Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.

Μηνύματα - Sali

Σελίδες: 123 ... 109
1
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σήμερα στις 10:41:54 πμ »
Όχι, ο Τέλλος δεν θεωρούνταν πρότυπο ευδαιμονίας μόνο γιατί ήταν εύπορος. Δηλαδή, το "ευ ήκω του βίου" δεν είναι ταυτόσημο του "ευ ήκω των χρημάτων".
Για τα μέτρα των αρχαίων Ελλήνων η ευδαιμονία ήταν ένας συνδυασμός ατομικής και συλλογικής ευτυχίας που ξεπερνούσε και τα όρια της ζωής.

Η διατύπωσή μου δεν ήταν σαφής· το διαπίστωσα αμέσως μόλις είδα το σχόλιό σου. Δεν ήταν πρόθεσή μου να συγκρίνω ολόκληρες τις δύο φράσεις ως προς το νόημά τους αλλά μόνο το εὖ ἥκω + γεν. της αναφοράς (= βρίσκομαι σε καλή κατάσταση ως προς κάτι). Εξυπακούεται λοιπόν πως το "όλα τα αγαθά" του Μαρωνίτη αναφέρεται σε όλα αυτά που επισημαίνεις, όπως άλλωστε φαίνεται και από την περιοριστική αναφορική πρόταση ὡς τὰ παρ' ἡμῖν, που αντιθέτει τα ελληνικά πρότυπα προς τα λυδικά, ενώ το χρημάτων εὖ ἥκοντες αναφέρεται μόνο στην οικονομική ευημερία.

Μπορεί να είναι προβληματική, μπορεί και όχι.

Το "κατθανείν" σε περίοδο ευημερίας θα ήταν γι' αυτούς ένας καλός θάνατος, προϊόν καλής τύχης. Γιατί θα είχαν πεθάνει χορτασμένοι από τη ζωή και όχι μίζεροι.

Το "θανείν", όμως, σε περίοδο ευημερίας για τη σωτηρία του παιδιού τους, θα ήταν κάτι παραπάνω από καλός θάνατος, γιατί θα διασφάλιζε το κλέος τους και μετά θάνατον.
Θα πλησίαζαν σε κλέος τον Τέλλο που σκοτώθηκε σε καιρό προσωπικής και οικογενειακής ευημερίας, για να σώσει την πατρίδα του (άρα, θυσιαζόμενος για κάτι πέρα από τον εαυτό του).

Με αυτήν την έννοια, δεν μου φαίνεται τόσο προβληματική η παρουσία του "κατθανείν" μαζί με το "ευκλεώς θανείν".

Χμ! Ενδιαφέρουσα ερμηνεία. Μου αρέσει!

ΥΓ. Βρήκα και ένα χωρίο αφιερωμένο σε αυτό το δίστιχο σε ένα ξένο βιβλίο (του Kovacs). Δυστυχώς, μπορώ να δω μόνο τη μια σελίδα, ενώ ο προβληματισμός φαίνεται πως εκτείνεται σε περισσότερες.
Ρίξε μια ματιά. Απ' ό,τι βλέπω, στην αρχή γράφει αυτό που σκέφτηκα και εγώ, αλλά το απορρίπτει μόνο και μόνο γιατί ερμηνεύει το "καλώς ήκω" μόνο ως "φτάνω σε προχωρημένη ηλικία" και αυτό δεν του αρκεί ως δικαιολογία για θάνατο. Όμως, φαίνεται και από τον Ηρόδοτο ότι το "ευ ήκω" δεν είχε μόνο αυτήν την έννοια.
Γράφει και τη δική σου προσέγγιση, αλλά έχει και γι' αυτήν αντιρρήσεις.

Δεν συμφωνώ κι εγώ πως το καλῶς ἥκω έχει μόνο αυτήν την έννοια· επίσης, το βίου δεν το παίρνει μαζί με το καλῶς ἧκον (αφού αυτό είναι απρόσωπο), αλλά, όπως έγραψα και στο προηγούμενο μήνυμα, ίσως να έχουμε να κάνουμε με μια σύμφυρση συντάξεων.

