Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.

Μηνύματα - Sali

Σελίδες: 123 ... 109
1
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σήμερα στις 03:00:55 μμ »
Εν πάση περιπτώσει, στο τίς δ’ ἂν ... νεώτερόν τι ἐπεχείρησε ποιεῖν...; το βλέπεις να λειτουργεί ως επίθετο ή ως ουσιαστικό;

Ως ουσιαστικό.

2
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 27, 2020, 09:13:11 μμ »
Στο τίς δ’ ἂν ... νεώτερόν τι ἐπεχείρησε ποιεῖν...;:μπορούμε να πούμε ότι το νεώτερον = νεωτερισμός, άρα αυτό το αντικείμενο και τι ο επιθετικός προσδιορισμός;

Στην επιτομή γράφει "λέγεται για πολιτικές μεταβολές, νεώτερόν τι, νεωτερισμός, επαναστατικό κίνημα",  επομένως, αν κατάλαβα καλά, δίνεται στο νεώτερον σημασία ουσιαστικού.

Από το LSJ όμως δεν μου φαίνεται να προκύπτει χρήση του επιθέτου ως ουσιαστικού,  και μάλιστα βρήκα και το  ν. πρήγματα πρήξειν, όπου, αν και το επίθετο χρησιμοποιείται αναφερόμενο σε επανάσταση, δεν είναι ουσιαστικοποιημένο, αλλά συνοδεύει σύστοιχο αντικείμενο. Οπότε, δεν ξέρω.

Το ότι το νεώτερον χρησιμοποιείται ως επίθετο δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως ουσιαστικό. Άλλωστε, στο LSJ υπάρχει από τον Ηρόδοτο και το παράδειγμα νεώτερα βουλεύειν περί τινος, όπου δεν υπάρχει αμφιβολία ότι λειτουργεί ως ουσιαστικό.

ζημίαν δὲ τιθεὶς εἰ καὶ ὁ μικροῦ ἄξιος ἀπόλοιτο:  η δευτερεύουσα (η οποία έχει θέσει αντικειμένου στο τιθείς) είναι υποθετική με τον καὶ επιδοτικό στο μικροῦ ή παραχωρητική;

Υποθετική.

3
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 21, 2020, 03:02:54 μμ »
Έτσι είναι. Στον στ. 291 ο Hayley πρότεινε το απαρέμφατο ἐκστῆναι (θεωρώντας το κατθανεῖν ως "γλώσσα"), και για να αποκαταστήσει το μέτρο, τοποθέτησε το ἧκον πριν από το απαρέμφατο. Νομίζω όμως ότι πολύ σωστά ο Kovacs παρατηρεί πως το κατθανεῖν είναι μια γνησίως ποιητική λέξη και δεν θα μπορούσε να γραφεί από κάποιον αντιγραφέα ως ερμήνευμα (που μετά παρεισέφρησε στο κείμενο) του ἐκστῆναι βίου· πολύ λογικότερο θα ήταν να γράψει ἀποθανεῖν.

4
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 20, 2020, 10:41:54 πμ »
Όχι, ο Τέλλος δεν θεωρούνταν πρότυπο ευδαιμονίας μόνο γιατί ήταν εύπορος. Δηλαδή, το "ευ ήκω του βίου" δεν είναι ταυτόσημο του "ευ ήκω των χρημάτων".
Για τα μέτρα των αρχαίων Ελλήνων η ευδαιμονία ήταν ένας συνδυασμός ατομικής και συλλογικής ευτυχίας που ξεπερνούσε και τα όρια της ζωής.

Η διατύπωσή μου δεν ήταν σαφής· το διαπίστωσα αμέσως μόλις είδα το σχόλιό σου. Δεν ήταν πρόθεσή μου να συγκρίνω ολόκληρες τις δύο φράσεις ως προς το νόημά τους αλλά μόνο το εὖ ἥκω + γεν. της αναφοράς (= βρίσκομαι σε καλή κατάσταση ως προς κάτι). Εξυπακούεται λοιπόν πως το "όλα τα αγαθά" του Μαρωνίτη αναφέρεται σε όλα αυτά που επισημαίνεις, όπως άλλωστε φαίνεται και από την περιοριστική αναφορική πρόταση ὡς τὰ παρ' ἡμῖν, που αντιθέτει τα ελληνικά πρότυπα προς τα λυδικά, ενώ το χρημάτων εὖ ἥκοντες αναφέρεται μόνο στην οικονομική ευημερία.

Μπορεί να είναι προβληματική, μπορεί και όχι.

