿ ὄνειρο πάνω στὴν καρδιά σου,
θὰ πλέξω τὰ ξερὰ τὰ φύλλα
μὲ τὰ κατάχλωρα μαλλιά σου.

Τὸ δέσμιο πόθο μου θ᾿ ἀφήσω,
μία πεταλούδα ναρκωμένη,
κ᾿ ἔτσι στὰ χείλη σου θὰ νοιώσης
κάτι σὰ γύρη νὰ σοῦ μένη.

Ἔλα γλυκὲ κι᾿ ἂς φτάση ἡ νύχτα.
Θὰ φέγγη ἡ νειότη σου μὲ θλίψη
τὸ σκοτεινὸ νὰ ὑφαίνω πέπλο
ποὺ ἡδονικὰ θὰ μὲ καλύψη.

Καλώς την mohitto ..., είθε η ποίηση να σε "ημερέψει" ...  8)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Σεπτέμβριος 01, 2010, 10:42:47 μμ
Ο Σεπτέμβρης του 1903    
 
Τουλάχιστον με πλάνες ας γελιούμαι τώρα·
την άδεια την ζωή μου να μη νιώθω.

Και ήμουνα τόσες φορές τόσο κοντά.
Και πώς παρέλυσα, και πώς δειλίασα·
γιατί να μείνω με κλειστά τα χείλη·
και μέσα μου να κλαίει η άδεια μου ζωή,
και να μαυροφορούν οι επιθυμίες μου.

Τόσες φορές τόσο κοντά να είμαι
στα μάτια, και στα χείλη τα ερωτικά,
στ’ ονειρεμένο, το αγαπημένο σώμα.
Τόσες φορές τόσο κοντά να είμαι.

(http://s.enet.gr/resources/2009-10/27-17-thumb-large.jpg)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Σεπτέμβριος 02, 2010, 12:31:12 πμ
Σταδιοδρομία - Κ. Καρυωτάκης
 

Τη σάρκα, το αίμα θα βάλω
σε σχήμα βιβλίου μεγάλο.

«Οι στίχοι παρέχουν ελπίδες»
θα γράψουν οι εφημερίδες.

«Κλεαρέτη Δίπλα - Μαλάμου»
και δίπλα σ' αυτό τ' όνομά μου.

Την ψυχή και το σώμα πάλι
στη δουλειά θα δίνω, στην πάλη.

Αλλά, με τη δύση του ηλίου,
θα πηγαίνω στου Βασιλείου.

Εκεί θα βρίσκω όλους τους άλλους
λογίους και τους διδασκάλους.

Τα λόγια μου θα' χουν ουσία,
η σιωπή μου μια σημασία.

Θηρεύοντας πράγματα αιώνια,
θ' αφήσω να φύγουν τα χρόνια.

Θα φύγουν, και θα 'ναι η καρδιά μου
σα ρόδο που επάτησα χάμου.

Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Σεπτέμβριος 02, 2010, 02:31:51 μμ
Καλησπερα σας!!! ελπιζω να σας βρισκω ολους καλα.


Απεραντος ειναι ο κοσμος μα, μονο δυο ειδη ειναι οι ανθρωποι του.Κεινοι που ζητουν το μερτικο το δικο τους απο τη ζωη  και κείνοι που ζητουν το δικο τους απο το δικο σου. Αν δεν τους το δωσεις σε βαφτίζουν "ληστή"και στο παίρνουν και αν αντισταθεις σε σκοτώνουν.Ολα αυτα μαζι τα λενε "δικαιοσύνη῾

                                 Μ.Λουντέμης
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: xenos στις Σεπτέμβριος 02, 2010, 02:39:43 μμ
Κόψ’ τη γκρίνια κόψε μας προσμένει απόψε
το ντιβάνι στρωμένο και το τζάκι αναμμένο
δυο λικέρ και πεντέξι ουίσκι
λίγο ράδιο και δυο-τρεις δίσκοι
δυο φιλιά, δυο ματιές κι ένα χάδι
και θα πάει σπουδαία το βράδυ