Κρίμα όμως που δεν μπορούμε να δούμε κι άλλες σελίδες. Πάντως, τόση συζήτηση δείχνει πως το χωρίο του Ευριπίδη είναι όντως προβληματικό.


2
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 19, 2020, 07:57:21 μμ »

Το πρόβλημά μου ξέρεις ποιο είναι; Ότι υπάρχει η έκφραση "ευ ήκω του βίου" στον Ηρόδοτο, που μου φαίνεται πανομοιότυπη. Και δεν είμαι σίγουρη αν η απρόσωπη σύνταξη αποδίδει το ίδιο νόημα. Ίσως και να το αποδίδει, όμως, οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα.

Το ότι το κείμενο στους δύο αυτούς στίχους είναι άκρως προβληματικό, είναι βέβαιο. Θεωρώ το ἧκον μετοχή, (α) γιατί έχω μία πρόταση και όχι δύο (για τις οποίες θα έπρεπε να σκεφτώ κάποιον τρόπο σύνδεσης), και (β) γιατί εξασφαλίζω την απαραίτητη για το νόημα αντιθετική σχέση.

Το τοῦ βίου εὖ ἥκοντι του Ηροδότου (Ι, 30, 4) σημαίνει κατά λέξη ότι ο Τέλλος (για τον οποίο μιλάει ο Σόλων στον Κροίσο) "βρισκόταν σε καλή κατάσταση αναφορικά με τη ζωή του", δηλαδή, όπως μεταφράζει ο Μαρωνίτης, είχε "μια ζωή γεμάτη αγαθά" ὡς τὰ παρ' ἡμῖν (= με τα δικά μας μέτρα). Παρόμοια σημασία έχει και το, ηροδότειο και πάλι (V, 62, 3) χρημάτων εὖ ἥκοντες (για τους Αλκμεωνίδες): "βρίσκονταν σε καλή κατάσταση ως προς τα χρήματα", όπου ο Η. Σπυρόπουλος μεταφράζει "τα οικονομικά τους ήταν ανθηρά". Στο κείμενο του Ευριπίδη βέβαια υπάρχει το καλῶς, κι αυτό είναι ένα πρόβλημα, καθώς φαίνεται να είναι άπαξ λεγόμενο, αλλά δεν υπάρχει κανένας σοβαρός λόγος να αποκλείσουμε την πιθανότητα τα δύο επιρρήματα να χρησιμοποιούνται εναλλακτικά.

Από την άλλη, το απρόσωπο ἥκει μοι + απαρ. δεν σημαίνει ακριβώς το ίδιο αλλά κάτι σαν: "έχει φτάσει η κατάλληλη στιγμή για μένα να", "μου αρμόζει/μου ανήκει το χρέος να", κάτι τέτοιο τέλος πάντων - το λέω με επιφυλάξεις: Σοφ. ΟΚ, 356/57 ἧκέ μοι γένει/τὰ τοῦδε πενθεῖν πήματ'(= σε μένα ανήκε το χρέος, λόγω συγγένειας, να θρηνώ για τα παθήματά του).

Αν λοιπόν το κείμενο του Ευριπίδη δεν είναι αθεράπευτα φθαρμένο, είναι πιθανό ο συγγραφέας να έχει κάνει σύμφυρση αυτών των δύο συντάξεων-σημασιών. Επιχειρώ μια κατά λέξη μετάφραση: "αν και είχε φτάσει σ' αυτούς, σε σχέση με τη ζωή τους, η καταλληλότερη στιγμή να πεθάνουν". Το πιο προβληματικό σημείο είναι το κατθανεῖν, διότι επαναλαμβάνεται στον επόμενο στίχο με το θανεῖν. Τα αντιθετικά μὲν - δὲ δεν είναι πρόβλημα, διότι συνδέουν την υπάρχουσα μετοχή ἧκον με μια ίδια εννοούμενη (καλῶς μὲν ἧκον, καλῶς δὲ ἧκον), χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι συνδεόμενες έννοιες είναι αντίθετες, αλλά απλώς διαφορετικές: "αφενός μεν είχε φτάσει στη ζωή τους η καταλληλότερη στιγμή να πεθάνουν, αφετέρου δε (είχε φτάσει στη ζωή τους η καταλληλότερη στιγμή) να σώσουν το παιδί τους και να πεθάνουν δοξασμένοι". Στη σύνδεση αυτή οδηγήθηκα από το δεύτερο καλῶς, το οποίο δεν μπορεί παρά να αποδίδεται σε εννοούμενο ἧκον. Αλλά η επανάληψη "να πεθάνουν" και "να πεθάνουν δοξασμένοι" χωλαίνει. Και η πρόταση του Hayley στη θέση του κατθανεῖν να γραφεί ἐκστῆναι (με το βίου αντικείμενο τώρα) εκτός από το ότι δεν μπορεί να δικαιολογηθεί παλαιογραφικά (το ξέρει κι ο ίδιος), δεν αλλάζει επί της ουσίας το νόημα.