Το "κατθανείν" σε περίοδο ευημερίας θα ήταν γι' αυτούς ένας καλός θάνατος, προϊόν καλής τύχης. Γιατί θα είχαν πεθάνει χορτασμένοι από τη ζωή και όχι μίζεροι.

Το "θανείν", όμως, σε περίοδο ευημερίας για τη σωτηρία του παιδιού τους, θα ήταν κάτι παραπάνω από καλός θάνατος, γιατί θα διασφάλιζε το κλέος τους και μετά θάνατον.
Θα πλησίαζαν σε κλέος τον Τέλλο που σκοτώθηκε σε καιρό προσωπικής και οικογενειακής ευημερίας, για να σώσει την πατρίδα του (άρα, θυσιαζόμενος για κάτι πέρα από τον εαυτό του).

Με αυτήν την έννοια, δεν μου φαίνεται τόσο προβληματική η παρουσία του "κατθανείν" μαζί με το "ευκλεώς θανείν".

Χμ! Ενδιαφέρουσα ερμηνεία. Μου αρέσει!

ΥΓ. Βρήκα και ένα χωρίο αφιερωμένο σε αυτό το δίστιχο σε ένα ξένο βιβλίο (του Kovacs). Δυστυχώς, μπορώ να δω μόνο τη μια σελίδα, ενώ ο προβληματισμός φαίνεται πως εκτείνεται σε περισσότερες.
Ρίξε μια ματιά. Απ' ό,τι βλέπω, στην αρχή γράφει αυτό που σκέφτηκα και εγώ, αλλά το απορρίπτει μόνο και μόνο γιατί ερμηνεύει το "καλώς ήκω" μόνο ως "φτάνω σε προχωρημένη ηλικία" και αυτό δεν του αρκεί ως δικαιολογία για θάνατο. Όμως, φαίνεται και από τον Ηρόδοτο ότι το "ευ ήκω" δεν είχε μόνο αυτήν την έννοια.
Γράφει και τη δική σου προσέγγιση, αλλά έχει και γι' αυτήν αντιρρήσεις.

Δεν συμφωνώ κι εγώ πως το καλῶς ἥκω έχει μόνο αυτήν την έννοια· επίσης, το βίου δεν το παίρνει μαζί με το καλῶς ἧκον (αφού αυτό είναι απρόσωπο), αλλά, όπως έγραψα και στο προηγούμενο μήνυμα, ίσως να έχουμε να κάνουμε με μια σύμφυρση συντάξεων.

Κρίμα όμως που δεν μπορούμε να δούμε κι άλλες σελίδες. Πάντως, τόση συζήτηση δείχνει πως το χωρίο του Ευριπίδη είναι όντως προβληματικό.


5
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 19, 2020, 07:57:21 μμ »

Το πρόβλημά μου ξέρεις ποιο είναι; Ότι υπάρχει η έκφραση "ευ ήκω του βίου" στον Ηρόδοτο, που μου φαίνεται πανομοιότυπη. Και δεν είμαι σίγουρη αν η απρόσωπη σύνταξη αποδίδει το ίδιο νόημα. Ίσως και να το αποδίδει, όμως, οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα.

Το ότι το κείμενο στους δύο αυτούς στίχους είναι άκρως προβληματικό, είναι βέβαιο. Θεωρώ το ἧκον μετοχή, (α) γιατί έχω μία πρόταση και όχι δύο (για τις οποίες θα έπρεπε να σκεφτώ κάποιον τρόπο σύνδεσης), και (β) γιατί εξασφαλίζω την απαραίτητη για το νόημα αντιθετική σχέση.

Το τοῦ βίου εὖ ἥκοντι του Ηροδότου (Ι, 30, 4) σημαίνει κατά λέξη ότι ο Τέλλος (για τον οποίο μιλάει ο Σόλων στον Κροίσο) "βρισκόταν σε καλή κατάσταση αναφορικά με τη ζωή του", δηλαδή, όπως μεταφράζει ο Μαρωνίτης, είχε "μια ζωή γεμάτη αγαθά" ὡς τὰ παρ' ἡμῖν (= με τα δικά μας μέτρα). Παρόμοια σημασία έχει και το, ηροδότειο και πάλι (V, 62, 3) χρημάτων εὖ ἥκοντες (για τους Αλκμεωνίδες): "βρίσκονταν σε καλή κατάσταση ως προς τα χρήματα", όπου ο Η. Σπυρόπουλος μεταφράζει "τα οικονομικά τους ήταν ανθηρά". Στο κείμενο του Ευριπίδη βέβαια υπάρχει το καλῶς, κι αυτό είναι ένα πρόβλημα, καθώς φαίνεται να είναι άπαξ λεγόμενο, αλλά δεν υπάρχει κανένας σοβαρός λόγος να αποκλείσουμε την πιθανότητα τα δύο επιρρήματα να χρησιμοποιούνται εναλλακτικά.