Η βροχή που κλαίει σ’ αγαπώ μας λέει
κι ο βοριάς που σφυρίζει σ’ αγαπώ ψιθυρίζει
μη γκρινιάσεις λοιπόν μη δακρύσεις
τ’ αμπαζούρ μόνο αν θέλεις να σβήσεις
να μας βρει αγκαλιά το σκοτάδι
και θα πάει σπουδαία το βράδυ

Μα εσύ δεν πίνεις και το φως δεν σβήνεις
και μια ανόητη πλήξη σ’ έχει απόψε τυλίξει
τις γυμνές μινιατούρες ζηλεύεις
μα απόψε καβγά μη γυρεύεις
στη φωτιά πάψε να ρίχνεις λάδι
και θα πάει σπουδαία το βράδυ

Κλείσ’ το ράδιο κλείσε όλο ζήλειες είσαι
τις μουρμούρες σου πάψε κι άντε σπίτι σου κλάψε
σου το είπα τις γκρίνιες σου κόψε
μα με άφησες πάλι απόψε
δίχως ένα φιλί δίχως χάδι
αχ! κι έτσι πήγε χαμένο το βράδυ

Τραϊφόρος
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Σεπτέμβριος 02, 2010, 02:41:56 μμ
Καλησπερα σας!!! ελπιζω να σας βρισκω ολους καλα.


Απεραντος ειναι ο κοσμος μα, μονο δυο ειδη ειναι οι ανθρωποι του.Κεινοι που ζητουν το μερτικο το δικο τους απο τη ζωη  και κείνοι που ζητουν το δικο τους απο το δικο σου. Αν δεν τους το δωσεις σε βαφτίζουν "ληστή"και στο παίρνουν και αν αντισταθεις σε σκοτώνουν.Ολα αυτα μαζι τα λενε "δικαιοσύνη῾

                                 Μ.Λουντέμης

... με είπες "ληστή" ...;  :o :D

Καλησπέρα ..., υπήρξαμε και καλύτερα ...  :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Σεπτέμβριος 02, 2010, 02:49:33 μμ
Καλησπερα σας!!! ελπιζω να σας βρισκω ολους καλα.


Απεραντος ειναι ο κοσμος μα, μονο δυο ειδη ειναι οι ανθρωποι του.Κεινοι που ζητουν το μερτικο το δικο τους απο τη ζωη  και κείνοι που ζητουν το δικο τους απο το δικο σου. Αν δεν τους το δωσεις σε βαφτίζουν "ληστή"και στο παίρνουν και αν αντισταθεις σε σκοτώνουν.Ολα αυτα μαζι τα λενε "δικαιοσύνη῾

                                 Μ.Λουντέμης

... με είπες "ληστή" ...;  :o :D

Καλησπέρα ..., υπήρξαμε και καλύτερα ...  :)
:) :)εσενα εμενα και πολλους αλλους ...

τι θα κανουμε βρε παιδια... :-\ :'( :'(δεν παει αλλο..
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Σεπτέμβριος 02, 2010, 02:54:00 μμ

τι θα κανουμε βρε παιδια... :-\ :'( :'(δεν παει αλλο..

Θα περιμένουμε...αυτό είναι για σένα (και για όλη την όμορφη παρέα) :

ΑΝΑΜΟΝΗ

Σε περιμένω. Μη ρωτάς γιατί.
Μη ρωτάς γιατί περιμένει εκείνος
Που δεν έχει τι να περιμένει
Και όμως περιμένει.

Γιατι σαν πάψει να περιμένει
Είναι σα να παύει να βλέπει
Σα να παύει να κοιτά τον ουρανό
Να παύει να ελπίζει
Σα να παύει να ζει.

Αβάσταχτο είναι... Πικρό είναι
Να σιμώνεις αργά στ'ακρογιάλι
Χωρίς να είσαι ναυαγός
Ούτε σωτήρας
Παρά ναυάγιο...


ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Σεπτέμβριος 02, 2010, 03:04:15 μμ
Καλησπερα σας!!! ελπιζω να σας βρισκω ολους καλα.