Όχι, εδώ διαφωνώ. Αν συνδέσουμε το "καλώς" με το "κατθανείν", τότε όχι απλώς είναι περιττή η απαρεμφατική φράση, αφού ακολουθεί ξανά το " ευκλεώς θανείν", αλλά δεν υπάρχει και νόημα να υπάρχει αντίθεση με τα "μεν"-"δε".

Συμφωνώ για το καλῶς. Αλλά κι έτσι ακόμη, η επανάληψη κατθανεῖν - εὐκλεῶς θανεῖν είναι προβληματική.

3
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 19, 2020, 11:51:01 πμ »
Γιατί να θεωρήσουμε ότι το "ήκω" λειτουργεί ως απρόσωπο και άρα, έχουμε αιτιατική απόλυτη μετοχή;

Γιατί να μην το κάνουμε; Πρώτα απ' όλα το ρ. ἥκει ως απρόσωπο (με απαρέμφατο ως υποκ. και δοτ. προσωπική) είναι μια σύνταξη όχι συχνή αλλά απολύτως αποδεκτή. Έχουμε λοιπόν κι εδώ μια ομαλότατη σύνταξη με αιτιατική απόλυτη σε μια σχέση εναντίωσης της μετοχής με το ρ. προύδοσαν, απολύτως αναγκαία για το νόημα, ακόμη κι αν συνδέσουμε το καλῶς με το ἧκον (το λέω αυτό, διότι η έκφραση κανονικά σχηματίζεται με το εὖ· δηλαδή το καλῶς ἧκον, αν το δεχτούμε, είναι μοναδικό στην αρχαιοελληνική γραμματεία). Όπως και να έχει το πράγμα, η εναντίωση είναι αναγκαία: "σε πρόδωσαν οι γονείς σου, αν και είχε φτάσει στη ζωή τους η πιο κατάλληλη στιγμή (καλῶς ἧκον αὐτοῖς) να πεθάνουν" ή: "σε πρόδωσαν οι γονείς σου, αν και είχε φτάσει η στιγμή στη ζωή τους (ἧκον αὐτοῖς) να πεθάνουν ένδοξα" (καλῶς κατθανεῖν). Αν εξαιρέσουμε αυτήν τη δυσκολία με το καλῶς (αφήνω το κατθανεῖν, που είναι μεγάλος μπελάς ως προς το νόημα), δεν υπάρχει κανένας σοβαρός λόγος να αποκλείσουμε το ἧκον ως μετοχή απρόσωπου ρήματος, δεδομένου μάλιστα ότι και οι άλλοι όροι (αὐτοῖς και κατθανεῖν) συντάσσονται ομαλά. Ακόμη κι αν δεν δεχτεί κανείς το κατθανεῖν, κάποιο άλλο απαρέμφατο έπρεπε να υπάρχει εκεί ως υποκείμενο.