Από την άλλη, το απρόσωπο ἥκει μοι + απαρ. δεν σημαίνει ακριβώς το ίδιο αλλά κάτι σαν: "έχει φτάσει η κατάλληλη στιγμή για μένα να", "μου αρμόζει/μου ανήκει το χρέος να", κάτι τέτοιο τέλος πάντων - το λέω με επιφυλάξεις: Σοφ. ΟΚ, 356/57 ἧκέ μοι γένει/τὰ τοῦδε πενθεῖν πήματ'(= σε μένα ανήκε το χρέος, λόγω συγγένειας, να θρηνώ για τα παθήματά του).

Αν λοιπόν το κείμενο του Ευριπίδη δεν είναι αθεράπευτα φθαρμένο, είναι πιθανό ο συγγραφέας να έχει κάνει σύμφυρση αυτών των δύο συντάξεων-σημασιών. Επιχειρώ μια κατά λέξη μετάφραση: "αν και είχε φτάσει σ' αυτούς, σε σχέση με τη ζωή τους, η καταλληλότερη στιγμή να πεθάνουν". Το πιο προβληματικό σημείο είναι το κατθανεῖν, διότι επαναλαμβάνεται στον επόμενο στίχο με το θανεῖν. Τα αντιθετικά μὲν - δὲ δεν είναι πρόβλημα, διότι συνδέουν την υπάρχουσα μετοχή ἧκον με μια ίδια εννοούμενη (καλῶς μὲν ἧκον, καλῶς δὲ ἧκον), χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι συνδεόμενες έννοιες είναι αντίθετες, αλλά απλώς διαφορετικές: "αφενός μεν είχε φτάσει στη ζωή τους η καταλληλότερη στιγμή να πεθάνουν, αφετέρου δε (είχε φτάσει στη ζωή τους η καταλληλότερη στιγμή) να σώσουν το παιδί τους και να πεθάνουν δοξασμένοι". Στη σύνδεση αυτή οδηγήθηκα από το δεύτερο καλῶς, το οποίο δεν μπορεί παρά να αποδίδεται σε εννοούμενο ἧκον. Αλλά η επανάληψη "να πεθάνουν" και "να πεθάνουν δοξασμένοι" χωλαίνει. Και η πρόταση του Hayley στη θέση του κατθανεῖν να γραφεί ἐκστῆναι (με το βίου αντικείμενο τώρα) εκτός από το ότι δεν μπορεί να δικαιολογηθεί παλαιογραφικά (το ξέρει κι ο ίδιος), δεν αλλάζει επί της ουσίας το νόημα.

Όχι, εδώ διαφωνώ. Αν συνδέσουμε το "καλώς" με το "κατθανείν", τότε όχι απλώς είναι περιττή η απαρεμφατική φράση, αφού ακολουθεί ξανά το " ευκλεώς θανείν", αλλά δεν υπάρχει και νόημα να υπάρχει αντίθεση με τα "μεν"-"δε".

Συμφωνώ για το καλῶς. Αλλά κι έτσι ακόμη, η επανάληψη κατθανεῖν - εὐκλεῶς θανεῖν είναι προβληματική.

6
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 19, 2020, 11:51:01 πμ »
Γιατί να θεωρήσουμε ότι το "ήκω" λειτουργεί ως απρόσωπο και άρα, έχουμε αιτιατική απόλυτη μετοχή;