Απεραντος ειναι ο κοσμος μα, μονο δυο ειδη ειναι οι ανθρωποι του.Κεινοι που ζητουν το μερτικο το δικο τους απο τη ζωη  και κείνοι που ζητουν το δικο τους απο το δικο σου. Αν δεν τους το δωσεις σε βαφτίζουν "ληστή"και στο παίρνουν και αν αντισταθεις σε σκοτώνουν.Ολα αυτα μαζι τα λενε "δικαιοσύνη῾

                                 Μ.Λουντέμης

... με είπες "ληστή" ...;  :o :D

Καλησπέρα ..., υπήρξαμε και καλύτερα ...  :)
:) :)εσενα εμενα και πολλους αλλους ...

τι θα κανουμε βρε παιδια... :-\ :'( :'(δεν παει αλλο..

... σαν τι θες να κάνουμε ...  :-[ :-[ ::)

Πάρε και αυτό από εμένα, κι εσύ και η παρέα:

Όλα φτάνουν στην ώρα τους για εκείνους που ξέρουν να περιμένουν.
Honoré de Balzac, 1799-1850, Γάλλος συγγραφέας

ή

Η υπομονή είναι κάτι που πάντα θαυμάζεις στον οδηγό πίσω, αλλά δεν μπορείς να καταλάβεις στον οδηγό μπροστά.
Ανώνυμος (ποιος να 'να ..., ποιος να 'ναι ...)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Σεπτέμβριος 02, 2010, 03:09:28 μμ
αχ παιδια τι να λεμε νοιωθω οτι τελειωσαμε...τελος ....ολα τα αλλα ειναι για να ναι..
που σαι βρε ΤΕΜ... ;D ΜΕ ΚΟΛΛΗΣΕς... ;D ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Σεπτέμβριος 02, 2010, 03:11:50 μμ
Καλησπερα σας!!! ελπιζω να σας βρισκω ολους καλα.


Απεραντος ειναι ο κοσμος μα, μονο δυο ειδη ειναι οι ανθρωποι του.Κεινοι που ζητουν το μερτικο το δικο τους απο τη ζωη  και κείνοι που ζητουν το δικο τους απο το δικο σου. Αν δεν τους το δωσεις σε βαφτίζουν "ληστή"και στο παίρνουν και αν αντισταθεις σε σκοτώνουν.Ολα αυτα μαζι τα λενε "δικαιοσύνη῾

                                 Μ.Λουντέμης

... με είπες "ληστή" ...;  :o :D

Καλησπέρα ..., υπήρξαμε και καλύτερα ...  :)
:) :)εσενα εμενα και πολλους αλλους ...

τι θα κανουμε βρε παιδια... :-\ :'( :'(δεν παει αλλο..

... σαν τι θες να κάνουμε ...  :-[ :-[ ::)

Πάρε και αυτό από εμένα, κι εσύ και η παρέα:

Όλα φτάνουν στην ώρα τους για εκείνους που ξέρουν να περιμένουν.
Honoré de Balzac, 1799-1850, Γάλλος συγγραφέας

ή

Η υπομονή είναι κάτι που πάντα θαυμάζεις στον οδηγό πίσω, αλλά δεν μπορείς να καταλάβεις στον οδηγό μπροστά.
Ανώνυμος (ποιος να 'να ..., ποιος να 'ναι ...)
;D ;D πολυ καλο μαλλον καποιος μπλοκαρισμενος ταξιτζης θα το πε... ;D ;D ;D
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Σεπτέμβριος 02, 2010, 03:12:20 μμ
αχ παιδια τι να λεμε νοιωθω οτι τελειωσαμε...τελος ....ολα τα αλλα ειναι για να ναι..
που σαι βρε ΤΕΜ... ;D ΜΕ ΚΟΛΛΗΣΕς... ;D ;D

... τη μετάφραση τώρα ..., έστω την εκλαϊκευση ...!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Σεπτέμβριος 02, 2010, 03:16:58 μμ
αχ παιδια τι να λεμε νοιωθω οτι τελειωσαμε...τελος ....ολα τα αλλα ειναι για να ναι..
που σαι βρε ΤΕΜ... ;D ΜΕ ΚΟΛΛΗΣΕς... ;D ;D

... τη μετάφραση τώρα ..., έστω την εκλαϊκευση ...!
??? ??? επειδη ειμαι σε κατασταση εκτακτου αναγκης ....τι εννοεις;;  ???
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Σεπτέμβριος 02, 2010, 03:27:21 μμ
αχ παιδια τι να λεμε νοιωθω οτι τελειωσαμε...τελος ....ολα τα αλλα ειναι για να ναι..