Αν τώρα πάρουμε το ἧκον ως ρήμα, όπως προτείνεις, κατ' αρχάς θα έχουμε δύο προτάσεις (στ. 291 και 292) αφύσικα ασύνδετες μεταξύ τους, χωρίς καμία δηλαδή εξωτερική σύνδεση με αντιθετικούς συνδέσμους, όπως αφήνει να εννοηθεί και το νόημα που εσύ η ίδια βγάζεις ("αυτοί τα κατάφεραν στη ζωή, αλλά το παιδί τους το πρόδωσαν") και χωρίς καμία εσωτερική αντιθετική σχέση. Ωστόσο, κι ένα απλό συμπλεκτικό καὶ θα ήταν αρκετό για να συνδέσει τους δύο αυτούς στίχους. Έπειτα, θα χρειαστεί να "σπρώξουμε" τη σύνταξη, δηλαδή το αὐτοῖς δοτ. χαριστική και το κατθανεῖν απαρ. του σκοπού (κάπως άτσαλα εν σχέσει με την άλλη σύνταξη). Και η μετάφραση που δίνεις σύμφωνα με τη σύνταξη που κάνεις ("και όμως ο πατέρας και η μάνα σου σε πρόδοσαν, καλώς μεν για τους ίδιους έζησαν τη ζωή τους, ώστε να πεθάνουν, καλώς δε για να σώσουν το παιδί τους και να πεθάνουν ένδοξα") ομολογώ πως στην πρώτη μου αυτήν ανάγνωση μου είναι ακατανόητη.

4
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 18, 2020, 08:28:49 μμ »
Το παράδειγμα που βρήκα στο LSJ, καλῶς αὐτοῖς κατθανεῖν ἧκον βίου, πώς ακριβώς συντάσσεται;

Για τη σύνταξη αυτή του ἥκω με γενική (πολύ σπάνια στους αττικούς) δες Kuhner 416, 5 (σελ. 398) και Schwyzer, σελ. 166 (γ). Αλλά ένας σχολιαστής της Άλκηστης του Ευριπίδη, στ. 291 (απ' όπου το παράδειγμα του LSJ), ο L.P.E. Parker, θεωρεί ότι το κατθανεῖν δεν δίνει νόημα (αφού στον επόμενο στίχο υπάρχει το θανεῖν) και δέχεται στο κείμενό του μια διόρθωση (του Hayley) σε ἐκστῆναι (απ' όπου εξαρτάται το βίου).


5
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 18, 2020, 07:24:33 μμ »
τοῦτο ἀσμένως ἄν παρακελευσαίμην, μὴ κακοῖς  ἥκειν ὑμᾶς: η δοτική κακοῖς είναι αντικείμενο; Συντάσσεται το ἥκω και με δοτική πράγματος ως αντικείμενο; Μόνο με δοτική προσώπου το έχω δει.

Το παράδειγμα φαίνεται πως είναι πεποιημένο. Δεν ισχύει αυτή η σύνταξη.

Το παράδειγμα που βρήκα στο LSJ, καλῶς αὐτοῖς κατθανεῖν ἧκον βίου, πώς ακριβώς συντάσσεται;

Το ἧκον είναι αιτιατική απόλυτη από το απρόσωπο ἥκει (LSJ, II, 4), οπότε το κατθανεῖν είναι υποκείμενό του και το αὐτοῖς δοτική προσωπική. Το βίου έχει μια μάλλον χαλαρή σχέση με το ἧκον, κάτι ως γενική της αναφοράς (= αν και είχε φτάσει στη ζωή τους η στιγμή να πεθάνουν ένδοξα).

Ένα άλλο παράδειγμα, ὃ καὶ νῦν ἥκει γινόμενον which commonly happens even now, σημαίνει ότι το ἥκω συντάσσεται με κατηγορηματική μετοχή με τη σημασία «συνηθίζω να»;


Ο Goodwin (895) κατατάσσει το ἥκω στα ρήματα (μαζί με το οἴχομαι και άλλα) που συντάσσονται με κατηγορηματική μετοχή, η οποία περιέχει το βασικό νόημα. Η μετάφραση με το "συνήθως + ρήμα" είναι ελεύθερη.

ἐπὶ δὲ τῶν ἄλλων πολλοῖς ἄν τις παραδείγμασι χρήσαιτο: ο εμπρόθετος είναι της αναφοράς; Μόνο αυτό μου ταιριάζει.