Γιατί να μην το κάνουμε; Πρώτα απ' όλα το ρ. ἥκει ως απρόσωπο (με απαρέμφατο ως υποκ. και δοτ. προσωπική) είναι μια σύνταξη όχι συχνή αλλά απολύτως αποδεκτή. Έχουμε λοιπόν κι εδώ μια ομαλότατη σύνταξη με αιτιατική απόλυτη σε μια σχέση εναντίωσης της μετοχής με το ρ. προύδοσαν, απολύτως αναγκαία για το νόημα, ακόμη κι αν συνδέσουμε το καλῶς με το ἧκον (το λέω αυτό, διότι η έκφραση κανονικά σχηματίζεται με το εὖ· δηλαδή το καλῶς ἧκον, αν το δεχτούμε, είναι μοναδικό στην αρχαιοελληνική γραμματεία). Όπως και να έχει το πράγμα, η εναντίωση είναι αναγκαία: "σε πρόδωσαν οι γονείς σου, αν και είχε φτάσει στη ζωή τους η πιο κατάλληλη στιγμή (καλῶς ἧκον αὐτοῖς) να πεθάνουν" ή: "σε πρόδωσαν οι γονείς σου, αν και είχε φτάσει η στιγμή στη ζωή τους (ἧκον αὐτοῖς) να πεθάνουν ένδοξα" (καλῶς κατθανεῖν). Αν εξαιρέσουμε αυτήν τη δυσκολία με το καλῶς (αφήνω το κατθανεῖν, που είναι μεγάλος μπελάς ως προς το νόημα), δεν υπάρχει κανένας σοβαρός λόγος να αποκλείσουμε το ἧκον ως μετοχή απρόσωπου ρήματος, δεδομένου μάλιστα ότι και οι άλλοι όροι (αὐτοῖς και κατθανεῖν) συντάσσονται ομαλά. Ακόμη κι αν δεν δεχτεί κανείς το κατθανεῖν, κάποιο άλλο απαρέμφατο έπρεπε να υπάρχει εκεί ως υποκείμενο.

Αν τώρα πάρουμε το ἧκον ως ρήμα, όπως προτείνεις, κατ' αρχάς θα έχουμε δύο προτάσεις (στ. 291 και 292) αφύσικα ασύνδετες μεταξύ τους, χωρίς καμία δηλαδή εξωτερική σύνδεση με αντιθετικούς συνδέσμους, όπως αφήνει να εννοηθεί και το νόημα που εσύ η ίδια βγάζεις ("αυτοί τα κατάφεραν στη ζωή, αλλά το παιδί τους το πρόδωσαν") και χωρίς καμία εσωτερική αντιθετική σχέση. Ωστόσο, κι ένα απλό συμπλεκτικό καὶ θα ήταν αρκετό για να συνδέσει τους δύο αυτούς στίχους. Έπειτα, θα χρειαστεί να "σπρώξουμε" τη σύνταξη, δηλαδή το αὐτοῖς δοτ. χαριστική και το κατθανεῖν απαρ. του σκοπού (κάπως άτσαλα εν σχέσει με την άλλη σύνταξη). Και η μετάφραση που δίνεις σύμφωνα με τη σύνταξη που κάνεις ("και όμως ο πατέρας και η μάνα σου σε πρόδοσαν, καλώς μεν για τους ίδιους έζησαν τη ζωή τους, ώστε να πεθάνουν, καλώς δε για να σώσουν το παιδί τους και να πεθάνουν ένδοξα") ομολογώ πως στην πρώτη μου αυτήν ανάγνωση μου είναι ακατανόητη.

7
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 18, 2020, 08:28:49 μμ »
Το παράδειγμα που βρήκα στο LSJ, καλῶς αὐτοῖς κατθανεῖν ἧκον βίου, πώς ακριβώς συντάσσεται;

Για τη σύνταξη αυτή του ἥκω με γενική (πολύ σπάνια στους αττικούς) δες Kuhner 416, 5 (σελ. 398) και Schwyzer, σελ. 166 (γ). Αλλά ένας σχολιαστής της Άλκηστης του Ευριπίδη, στ. 291 (απ' όπου το παράδειγμα του LSJ), ο L.P.E. Parker, θεωρεί ότι το κατθανεῖν δεν δίνει νόημα (αφού στον επόμενο στίχο υπάρχει το θανεῖν) και δέχεται στο κείμενό του μια διόρθωση (του Hayley) σε ἐκστῆναι (απ' όπου εξαρτάται το βίου).


8
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 18, 2020, 07:24:33 μμ »
τοῦτο ἀσμένως ἄν παρακελευσαίμην, μὴ κακοῖς  ἥκειν ὑμᾶς: η δοτική κακοῖς είναι αντικείμενο; Συντάσσεται το ἥκω και με δοτική πράγματος ως αντικείμενο; Μόνο με δοτική προσώπου το έχω δει.

Το παράδειγμα φαίνεται πως είναι πεποιημένο. Δεν ισχύει αυτή η σύνταξη.