Είσαι πολύ δυναμική για να δειλιάσεις τώρα  ..Είπαμε να το διαβάσεις "το κρασί των δειλών" ,όχι να το πιείς .. :D
Η απάντηση θα είναι πάλι ποιητική και με αγάπη:

Ανέβα...Ανέβα...
Πάντα ανέβαινε.
Ακόμη πιο ψηλά.
Στη κορφή σε περιμένει η αγάπη
μ' ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα.


Ανέβα...
'Ολο μπρος...'Ολο ψηλά.
Κι αν δε βρεις δρόμο
Φτιάξε.
Στην αγάπη
δεν υπάρχουν δρόμοι έτοιμοι,
τους φτιάχνεις εσύ.



Ανέβα...
'Εστω κι αν δεις
πως τα λουλούδια είναι ψεύτικα
κι η αγάπη -η ολόφλογη αγάπη-
ένας καπνός,εσύ ανέβα.

Ανέβα...
'Εστω κι αν στην κορφή
αντίς για τριαντάφυλλα
σε περιμένει ένα μπουκέτο μαχαίρια,
εσύ ανέβα!

Ανέβα...
Και πες "ευχαριστώ".
'Οχι στα τριαντάφυλλα, όχι στα μαχαίρια.
Πες ευχαριστώ στη δύναμη,
που σ' έκανε ν' ανέβεις...

Μενέλαος Λουντέμης


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: dinateacher στις Σεπτέμβριος 02, 2010, 03:29:22 μμ
Φοβερό!!!!!!! :D
Τι έχει γράψει κι αυτός ο Λουντέμης!!!
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: Αναστασια 76 στις Σεπτέμβριος 02, 2010, 03:32:35 μμ
αχ παιδια τι να λεμε νοιωθω οτι τελειωσαμε...τελος ....ολα τα αλλα ειναι για να ναι..


Είσαι πολύ δυναμική για να δειλιάσεις τώρα  ..Είπαμε να το διαβάσεις "το κρασί των δειλών" ,όχι να το πιείς .. :D
Η απάντηση θα είναι πάλι ποιητική και με αγάπη:

Ανέβα...Ανέβα...
Πάντα ανέβαινε.
Ακόμη πιο ψηλά.
Στη κορφή σε περιμένει η αγάπη
μ' ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα.


Ανέβα...
'Ολο μπρος...'Ολο ψηλά.
Κι αν δε βρεις δρόμο
Φτιάξε.
Στην αγάπη
δεν υπάρχουν δρόμοι έτοιμοι,
τους φτιάχνεις εσύ.



Ανέβα...
'Εστω κι αν δεις
πως τα λουλούδια είναι ψεύτικα
κι η αγάπη -η ολόφλογη αγάπη-
ένας καπνός,εσύ ανέβα.

Ανέβα...
'Εστω κι αν στην κορφή
αντίς για τριαντάφυλλα
σε περιμένει ένα μπουκέτο μαχαίρια,
εσύ ανέβα!

Ανέβα...
Και πες "ευχαριστώ".
'Οχι στα τριαντάφυλλα, όχι στα μαχαίρια.
Πες ευχαριστώ στη δύναμη,
που σ' έκανε ν' ανέβεις...

Μενέλαος Λουντέμης



:-* :-* :-* :-* :-* :-* :-* :-*
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: epak στις Σεπτέμβριος 02, 2010, 03:36:01 μμ
Καλησπέρα....


  Bertolt Brecht

Aλλαξε τον κόσμο : το έχει ανάγκη
Με ποιόν δε θα καθόταν ο Δίκαιος
αν ήτανε να βοηθήσει έτσι το Δίκιο;
Ποιό γιατρικό θα' ταν πολύ πικρό
για τον ετοιμοθάνατο;
Τι βρωμιά δε θα' κανες
τη βρωμιά για να τσακίσεις;
Αν επιτέλους μπορούσες τον κόσμο ν' αλλάξεις, δεν θα
καταδεχόσουν να το κάνεις;
Ποιός είσαι;
Βυθίσου στο βούρκο
αγκάλιασε το φονιά, όμως
άλλαξε τον κόσμο: το' χει ανάγκη.
Χρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν' αλλάξεις:
Οργή κι επιμονή. Γνώση κι αγανάκτηση.
Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά.
Ψυχρή υπομονή, κι ατέλιωτη καρτερία.
Κατανόηση της λεπτομέριας και κατανόηση του συνόλου.
Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πως
την πραγματικότητα ν' αλλάξουμε.


Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: domenica στις Σεπτέμβριος 02, 2010, 03:41:09 μμ
Εγώ σ'ευχαριστώ Αναστασία που μας θύμισες ξανά τα γραπτά του Λουντέμη (και με γύρισες στα χρόνια της αθωότητας ) :-*

Ας μην είμαστε μικρόψυχοι στα δύσκολα ,προχωράμε με πίστη και δύναμη  :)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: aristos2 στις Σεπτέμβριος 02, 2010, 03:41:58 μμ
αχ παιδια τι να λεμε νοιωθω οτι τελειωσαμε...τελος ....ολα τα αλλα ειναι για να ναι..
που σαι βρε ΤΕΜ... ;D ΜΕ ΚΟΛΛΗΣΕς... ;D ;D

... τη μετάφραση τώρα ..., έστω την εκλαϊκευση ...!
??? ??? επειδη ειμαι σε κατασταση εκτακτου αναγκης ....τι εννοεις;;  ???

εμείς είμαστε εδώ για σένα ..., άσε ο aristos2 μόνο να σε πειράζει ξέρει ...  ::)
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: dinateacher στις Σεπτέμβριος 02, 2010, 03:48:44 μμ
ΡΙΣΚΟ

Είσαι για ένα ταξίδι στ'ανοιχτά;
Είσαι για ένα ρίσκο;
Θελω να μου υποσχεθείς
πως δε θα πάρεις
μετεωρολογικό δελτίο.
Πως δε θα χεις μαζί σου
προμήθειες και αποσκευές.
Πως δε θα γεμίσεις
το πλεούμενο με σωσίβια.
Θα δέσουμε την άγκυρά μας
στα φτερά των γλάρων.
Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας
το πιο τρελό δελφίνι.
Θα σου χαρίσω
όλο το γαλάζιο του πελάγου.
Όλο το χρυσαφι του ήλιου.
Όλο το ροζ του δειλινού.
Να χεις χρώματα πολλά
να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.
Θα γεμίσω τ'αμπάρι μας με ονειρα.
Να χεις πολλά.
Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν.
Αν έχει λιακάδα θα απλώσουμε
τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα
και θα μπαλώσουμε τις τρύπες
που μας ανοιξαν τα σκυλόψαρα.
Αν έχει βροχή θα βγάλουμε τη ψυχή μας
στ΄άλμπουρο να ξεπλυθεί.
Είσαι επιτέλους, για ένα ταξίδι στ ανοιχτά;
Για ένα ρίσκο;

Αλκυόνη Παπαδάκη
Τίτλος: Απ: To ποίημα της ημέρας
Αποστολή από: epak στις Σεπτέμβριος 02, 2010, 03:54:10 μμ
Λατρεύω την Αλκυόνη Παπαδάκη....

Από τα πολύ αγαπημένα μου ....


  Να ονειρεύεσαι, μου έλεγε η μάνα μου που μ’ αγαπούσε και με ήξερε καλά.
Τα όνειρα, συνήθως, προδίδουν. Παραπλανούν. Καμιά φορά και σκοτώνουν.
    Όμως, δεν γίνεται να ζεις χωρίς να ονειρεύεσαι. Δεν έχει νόημα. Δεν έχει ουσία.
    Να ονειρεύεσαι!
    Κοίτα μόνο να’ χεις σταμπάρει καλά  την έξοδο κινδύνου από τα όνειρα σου. Τότε σώζεσαι.   
    Και ποια είναι η έξοδος κινδύνου; Τίποτα δεν είναι στη ζωή το παν!
 Έχει και παρακάτω...Έχει κι άλλο...προχώρα, λοιπόν, ξεκόλλα! Αυτή είναι η έξοδος κινδύνου!