Σωστά.


6
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 16, 2020, 07:53:10 μμ »
Δόξα τοῦ δύνασθαι λέγειν: η γενική του έναρθρου απαρεμφάτου τι γενική είναι;

Δεν ξέρω αν το βρήκες σε άσκηση, αλλά το πραγματικό παράδειγμα είναι από τον Δημοσθένη (περὶ τῶν συμμοριῶν, 1): αὐτοὶ μὲν τοῦ δοκεῖν δύνασθαι λέγειν δόξαν ἐκφέρονται, όπου βέβαια η γενική είναι τοῦ δοκεῖν και η λ. δόξα σημαίνει φήμη. Με αυτά τα δεδομένα, μπορούμε, λέτε, να σκεφτούμε και άλλο είδος γενικής; Σκέφτηκα την εκδοχή της γενικής αντικειμενικής, αλλά δεν μπορώ να το στηρίξω, παρά μόνο αν θεωρήσω ότι η γενική τοῦ δοκεῖν ισοδυναμεί με εμπρόθετο (περὶ τοῦ δοκεῖν). Τι λέτε;

7
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 15, 2020, 05:38:56 μμ »
Δεν είναι λάθος αυτό που λέει το σχολικό Συντακτικό. Πρέπει όμως να διευκρινιστεί ότι πρόκειται για το υπαρκτικό εἰμί: Ξενοφ. ΚΑ ΙΙ, 1, 6 πολλαὶ δὲ καὶ πέλται καὶ ἅμαξαι ἦσαν φέρεσθαι ἔρημοι (= υπήρχαν - εκεί γι' αυτούς - πολλές ασπίδες και άμαξες, για να μεταφέρονται εγκαταλελειμμένες). Δες και τον Goodwin, 772 c, για ένα ακόμη παράδειγμα.

8
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 08, 2020, 08:12:38 μμ »
Οὐ τοιαῦτα ποιεῖν ἐτόλμων: το σύστοιχο αντικείμενο θα το αναλύσουμε με το ουσιαστικό πρᾶξις ή ποίημα; Προτιμάω το πρώτο, αλλά δεν ξέρω αν είναι απολύτως σωστό, αφού  υπάρχει και ομόρριζο ουσιαστικό, που σημαίνει "πράξη".

Σαφώς προτιμώ το πρώτο. Πόσες φορές έχεις δει σε κείμενο τη λ. ποίημα (= πράξη);

9
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 08, 2020, 09:13:18 πμ »
Δηλαδή, ο Gifford μεταφράζει τη γενική ως αντικείμενο;

Δεν δίνει μετάφραση, αλλά φαντάζομαι πως θα μετέφραζε περίπου όπως ο Τατάκης.

10
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Σεπτέμβριος 07, 2020, 07:46:21 μμ »
Α, ο Smyth το λέει ξεκάθαρα ότι η γενική είναι της αιτίας! Κοίτα που καμιά φορά η πρώτη-πρώτη αίσθηση, που προκύπτει χωρίς ανάλυση και σκέψη βάσει συντακτικών δεδομένων, είναι η σωστή, ενώ η πολλή ανάλυση οδηγεί σε λάθος!

Κοιτάξτε τώρα ένα σχόλιο που βρήκα (του Gifford) και που δικαιώνει μάλλον την αρχική σκέψη της Dwrina: "συγγιγνώσκειν ... αὐτοῖς ... τὴν ἐπιθυμίαν. This use of the genitive after συγγιγνώσκειν appears to be very rare. The accusative occurs in Eur. Androm. 840 συγγνώσεταί σοι τήνδ' ἁμαρτίαν πόσις" (= ο άντρας σου θα σου συγχωρέσει αυτό το σφάλμα). Είναι φανερό πως ο σχολιαστής θεωρεί ισόκυρες τις δύο συντάξεις, με γενική και με αιτιατική - άποψη διαφορετική απ' αυτήν του Smyth. Από την Πύλη οι δύο μεταφράσεις του επίμαχου χωρίου, οι οποίες συμφωνούν με αμφότερες τις συντάξεις: (α) "Πρέπει όμως να τους συγχωρήσωμε αυτή τους τη φιλοδοξία" (Τατάκης)· (β) "Οφείλουμε πάντως να δείχνουμε κατανόηση γι' αυτή τους την επιθυμία" (Σκουτερόπουλος).