Το παράδειγμα που βρήκα στο LSJ, καλῶς αὐτοῖς κατθανεῖν ἧκον βίου, πώς ακριβώς συντάσσεται;

Το ἧκον είναι αιτιατική απόλυτη από το απρόσωπο ἥκει (LSJ, II, 4), οπότε το κατθανεῖν είναι υποκείμενό του και το αὐτοῖς δοτική προσωπική. Το βίου έχει μια μάλλον χαλαρή σχέση με το ἧκον, κάτι ως γενική της αναφοράς (= αν και είχε φτάσει στη ζωή τους η στιγμή να πεθάνουν ένδοξα).

Ένα άλλο παράδειγμα, ὃ καὶ νῦν ἥκει γινόμενον which commonly happens even now, σημαίνει ότι το ἥκω συντάσσεται με κατηγορηματική μετοχή με τη σημασία «συνηθίζω να»;


Ο Goodwin (895) κατατάσσει το ἥκω στα ρήματα (μαζί με το οἴχομαι και άλλα) που συντάσσονται με κατηγορηματική μετοχή, η οποία περιέχει το βασικό νόημα. Η μετάφραση με το "συνήθως + ρήμα" είναι ελεύθερη.

ἐπὶ δὲ τῶν ἄλλων πολλοῖς ἄν τις παραδείγμασι χρήσαιτο: ο εμπρόθετος είναι της αναφοράς; Μόνο αυτό μου ταιριάζει.

Σωστά.


9
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 16, 2020, 07:53:10 μμ »
Δόξα τοῦ δύνασθαι λέγειν: η γενική του έναρθρου απαρεμφάτου τι γενική είναι;

Δεν ξέρω αν το βρήκες σε άσκηση, αλλά το πραγματικό παράδειγμα είναι από τον Δημοσθένη (περὶ τῶν συμμοριῶν, 1): αὐτοὶ μὲν τοῦ δοκεῖν δύνασθαι λέγειν δόξαν ἐκφέρονται, όπου βέβαια η γενική είναι τοῦ δοκεῖν και η λ. δόξα σημαίνει φήμη. Με αυτά τα δεδομένα, μπορούμε, λέτε, να σκεφτούμε και άλλο είδος γενικής; Σκέφτηκα την εκδοχή της γενικής αντικειμενικής, αλλά δεν μπορώ να το στηρίξω, παρά μόνο αν θεωρήσω ότι η γενική τοῦ δοκεῖν ισοδυναμεί με εμπρόθετο (περὶ τοῦ δοκεῖν). Τι λέτε;

10
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 15, 2020, 05:38:56 μμ »
Δεν είναι λάθος αυτό που λέει το σχολικό Συντακτικό. Πρέπει όμως να διευκρινιστεί ότι πρόκειται για το υπαρκτικό εἰμί: Ξενοφ. ΚΑ ΙΙ, 1, 6 πολλαὶ δὲ καὶ πέλται καὶ ἅμαξαι ἦσαν φέρεσθαι ἔρημοι (= υπήρχαν - εκεί γι' αυτούς - πολλές ασπίδες και άμαξες, για να μεταφέρονται εγκαταλελειμμένες). Δες και τον Goodwin, 772 c, για ένα ακόμη παράδειγμα.

11
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 08, 2020, 08:12:38 μμ »
Οὐ τοιαῦτα ποιεῖν ἐτόλμων: το σύστοιχο αντικείμενο θα το αναλύσουμε με το ουσιαστικό πρᾶξις ή ποίημα; Προτιμάω το πρώτο, αλλά δεν ξέρω αν είναι απολύτως σωστό, αφού  υπάρχει και ομόρριζο ουσιαστικό, που σημαίνει "πράξη".

Σαφώς προτιμώ το πρώτο. Πόσες φορές έχεις δει σε κείμενο τη λ. ποίημα (= πράξη);

12
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 08, 2020, 09:13:18 πμ »
Δηλαδή, ο Gifford μεταφράζει τη γενική ως αντικείμενο;

Δεν δίνει μετάφραση, αλλά φαντάζομαι πως θα μετέφραζε περίπου όπως ο Τατάκης.

13
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 07, 2020, 07:46:21 μμ »
Α, ο Smyth το λέει ξεκάθαρα ότι η γενική είναι της αιτίας! Κοίτα που καμιά φορά η πρώτη-πρώτη αίσθηση, που προκύπτει χωρίς ανάλυση και σκέψη βάσει συντακτικών δεδομένων, είναι η σωστή, ενώ η πολλή ανάλυση οδηγεί σε λάθος!