11
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Λατινικά: Γραμματική
« στις: Σεπτέμβριος 03, 2020, 04:51:48 μμ »
Το σχολικό βιβλίο (κείμενο  8 ) γράφει για τον οριστική ενεργητικού μέλλοντα α΄και β΄συζυγίας ότι έχει συνδετικά φωνήεντα i, o, u. To o σε ποιο πρόσωπο βρίσκεται ως συνδετικό φωνήεν; Το o του α΄προσώπου δεν είναι κατάληξη;

Από τη λατινική Γραμματική του Harkness αντιγράφω τα εξής (σελ. 118, υποσημ. 5): "The origin of this final o is uncertain. Curtius regards it as simply the thematic vowel, but Meyer recognizes in it a suffix combined with the thematic vowel." Κάτι (πρέπει να) αναφέρουν σχετικά και οι Kuhner-Stegmann (σελ. 727), αλλά δυστυχώς δεν ξέρω Γερμανικά.

Τα πρωτόκλιτα ουσιαστικά έχουν χαρακτήρα a, που σημαίνει ότι το a αυτό ανήκει το θέμα και όχι στην κατάληξη. Άρα και στη γενική και δοτική του ενικού και στην ονομαστική πληθυντικού η πραγματική κατάληξη είναι e;

Το e της γενικής προήλθε από μακρό i (όπως άλλωστε φαίνεται και σε λίγες λέξεις σε ποιητές των αρχαϊκών χρόνων): terra-i, aqua-i κ.λπ. Το e της δοτικής προήλθε από βραχύ i. Αυτό λοιπόν το e (< i) είναι πραγματική κατάληξη, αλλά για λόγους καθαρά πρακτικούς διδάσκουμε τις φαινομενικές καταλήξεις.

Στη δοτική και αφαιρετική του πληθυντικού τι γίνεται το a;

Στη δοτική και στην αφαιρετική του πληθυντικού έγινε συγχώνευση του χαρακτήρα -a με το βραχύ -i της αρχικής κατάληξης -is: *rosa-is > rosis (γι' αυτό και το i της τελικής κατάληξης είναι μακρό). Επίσης, στην αιτιατική πληθυντικού έχει γίνει αντέκταση: rosa-s (μακρό το -a) < *rosa-ns (βραχύ το -a).

12
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Λατινικά: Γραμματική
« στις: Σεπτέμβριος 03, 2020, 12:42:50 πμ »
Στην κλίση του sum αυτά που ο Σκάσσης (σελ. 332) τα έχει μεταξύ παυλών είναι συνδετικά - θεματικά φωνήεντα; Δηλαδή στην οριστική ενεστώτα στα sum,  sumus  και sunt έχουμε συνδετικό u, ενώ στα άλλα πρόσωπα δεν έχουμε συνδετικό φωνήεν, γιατί δεν χρειάζεται;

Ναι, το u είναι συνδετικό φωνήεν. Στα άλλα πρόσωπα δεν έχουμε συνδετικό φωνήεν. Στο β΄ εν. έχουμε es (< es-s) μετά από απλοποίηση· στο γ΄εν. και στο β΄πληθ. έχουμε θέμα + κατάληξη: es-t, es-tis. O μόνος τύπος που συμπίπτει με το γυμνό το θέμα είναι το β΄εν. της προστακτικής ενεστ.: es.

Τα a στην οριστική παρατατικού, το  i και το u (γ΄πληθυντικό) στον μέλλοντα, το i στην υποτακτική μέλλοντα είναι επίσης συνδετικά, έτσι;

Ναι.

Στην υποτακτική του παρατατικού προστίθεται μαζί με το θεματικό e και ένα δεύτερο s, το οποίο προέρχεται από έναν φθόγγο (δεν ξέρω τι) που αναφέρει ο Σκάσσης στην σημείωση 867 της σελ. 334; Η ο φθόγγος αυτός εξελίσσεται ο ίδιος σε  se, δηλαδή χωρίς να έχουμε και τον φθόγγο αυτό και το συνδετικό e;

Ο Σκάσσης γράφει μόνο ότι το χαρακτηριστικό γνώρισμα της υποτακτικής του παρατατικού είναι το -se-, το οποίο προστίθεται στο θέμα, κι έτσι έχουμε: es-se-m κ.λπ.· το συγκρίνει μάλιστα με το fo-re-m (< fu-se-m). Δεν κάνει λόγο για συνδετικό φωνήεν. Απ' αυτά που γράφει εκεί, φαίνεται πως η υποτακτική παρατατικού αποτελείται από 3 μέρη: θέμα (es) +  χαρακτηριστικό γνώρισμα (se) + καταλήξεις. Δεν βρήκα άλλες πληροφορίες για την υποτακτική παρατατικού.

Το σχολικό βιβλίο (κείμενο  8 ) γράφει για τον οριστική ενεργητικού μέλλοντα α΄και β΄συζυγίας ότι έχει συνδετικά φωνήεντα i, o, u. To o σε ποιο πρόσωπο βρίσκεται ως συνδετικό φωνήεν; Το o του α΄προσώπου δεν είναι κατάληξη;

Ο Σκάσσης στη σχολική Γραμματική του λέει πως το θέμα του ενεστώτα (για την α΄και β΄συζυγία) επεκτείνεται -b(o)-, -b(i)- και -b(u)-, αλλά δεν εξηγεί τίποτε άλλο· συμφωνεί δηλαδή με το σχολικό βιβλίο. Υποθέτω λοιπόν εγώ ότι το -ο του α΄εν. οριστ. μέλλ. προέρχεται από συναίρεση: *ama-bo-o > ama-b-o, όπως το copia < *co-opia. Κάτι ανάλογο ισχύει και για το α΄εν. οριστ. ενεστ. α΄συζυγίας: am-o < *ama-o. Αλλά πρόκειται για δική μου εικασία· στη βιβλιογραφία δεν βρήκα ακόμη τίποτε σχετικό.

13
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Αρχαία Ελληνικά: Σύνταξη
« στις: Αύγουστος 31, 2020, 08:09:22 μμ »
Τούτων τῶν ἐντολῶν μεμνημένος ἐπελανθάνετο: η πρόταση βρίσκεται σε άσκηση για κατηγορηματικές μετοχές, αλλά δεν βρίσκω από πού είναι. Πώς μεταφράζεται; «Ξεχνούσε ότι θυμόταν αυτές τις εντολές»; Δεν βγάζει νόημα.

Τη φράση τη βρήκα και στο LSJ στη σημασία του ρήματος forget wilfully και με ένα ακόμη παράδειγμα, ἑκὼν ἐπιλήθομαι. Στο ἑκὼν ἐπιλήθομαι μπορώ να καταλάβω τη σημασία «ξεχνάω εσκεμμένα / συνειδητά», αλλά στο μεμνημένος ἐπελανθάνετο από πού ακριβώς προκύπτει αυτή η σημασία; Μήπως η μετοχή μεμνημένος είναι εναντιωματική, οπότε το νόημα είναι «αν και θυμόταν τις εντολές, τις ξέχασε», άρα «τις ξέχασε εσκεμμένα»; Αλλά και στο ἑκὼν ἐπιλήθομαι τροπική τη βλέπω τη μετοχή (όχι κατηγορηματική). Αν είναι έτσι, κακώς η παραπάνω πρόταση δίνεται σε άσκηση για κατηγορηματικές μετοχές.

Δεν έχεις άδικο. Στο LSJ βρίσκεται σε άλλη κατηγορία, όχι με μετοχή κατηγορηματική. Συμφωνώ ότι η μτχ. είναι εναντιωματική, έτσι μόνο δίνει νόημα. Στο ἑκὼν ἐπιλήθομαι προτιμώ το ἑκὼν επιρρ. κατηγ. του τρόπου.