Κοιτάξτε τώρα ένα σχόλιο που βρήκα (του Gifford) και που δικαιώνει μάλλον την αρχική σκέψη της Dwrina: "συγγιγνώσκειν ... αὐτοῖς ... τὴν ἐπιθυμίαν. This use of the genitive after συγγιγνώσκειν appears to be very rare. The accusative occurs in Eur. Androm. 840 συγγνώσεταί σοι τήνδ' ἁμαρτίαν πόσις" (= ο άντρας σου θα σου συγχωρέσει αυτό το σφάλμα). Είναι φανερό πως ο σχολιαστής θεωρεί ισόκυρες τις δύο συντάξεις, με γενική και με αιτιατική - άποψη διαφορετική απ' αυτήν του Smyth. Από την Πύλη οι δύο μεταφράσεις του επίμαχου χωρίου, οι οποίες συμφωνούν με αμφότερες τις συντάξεις: (α) "Πρέπει όμως να τους συγχωρήσωμε αυτή τους τη φιλοδοξία" (Τατάκης)· (β) "Οφείλουμε πάντως να δείχνουμε κατανόηση γι' αυτή τους την επιθυμία" (Σκουτερόπουλος).

14
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Λατινικά: Γραμματική
« στις: Σεπτέμβριος 03, 2020, 04:51:48 μμ »
Το σχολικό βιβλίο (κείμενο  8 ) γράφει για τον οριστική ενεργητικού μέλλοντα α΄και β΄συζυγίας ότι έχει συνδετικά φωνήεντα i, o, u. To o σε ποιο πρόσωπο βρίσκεται ως συνδετικό φωνήεν; Το o του α΄προσώπου δεν είναι κατάληξη;

Από τη λατινική Γραμματική του Harkness αντιγράφω τα εξής (σελ. 118, υποσημ. 5): "The origin of this final o is uncertain. Curtius regards it as simply the thematic vowel, but Meyer recognizes in it a suffix combined with the thematic vowel." Κάτι (πρέπει να) αναφέρουν σχετικά και οι Kuhner-Stegmann (σελ. 727), αλλά δυστυχώς δεν ξέρω Γερμανικά.

Τα πρωτόκλιτα ουσιαστικά έχουν χαρακτήρα a, που σημαίνει ότι το a αυτό ανήκει το θέμα και όχι στην κατάληξη. Άρα και στη γενική και δοτική του ενικού και στην ονομαστική πληθυντικού η πραγματική κατάληξη είναι e;

Το e της γενικής προήλθε από μακρό i (όπως άλλωστε φαίνεται και σε λίγες λέξεις σε ποιητές των αρχαϊκών χρόνων): terra-i, aqua-i κ.λπ. Το e της δοτικής προήλθε από βραχύ i. Αυτό λοιπόν το e (< i) είναι πραγματική κατάληξη, αλλά για λόγους καθαρά πρακτικούς διδάσκουμε τις φαινομενικές καταλήξεις.

Στη δοτική και αφαιρετική του πληθυντικού τι γίνεται το a;

Στη δοτική και στην αφαιρετική του πληθυντικού έγινε συγχώνευση του χαρακτήρα -a με το βραχύ -i της αρχικής κατάληξης -is: *rosa-is > rosis (γι' αυτό και το i της τελικής κατάληξης είναι μακρό). Επίσης, στην αιτιατική πληθυντικού έχει γίνει αντέκταση: rosa-s (μακρό το -a) < *rosa-ns (βραχύ το -a).

Σελίδες: 123 ... 109

Pde.gr, © 2005 - 2020

Το pde σε αριθμούς

Στατιστικά

μέλη
  • Σύνολο μελών: 29925
  • Τελευταία: Xristiana29
Στατιστικά
  • Σύνολο μηνυμάτων: 1035855
  • Σύνολο θεμάτων: 17732
  • Σε σύνδεση σήμερα: 625
  • Σε σύνδεση έως τώρα: 1737
  • (Σεπτέμβριος 06, 2014, 04:03:51 μμ)
Συνδεδεμένοι χρήστες
Μέλη: 46
Επισκέπτες: 569
Σύνολο: 615

Πληροφορίες

Το PDE φιλοξενείται στη NetDynamics

Όροι χρήσης | Προφίλ | Προσωπικά δεδομένα | Υποστηρίξτε μας

Επικοινωνία >

Powered by SMF 2.0 RC4 | SMF © 2006–2010, Simple Machines LLC
TinyPortal 1.0 RC1 | © 2005-2010 BlocWeb

Δημιουργία σελίδας σε 0.089 δευτερόλεπτα. 26 ερωτήματα.