Επίσης δεν είμαι σίγουρη αν το ἐπιλανθάνομαι μπορεί να συντάσσεται γενικά με κατηγορηματική μετοχή, γιατί δεν βλέπω τέτοια σύνταξη στο LSJ. Μήπως γνωρίζετε;

Έχει σύνταξη με κατηγορηματική μτχ. το LSJ (1 c). Και εκτός από το παράδειγμα που δίνει, κι άλλο ένα από τον Ευριπίδη (Βάκχες, 188/89) ἐπιλελήσμεθ' ἡδέως/γέροντες ὄντες.

ἐντυγχάνουσιν ἐν τῇ ὁδῷ ἀναπαυομένοις ἐπὶ τῆς χιόνος τοῖς στρατιώταις ἐγκεκαλυμμένοις: η μετοχή ἀναπαυομένοις είναι κατηγορηματική, ενώ η μετοχή ἐγκεκαλυμμένοις επιθετική ως κατηγορηματικός προσδιορισμός, έτσι;

Ναι.

Η γενική με το ἀνταλλάσσω χαρακτηρίζεται (και σύμφωνα με την Μπίλλα) της αξίας (και όχι έμμεσο αντικείμενο). Ισχύει το ίδιο και για τη γενική με το ἀντιδίδωμι, το οποίο, όταν συντάσσεται με αιτιατική + γενική, σημαίνει «ανταλλάσσω»;

Ναι, το ίδιο είναι. Η γενική μπορεί, και με τα δύο ρήματα, να αντικαθίσταται από το εμπρόθετο ἀντὶ + γεν.

14
Φιλολογικά μαθήματα / Απ: Λατινικά Γ' Λυκείου
« στις: Ιούνιος 23, 2020, 11:37:41 μμ »
Εγώ πάντως είχα πει στους μαθητές μου να γράψουν για την πρόταση  dum aliqua vox congruens proposito audiretur ότι "εκφράζει το υστερόχρονο, εκφέρεται με υποτακτική, γιατί η πράξη εκφράζεται ως προσδοκία ή επιδίωξη, χρόνου παρατατικού, γιατί εξαρτάται από ρήμα ιστορικού χρόνου και αναφέρεται στο παρελθόν (ισχύει η ιδιομορφία στην ακολουθία των χρόνων των τελικών προτάσεων)". Τώρα, αν το έγραψαν έτσι, δεν κόβω το κεφάλι μου. Πάντως, με αυτήν την ασάφεια του σχολικού βιβλίου δεν έπρεπε να ζητηθεί αυτή η πρόταση. Και, μπορεί να έδωσα καλού κακού την παραπάνω αναγνώριση, αλλά δεν περίμενα να πέσει.

Τα στοιχεία που έδωσες στους μαθητές σου για την αναγνώριση αυτής της πρότασης είναι αυτά ακριβώς που ισχύουν γι' αυτήν, διατυπωμένα με απόλυτη ακρίβεια και χωρίς την παραμικρή παράλειψη.

Σελίδες: 123 ... 109

Pde.gr, © 2005 - 2020

Το pde σε αριθμούς

Στατιστικά

μέλη
  • Σύνολο μελών: 29903
  • Τελευταία: ChrisKo
Στατιστικά
  • Σύνολο μηνυμάτων: 1034859
  • Σύνολο θεμάτων: 17710
  • Σε σύνδεση σήμερα: 647
  • Σε σύνδεση έως τώρα: 1737
  • (Σεπτέμβριος 06, 2014, 04:03:51 μμ)
Συνδεδεμένοι χρήστες
Μέλη: 47
Επισκέπτες: 593
Σύνολο: 640

Πληροφορίες

Το PDE φιλοξενείται στη NetDynamics

Όροι χρήσης | Προφίλ | Προσωπικά δεδομένα | Υποστηρίξτε μας

Επικοινωνία >

Powered by SMF 2.0 RC4 | SMF © 2006–2010, Simple Machines LLC
TinyPortal 1.0 RC1 | © 2005-2010 BlocWeb

Δημιουργία σελίδας σε 0.151 δευτερόλεπτα. 26 ερωτήματα.